Placeholder

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ

Η κατά ΠΔ152 Αξιολόγηση:Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποτυχίας;

Γράφουν οι Σχολικοί Σύμβουλοι: Γ.Κατσαρός, Γ. Κελεσίδης , Ε. Κελεσίδης, Ι. Μανάφη
Δημοσίευση: 03/12/2014
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Τον Απρίλιο του 2014, σε μια ομαδική προσπάθεια/κείμενο (http://www.esos.gr/arthra/axiologisi-ekpaideytikon-daskalon-kauhghton-pr...) εκφράσαμε την αγωνία μας για όσα διακυβεύονται στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, από την εισαγωγή και εφαρμογή του ΠΔ152/13, που αφορά την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Κι ενώ όλα τα σημεία και οι προτάσεις εκείνης της κριτικής προσέγγισης παραμένουν σε απόλυτη ισχύ, η εμπειρία της εφαρμογής του ΠΔ152 στην αξιολόγηση των στελεχών έως αυτήν την στιγμή επιβεβαίωσε ήδη κάποιες από τις ανησυχίες μας και πρόσθεσε επιχειρήματα για άμεση επανεξέτασή του ή και αντικατάστασή του με ένα νέο σύστημα που δεν θα συσχετίζει την αξιολόγηση με την προαγωγή, αλλά θα εστιάζει στον διαμορφωτικό του ρόλο και στην βελτιωτική προοπτική και θα συνδέει την αξιολόγηση με ένα ρεαλιστικό και ουσιαστικό σύστημα επιμόρφωσης. Ένα σύστημα αξιολόγησης, το οποίο δεν θα αποπροσανατολίζει το ανθρώπινο δυναμικό με χρονοβόρες διαδικασίες, θα επικεντρώνεται στην τρέχουσα επαγγελματική δυνατότητα του κάθε εκπαιδευτικού και θα συμπορεύεται με την ΑΕΕ και ένα ευρύτερο σύστημα αξιολόγησης του εκπαιδευτικού συστήματος.

Με την πρώτη εφαρμογή του ΠΔ αναδύθηκαν πολλαπλά προβλήματα, τα οποία εντόπισαν και προέβαλαν πολλοί αρθρογράφοι και εκπρόσωποι της ΠΕΣΣ. Οι κοινές τους διαπιστώσεις συνέκλιναν στα εξής:
1.    Ήταν αιφνιδιαστικός ο τρόπος και ο χρόνος (καλοκαιρινή περίοδος) που ανακοινώθηκε, καθώς και ασφυκτικά τα χρονικά περιθώρια για αξιολογητές και αξιολογούμενους, κυρίως για τους πρώτους. Η σπουδή για την εφαρμογή της αξιολόγησης μάλλον πρέπει να αναζητηθεί στην προχειρότητα, που επιδεικνύει το ΥΠΑΙΘ στον χειρισμό των θεμάτων του, αλλά και στις χρονικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης απέναντι στην τρόικα
2.    Η διαδικασία της επιμόρφωσης των στελεχών εκπαίδευσης, τα οποία θα υλοποιούσαν την αξιολόγηση, ήταν επιφανειακή και δυσανάλογα εσπευσμένη σε σχέση με το ειδικό βάρος του ρόλου, που θα διαδραμάτιζαν, ενώ και οι συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις άσκησαν πρόσθετη και ασφυκτική πίεση
3.    Δεν υπήρξε διάλογος σε καμία φάση της διαδικασίας, ούτε στη προκαταρκτική ούτε στην μετα-αξιολογική μεταξύ των δύο πλευρών (αξιολογητές-αξιολογούμενοι), με συνέπεια να μην είναι σε θέση το σύστημα να προχωρήσει σε βελτιώσεις και παρεμβάσεις, αλλά και να αναζητήσει καλύτερες πρακτικές. Σε ορισμένες περιπτώσεις δεν τηρήθηκαν ούτε τα προσχήματα των τυπικών διαδικασιών, όπως προβλέπονται από το ΠΔ152. Σ΄ αυτό το σημείο επιβεβαιώνεται απόλυτα η κριτική μας για τον κακό σχεδιασμό του ΠΔ152, το οποίο επιφορτίζει κάποια στελέχη με την υποχρέωση να αξιολογήσουν δυσανάλογα μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών ή στελεχών με αποτέλεσμα να καθίστανται ανεφάρμοστες ακόμα και οι θετικές του πρόνοιες
4.    Οι αξιολογικές εκθέσεις δεν τεκμηριώνονται επαρκώς ή εξαντλούνται σε μια ανούσια και στερεότυπη αναφορά -«το αποτέλεσμα βασίστηκε στο portfolio, στα επίσημα έγγραφα και στην εμπειρία από τη συνεργασία»- χωρίς να αιτιολογείται η αριθμητική αξιολόγηση και να προτείνονται οι τομείς, που θα επιδέχονταν βελτίωση από τον αξιολογηθέντα. Έτσι καταργείται νομοτελειακά η πεμπτουσία του αξιολογικού συστήματος και νομιμοποιείται μία στρεβλή λογική, η οποία, σε περίπτωση που αγγίξει και την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών της τάξης, τότε το σύστημα αξιολόγησης δεν έχει κανέναν λόγο να υπάρχει γιατί αποστερεί την  εκπαίδευση από  δυνάμεις που δεν περισσεύουν
5.    Η βαθμολογία στις Περιφερειακές Διευθύνσεις Εκπ/σης εμφάνισε μεγάλες διακυμάνσεις (σε κάποιες ήταν χαρακτηριστικά υψηλή ή σχετικά χαμηλή) ώστε να παρουσιαστεί, ήδη από την πρώτη εφαρμογή, η προοπτική των προβλημάτων που θα δημιουργήσει η σύνδεση της αξιολόγησης με την προαγωγή και την επιλογή στελεχών. Εφόσον δεν σταθμιστούν ή ακόμη και «αποπληθωριστούν» οι βαθμολογίες με βάση τη σχέση  των μέσων όρων των βαθμολογιών των Περιφερειακών Διευθύνσεων με τον Γενικό μέσο όρο, οι εκπαιδευτικοί θα προσέλθουν στις διαδικασίες κρίσεων και προαγωγών με άνισους όρους και προϋποθέσεις. Εάν μάλιστα αυξηθεί η βαρύτητα της αξιολόγησης (όπως φημολογείται) από το 16% (κατά προσέγγιση), που είναι αυτή τη στιγμή με βάση τις προβλέψεις του Ν3848/2010, στο 40% για τις επιλογές στελεχών, τότε θα διευρυνθεί αλλά και θα παγιωθεί η ανισότητα
6.    Η διαδικασία της αξιολόγησης και τα αποτελέσματά της αντιμετωπίστηκαν είτε πρόχειρα είτε απαξιωτικά από διάφορα στελέχη, τα οποία διατείνονταν ότι η όλη διαδικασία αποτελεί μέρος της απορρόφησης του ΕΣΠΑ, και επομένως καθίσταται  επουσιώδης και τυπική. Ακόμη και αν δεχτεί κανείς ότι οι παραπάνω ισχυρισμοί αληθεύουν ως ένα βαθμό, δεν παύουν να συνιστούν μία διαχειριστική ρητορική από στελέχη, τα οποία αδυνατούν να επωμιστούν την ευθύνη των αποφάσεών τους και να στοιχειοθετήσουν την κρίση τους στους αξιολογηθέντες συναδέλφους τους, ενώ διαχέουν την απαξίωση ενσυνείδητα και για διαφορετικούς λόγους μέχρι τη βάση της εκπαιδευτικής πυραμίδας. Η στάση τους αυτή αποσιωπά και παραγνωρίζει δύο κεφαλαιώδους σημασίας συνέπειες, που απορρέουν από τη διαδικασία της αξιολόγησης και τα αποτελέσματά της:
6.1. παράγονται διοικητικά αποτελέσματα: οι νόμοι, στους οποίους θα στηριχτεί η διαδικασία των κρίσεων και των προαγωγών στηρίζονται στα αποτελέσματα της αξιολόγησης. Η “κακή” εφαρμογή της, μπορεί να είναι η απαρχή ενστάσεων και προσφυγών σε διοικητικά δικαστήρια
6.2. οι ουσιαστικές συνέπειες είναι καθοριστικές: όταν είναι “καλή” η κρίση, συμβάλλει στη βελτίωση την ατομική και του εκπαιδευτικού συστήματος, ενώ η “κακή” διαταράσσει το κλίμα και τις συναδελφικές σχέσεις, πλήττει το κύρος και την αξιοπιστία του αξιολογητή και του αξιολογηθέντος, οι οποίοι στερούνται ουσιαστικής νομιμοποίησης ενώπιον των συναδέλφων τους
7. Θεμελιώνεται μια λογική “εναρμονισμένων” πρακτικών, οι οποίες αποσκοπούν στη δικαίωση του συστήματος για τις επιλογές  προσώπων ως στελεχών. Όλα τα υψηλόβαθμα στελέχη αξιολογήθηκαν ως «εξαίρετα», ενώ  όσο πιο υψηλή θέση κατέχει το στέλεχος, τόσο πιο υψηλή βαθμολογία λαμβάνει, ιδιαιτέρως σε θέσεις με ενισχυμένα πολιτικά χαρακτηριστικά. Και για να αποφευχθούν οι έντονες αντιδράσεις, το σύστημα διέρρευσε ότι με μια αλλαγή του θεσμικού πλαισίου θα διατηρήσουν τις θέσεις τους εκείνοι, που θα κριθούν εξαίρετοι. Αυτό άλλωστε υλοποίησε το ΥΠΑΙΘ με την τροπολογία, που κατέθεσε για τους αξιολογηθέντες Περιφερειακούς Διευθυντές (άσχετα από την τελική τύχη της), ώστε να αξιοποιηθούν ως μόνιμοι σύμβουλοι του ΥΠΑΙΘ και Ελεγκτές. Πρόκειται για την πρώτη Πράξη, που αξιοποιεί τα αποτελέσματα της αξιολόγησης και επιβεβαιώνει ότι «όλα τα ίδια μένουν».
8. Η ΑΔΙΠΠΔΕ περιχαρακωμένη σε μια τακτική σιωπής, παρότι οι επιστήμονες, που την στελεχώνουν, είναι οι άμεσοι δημιουργοί της πρότασης από την οποία προέκυψε το ΠΔ152, δεν αποτύπωσε τη θέση της σε κανένα στάδιο της διαδικασίας (προ-μετα-αξιολογικό) και δεν έδωσε (ως όφειλε) οδηγίες και κατευθύνσεις απολύτως απαραίτητες κατά την πρώτη εφαρμογή, όταν οι διαδικασίες πραγματώθηκαν με τέτοιο «ακροβατικό» τρόπο.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: όλα όσα προαναφέρθηκαν, καταδεικνύουν την αποτυχία (;) της εφαρμογής της συγκεκριμένης αξιολόγησης στο εκπαιδευτικό μας σύστημα (παρά την επίκληση του ελαφρυντικού της πρώτης εφαρμογής). Ήταν βέβαια μια αποτυχία προδιαγεγραμμένη, αφού η αξιολόγηση βασίστηκε σε ένα νομοθέτημα με λάθη στη φιλοσοφία του και στη λογική του, που προσπαθεί να υπαγάγει σε ποσοτικοποίηση ποιοτικές παραμέτρους που δεν επιδέχονται τέτοια αντιμετώπιση, και με νομοτεχνικές ατέλειες και προβλήματα που εμφανίστηκαν με την πρώτη εφαρμογή σε όλη τους την έκταση. Εάν μάλιστα η ίδια πρακτική της πρώτης εφαρμογής διαχυθεί προς τα «κάτω», θα πολλαπλασιάσει την αποτυχία του ΠΔ152, ενώ θα απαξιώσει συνολικά την έννοια της αξιολόγησης, και θα αφήσει δυσεπούλωτες «πληγές» στο εκπαιδευτικό σώμα και στο ελληνικό σχολείο. Διαταραχή του κλίματος και των σχέσεων, απογοήτευση και πτώση ηθικού, απώλεια του κύρους των στελεχών και της ουσιαστικής νομιμοποίησής τους μπροστά στα στελέχη της “πρώτης γραμμής και στους εκπαιδευτικούς της τάξης.
Η Πολιτεία και οι θεσμικοί φορείς οφείλουν άμεσα να λάβουν μέτρα σε δύο κατευθύνσεις: (έτσι ώστε η αξιολόγηση να κινηθεί προς την κατεύθυνση της ουσιαστικής αποτύπωσης και αναβάθμισης του εκπαιδευτικού έργου)
 Πρώτη κατεύθυνση και αναγκαιότητα οι θεσμικές αλλαγές. Προτεραιότητες η υλοποίηση της εθνικής στρατηγικής για την επιμόρφωση, για την οποία υπάρχουν προτάσεις, και η αποδέσμευση της αξιολόγησης από το σύστημα προαγωγών. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να προάγονται χωρίς ποσόστωση και
α. ακώλυτα μέχρι τον βαθμό  Β, αν κρίνονται τουλάχιστον «επαρκείς»,
β. με αυξημένες προϋποθέσεις (π.χ. τουλάχιστον «πολύ καλοί») από τον Β΄ στον Α΄ βαθμό. Τα στελέχη, που κατά τη διάρκεια της θητείας τους θα κρίνονται «ελλιπή», να απαλλάσσονται άμεσα από τα καθήκοντά τους, ως στελέχη.
Η άλλη αναγκαιότητα είναι να ενεργοποιηθεί άμεσα η ΑΔΙΠΠΔΕ και όλοι οι φορείς, που την πλαισιώνουν, για να παράσχουν τέτοιες οδηγίες ώστε να βοηθούν τα στελέχη της εκπαίδευσης, που ασκούν την αξιολόγηση.
Προς αυτήν την κατεύθυνση αναπτύξαμε μια προσπάθεια να διασφαλίσουμε όρους και προϋποθέσεις, για την αντιμετώπιση του θέματος με ευθύνη και σοβαρότητα (όπως του αρμόζει, αφού, παρά τη διαφωνία μας, αποτελεί θεσμική υποχρέωση), ώστε:
α) να διαμορφώνεται μια, κατά το δυνατόν, σαφής εικόνα του κάθε αξιολογούμενου
β) να σχηματοποιούνται έγκυρες προτάσεις για βελτίωση στην σωστή κατεύθυνση
γ) να στοιχειοθετείται  η βαθμολογία  
δ) να τεκμηριώνεται η διαφάνεια και
ε) να αντιμετωπίζονται όλοι ισότιμα.

Σχεδιάσαμε και προτείνουμε ένα εύχρηστο εργαλείο, που κάθε αξιολογητής και αξιολογούμενος μπορεί να βρει και να αξιοποιήσει στις παρακάτω ιστοσελίδες:
http://users.sch.gr/gkelesidis/ και  http://e-symvoulos.mysch.gr/
Το εργαλείο δεν  επιδιώκει να αντικειμενικοποιήσει ή περιορίσει την κρίση –άλλωστε αυτό θα ήταν αδύνατο-, αλλά να τη διασαφηνίσει  και να την παραμετροποιήσει, να προσφέρει προοπτική θεώρησης και θέασης των δεδομένων από την ίδια οπτική.
Η λογική της πρότασης βασίζεται στην ανάλυση των προβλέψεων του ΠΔ152/13, του καθηκοντολογίου, του θεσμικού πλαισίου της ΑΕΕ και όλων των θεσμικών ρυθμίσεων, που διέπουν τη λειτουργία των στελεχών και στη συστηματοποίηση επιμέρους δεικτών που ταυτόχρονα αποτελούν μονάδες αιτιολόγησης της κρίσης και διαμόρφωσης βελτιωτικών προτάσεων.
Βασίζεται επίσης σε συνδυασμούς δεδομένων που αφορούν την επιστημονική και επαγγελματική ανάπτυξη, ώστε για τα ίδια προσόντα να παράγεται σταθερά ίδιο αποτέλεσμα. Μ’ αυτούς τους τρόπους δημιουργείται μία σχετικά αντικειμενική και άρα κοινή και σταθερή βάση, επάνω στην οποία θα στηρίζεται η τελική αξιολογική κρίση για κάθε αξιολογούμενο. Στο βαθμό που υιοθετηθεί από μεγάλο αριθμό συναδέλφων, θα μπορούσε να υποστηρίξει μία ενιαία αντίληψη και κοινή στάση, που θα σχετικοποιούσε τις αποκλίσεις της πρώτης εφαρμογής. Είναι βέβαια απαραίτητο, πέρα από την πρώτη καταγραφή μέσω του εργαλείου, ο ανθρώπινος παράγοντας να επεξεργαστεί περαιτέρω τα πληροφοριακά δεδομένα που παράγει το αυτοματοποιημένο μέρος, ώστε να αποτυπωθούν στην τελική ποιοτική και αριθμητική αξιολόγηση και όλα τα εξατομικευμένα χαρακτηριστικά του κάθε εκπαιδευτικού, τα οποία δεν  είναι δυνατόν να ληφθούν υπόψη από ένα εργαλείο γενικής χρήσης.
Όμως η πιο καίρια συνεισφορά του φιλοδοξούμε να είναι ότι, τεκμηριώνοντας μια πιο διάφανη και ισότιμη βαθμολογική αποτίμηση, θα αμβλύνει τις παρενέργειες, που προκύπτουν από την αριθμητική βαθμολογία, και θα προκρίνει και θα επιτρέψει ουσιαστικές συζητήσεις μεταξύ αξιολογητών και αξιολογούμενων σχετικά με βελτιωτικές παρεμβάσεις.
Το εργαλείο είναι ένα «βιβλίο» του Microsoft Excel, κάθε φύλλο του οποίου αποτελεί μια καρτέλα αξιολόγησης για κάθε κατηγορία αξιολόγησης. Κάθε δείκτης αναλύθηκε σε επιμέρους ερωτήσεις που αναδεικνύονται τόσο από τις απαιτήσεις του ΠΔ όσο και από το καθηκοντολόγιο των διευθυντών. Έτσι καθίσταται ευκολότερο να αναζητηθούν συγκεκριμένα στοιχεία σε κάθε δείκτη. Για να δημιουργηθεί ο βαθμός υπάρχει αναδυόμενο μενού σε κάθε ερώτηση διερεύνησης. Ανάλογα με το συνολικό βαθμό δημιουργείται αυτόματα μια πρόταση που τεκμηριώνει τη βαθμολόγηση. Ο βαθμός κάθε δείκτη συνυπολογίζεται στην τελική βαθμολογία της κατηγορίας που αυτόματα περνά στην αρχική καρτέλα με τα ατομικά στοιχεία του αξιολογούμενου. Παράλληλα δημιουργείται αυτόματα μια «πρόταση» για την έκθεση κάθε κατηγορίας. Η έκθεση αυτή μπορεί να αντιγραφεί, να εξειδικευτεί ανάλογα με τον αξιολογούμενο και να επικολληθεί στο πλαίσιο κειμένου της πλατφόρμας.
Το εργαλείο σ’ αυτήν τη φάση αποτελεί μια beta έκδοση μόνο για τις κατηγορίες Ια, Ιβ, ΙΙβ και Vα και β, έτσι ώστε να καλύπτει τις ανάγκες αξιολόγησης των στελεχών που κλήθηκαν να αξιολογηθούν με το με ΑΠ 10940/201-10-14 έγγραφο του ΥΠΑΙΘ. Επειδή η αξιολόγηση δεν διενεργείται σε όλες τις κατηγορίες δεν καθίσταται εφικτό αυτή τη στιγμή να εξαχθεί ένας γενικός βαθμός αξιολόγησης σύμφωνα με το γενικό τύπο που περιγράφεται στο ΠΔ.
Είναι σημαντικό για εμάς  να δοκιμαστεί στην πράξη για να αποτυπωθούν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του ώστε να διορθωθούν ή να τροποποιηθούν στη συνέχεια. Προς αυτήν την κατεύθυνση προσβλέπουμε στις γόνιμες προτάσεις και παρατηρήσεις όσων συναδέλφων  το αξιοποιήσουν. Για το σκοπό αυτό μπορείτε να επικοινωνείτε υποβάλλοντας κάθε πρόβλημα ή πρόταση στο email: gkelesidis@windowslive.com

Κατσαρός Ιωάννης
Κελεσίδης Γεώργιος
Κελεσίδης Ευάγγελος
Μανάφη Ιωάννα
Σχολικοί Σύμβουλοι

 

Ετικέτες: 
Αξιολόγηση

Σχόλια (5)

 
Νίκος
04 Δεκ 2014 23:29

Από την ψήφιση του ΠΔ152 και μετά δεν έχω διαβάσει κανέναν να επιχειρηματολογεί υπέρ αυτού του εκ των προτέρων αποτυχημένου τρόπου αξιολόγησης. Ωστόσο, αν όλοι κρίνουμε πως το ΠΔ είναι τουλάχιστον ασαφές, άδικο, ενδεχομένως και επικίνδυο, γιατί παραμένουμε στις αρπάγες του, εσείς ως κριτές και εμείς ως κρινόμενοι; Από πού αντλεί την επιστημονική νομιμοποίηση ή ακόμα και την πρακτική επιτευξιμότητα αυτό το εγχείρημα; Πώς άραγε θα αξιολογήσετε αύριο ως σχολικοί σύμβουλοι τους δασκάλους για το εκπαιδευτικό έργο σε μια σειρά από κριτήρια που καταλαμβάνουν 7,5 σελίδες του Π.Δ. όταν μόνο για να τα διαβάσει κανείς θέλει 1 ώρα. Πιστεύετε ότι θα μπορέσει κανείς να φτιάξει πίνακα μοριοδότησης και για αυτά; Δεν ψέγω τη θέση σας, άλλωστε η ανάλυσή σας με βρίσκει κατά το μεγαλύτερο μέρος της σύμφωνο, όμως το να παραμένουμε σε αυτό το εγχείρημα εμένα μου φέρνει στο νου ως δικαιολογία το επιχείρημα των καταδικασθέντων στη δίκη της Νυρεμβέργης: "εκτελούσαν διαταγές", απορρέουσες από το θεσμικό ρόλο του καθενός.

 
cactuscritique
18 Δεκ 2014 02:16

Εισαγωγικά και για να δικαιολογηθεί το πρώτο μέρος του τίτλου του κάποια ελάχιστα στοιχεία της διαδρομής για δύο από τους τέσσερις συγγραφείς του άρθρου « κατά ΠΔ152 Αξιολόγηση: Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποτυχίας;» των Γ. Κατσαρού, Γ. Κελεσίδη , Ε. Κελεσίδη και Ι. Μανάφη: Ο κ. Γ. Κατσαρός υπήρξε ένας από τους δύο βασικούς συμβούλους της κ. Διαμαντοπούλου επί υπουργίας της , ενώ ο κ. Ευ. Κελεσίδης εξέχων Περιφερειακός της ίδιας περιόδου (η υπουργός παραβρέθηκε σε παρουσίαση του βιβλίου του, κάνοντας χιλιόμετρα για αυτό το λόγο). Ο πρώτος τοποθετήθηκε στη συγκεκριμένη θέση όντας διευθυντής σχολικής μονάδας, ως αποτέλεσμα αδιαμφισβήτητης προσωπικής και κομματικής επιλογής και παρέμεινε σ’ αυτή σε όλη τη διάρκεια της θητείας της κ. Υπουργού, ενώ ήταν ένα από τα τρία τέσσερα πολιτικά στελέχη που επικοινωνούσε καθημερινά μαζί της και, ως εκ τούτου, συνδιαμορφωτής (τουλάχιστον) όλου του τότε νομοθετικού έργου της. Ο κ. Κελεσίδης γνωρίζει πολύ καλά ότι ο 3848/10 προέβλεπε τη δημιουργία, ψήφιση και υλοποίηση (αυτή το φορά) ενός συστήματος αξιολόγησης που συμπεριελάμβανε και την ατομική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και είναι σε θέση να κατανοεί, όπως ο κ. Κατσαρός εξάλλου, τι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται σε εποχή οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης σε συνδυασμό με τα προβλεπόμενα στο νόμο 4024/11: το γεγονός ότι η ατομική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών συνδέθηκε υποχρεωτικά με αυτή των δημοσίων υπαλλήλων με το νόμο 4024 και πως το ΠΔ 152/12 είναι το μοναδικό κομμάτι της αξιολόγησης που θεσμοθετήθηκε σε εκτέλεση υποχρεωτικής πρόβλεψής του. Ξέρουν ότι οι λεγόμενες «ποσοστώσεις» είναι ποσοστώσεις προαγωγής και όχι ένταξης των εκπαιδευτικών ή των στελεχών εκπαίδευσης σε επιμέρους «κατηγορίες» από τους αξιολογητές τους. Γνωρίζουν ότι τις ποσοστώσεις, όταν και αν εφαρμοστούν (κάτσε να δούμε μέχρι πότε θα πληρωνόμαστε;), θα τις υλοποιήσουν τα Υπηρεσιακά Συμβούλια με τη συμμετοχή και παρουσία των αιρετών και πως οι ΔΟΕ, ΟΛΜΕ και ΟΙΕΛΕ περί άλλων τυρβάζουν, αλλά προφανώς αυτά είναι «στενάχωρα» θέματα και δεν θέλουν να τα θίξουν.
Βέβαια, δεν μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι οι προαναφερόμενοι δεν γνωρίζουν από αιφνιδιασμούς της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, αφού έχουν συμμετάσχει, εμμέσως ή αμέσως, σε πολλούς από αυτούς. Διακριτός ανάμεσά τους και πλέον χαρακτηριστικός, ο αιφνιδιασμός του καλοκαιριού του 2011, όταν μεσούσης της διαδικασίας επιλογής στελεχών εκπαίδευσης, με εισήγηση του τότε ΓΓ του Υπουργείου και με τις προσωπικές ευλογίες - αν όχι και δικά τους εισηγητικά κείμενα- , το Υπουργείο άλλαξε του όρους του παιχνιδιού και απέκλεισε όσους καταλάμβαναν θέση διευθυντή σχολείου από τη διεκδίκηση και θέσης σχολικού συμβούλου με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε «αυτοαποκλεισμό» δεκάδες υποψήφιοι σχολικοί σύμβουλοι. Το γεγονός ότι η ρύθμιση αυτή βόλεψε ενδεχομένως βόλεψε και προσωπικά κάποιους θεωρούμε ότι είναι άλλο ζήτημα και δεν το συνδέουμε με τα προηγούμενα. Απλή σύμπτωση που λέμε. Ας αφήσουμε στην άκρη και το γεγονός ότι ο κ. Κελεσίδης είναι σχολικός σύμβουλος ex officio, ως παλιός Περιφερειακός, μετά από ειδική ρύθμιση. Θα γινόταν σχολικός σύμβουλος έτσι κι αλλιώς, αλλά στο σπίτι του κρεμασμένου καλό θα είναι να μην μιλάει κανένα για σκοινιά, ακόμα κι αν η αυτοχειρία θεωρείται είναι αυτόβουλη πράξη.
Τα προηγούμενα δεν ακυρώνουν την παρατήρησή τους σχετικά με την προχειρότητα του Υπουργού να και το εσπευσμένο (αφού πρώτα καθυστέρησε ένα χρόνο τουλάχιστον) της αξιολόγησης των στελεχών πρώτης γραμμής το καλοκαίρι. Αλλά να μιλούν για προχειρότητες οι συγκεκριμένοι μάλλον αποτελεί ανέκδοτο ή αλλού αποσκοπεί. Γιατί, ως προς το πρώτο σκέλος της πρότασής του («η σπουδή για την εφαρμογή της αξιολόγησης μάλλον πρέπει να αναζητηθεί στην προχειρότητα, που επιδεικνύει το ΥΠΑΙΘ στον χειρισμό των θεμάτων του, αλλά και στις χρονικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης απέναντι στην τρόικα») πολλά ξέρουν οι ίδιοι, ενώ για το δεύτερο είναι και πάλι συνένοχοι λόγω των θέσεων που κατείχαν, αν δεν εισηγήθηκαν οι ίδιοι την αναβολή εκ μέρους της κ. υπουργού της υλοποίησης των προβλέψεων του 4024/11 (πρόβλεψη έκδοσης ΠΔ για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών τρεις μήνες μετά τη ψήφισή του, ως προϋπόθεση για την λειτουργία του συστήματος προαγωγών), νόμο που και η ίδια είχε ψηφίσει και αρχικά ενέτασσε στο βαθμό Α μόνο τα αγαπημένα «παιδιά» της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας των Υπουργείου και του κόμματος εξουσίας, δηλαδή τους διοικητικούς, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι άτομα με σαφή και έντονη κομματική ταυτότητα, όπως γνωρίζουν και οι μαθητές του νηπιαγωγείου.
Ας μην λαϊκίζουν λοιπόν με επικλήσεις και αναφορές για την ανάγκη άρσης των ποσοστώσεων για τους εκπαιδευτικούς κατά τις προαγωγές τους και τη σύνδεση της αξιολόγησης υποχρεωτικά με της επιμόρφωση, την ανάγκη ένταξης της ατομικής αξιολόγησης σε ένα σύστημα αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου που θα διαρρέεται από τις διαδικασίες αυτοαξιολόγησης, οι αγαπητοί εν Παύλω αδελφοί συγγραφείς, γιατί μάλλον επιδεικνύουν επιλεκτική μνήμη ή δεν διαβάζουν επαρκώς τα κείμενα. Δεν μπορεί να πιστέψεις κανείς ότι δεν ξέρουν ότι όλα αυτά συμπεριλήφθηκαν στο πόρισμα που κατάθεση η Επιστημονική Επιτροπή στο Υπουργείο τον Οκτώβριο του 2012. Όποιος το έχει διαβάσει έστω και διαγώνια θα είδε ότι σε αυτό η σύνδεση της επιμόρφωσης με την αξιολόγηση, η άρση των ποσοστώσεων προαγωγής (και μάλιστα με κατάθεση επιστημονικής επιχειρηματολογίας, γιατί αυτό πρέπει να συμβεί και την εκτίμηση ότι αν αυτό δε συμβεί δυναμιτίζονται οι διαδικασίες αξιολόγησης στην Εκπαίδευση), η δοκιμαστική εφαρμογή του συστήματος αξιολόγησης για μια τριετία και άλλα πολλά με κορυφαία και διάχυτη τη θέση και πρόταση το σύστημα αξιολόγησης να διαρρέεται από τη λογική της αυτοαξιολόγησης και την εμπιστοσύνη στους εκπαιδευτικούς έχουν κατατεθεί εκεί.
Ας έρθουμε τώρα στις λεπτομέρειες της εφαρμογής. Παρατήρηση πρώτη. Αυτή τη στιγμή δεν υλοποιείται, όπως υλοποιείται έστω, μόνο το ΠΔ 152 Υλοποιείται και το σύστημα αυτοαξιολόγησης των σχολικών μονάδων. Για αυτό δεν έχουν να πουν τίποτα, γιατί μάλλον δεν πολύ πουλάει ή δεν τους βγαίνει στο ρόλο που υφέρπει στο κείμενό τους ότι επιθυμούν να παίξουν (στα γραπτά μας υφέρπουν και πράγματα που μπορεί να μην έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα οι ίδιοι και η παρατήρηση συμπεριλαμβάνει και το παρόν κείμενο). Παρατήρηση δεύτερη: Για το αν τηρούνται οι διαδικασίες του ΠΔ 152 για την αξιολόγηση πολλά μπορεί να πει κανείς. Το πρώτο όμως είναι ότι η αξιολόγηση άρχισε από πάνω προς τα κάτω. Εκτός κι αν είναι και αυτό αρνητικό. Προτιμούσαν να αρχίσει από τους εκπαιδευτικούς; Δεν αποτελεί η διαδικασία αυτή μια ευκαιρία να δοκιμαστούν πράγματα και αν αλλάξουν μέχρι να φτάσει η ατομική αξιολόγηση στους εκπαιδευτικούς; Από πού προκύπτει και από πού ξέρουν οι συντάκτες ότι οι αξιολογικές εκθέσεις των αξιολογητών των στελεχών εκπαίδευσης δεν τεκμηριώνονται επαρκώς τα την αξιολόγησή τους. Το ότι η αξιολόγηση έχει και ποσοτικούς χαρακτηρισμούς είναι αρνητικό, αλλά αυτό λέει αυτή τη στιγμή το νομοθετικό πλαίσιο. Είναι άλλο πράγμα τι γράφεις σε μια τελική αξιολόγηση (μήπως οι καθηγητές όταν βάζουν 19 ή 9 καταθέτουν ταυτόχρονα μακροσκελείς εκθέσεις;) και τι μπορεί να αποτελεί περιεχόμενο μιας μεταξιολογικής συνάντησης αξιολογητή αξιολογούμενου. Αυτές μπορεί και πρέπει να γίνουν και εκεί μπορεί να αναλυθούν πολλά πράγματα και να δοθούν αμοιβαίες εξηγήσεις. Επίσης, από πού ξέρουν οι γράφοντες ότι η αξιολόγηση ανά Περιφερειακή Διευθύνση παρουσίασε μεγάλες διακυμάνσεις και αν αυτές είναι στατιστικά ή όχι σημαντικές; Ανακοίνωσε στατιστικά στοιχεία το ΙΕΠ που είναι και αρμόδιο για την ώρα (η αρμοδιότητα υλοποίησης της Αξιολόγησης κανονικά είναι αρμοδιότητα της κεντρικής υπηρεσίας του Υπουργείου και όχι ενός συμβουλευτικού οργανισμού και μάλιστα ΝΠΙΔ, αλλά σιγά μην ασχολούνται με τέτοιες "λεπτομέρειες" στο υπουργείο) ή έχουν πάντα πρόσβαση σε στοιχεία και πληροφορίες που δεν έχουμε εμείς οι συνήθεις εκπαιδευτικοί; Και αν όντως συμβαίνει αυτό, μήπως δεν ξέρουν ποιανού δουλειά είναι η επιστημονική καταγραφή του τρόπου υλοποίησης της Αξιολόγησης, μετά από συστηματική επεξεργασία των στατιστικών στοιχείων, η εξαγωγή συμπερασμάτων, ως μέρος των μεταξιολογικών διαδικασίων και η κατάθεση προτάσεων για την τροποποίηση του παρόντος συστήματος σε επίσημη έκθεση ανά έτος; Και δεν κατανοούν ότι κάτι τέτοιο, πέρα από το γεγονός ότι έχει ρυθμιστεί με σαφήνεια πότε θα συμβαίνει και με πιο τρόπο, δεν μπορεί να συμβεί κατά την περίοδο υλοποίησης της αξιολόγησης και των λοιπών στελεχών εκπαίδευσης για αυτονόητους λόγους; Ή μήπως, βιάζονται να νομοθετήσουν πάλι οι ίδιοι, επειδή είναι τόσο βέβαιοι ότι την προηγούμενη φορά το έκαναν με μεγάλη επιτυχία και συνέπεια; Πού ξέρουν ότι θα αλλάξει ο 3848/10 (όπως σαφώς αναφέρουν) και ότι θα διευρυνθεί η συμμετοχή της αξιολόγησης στις μελλοντικές επιλογές στελεχών; Το ετοιμάζει κάποιος παλιός τους φίλος στο Υπουργείο και τους το είπε ενώ δεν έχει ανακοινωθεί κάτι από τον κ. Υπουργό; Εδώ ο κόσμος καίγεται και κάποιοι έχουν το νου τους τις επόμενες επιλογές; Εξάλλου, για να γίνουν επιλογές με συμπερίληψη των αξιολογικών εκθέσεων δεν θα πρέπει να έχουν αξιολογηθεί και όλοι οι υπηρετούντες διευθυντές, καθώς και όσοι εκπαιδευτικοί θα επιθυμούσαν να θέσουν υποψηφιότητα, ώστε η κρίση να είναι νόμιμη; Μήπως, αντί της αυξημένης φροντίδας για την αξιολόγηση των στελεχών, θα ήταν προτιμότερο να μας καταστήσουν σοφότερους με κατάθεση προτάσεων για το πώς θα συμμετάσχει η εκπαιδευτική κοινότητα στις διαδικασίες της ΑΕΕ και πώς αυτές θα προσλάβουν μορφή απόδοσης λόγους στην ευρύτερη εκπαιδευτική κοινότητα, γεγονός που από τη φύση του έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από πόσα μόρια και από πού θα συγκεντρώσει κάθε υποψήφιος για στέλεχος εκπαιδευτικός; Ακόμα: αν αντιμετωπίζουν τη διαδικασία αξιολόγησης πρόχειρα και απαξιωτικά κάποια στελέχη, όπως εκτιμούν προφανώς από προσωπικές εμπειρίες και ακούσματα, πώς αυτό συνδέεται με την απορρόφηση του ΕΣΠΑ; Πληρώνεται κανένα στέλεχος ή θα πληρωθεί κανένας εκπαιδευτικός για να αξιολογήσει ή να αξιολογηθεί και μας το κρύβουν; Γιατί αν ισχύει κάτι τέτοιο θα πρέπει να συσταθεί και η αγορά νέων πορτοφολιών, μήπως και τα παλιά δεν χωράνε τα λεφτά που θα μοιραστούν αξιολογητές και αξιολογούμενοι. Εκτός και αν η αναφορά στο ΕΣΠΑ έχει στόχο συγκεκριμένα αυτιά και επίρρωση επιχειρημάτων γνωστών αρθρογράφων και «εραστών» της αξιολόγησης στην εκπαίδευση. Γιατί διαφορετικά, αν κρίνουν ότι υπάρχουν στελέχη που «διαχέουν την απαξίωση ενσυνείδητα και για διαφορετικούς λόγους μέχρι τη βάση της εκπαιδευτικής πυραμίδας», το πρόβλημα είναι (πέρα από το τι επιδιώκουν όσα στελέχη το κάνουν) τι στάση κρατούν οι υπηρεσιακοί προϊσταμένους τους που δεν τους ελέγχουν και βέβαια στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου που το ανέχεται. Είτε λοιπόν οι προϊστάμενοι (Περιφερειακοί και ΠΕΠΚΑ) πρέπει να ελέγξουν (και έχουν εργαλεία να το κάνουν) όσους Σχολικούς Συμβούλους, ΔΙΠΕ/ΔΙΔΕ , αξιολογούμενους Δντές σχολείων προσπαθούν να γελοιοποιήσουν ή αρνούνται να αξιολογηθούν υπογράφοντας κείμενα και πουλώντας απλά «τσαμπουκά», ελπίζοντας ότι θα είναι οι εκλεκτοί της επόμενης πιθανής κυβέρνησης που όλα θα τα καταργήσει (τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει) και θα τους παραδώσει ως ρεγάλο τη διοίκηση Διευθύνσεων και Περιφερειών (άντε και τις διευθύνσεις των "καλών" σχολείων για τους στρατιώτες) είτε καλά κάνουν και το κάνουν όσοι δεν ελέγχονται, όπως και όσοι επεμβαίνουν με στόχο να αλλοιώσουν ή να ματαιώσουν τις διαδικασίες αξιολόγησης. Γιατί ένα από τα δύο είναι λάθος όχι και τα δύο. Τώρα σχετικά, με την αξιολόγηση των στελεχών στην συντριπτική τους πλειοψηφία- όπως αυτοί δηλώνουν ότι γνωρίζουν - ως εξαιρετικών, μέσω «εναρμονισμένων» πρακτικών που «αποσκοπούν στη δικαίωση του συστήματος για τις επιλογές προσώπων ως στελεχών» δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοούν. Εννοούν ότι α) κακώς τα στελέχη κρίθηκαν στις πρόσφατες επιλογές ως στελέχη και δεν έπρεπε να είναι αυτοί αλλά κάποιοι άλλοι στελέχη, άρα επίτηδες τώρα κρίθηκαν μέσα από μια γενικευμένη συνωμοσία στην πλειοψηφία τους ως «εξαιρετικοί», β) ότι τα στελέχη δεν είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία εκπαιδευτικοί που έχουν υψηλότατα τυπικά τουλάχιστον προσόντα (και άμα έχεις πώς θα γίνει θα κριθείς απλά επαρκής ή πολύ καλός;) άρα και υποθέταμε με το παλιό σύστημα επιλογής (που φαίνεται να νοσταλγούν) ότι θα έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους ή ότι ορθώς ο Μητσοτάκης έχει επιβάλει τις ποσοστώσεις και στους αξιολογητές, άρα αυτές πρέπει να ισχύσουν και στους εκπαιδευτικούς; Γιατί, αν αυτοί μεθαύριο έχουν (και σε προσωπικοί βάση) άριστους διευθυντές σχολείων θα τους κρίνουν ως πολύ καλούς, επαρκείς ή ανεπαρκείς για να μην κατηγορηθούν από τους εκπαιδευτικούς που καθοδηγούν ότι μέσω της αξιολόγησής τους επιβεβαιώνουν τις προηγούμενες κρίσεις ή παρεμβαίνουν αποφασιστικά υπέρ των επόμενων ευνοώντας τους νυν διευθυντές; Όσα για την απαράδεκτη αλλαγή του θεσμικού πλαισίου που επιχείρησε να περάσει ο κ. Υπουργός υπέρ των νυν Περιφερειακών, ας μην κόπτονται. Την αρχή έκανε η κ. Διαμαντοπούλου αποδίδοντας την ιδιότητα του Σχολικού Συμβούλους στους προηγούμενους Περιφερειακούς με το σκεπτικό ότι τα στελέχη αυτά δεν έπρεπε να μπουν σε διαδικασία επιλογής όντας Περιφερειακοί (ορθά κατά την άποψή μου), γιατί έτσι κι αλλιώς στη συντριπτική τους πλειοψηφία είχαν τα προσόντα για να γίνουν Σχολικοί Σύμβουλοι και αν έμπαιναν στη διαδικασία επιλογής, αυτή θα μπορούσε να κατηγορηθεί ως φαλκιδευμένη. Χρησιμοποιείται λοιπόν ένα υποθετικό επιχείρημα (η περίπτωση της ανάδειξης των νυν Περιφερειακών σε μόνιμους συμβούλους του Υπουργείου, όπως έγινε με τους Συμβούλους και Παρέδρους του ΙΕΠ) για να υποστηριχτεί η θέση τους ότι η εφαρμογή του 152 θα φαλκιδεύσει τις επόμενες διαδικασίες επιλογής, λες και δεν ξέρουμε τι φαλκιδεύει μέχρι σήμερα τις διαδικασίες επιλογής, ποια είδη στελεχών ενδιαφέρουν την εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας (ΔΙΔΕ και ΔΙΠΕ) και πώς γίνεται η όποια φαλκίδευση στην επιλογή Δ/ντών σχολείων (κυρίως μέσα από κρυφές – φανερές συμφωνίες των διορισμένων μελών του ΥΣ – εκπροσώπων της εκάστοτε φατρίας που ελέγχει το Υπουργείο με τους αιρετούς εκπροσώπους του κλάδου). Δηλαδή, ασυνείδητα έστω (προσωπικά εκτιμώ συνειδητά για τέτοιας τάξεως στελέχη) με τα γραφόμενά τους χτυπούν τις ελάχιστες πιθανότητες που υπάρχουν να αλλάξει ο τρόπος επιλογής στελεχών, σταδιακά έστω, με το συμψηφισμό στη διαδικασία επιλογής και της αξιολόγησης του έργου τους ως εκπαιδευτικών πέρα από την όποια «αξιολόγηση» των μελών του Υ.Σ. (βαθμολογία συνέντευξης) και τα «χαρτιά» (τυπικά προσόντα). Με ατελή τρόπο και με προβλήματα αρχικά, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος, αφού μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα, αντί η δημοκρατία να επιβάλει αξιοκρατία (πάντα ατελής βέβαια) υποτάχθηκε σταδιακά ένα σύστημα κομματοκρατίας και συνδιαλλαγής.
Με λίγα λόγια, ενώ φαίνεται ότι κόπτονται δήθεν για την αλλαγή και την «ορθή» εφαρμογή αξιολογικών διαδικασιών στην εκπαίδευση που είναι και ο μόνος τρόπος να αλλάξουν μακροχρόνια και σταδιακά καταστάσεις που έχουν επιβληθεί εδώ και δεκαετίες γυρίζουν γύρω γύρω από το θέμα της επιλογής στελεχών ως αυτό να ήταν το μόνο που συνδέεται με την αξιολόγηση στην εκπαίδευση. Για να μας δείξουν μάλιστα στο τέλος πόσο «φιλολαϊκοί είναι (ο λύκος κι αν εγέρασε…), αφού καταθέτουν «προτάσεις» για ακώλυτη προαγωγή μέχρι και το Β΄ βαθμό (γιατί όχι και τον Α, κύριοι και την επιλογή των στελεχών δια βοής από τους ΣΔ ή λαϊκές συνελεύσεις που άλλοι ευφυώς υπόσχονται) λες και δεν ξέρουν ότι η διαφοροποίηση της ακώλυτης προαγωγής για τους εκπαιδευτικούς σε σχέση με ό,τι ισχύει για τους άλλους δημοσίους υπαλλήλους, εκτός από το ότι πρέπει να περάσει μόνο αν συναινέσει ο εκάστοτε υπουργός εσωτερικών- διοικητικής μεταρρύθμισης (κι σε εκείνο το υπουργείο δεν αγαπούν και πολύ τους εκπαιδευτικούς) θα πρέπει να γίνει και αποδεκτό σε επίπεδο ΑΔΕΔΥ, γιατί με ενιαίο μισθολόγιο πλέον (στο βαθμό που γίνεται σταδιακά ενιαίο) σιγά μην αποδεχθούν οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοί εξαίρεση των εκπαιδευτικών όταν έχουν και επιπλέον (για την ώρα) την ποσόστωση ανά αξιολογητή! Εκτός και αν μας προτείνουν τη δημιουργία Εκπαιδευτικής Συνομοσπονδίας και την αποχώρηση των εκπαιδευτικών από την ΑΔΕΔΥ. Όμως επειδή πραγματικά το ρητό «ο λύκος κι αν εγέρασε…» ταιριάζει απόλυτα σε αυτή την περίπτωση στο τέλος μας προτείνουν και εργαλεία για την παρούσα αξιολόγηση ώστε να «διασαφηνίσει» και να «παραμετροποιήσει» την κρίση, λες και αυτά δεν γίνονται αν επιθυμεί ο αξιολογητής στο κείμενο του word όπως είναι εξάλλου υποχρεωμένος να το κάνει αναφερόμενος στη σχέση της κρίσης του, των παρουσιαζόμενων τεκμηρίων από τον αξιολογούμενο και της αυτοαντίληψης που έχει για το έργο του ως εποπτεύον και καθοδηγητής αυτού σε σχέση με τις ρουμπρίκες του ΠΔ προτρέποντάς μας να τους στείλουμε τις παρατηρήσεις μας (ο προηγούμενος σχολιαστής μετά βδελυγμίας εκτιμά ότι θέλει διάβασμα καμιά ώρα για να δεις πώς αξιολογείται ο αξιολογούμενος, εκτιμώντας προφανώς ότ τόσος χρόνος πάει τσάμπα). Εύρηκα! Ο ασθενής προηγουμένως ασθενούσε από γενικευμένο καρκίνο, αλλά δώσε του μερικές ασπιρίνες και μπορεί να σωθεί. Έλεος! Εκτός και αν θέλουν να το καταθέσουν στο φάκελό τους ώστε στην επόμενη κρίση να αξιολογηθούν οι ίδιοι ως εξαιρετικοί σύμφωνα με τη ρουμπρίκα που προβλέπει ότι ως τέτοια κρίνονται τα στελέχη που καταθέτουν προτάσεις μεταξιολογικού χαρακτήρα για την βελτίωση των διαδικασιών αξιολόγησης. Εκτός, βέβαια, και αν επιδιώκουν ή πιστεύουν ότι θα ξαναείναι σε θέση συμβούλου του/της μέλλοντος/ουσας υπουργού παιδείας και θέλουν να έχουν έτοιμα τα εργαλεία. Γιατί, αν συνεχίσουμε να είμαστε στην Ευρώπη κάποιο είδος αξιολόγησης θα το έχουμε τελικά. Όσο, για την επάνοδο μερικών στο υπουργείο τίποτα δεν μοιάζει απίθανο στις μέρες μας και το σχήμα υπουργός παιδείας Ζωή Κωσταντοπούλου, υφυπουργός ΑΕΙ Ραχήλ Μακρή - υφυπουργός Γενικής Εκπαίδευσης Τζάκρη Θεοδώρα (έχει και εμπειρία ως αντινομάρχής Πέλλας σε θέματα Παιδείας) μπορεί να μοιάζει ως bmovie ταινία, αλλά αν κάτσει δεν θα θέλει συμβούλους η κ. Τζάκρη; Και δεν νομίζω ότι να παιχτεί τελικά αυτή η ταινία (έχουμε δει ανάλογες πολλά φορές στο συγκεκριμένο υπουργείο) το ενδιαφέρον των δασκάλων και καθηγητών, καθώς και των μελών της νέας κυβέρνησης θα είναι ποιοι θα αποτελούν το σύνηθες επιτελείο συμβούλων της υπουργού και των υφυπουργών της. Εξάλλου, ακόμα και αν δεν το ομολογούμε, όλοι θα ξέρουμε τότε ότι μπορεί να νομίζει ότι κυβερνά ο Αλέξης, αλλά στα υπουργεία πάλι κουμάντο θα κάνουν οι φράξιες του «βαθέως». Απλή αριθμητική είναι και δεν χρειάζεται μάστερ ή διδακτορικό: ένας χώρος που για δεκαετίες είχε 3,5 % + - 1%, από πού θα δανειστεί δομές γραφειοκρατίας όταν μέσα σε δύο χρόνια γίνεται, ας πούμε 35,5%. Από αυτόν που κατάπιε ή στην πραγματικότητα αυτόν που τον κατάπιε; Όπερ έδει δείξε…..

 
cactuscritique
20 Δεκ 2014 02:30

Επειδή ο τίτλος του προηγούμενου κειμένου από αβλεψία δεν εντάχθηκε σε αυτό και για να είναι κατανοητή η πρώτη του πρόταση, ο τίτλος ήταν: "Επίμονη κηπουροί ή σπορείς νέων χωραφιών;".

 
Νίκος
29 Δεκ 2014 18:44

@cactuscritique: "ο προηγούμενος σχολιαστής μετά βδελυγμίας εκτιμά ότι θέλει διάβασμα καμιά ώρα για να δεις πώς αξιολογείται ο αξιολογούμενος, εκτιμώντας προφανώς ότ τόσος χρόνος πάει τσάμπα"
Μου αρέσει η σιγουριά σας ως προς την εκτίμησή μου για τον απαιτούμενο χρόνο ανάγνωσης των κριτηρίων αξιολόγησης, ωσάν το εύρος αυτών να αφορά αποκλειστικά τη δυσκολία ανάγνωσής τους και να μη συνδέεται με τη φυσική δυνατότητα να αποφανθεί θετικά επί αυτών ο αξιολογητής Σχ. Σύμβουλος στον περιορισμένο χρόνο που που θα παρακολουθήσει τον εκπαιδευτικό ανά αξιολογική περίοδο.

...

 
cactuscritique
02 Ιαν 2015 10:26

Αγαπητέ Νίκος, "φυσική δυνατότητα" δεν υπάρχει για τίποτα, εξαιρουμένης της βλάστησης των ραδικιών και αυτή πραγματοποιείται υπό προϋποθέσεις. Οι προϋποθέσεις μετράνε πάντα και δεν ισχυρίζομαι βέβαια (θα ήμουν ανόητος αν το έκανα) ότι αυτές πληρώθηκαν στην περίπτωση εκπαίδευσης των αξιολογητών. Εξάλλου μέρος των σχεδίων όσων μάχονται τις αξιολογικές διαδικασίες ήταν και παραμένει να μην υπάρξουν στοιχειώδεις συνθήκες όχι μόνο εκπαίδευσης των αξιολογητών αλλά στοιχειώδους περιγραφής των προβλεπομένων για την αξιολόγηση. Και το στόχο αυτό εξυπηρετεί και το αρχικό κείμενο - συνειδητά ή ασυνείδητα λίγο με ενδιαφέρει - συνεχίζοντας το γαϊτανάκι διασποράς μπουρδολογιών. Στην αξιολόγηση δεν είναι όλα ακριβώς μετρήσιμα και ο αξιολογητής, ακόμα και στην περίπτωση της παρακολούθησης μιας διδασκαλίας εξάγει συμπεράσματα για τον αξιολογούμενο που υπερβαίνουν την παρατήρησή της και την καταγραφή όσων διαμείφθηκαν κατά την υλοποίησή της. Αν έχει ποτέ καθοδηγήσει εκπαιδευτικούς ή επαγγελματίες έστω και για λίγο το ξέρεις καλά και, επιπλέον, αναφέρεται στη σχετική βιβλιογραφία και έχει επιβεβαιωθεί στην πράξη. Το διακύβευμα όμως δεν είναι ο βαθμός ικανότητας και οι δεξιότητες των αξιολογητών - εξάλλου αυτό ποσώς απασχολούσε τους αρθρογράφους - πόσο μάλλον η "ακρίβεια" των όσων περιγράφονται στις ρουμπρίκες (αυτά με το καιρό θα προσαρμοστούν στην πράξη και, επιπλέον, υπάρχει πρόβλεψη συνεχούς διόρθωσής τους με συντεταγμένο τρόπο- Ν. 4142/13), αλλά η ίδια υλοποίηση ή μη αξιολογικών διαδικασιών στην εκπαίδευση. Αν κανείς πιστεύει ή ισχυρίζεται ότι εν πλήρη απουσία αξιολογικών διαδικασιών θα υπάρξει - έστω με τη συμβολή των σοφότερων του πλανήτη - ένα σύστημα αξιολόγησης και αξιολογητές τέλειοι είναι το λιγότερο αφελής, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για άλλη μια φορά να ματαιωθούν οι σχετικές διαδικασίες για έναν απλό λόγο: γιατί αυτό που σήμερα ισχύει είναι ο απόλυτος ερασιτεχνισμός και αυθαιρεσία στη διαμόρφωση απόψεων για το τι αποτελεί καλό εκπαιδευτικό έργο σε όλα τα επίπεδα και τι οφείλουμε να διορθώνουμε συνεχώς, συζητώντας παράλληλα για το τι είναι καλό εκπαιδευτικό έργο και τι όχι γιατί και αυτό αποτελεί διαρκές διακύβευμα με πολλαπλές διαστάσεις (και πολιτικές). Αυτά λοιπόν - καρά την άποψή μου - είναι ζητήματα και όχι η "πώληση" του trade mark του επιθέτου μας όπως κατά την άποψή μου και πάλι επιθυμούν να κάνουν οι συντάκτες του αρχικού άρθρου. Εξάλλου, διαφαίνεται ότι για άλλη μια φορά θα έχουμε καθυστερήσεις αν όχι πλήρης ματαίωση των αξιολογικών διαδικασιών στην εκπαίδευση, οπότε και ο στόχος των ηγεσιών του Υπουργείου θα έχει επιτευχθεί (εννοώ και αυτών που ψήφισαν τις πρόσφατες νομικές ρυθμίσεις για την αξιολόγηση) και των συνδικάτων των εκπαιδευτικών: η διατήρηση της απόλυτης κομματικής αυθαιρεσίας στο χώρο της εκπαίδευσης, πλήρους ελέγχου της εκπαιδευτικής πολιτικής με βάση αυθαίρετων αποφάνσεων - εκφράσεων κομματικών συμφερόντων και τέλος, του πλήρους ελέγχου της επαγγελματικής τύχης των εκπαιδευτικών από τις κομματικές ιεραρχίες των εκάστοτε κομμάτων εξουσίας. Αν τώρα το κόμμα δεν ήταν μέχρι τώρα και φιλοδοξεί να είναι στο άμεσο μέλλον, προσωπικά λίγο με ενδιαφέρει. Αν ο ρουσφετολόγος είναι κόκκινος, ροζ, πράσινος ή μπλε το ρουσφέτι παραμένει τούρκικη ή ορθότερα ανατολίτικη πρακτική και αυτό αποτελεί την ειδοποιό διαφορά της υπάρχουσας κατάστασης με τα νεωτερικά προτάγματα μέρος των οποίων αποτελεί και η υλοποίηση αξιολογικών διαδικασιών σε όλους τους τομείς του δημοσίου. Χωρίς να σημαίνει ότι και πάλι με την εγκαθίδρυσή τους ο ανθρώπινος παράγοντας και οι αδυναμίες του δεν θα υπάρχουν. Απλώς θα ελέγχονται.

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

e-epimorfosi.aegean