Placeholder

Εθνικός Διάλογος

Τέσσερα χρόνια Γυμνάσιο και δύο Λύκειο πρότεινε ο Α. Λιάκος

Με αυτό το σύστημα “τετραετές Γυμνάσιο και διετές Λύκειο” θα εξασφαλιστεί ένας κορμός εκπαίδευσης στο Γυμνάσιο και το Λύκειο θα γίνει περισσότερο ερευνητικό με δυνατότητα επιλογής ομάδων μαθημάτων
Δημοσίευση: 16/04/2016
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Η βελτίωση του Λυκείου θα μπορούσε να γίνει μέσα από το σύστημα τέσσερα χρόνια  Γυμνάσιο και  δύο Λύκειο, είπε ο πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την παιδεία  Αντώνης Λιάκος στη σημερινή  συζήτηση , στο υπουργείο Παιδείας, για την Τεχνική και Επαγγελματική Εκπαίδευση, στο πλαίσιο του Εθνικού Διαλόγου για την παιδεία, κι εκτίμησε ότι “Με αυτό το σύστημα τα Λύκεια θα χορηγούν ένα αξιόπιστοι τίτλο σπουδών”.

Ο κ. Λιάκος τόνισε  πως με αυτό το σύστημα  “τετραετές Γυμνάσιο και διετές Λύκειο”  θα εξασφαλιστεί ένας κορμός εκπαίδευσης στο Γυμνάσιο και το Λύκειο θα γίνει περισσότερο ερευνητικό με δυνατότητα επιλογής ομάδων μαθημάτων

Ανάλογη δήλωση έκανε ο  κ. Λιάκος σε συνένετευξη που δημοσιεύεται στην εφημερίδα  Κυριακάτικη ΑΥΓΗ.

Πώς σκοπεύετε να παρέμβετε για να αλλάξει αυτή η κατάσταση;

Το σενάριο, η υπόθεση εργασίας –γιατί δεν υπάρχει κάποια ειλημμένη απόφαση ακόμη– με το οποίο εργάζεται η Επιτροπή Διαλόγου, αποσκοπεί στη μελέτη της δυνατότητας σταδιακής απελευθέρωσης των λιγότερο ζητούμενων τμημάτων από τις εξετάσεις. Επειδή το σύστημα των εξετάσεων, παρά το διαστροφικό του χαρακτήρα, χαίρει εκτίμησης ως αντικειμενικό και αμερόληπτο, σε πρώτο στάδιο δεν χρειάζεται να ανατραπεί. Η υπόθεση είναι ότι σε όσα τμήματα οι υποψήφιοι είναι λιγότεροι από τις προσφερόμενες θέσεις θα αρκεί για την εισαγωγή το (αναμορφωμένο) απολυτήριο του Λυκείου. Εκεί όμως όπου οι υποψήφιοι υπερβαίνουν τις προσφερόμενες θέσεις, μπορεί να χρησιμοποιηθεί το ισχύον σύστημα εξετάσεων. Σε δεύτερη φάση, όταν αποδειχθεί το εύρος, η αξιοπιστία και η λειτουργικότητα του νέου συστήματος θα επιχειρηθεί η σταδιακή αλλαγή των εξετάσεων και στις σχολές υψηλής ζήτησης.

Μια άλλη σκέψη είναι ότι θα μπορούσε να βελτιωθεί το Λύκειο, μέσα από το σύστημα 4 χρόνια Γυμνάσιο + 2 Λύκειο, ώστε να παραγάγει ένα αξιόπιστο δίπλωμα. Το σχήμα 4+2 μπορεί να εξασφαλίσει έναν κορμό εκπαίδευσης στο Γυμνάσιο, ενώ το Λύκειο στο σχήμα αυτό θα γίνει περισσότερο ερευνητικό, με δυνατότητες επιλογών ομάδων μαθημάτων. Ταυτόχρονα, χρειαζόμαστε ένα αξιόπιστο επαγγελματικό διετές λύκειο με δυνατότητες εκπαίδευσης και στους τόπους εργασίας. Η παρέμβαση στο εξεταστικό σύστημα είναι εκ των ων ουκ άνευ για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, θα ανακουφίσει τις οικογένειες ως προς τα έξοδα για φροντιστήρια, θα σταματήσει τις μεταγραφές οι οποίες ερημώνουν τα περιφερειακά πανεπιστήμια και δημιουργούν συνωστισμό στα κεντρικά. Κυρίως θα φέρει τους φοιτητές πλησιέστερα στις προτιμήσεις τους, πριμοδοτώντας, δίνοντας σχετική προτεραιότητα σε όσους επιλέγουν ως πρώτη ή δεύτερη προτεραιότητα μια σχολή ή ένα τμήμα. Φυσικά, το σύστημα πρέπει να συμπληρωθεί με τη δυνατότητα οι φοιτητές να μπορούν να συνδυάσουν ή να αλλάξουν κατευθύνσεις μέσα στα τριτοβάθμια ιδρύματα, κάτω από συγκεκριμένους κανόνες και περιορισμούς.

Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν δισταγμοί πώς να αλλάξουμε αυτόν τον κεντρικό μηχανισμό των εξετάσεων. Θα πρόκειται όμως για τη «μητέρα των αλλαγών» και θα βρει, πιστεύω, πολύ ευρύτατη λαϊκή στήριξη.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Έχεις μιλήσει επανειλημμένα, και στο εναρκτήριο κείμενο του Διαλόγου, για «μεταρρύθμιση». Πώς θα περιέγραφες συνολικά το εγχείρημα;

Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, για να λειτουργήσει ως μεταρρύθμιση, και όχι ως αδόκητη ανανέωση του ήδη υπάρχοντος, οφείλει να διαπνέεται από μια φιλοσοφία. Διαφορετικά, οι όποιες αλλαγές θα είναι αποσπασματικές και θα απορροφηθούν, ενισχύοντας το παραδοσιακό σύστημα, το οποίο είναι μεν κακό, αλλά ταυτόχρονα είναι ζωντανό και αμύνεται, απορροφώντας και εξουδετερώνοντας το καινούργιο.

Το εγχείρημα της μεταρρύθμισης της εκπαίδευσης δεν αφορά μόνο την εκπαίδευση, αλλά την ανοικοδόμηση της κοινωνίας συνολικά. Την κρίση αυτή μπορούμε να την παρομοιάσουμε με πόλεμο: καταστράφηκε το ένα τέταρτο του ΑΕΠ και το 30% των θέσεων απασχόλησης, με τις παράπλευρες συνέπειες· αυτά μόνο σε πολέμους συμβαίνουν. Μια νέα κοινωνία χρειάζεται μια νέα εκπαίδευση. Η κρίση δεν έχει τελειώσει, η διεθνής αταξία δημιουργεί ακόμη πολλά και μεγάλα απρόοπτα, αλλά προφανώς η ανοικοδόμηση/αναδόμηση της κοινωνίας, μέσα από τα ερείπια της κρίσης, μπορεί να γίνει το κεντρικό διακύβευμα μιας αριστερής διακυβέρνησης. Παρά τις δυσκολίες, το εκπαιδευτικό εγχείρημα πρέπει να αποκτήσει προτεραιότητα στην κυβερνητική πολιτική συνολικά, να γίνει πηγή έμπνευσης. Να συγκροτήσει την ταυτότητα μιας σύγχρονης προοδευτικής μεταρρυθμιστικής Αριστεράς. Να επανακαθορίσει την έννοια «μεταρρύθμιση» και να την επαναπατρίσει στην Αριστερά.

Ο «πόλεμος», όμως, δεν έχει τελειώσει. Με αυτό το δεδομένο, και εάν «λεφτά δεν υπάρχουν», πώς θα αποτελέσει προτεραιότητα το εκπαιδευτικό εγχείρημα; Και μάλιστα εντός των μνημονιακών υποχρεώσεων — με τις άμεσες συνέπειές τους και στην παιδεία;

Αφού μιλάμε για πόλεμο, ας θυμηθούμε ότι το αμερικάνικο πανεπιστημιακό σύστημα θεμελιώθηκε από τον Λίνκολν μέσα στον Εμφύλιο, ενώ το αντίστοιχο γαλλικό από τον Ναπολέοντα, εν μέσω πολέμων. Προφανώς οι καταστάσεις είναι πολύ διαφορετικές, αλλά είναι ιστορικά παραδείγματα που μας δείχνει ότι οι έκτακτες συνθήκες επιτρέπουν, αλλά και απαιτούν τολμηρές αποφάσεις. Άλλωστε, ο απογαλακτισμός του εκπαιδευτικού συστήματος από την κρατική γραφειοκρατία και η ενηλικίωσή του δεν είναι ζήτημα διαθέσιμων πόρων. Η μεταρρύθμιση του εξεταστικού, για παράδειγμα, δεν είναι υπόθεση χρημάτων, ίσα-ίσα θα εξοικονομήσει. Η μετάβαση στην ψηφιακή εποχή, επίσης, έχει κόστος, αλλά θα έχει ως συνέπεια οικονομίες κλίμακας.

Ποιες είναι οι βασικές αρχές που διέπουν αυτή τη μεταρρύθμιση;

Πρώτον, μια εκπαίδευση που θα ανταποκρίνεται στις μεγάλες αλλαγές της εποχής και θα προετοιμάζει το μέλλον. Δεν έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει τις αλλαγές που φέρνει στην εκπαίδευση η μετάβαση από τον έντυπο καπιταλισμό στην ψηφιακή παγκοσμιοποίηση. Οφείλουμε να δούμε πώς αλλάζει εκ βάθρων η εκπαίδευση, πώς διαχέονται οι πηγές της γνώσης, πώς αλλάζει η σχέση δάσκαλου-μαθητή-γονέων, πώς λ.χ. το ψηφιακό πανεπιστήμιο μπορεί να προσφέρει, αν όχι σε όλους, πάντως σε πολλούς κλάδους, πιστοποίηση των γνώσεων, δηλαδή πτυχία, ενώ εμείς εδώ παγιδευόμαστε ακόμη στις εισαγωγικές εξετάσεις. Αν δεν παρέμβουμε συντεταγμένα και μεταρρυθμιστικά, το παλιό σύστημα θα καταρρεύσει άτακτα, δημιουργώντας ένα νέο άναρχο τοπίο, χωρίς εγγύηση ποιότητας. Η μετάβαση στην ψηφιακή εποχή δημιουργεί μεγάλες ανισότητες πρόσβασης, ενισχύει τις κοινωνικές ανισότητες. Επομένως, η μεταρρύθμιση οφείλει να λειτουργήσει ως αμορτισέρ, απορροφώντας τους κραδασμούς. Οφείλουμε να προετοιμάσουμε το ψηφιακό σχολείο, επομένως αλλαγές στις εκπαιδευτικές μεθόδους, ενίσχυση των ερευνητικών διαδικασιών και της αυτενέργειας των μαθητών, πρωτοβουλίες και αυτενέργεια των διδασκόντων στη δημιουργία προγραμμάτων και στην προσαρμογή τους στις συγκεκριμένες καταστάσεις.

Η δεύτερη αρχή αυτής της νέας φιλοσοφίας, είναι η ενδυνάμωση και η αυτονομίας. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι ολοκληρωτικά διασωληνωμένο με το κράτος, από όπου κατεβαίνουν από πάνω προς τα κάτω, όχι μόνο οι οικονομικοί πόροι, αλλά και διαταγές, εγκύκλιοι, κανονισμοί, αναλυτικά προγράμματα που περιγράφουν κάθε λεπτομέρεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ο δάσκαλος έρχεται απλώς να τα υλοποιήσει. Για να πάρει το σχολείο μια οποιαδήποτε πρωτοβουλία χρειάζεται να γνωματεύσουν Υπουργείο ή ΙΕΠ. Οι εκπαιδευτικοί, το σχολείο, θεωρούνται ανήλικοι που πρέπει να χειραγωγηθούν. Ο συγκεντρωτισμός και η εξάρτηση διαμορφώνουν παθητικές συνειδήσεις. Δεν υπάρχει πιο αναχρονιστικό σύστημα. Δεν μπορεί να συνεχιστεί με κανένα τρόπο. Και εδώ το δίλημμα είναι: κατάρρευση ή μεταρρύθμιση;

Ωστόσο –με δεδομένο ότι ο συγκεντρωτισμός στην Ελλάδα υπήρξε εργαλείο προοδευτικών αλλαγών– η αυτονομία μπορεί να σημάνει και έμφαση στις πιο τοπικιστικές και παρωχημένες μορφές λ.χ. στα σχολεία της Κρήτης να δούμε έναν διαγωνισμό κρητολατρίας και εξύμνησης του Βενιζέλου…

Έχεις τέτοια προβλήματα, όπως και στοιχεία ξένα προς την εκπαίδευση (λ.χ. θρησκευτικοί παράγοντες) που θα επιχειρήσουν να μπουν στο σχολείο. Ωστόσο, η ελευθερία έχει τα ρίσκα της – πρέπει να τα πάρεις, αντιμετωπίζοντας τους όποιους κινδύνους· δεν τους αντιμετωπίζεις με έλεγχο από τα πάνω. Η περιφρούρηση του σχολείου πρέπει να είναι υπόθεση κανονισμών και ευθύνης των διδασκόντων. Δεν μπορεί να συνεχιστεί ο σημερινός απόλυτος συγκεντρωτισμός, που κρατάει σε κατάσταση ανηλικιότητας τα σχολεία. Η ωριμότητα κατακτιέται μέσα από την ελευθερία. Η ελευθερία είναι προϋπόθεση της ευθύνης. Το επιχείρημα της ανωριμότητας θυμίζει τις συζητήσεις του 19ου αιώνα για την υιοθέτηση συνταγμάτων και του δικαιώματος της ψήφου. Πόσο ώριμος είναι ένας λαός να διαχειριστεί την αυτονομία του;

Έχουμε εξαιρετικά παραδείγματα ομάδων, καθηγητών, δασκάλων. Για παράδειγμα, ένας δάσκαλος στη Δυτική Θεσσαλονίκη ανοίγει το σχολείο το απόγευμα για να παίζουν τα παιδιά. Οι περίοικοι στην αρχή ήταν αρνητικοί, παραπονιούνταν για τη φασαρία. Τους έπεισε και τώρα οι γείτονες, αντί να βγαίνουν στα μπαλκόνια έρχονται στην αυλή, κάθονται εκεί ως το βράδυ, περιποιούνται τον κήπο του σχολείου, το προσέχουν. Και το όνειρο του φωτισμένου αυτού δασκάλου είναι να φτιάξει απογευματινές τάξεις, όπου οι γονείς των μεταναστών μαθητών θα διδάσκονται ελληνικά, και τα παιδιά τη γλώσσα και την κουλτούρα της χώρας καταγωγής τους. Είναι ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και δυνάμεις, που ασφυκτιούν στο τωρινό σύστημα. Θέλουμε να ενισχύσουμε όλες αυτές τις προσπάθειες, να τους δώσουμε χώρο, και το κράτος να τις στηρίξει.

Προφανώς, είμαστε οι τελευταίοι που θα διαφωνούσαμε σε αυτό. Ας δούμε όμως μια άλλη πτυχή: σε μια εποχή οικονομικής ασφυξίας, η αυτονομία μπορεί αν σημαίνει και ότι το κράτος, αδυνατώντας να ανταποκριθεί, μετακυλίει την εξεύρεση πόρων και τις ευθύνες στα σχολεία ή τους δήμους. Και ο ΟΟΣΑ σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεν υποστηρίζει την αυτονομία των εκπαιδευτικών μονάδων;

Την αυτονομία, ναι την υποστηρίζει ο ΟΟΣΑ και όλοι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, αλλά και ολόκληρη η σύγχρονη παιδαγωγική. Όλοι μιλούν για περιορισμό του συγκεντρωτισμού, για ενίσχυση της έγνοιας της κοινότητας για το σχολείο. Αλλά υπάρχουν αναβαθμίσεις και διαφορές. Αυτονομία του σχολείου δεν σημαίνει ότι ο διευθυντής ή οι τοπικές αρχές θα προσλαμβάνουν καθηγητές. Αυτονομία και ενδυνάμωση σημαίνει ότι το σχολείο πρέπει να το «τρέχουν» οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, ο σύλλογος των καθηγητών να σχεδιάζει τους σχολικούς στόχους και το πρόγραμμα της χρονιάς, να συνεδριάζει κάθε βδομάδα για να παρακολουθεί την εξέλιξη του σχολείου, να συνεργάζονται και να αυτενεργούν οι καθηγητές, και στο τέλος της χρονιάς να αναστοχάζονται πάνω στη δουλειά τους και να την αλλάζουν. Αυτός δεν οφείλει να είναι ο στόχος μια προοδευτικής μεταρρύθμισης;

Σε έναν ακριβώς μήνα, στις 17 Μαΐου, ξεκινάνε οι πανελλαδικές. Πώς τις προσεγγίζετε;

Η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι ένας από τους κεντρικούς μηχανισμούς παραμόρφωσης του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος συνολικά· είναι κάτι που αποτελεί κοινή διαπίστωση από καιρό. Οι μεταρρυθμίσεις στις άλλες βαθμίδες της εκπαίδευσης θα παραμορφωθούν, αν δεν αρχίσουμε να λύνουμε το ζήτημα αυτό. Οι εξετάσεις καταστρέφουν το Λύκειο, «λυκειοποιούν» το Γυμνάσιο και μεταφέρουν την πίεση των εξετάσεων στο Δημοτικό γιγαντώνοντας και επεκτείνοντας την παραπαιδεία. Κόβουν κάθε χρόνο δυο μήνες από τη σχολική χρονιά. Από τη στιγμή που αρχίζουν οι εξετάσεις, παραλύει η μέση εκπαίδευση. Αλλά παραμορφώνουν και την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Από την προσεκτική μελέτη και ανάλυση των στατιστικών στοιχείων προέκυψε ότι (συνολικά) πάνω από το 90% των φοιτητών φοιτούν σε σχολές διαφορετικές από τις αρχικές προτιμήσεις τους. Το ποσοστό αυτό είναι κυμαινόμενο και κλιμακώνεται από τις σχολές υψηλής ζήτησης και ελκυστικότητας έως τις σχολές πολύ χαμηλής ελκυστικότητας και ανταγωνιστικότητας. Το 54% των συνολικών τμημάτων ανήκει στις σχολές εξαιρετικά χαμηλής ελκυστικότητας και ανταγωνιστικότητας.

Πώς σκοπεύετε να παρέμβετε για να αλλάξει αυτή η κατάσταση;

Το σενάριο, η υπόθεση εργασίας –γιατί δεν υπάρχει κάποια ειλημμένη απόφαση ακόμη– με το οποίο εργάζεται η Επιτροπή Διαλόγου, αποσκοπεί στη μελέτη της δυνατότητας σταδιακής απελευθέρωσης των λιγότερο ζητούμενων τμημάτων από τις εξετάσεις. Επειδή το σύστημα των εξετάσεων, παρά το διαστροφικό του χαρακτήρα, χαίρει εκτίμησης ως αντικειμενικό και αμερόληπτο, σε πρώτο στάδιο δεν χρειάζεται να ανατραπεί. Η υπόθεση είναι ότι σε όσα τμήματα οι υποψήφιοι είναι λιγότεροι από τις προσφερόμενες θέσεις θα αρκεί για την εισαγωγή το (αναμορφωμένο) απολυτήριο του Λυκείου. Εκεί όμως όπου οι υποψήφιοι υπερβαίνουν τις προσφερόμενες θέσεις, μπορεί να χρησιμοποιηθεί το ισχύον σύστημα εξετάσεων. Σε δεύτερη φάση, όταν αποδειχθεί το εύρος, η αξιοπιστία και η λειτουργικότητα του νέου συστήματος θα επιχειρηθεί η σταδιακή αλλαγή των εξετάσεων και στις σχολές υψηλής ζήτησης.

Μια άλλη σκέψη είναι ότι θα μπορούσε να βελτιωθεί το Λύκειο, μέσα από το σύστημα 4 χρόνια Γυμνάσιο + 2 Λύκειο, ώστε να παραγάγει ένα αξιόπιστο δίπλωμα. Το σχήμα 4+2 μπορεί να εξασφαλίσει έναν κορμό εκπαίδευσης στο Γυμνάσιο, ενώ το Λύκειο στο σχήμα αυτό θα γίνει περισσότερο ερευνητικό, με δυνατότητες επιλογών ομάδων μαθημάτων. Ταυτόχρονα, χρειαζόμαστε ένα αξιόπιστο επαγγελματικό διετές λύκειο με δυνατότητες εκπαίδευσης και στους τόπους εργασίας. Η παρέμβαση στο εξεταστικό σύστημα είναι εκ των ων ουκ άνευ για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, θα ανακουφίσει τις οικογένειες ως προς τα έξοδα για φροντιστήρια, θα σταματήσει τις μεταγραφές οι οποίες ερημώνουν τα περιφερειακά πανεπιστήμια και δημιουργούν συνωστισμό στα κεντρικά. Κυρίως θα φέρει τους φοιτητές πλησιέστερα στις προτιμήσεις τους, πριμοδοτώντας, δίνοντας σχετική προτεραιότητα σε όσους επιλέγουν ως πρώτη ή δεύτερη προτεραιότητα μια σχολή ή ένα τμήμα. Φυσικά, το σύστημα πρέπει να συμπληρωθεί με τη δυνατότητα οι φοιτητές να μπορούν να συνδυάσουν ή να αλλάξουν κατευθύνσεις μέσα στα τριτοβάθμια ιδρύματα, κάτω από συγκεκριμένους κανόνες και περιορισμούς.

Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν δισταγμοί πώς να αλλάξουμε αυτόν τον κεντρικό μηχανισμό των εξετάσεων. Θα πρόκειται όμως για τη «μητέρα των αλλαγών» και θα βρει, πιστεύω, πολύ ευρύτατη λαϊκή στήριξη.

Ωστόσο, το να φεύγει κανείς από την επαρχιακή πόλη όπου μεγάλωσε και να σπουδάζει στην Αθήνα ή μια άλλη πόλη ήταν ένας τρόπος αυτονόμησης, νέων ερεθισμάτων κλπ. Άρα, είναι κρίσιμο το ζήτημα των υποτροφιών, της σίτισης, της στέγασης κλπ. Και είναι προβληματικό να προσαρμόζουν οι υποψήφιοι την επιλογή τους σε αυτό που «μπορούν». Αν ο καθένας δηλώνει όχι τη σχολή που θέλει αλλά που «μπορεί» (με κριτήρια ζήτησης και εντοπιότητας), λόγω της «πριμοδότησης», αυτό δεν θα δημιουργήσει ένα σύστημα δύο ταχυτήτων, που θα επικυρώνει τις κοινωνικές διαφορές, οι οποίες βαθαίνουν σε εποχή κρίσης; Οι «υψηλές» σχολές για τους προνομιούχους, οι άλλες για τους φτωχούς;

Ο διχασμός και η κοινωνική διαφοροποίηση του συστήματος υπάρχουν εκ των πραγμάτων. Υπάρχουν μέσα στα ίδια τα πανεπιστήμια, ανάμεσα στις σχολές υψηλής ζήτησης και τις υπόλοιπες που συνωστίζονται στις τελευταίες βαθμίδες των προτιμήσεων και στους χαμηλούς βαθμούς πρόσβασης. Το βλέπει κανείς στην κοινωνική προέλευση των φοιτητών. Αν δεν μπορούμε να κάνουμε περισσότερο εξισωτικό το σύστημα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ας το κάνουμε λιγότερο καταστροφικό. Ας δώσουμε τη δυνατότητα στα φτωχά παιδιά να σπουδάσουν αυτό που θέλουν, χωρίς αιματηρές οικονομίες που πολλές φορές γίνονται εμπόδιο στην ολοκλήρωση των σπουδών τους. Φαίνεται λιγότερο σπουδαίο αυτό; Η παρέμβαση για τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων πρέπει να επιχειρηθεί κυρίως στις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Και στις άλλες όμως βαθμίδες, η αυτονομία μπορεί να οδηγήσει στην ταξική διαφοροποίηση των σχολείων σε φτωχές και πλούσιες περιοχές.

Ακριβώς το αντίθετο. Το ομοιόμορφο σχολείο, που δεν διαφοροποιεί το πρόγραμμά του, λειτουργεί ενισχύοντας τις ανισότητες και τις διαφορές. Η αυτονομία του σχολείου, η δυνατότητα να σχεδιάζεται στο σχολείο μεγάλο μέρος του προγράμματος, η ενίσχυση της δυνατότητας διαφοροποίησης των μεθόδων για να επιτευχθούν οι τελικοί στόχοι κάθε βαθμίδας, όλα αυτά πάνε μαζί. Συνιστούν την έννοια του δημοκρατικού, αειφόρου σχολείου. Δημοκρατία δεν σημαίνει να προπαγανδίζουμε δημοκρατικές αξίες· σημαίνει διαχείριση της ελευθερίας και της αυτονομίας μέσα σε ένα πλαίσιο που μπορείς να πραγματώνεις τις αξίες αυτές. Δεν είναι σύνθημα, είναι πράξη, κι αυτή η πράξη δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στο συγκεντρωτικό εκπαιδευτικό σύστημα που έχουμε. Το πέρασμα στην αυτονομία πρέπει να προετοιμαστεί και να προετοιμαστεί μέσα από κανονισμούς που θα υιοθετήσουν οι εκπαιδευτικοί οργανισμοί για να διαχειριστούν αυτή την αυτονομία. Η κοινωνική ανισότητα, όσο ανοίγεται και γίνεται πολιτισμική διαφορά, θα κόψει την κοινωνία στα δύο. Εδώ είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια αριστερή και μια δεξιά πολιτική: η αριστερή θα προσπαθήσει να γεφυρώσει τις διαφορές, θα ενισχύσει τις αδύναμες περιοχές.

Αντίθετα, η Δεξιά θέλει περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, περισσότερες εξετάσεις, περισσότερους αποκλεισμούς. Η αριστεία λειτουργεί ως άλλοθι. Υπάρχουν, λ.χ., σχολεία (κυρίως ιδιωτικά) που απωθούν τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, για να έχουν καλύτερα αποτελέσματα. Η αντίληψη που οχυρώνεται πίσω από τον όρο «αριστεία», ενδιαφέρεται για το 20% με τις καλύτερες επιδόσεις και αδιαφορεί αν περιθωριοποιείται το 80%. Παγιοποιεί τις διαφορές, και τέλος αντιμετωπίζει τα περισσότερα προβλήματα μέσω της ιδιωτικοποίησης. Αυτή η αντίληψη έχει σαφώς μια συνεκτική φιλοσοφία: γνωρίζει τι εκπαίδευση θέλει, τι κοινωνία θέλει, είναι μια επίθεση στην παιδεία ως δημόσιο αγαθό, θέλει να τη μετατρέψει σε υπηρεσία, να ενισχύσει την κοινωνική διαφοροποίηση. Πρόκειται για μια επίμονη αντιμεταρρύθμιση. Οι συγκεντρώσεις των βόρειων προαστείων δίνουν μια γεύση του κοινωνικού της χαρακτήρα. Προσοχή, όμως! Αυτή την αντιμεταρρύθμιση δεν μπορείς να την πολεμήσεις με τον εγκλωβισμό στο παλιό κρατικιστικό μοντέλο, αυτό δεν έχει πλέον κοινωνικά ερείσματα, δεν ανταποκρίνεται πλέον στις ανάγκες, θα καταρρεύσει και θα σε συμπαρασύρει στα ερείπιά του.

Σε αυτό το πλαίσιο, πώς θα λειτουργήσει ο Διάλογος, πώς θα δώσει αποτελέσματα, πώς θα συνδεθεί με την εκπαιδευτική πολιτική;

Ο Διάλογος είναι ένα πρωτότυπο εγχείρημα. Δεν έρχεται το Υπουργείο με έτοιμα λυσάρια, αλλά μαθαίνει. Μαθαίνει από τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς, την κοινωνία, αλλά και τους ειδικούς της εκπαιδευτικής πολιτικής, τη διεθνή εμπειρία. Υπάρχει φυσικά διάχυτη δυσπιστία στην κοινωνία, ίσως και δικαιολογημένη από προηγούμενες εμπειρίες. Πιστεύω όμως ότι θα κερδίσουμε τους δύσπιστους όταν δουν τη δουλειά των επιτροπών και των ομάδων εργασίας, στις οποίες δουλεύουν πλέον πάνω από 100 προσωπικότητες από ολόκληρο το φάσμα της εκπαίδευσης. Έχουν αρχίσει να δημοσιεύονται στον ιστότοπο του Διαλόγου μερικές από τις ενδιάμεσες εκθέσεις, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό συμπίπτουν και με τις προτάσεις που στέλνουν πολίτες. Όλος αυτός ο κόσμος δεν ανήκει σε ένα κόμμα και δεν έχει μία μόνο αντίληψη για τις μεταρρυθμίσεις ή για τον ρυθμό πραγματοποίησής τους.

Πιστεύω ότι τον Μάιο θα είμαστε σε θέση να έχουμε συντάξει μια έκθεση, να τη δώσουμε στην πολιτική ηγεσία αλλά και να την εκδώσουμε σε βιβλίο και να την παρουσιάσουμε δημόσια. Ο κόσμος χρειάζεται εμπιστοσύνη. Δεν λείπουν οι διαφορές, αλλά χωρίς αυτές πώς θα γίνει διάλογος; Ο κόσμος περιμένει πολλά από αυτό τον Διάλογο, έχει επενδύσει ελπίδες, θα ήταν πολύ σκληρό να απογοητευτεί, και νιώθουμε το βάρος αυτής της υποθήκης.

Το προσφυγικό εισέβαλε ορμητικά στην πολιτική, την καθημερινότητα, τη ζωή μας, από το καλοκαίρι. Τι μπορεί να σημαίνει ειδικότερα για την παιδεία;

Το προσφυγικό φαινόμενο ανήκει σε μια έκτακτη κανονικότητα. Ο 20ός αιώνας είναι ο αιώνας των προσφύγων και των μεταναστών. Η Ελλάδα άντεξε 1,5 εκατομμύρια πρόσφυγες με πληθυσμό 5 εκατομμυρίων το 1922, άλλο 1 εκατομμύριο εσωτερικούς πρόσφυγες στον Εμφύλιο, και επίσης άλλο 1 εκατομμύριο από τις ανατολικές χώρες στη δεκαετία του ’90. Όλες αυτές οι ροές σε 20 χρόνια αφομοιώνονται. Είναι λάθος να σπρώχνονται πρόσφυγες και μετανάστες σε καταυλισμούς. Πρέπει να βρούμε χώρο να τους εντάξουμε στον ιστό των πόλεων, ώστε όσοι τελικά παραμείνουν να συνυφανθούν με την κοινωνία. Ήδη στήνονται σχολικές δομές και η πολιτική του Υπουργείου είναι στη σωστή κατεύθυνση. Θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι παρουσιάζεται μια ευκαιρία για το εκπαιδευτικό σύστημα: μέσα από τη μελέτη της διαφοράς, περισσότερο από ό,τι του κυρίου ρεύματος, αποκομίζει κανείς την καινούργια και ανανεωτική γνώση. Οι τάξεις παύουν πια να είναι ομοιογενείς. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να δράσουν πρωτοβουλιακά, με αυτονομία. Σπάει αναγκαστικά η ομοιομορφία και η ασφυκτική τήρηση των αναλυτικών προγραμμάτων. Γι’ αυτό άλλωστε και η ένταξη των παιδιών με ειδικές ανάγκες στα σχολεία, και όχι η διατήρηση σχολείων-γκέτο, ανήκει στις σύγχρονες παιδαγωγικές προτάσεις. Το σχολείο γίνεται κάτι άλλο από αυτό που ξέραμε. Και σ’ αυτό το σχολείο πρέπει να καλλιεργηθούν οι αξίες της αλληλεγγύης, της φροντίδας και της έγνοιας για τον άλλο — όχι ο αμοραλιστικός ανταγωνισμός.

Tη συνέντευξη πήραν ο Μάνος Αυγερίδης και ο Στρατής Μπουρνάζος

Σχόλια (20)

 
ANDGIAN
10 Μάιος 2016 16:34

Ένα μίγμα ακατάσχετου βερμπαλισμού και διάχυτου συμβολισμού, ήδη εφαρμοζόμενων πρακτικών και πρωτοβουλιών στα σχολεία αλλά και αντιλήψεων του παρελθόντος είναι οι περίφημες μεταρρυθμίσεις του Υπουργείου Παιδείας στην εκπαίδευση. Πρόκειται για ένα συνονθύλευμα σκόρπιων προτάσεων που παρουσιάζονται ως νεωτερισμοί προκειμένου να καλυφθεί η ερήμωση της εκπαιδευτικής πολιτικής, μια «έκθεση ιδεών» που καλείται να δώσει επίχρισμα ωραιοπλασίας και δήθεν προοδευτικής καινοτομίας (!) στην επιχειρούμενη θεσμική ποσοτική αλλά ιδιαίτερα ποιοτική αποσάθρωση της δημόσιας εκπαίδευσης.
Eμφανίζεται παράλληλα ο λαϊκισμός της «ελεύθερης πρόσβασης στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση», όταν αυτή αφορά τις μη ανταγωνιστικές σχολές – κάτι που ήδη ισχύει στην πραγματικότητα – αλλά με βασική στόχευση τη μείωση των μαθητών που τελειώνουν το Λύκειο και τη μετατόπισή τους προς την κατάρτιση και τη μαθητεία μετά το Γυμνάσιο. Παρέχεται ένα πολύ εύκολο Γυμνάσιο – μεταβιβάζοντας την αντίληψη του Δημοτικού… -, ενώ το προτεινόμενο διετές Λύκειο θα μετασχηματιστεί σε βαθμίδα ρύθμισης της εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο υιοθετώντας ένα κακότεχνο σκηνικό του Μπακαλορεά που ισχύει σ’ άλλες χώρες, όπου πράγματι η ροή μαθητών από το Γυμνάσιο μειώνεται κατά πολύ, με τη συνθήκη βέβαια ότι εκεί υπάρχουν εναλλακτικοί δρόμοι.

 
Θεοδοσία
10 Μάιος 2016 14:33

Ως μαθήτρια που τελειώνει την 3η γυμνασίου βρίσκω αυτή την ιδέα το χειρότερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε στην εκπαίδευση.Σκεφτηται και λίγο τα παιδιά που αυτά θα το υποστούν όχι αυτοί που κάθονται πίσω από την καρεκλίτσα τους και λένε ότι ιδέα τους έρθει.

 
ΑΚΗΣ ΔΟΥΚΑΣ
20 Απρ 2016 17:22

Αγαπητέ συνάδελφε/σσα ασφαλώς και η εκπαίδευση πάσχει από μόνιμη υποχρηματοδότηση εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό δεν το αρνείται κανείς λογικός άνθρωπος, ιδιαίτερα εκείνοι που εργάζονται στην εκπαίδευση. Θα σου πω όμως κάτι. Είμαι 28 χρόνια στην μέση εκπαίδευση και έχω δει πολλές κυβερνήσεις και πολλούς υπουργούς να παρελαύνουν από το έρμο το Υπουργείο Παιδείας, να εξαγγέλλουν μεταρρυθμίζεις και μάλιστα κοστολογημένες. Καμία ή σχεδόν καμία δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα των εμπνευστών της.
Μια μεταρρύθμιση κατά τη γνώμη μου έχει τρεις βασικές παραμέτρους:
1ον. Αυτοί που την σχεδιάζουν να έχουν αντιληφθεί σε βάθος ποιο είναι το πρόβλημα της υπάρχουσας εκπαιδευτικής πραγματικότητας,
2ον. Να έχουν βρει τα εργαλεία για τη θεραπεία του προβλήματος (παιδαγωγικά, ψυχολογικά, οικονομικά κλπ),
3ον. Να έχουν πείσει την εκπαιδευτική κοινότητα και την κοινωνία ότι οι αλλαγές που προτείνουν θα θεραπεύσουν το πρόβλημα και ότι μπορούν να υλοποιήσουν αυτή την μεταρρύθμιση.
Νομίζω πως ο κ. Λιάκος, με αυτά που λέει και γράφει κατά καιρούς έδειξε ότι τουλάχιστον την πρώτη παράμετρο την έχει συνειδητοποιήσει επαρκώς. Δεν διατείνομαι ότι αυτή η επιτροπή του διαλόγου θα φέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Τουναντίον, μετά από την απογοητευτική υπουργία των Μπαλτά - Κουράκη είμαι πολύ επιφυλακτικός για τον αν θα μπορέσει ο νυν Υπουργός να υλοποιήσει όσα λέει η Επιτροπή Διαλόγου. Θεωρώ όμως ότι οι συγκεκριμένες προτάσεις του κ. Λιάκου αποτελούν μια πολύ σοβαρή βάση για να αρχίσουν κάποιες, κατά τη γνώμη μου, αυτονόητες αλλαγές στο σχολείο.
Το ζήτημα πάντα είναι βέβαια, όπως επισημαίνεις σωστά συνάδελφε/σσα, είναι το κατά πόσον θα δοθούν τα απαραίτητα κονδύλια να υποστηριχθεί η όποια μεταρρύθμιση (δει δη χρημάτων). Γιατί όμως πρέπει πάντα να βάζουμε αυτό ως προμετωπίδα; Πόσα άλλα πράγματα στην εκπαίδευση θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς χρήματα με έξυπνες κινήσεις της πολιτείας και των εκπαιδευτικών; Εγώ ήμουν για αρκετά χρόνια διευθυντής σε σχολείο, και μάλιστα στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, και μπορώ να σε βεβαιώσω ότι το σχολείο μου έκανε πολύ περισσότερα πράγματα με τους μισούς σχεδόν πόρους.
Εγώ θα έλεγα ότι πρέπει πρώτα να ξεκινήσουμε να κανουμε την μεταρρύθμιση του αυτονόητου στην εκπαίδευση και στην κοινωνία και μετά θα έρθουν όλα τα άλλα. Αν κάτι δεν ξεκινήσει, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει στην εκπαίδευση. Αν κάθε φορά μια κυβέρνηση ανατρέπει ότι σχεδίασε η προηγούμενη, τότε πράγματι δεν πρόκειται να δούμε προκοπή. Σε όλα αυτά όμως είμαστε και μεις συνυπεύθυνοι που χρόνια τώρα ανεχόμαστε τους ερασιτεχνισμούς, τις μεγαλοστομίες, τον συντεχνιασμό και το προσωπικό μας βόλεμα. Κάποια στιγμή θα πρέπει να ακούσουμε τους ειδικούς και όχι τους πολιτικούς, τους ανθρώπους που πασκίζουν καθημερινά μέσα στην τάξη και τους μαθητές μας, που πραγματικά ασφυκτιούν μέσα σ' ένα σχολείο συντηρητικό και οπισθοδρομικό, σ' ένα σχολείο που φτιάχτηκε όχι για να δίνει εκπαίδευση και παιδεία, αλλά βαθμούς και πτυχία χωρίς αντίκρισμα.
Και κλείνω. Προσωπικά πιστεύω ότι κάθε πολιτική στο χώρο της εκπαίδευσης χρειάζεται να διαπνέεται από όραμα αλλά και ρεαλισμό. Χρειάζονται ρεαλιστκές ιδέες και προτάσεις, αλλά και η απαραίτητοι υλικοί πόροι για να υλοποιηθούν. Αν αυτή η κυβέρνηση έχει ιδέες, μένει να δούμε αν θα τις υλοποιήσει.

 
geo@ακης δουκας
20 Απρ 2016 07:42

Μαλλον εσεις δεν ειστε εκπαιδευτικος, αφου παραγνωριζετε το σημαντικο (αλλά οχι σημαντικοτερο) προβλημα της μονιμης υποχρηματοδοτησης της εκπαιδευσης (επιτηδες δεν γραφω παιδειας). Η χρόνια κακοδαιμονια που αναγραφετε εχει να κανει οντως με τον καθορισμο των στοχων του εκπαιδευτικου συστηματος, τη δυνατοτητα επιλογων που δινονται στο μαθητη αναφορικα με το δρομο που θα ακολουθησει, το σπασιμο των συντεχνιακων συμφεροντων (βλ. φροντιστες, μεταδευτεροβαθμια εκπαιδευση), αλλά και την υπαρξη υποδομων και την σε επαρκεια καταρτισμενου προσωπικου. Και αν μεν, βρεθουν καποια φωτισμενα μυαλα (προσεξτε, μυαλα εγραψα, οχι μυαλο) και επιτελους μπορεσουμε να βρουμε μια κατευθυνση για το εθνικο εκπαιδευτικο μας συστημα, πρεπει στη συνεχεια να το δουμε σαν επενδυση και να το χρηματοδοτησουμε γενναια. Μεχρι τωρα, η εκπαιδευση για ολες τις κυβερνησεις ανεξαιρετως, ηταν μια δυσβαστακτη υποχρεωση, ενα αχθος, γιατι για την παρουσα να ειναι κατι διαφορετικο; Η γιαγια μου ελεγε οτι με πορδες, αυγα δεν βαφονται. Ας το καταλαβουν ολοι αυτο και διπλα στις φωτεινες τους ιδεες, ας επισυναπτουν και εναν προϋπολογισμο. Τοτε θα φανει, εαν εχει γινει σοβαρη δουλεια και εαν τα λεγομενα του καθενος ειναι απλη πεποιθηση ή σταθερη βεβαιοτητα

 
marty
19 Απρ 2016 19:19

Υποστηρικτές των απόψεων Λιάκου είναι εκείνοι που θέλουν μια εκπαίδευση υποκουλτούρας. Ενθουσιάζονται με την παλαιομοδίτικη πολιτικά ιδέα της ελεύθερης εισαγωγής στα ΑΕΙ έστω κι αν πρόκειται για περιορισμένες σχολές. Δηλαδή να γίνεται επιβράβευση της μη προσπάθειας. Μάλλον εξ οικείων κρίνουν τα αλλότρια. Πότε επιτέλους θα επιβραβεύονται οι άριστοι; Αλλά ξέχασα η αριστεία για τους "αριστερούληδες είναι ρετσινιά".

 
claudius
19 Απρ 2016 09:01

όπως και τα περισσότερα που κανει η σημερινή κυβέρνηση, έτσι και εδώ έχουμε να λεγεται κάτι το οποίο μπορεί να εχει αξία αλλά δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη γα το πως θα γίνει.
Παράδειγμα: θα κάνουμε το Λύκειο 2 χρόνια και τα γυμνασια 4.
Σχεδιασμός-Επιπτώσεις:????
Παράδειγμα: Ανοίξτε τα σύνορα στους πρόσφυγες.
Σχεδιασμός-Επιπτώσεις:????

 
ασεπιτης
19 Απρ 2016 07:12

για να "δυναμιτίσω" λίγο την κουβέντα ας ρίξω και την εξής παράμετρο:
Καθηγητές Λυκείων αυτόματα θα περισσεύουν......άρα τι προκύπτει άμεσα;;;
ΟΕΟΟΟΕΟΕΟΕΟΕΟΕΟΕ
Όλοι βουρ βελτιώσεις για Γυμνάσια από φέτος.....

 
Anna
18 Απρ 2016 23:11

Απόψεις εύστοχες με όραμα για ουσιαστικές αλλαγές στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα!

 
ΑΚΗΣ ΔΟΥΚΑΣ
18 Απρ 2016 21:55

Οι απόψεις που εκφράζει ο κ. Λιάκος για την εκπαίδευση νομίζω ότι είναι όχι μόνο εμπεριστατωμένες και εύστοχες, αλλά αγγίζουν την καρδιά του εκπαιδευτικού μας προβλήματος. Είναι η πρώτη φορά που κάποιος επιστήμονας αποτυπώνει με τόσο ακρίβεια τα προβλήματα της εκπαίδευσης, καθώς επίσης και τα αίτια της χρόνιας κακοδιαμονίας της. Εύχομαι και ελπίζω να μπορέσει να υλοποιήσει τις προτάσεις και τις ιδέες που εξέθεσε στη συνέντευξή του για να μπορέσει το σχολείο να ξαναγίνει ελκυστικό για τους μαθητές και ένα εργαστήρι μάθησης και δημιουργίας. Πέρα από τους επιπόλαιους σχολιαστές (εκπαιδευτικούς;) των ιδεών του κ. Λιάκου, οι οποίοι δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στο ελληνικό σχολειο υπάρχουν και πολλοί άλλοι που περιμένουν με αγωνία να δουν να γίνονται κάποιες ουσιώδεις αλλαγές στην εκπαίδευση.

 
Εκπαιδευτικός και Γονέας
18 Απρ 2016 17:35

Αγαπητοί Συνάδελφοι
Όσο και αν δεν αρέσει σε κάποιους αυτή η πρόταση, σκεφτόμενοι αποκλειστικά και μόνο συντεχνιακά, είναι μία πολύ καλή βάση για συζήτηση.
Με αυτό το μικρό σκεπτικό προτείνονται ….
Να ενσωματωθεί η λεγόμενη προσχολική αγωγή στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Να ολοκληρώνεται η δευτεροβάθμια εκπαίδευση με ένα τετραετές γυμνάσιο και με κατάλληλη πιστοποίηση ο έφηβος να αποκτά δικαιώματα επιπέδου 3 στη βαθμίδα προσόντων.
Να υπάρχει ένα διετές μεταδευτεροβάθμιο Γενικό Λύκειο τριών κατευθύνσεων (Θετική, Θεωρητική και Οικονομίας) και να οδηγεί με πιστοποίηση σε δικαιώματα επιπέδου 4 με περιορισμένο αριθμό μαθημάτων ως 30 ώρες εβδομαδιαίως, με 20 ώρες μαθήματα κατεύθυνσης.
Να υπάρχει ένα διετές μεταδευτεροβάθμιο επαγγελματικό Λύκειο με ένα επιπλέον έτος μαθητείας (μετά τα 18) που να χορηγεί και αυτό επαγγελματικά δικαιώματα επιπέδου 4.
Να είναι υποχρεωτική η εκπαίδευση μέχρι το επίπεδο αυτό.
Με ελεύθερη εισαγωγή για σχολές χαμηλής ζήτησης ή με Πανελλαδικές εξετάσεις, μετά την αποφοίτηση, να έχουν πρόσβαση οι απόφοιτοι στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και σε περιορισμένο από τις προηγούμενες σπουδές τους πεδίο σχολών.

 
Konstantinos G.
17 Απρ 2016 22:18

Πολυ καλη προταση, επρεπε να ειχε γινει απο χρονια. Στα ΕΠΑΛ/ ΤΕΛ οπως και να τα αποκαλεσουμε η πρωτη λυκειου ειναι γενικης παιδειας, αρα ενσωματωνεται στο γυμνασιο, το γυμνασιο ειναι ο κορμος της β/θμιας εκπαιδευσης. Για να ειναι ολοκληρωμενη η προταση δημιουργειται ενας τυπος λυκειου δυο ταξεων - Πολυκλαδικο Λυκειο-

 
ΓΙΩΡΓΟΣ
17 Απρ 2016 22:16

Ο μέσος όρος των μαθητών στην Ευρώπη είναι 50% στα τεχνικά λύκεια, 50% στα γενικά λύκεια.
Στη Γερμανία είναι 70%-30%, με 70% στα τεχνικά.
Στην Ελβετία είναι 75% στα τεχνικά, 25% στα γενικά.

 
Aglos
17 Απρ 2016 21:58

Έλα τώρα, αφού μπορούμε να στοιβάξουμε 40-50 μαθητές σε κάθε αίθουσα θα λυθεί το πρόβλημα. Τις άδειες αίθουσες στα λύκεια μπορούμε να τις δώσουμε σε επιχειρήσεις για σεμινάρια μαθητείας.
Ή μπορούμε να ενοποιήσουμε λύκεια και να μετατρέψουμε όσα περισσεύουν σε γυμνάσια.

 
marty
17 Απρ 2016 21:04

@παλιός καθηγητής
"Ακόμα κι αν εγέρασα ...".Να μη ρωτήσω για το ωράριο που είχατε παλαιέ καθηγητά! Εφημερίδα καθημερινά και κάπου κάπου και καμιά πορεία.

 
Παναγιώτης Τσιωτάκης
17 Απρ 2016 20:19

Εξαιρετική ιδέα!! Το μόνο που απομένει είναι η μεταφορά των αναγκαίων αιθουσών από τα κτίρια των λυκείων σε εκείνα των γυμνασίων
με ένα νόμο και ένα άρθρο.

 
παλιός καθηγητής
17 Απρ 2016 17:40

Εξαιρετική η πρόταση για 4 χρόνια Γυμνάσιο και 2 Λυκειο. Λύνει πολλά προβλήματα και υλοποιεί πρακτικά την 10χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση (από 9χρονη), ως πρώτο βημα προς την υποχρεωτική δωδεκάχρονη.

 
Ελεύθερος
17 Απρ 2016 15:18

Μέγα σφάλμα η τυχόν μετατροπή της Γ΄ Λυκείου σε Δ΄ Γυμνασίου. Είναι πολύ σημαντική χρονιά, η τελευταία καθοριστική για το εάν κάποιος θα συνεχίσει με πιθανότητες επιτυχίας στην Γ΄/βάθμιο Εκπαίδευση ή όχι. Αν συνδεθεί με την ανεμελιά και την φυσική ψυχολογική ανωριμότητα του Γυμνασίου, πολλοί μαθητές θα πάνε χαμένοι. Εκτός αν αυτό επιδιώκουν, να γίνουμε δηλαδή "όπως Αμερική", όπου είναι ζήτημα αν το 10% πάει σε "college", για δε ΑΕΙ περιωπής ούτε λόγος.

 
Χρήστος
17 Απρ 2016 14:30

Υπάρχει η υποδομή για τόσο μεγάλη αλλαγή;
Υπάρχουν οι αίθουσες στα γυμνάσια για μία ακόμα τάξη;

Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Τα μειονεκτήματα από αυτή την αλλαγή είναι περισσότερα από τα όποια πλεονεκτήματα. Τι διαφορά θα είχε αν η 4η γυμνασίου γινόταν σαν 1η λυκείου, παρά μόνο στο όνομα;

 
Νεκταρια
17 Απρ 2016 13:43

Ο καθένας λέει ο,τι θέλει. Λεφτά δεν έχουν να εξοπλίσουν αξιοπρεπώς τα ΕΠΑΛ και να στηρίξουν την τεχνολογική εκπαίδευση κ μίλα για 4ετες Γυμνάσιο. Αίθουσες που θα βρει το σκέφτηκε; Εδω δεν έχουμε στα Γυμνάσια αίθουσες προβολών διαδραστικους πίνακες, θα μας φτιάξουν αίθουσες;

 
marty
17 Απρ 2016 10:31

Η διάλυση της εκπαίδευσης. Κάθε ιδεοληψία του ο Λιάκος βρήκε ευκαιρία να την κάνει πρόταση. Τα άλλα μέλη της επιτροπής εθνικού διαλόγου δεν έχουν άποψη; Ευτυχώς που τίποτε από όσα κατά καιρούς εκτοξεύει ο κος Λιάκος δεν θα γίνει αφού σύντομα θα αποτελεί ένα κάκιστο παρελθόν, τόσο ο ίδιος όσο και η επιτροπή εθνικού διαλόγου. Δεν είναι καθόλου περίεργο που σύσσωμη η εκπαιδευτική κοινότητα (ΔΟΕ & ΟΛΜΕ) καταδικάζει τις απόψεις του.

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.