ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

Κι άλλη τρομοκρατική επίθεση; Ε, και τι έγινε; Κίνδυνος απανθρωποποίησης

Σ' ένα σύγχρονο κόσμο, που τόσο λατρεύει να προβάλλει τη βία, χάνονται τα όρια. Το παιδί, ο νέος, ακόμη και ο ενήλικος αρχίζει να χάνει τις διακριτές γραμμές ανάμεσα σ' αυτό που γίνεται στην οθόνη, κι αυτό που γίνεται στη ζωή του.
Δημοσίευση: 11/04/2017
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Του Ανδρέα Ανδρικόπουλου, εκπαιδευτικού

Ειλικρινά δεν γνωρίζω τι είναι πιο επώδυνο και "τρομοκρατικό" για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο: το να πληροφορείται τις νέες ανθρώπινες απώλειες από τον κηρυγμένο περίτρανα πόλεμο των τρομοκρατών ή το να αρχίσει να συνηθίζει με την ανακοίνωση πως δεκάδες, εκατοντάδες, μυριάδες ανά τον πλανήτη συνάνθρωποί μας έπεσαν θύματα στο βωμό της μισαλλοδοξίας, θρησκευτικής ή άλλης και να ζει με ήσυχη συνείδηση λέγοντας πως "έτσι είναι ο κόσμος" ή "ευτυχώς που δεν συνέβη σε μας"...

Ξεκίνησε η Εβδομάδα των Παθών και δεν προλαβαίνουμε να μετράμε ανθρώπινες απώλειες, όσοι ακόμη αντέχουμε να βλέπουμε, ή να διαβάζουμε ειδήσεις. Χριστιανοί εξοντώθηκαν την ώρα που προσεύχονταν στην Αίγυπτο, απλοί πολίτες πατήθηκαν από κάποιον φανατικό ισλαμιστή που διαφωνούσε με τον τρόπο ζωής τους στη Σουηδία, υπερδυνάμεις με σιδηρά πυγμή τιμωρούν επιθέσεις κατά αθώων με "χημικά", προκαλώντας νέα θύματα, παιδιά πεθαίνουν από φανατικούς, παιδιά πεθαίνουν από την πείνα λόγω πολεμικών συγκρούσεων... Ο κατάλογος δεν τελειώνει και πολύ φοβάμαι πως μέχρι να ολοκληρωθεί το κείμενο, κάποια νέα απάνθρωπη είδηση θα γίνει γνωστή. Η πραγματική τρομοκρατία είναι πως ζούμε σ' έναν τρομοκρατικό, εφιαλτικό κόσμο.

Δεν χωράει αμφιβολία πως τα γεγονότα αυτά μας αφορούν όλους μας. Είτε γιατί κάποιος δικός μας άνθρωπος βρέθηκε κοντά σε κάποια εστία έντασης, είτε γιατί κάποιον συγγενή μας, φίλο μας, γνωστό μας έχουμε στα ξένα και όλο και τον προσεγγίζουν οι φονικές αυτές επιθέσεις, που γίνονται επί δικαίων και αδίκων. Είτε, τέλος γιατί μια αθώα νεανική φωνή σπαρακτικά ρωτά: "Εγώ, σε τι διαφέρω και αξίζω να ζω με τις όποιες ανέσεις μου, όταν παιδιά πεινάνε, σκοτώνουν και σκοτώνονται, γίνονται αντικείμενο πολιτικής ή θρησκευτικής εκμετάλλευσης, σ' όλο τον πλανήτη;"

Την ώρα που οι ολοφυρμοί των θυμάτων και των συγγενών τους δεν λένε να σωπάσουν από τις απανωτές τραγωδίες, παρατηρείται αρχικά η συνηθισμένη άμεση ανθρώπινη αντίδραση να νιώσει κανείς τη φρίκη, το φόβο και τη συμπάθεια για τους πάσχοντες συνανθρώπους. Όμως εδώ έρχεται ο ...ισοπεδωτικός ρόλος της "έξεως". "Έξις, δευτέρα φύσις", λέγανε οι αρχαίοι πρόγονοί μας και δυστυχώς, τα Μέσα Ενημέρωσης προσπαθούν να μας εθίσουν κι έτσι να μας αδρανοποιήσουν τελικά, όταν συναγωνίζονται σε δυνατότητα φρικτής αναπαραγωγής φρικτών στιγμιότυπων φρίκης... Δεν ξέρω αν το ρόλο αυτό τον διαλέγουν τα ΜΜΕ μόνα τους ή είναι συνειδητή επιλογή των θυτών να πραγματοποιούνται σφαγές αμάχων, εκτελέσεις, δολοφονίες σε "ζωντανή" μετάδοση. Γιατί πάντα υπάρχει μια κάμερα διαθέσιμη και κάποιο μέσο πρόθυμο να δείξει -και να ξαναδείξει μέχρι να το εμπεδώσουμε- αθώους να θανατώνονται από κάποιον ή κάποιους φανατικούς. Ειλικρινά αναρωτιέμαι ποιος παίζει το φρικτό παιχνίδι ποιου...

Είναι δεδομένο πως οι εκπρόσωποι των ΜΜΕ θα θεωρούσαν λογοκρισία το να τους επιβληθεί να μην προβάλουν το αποτρόπαιο υλικό που έχουν στη διάθεσή τους. Δεοντολογία, όμως, δεν υπάρχει; Θεσμοί να προστατέψουν το κοινό και ειδικά τα αθώα παιδιά από τον εθισμό στη βία κάθε παρανοϊκού; Με μεγάλη μου λύπη βλέπω πως δεν μπαίνει πουθενά φραγμός. Αντίθετα, επαινούνται όσοι δημοσιοποιούν απάνθρωπες πράξεις.

Πρόσφατα μάλιστα, πληροφορήθηκα ότι βραβεύτηκε ρεπόρτερ που είχε απαθανατίσει τον δολοφόνο του Ρώσου πρεσβευτή στην Άγκυρα δευτερόλεπτα μετά την εν ψυχρώ εκτέλεσή του. Αυτός είναι ο ρόλος των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων; Κι αν ναι, και δεν υπάρχει ελπίδα από εκείνη την πλευρά, η δική μας ευθύνη που έγκειται;
Πώς θα προστατέψουμε τα παιδιά;

Με τόση βία στη ζωή μας, οικονομική, ρατσιστική, τηλεοπτική, είναι δυνατόν να παραμείνουμε ευαίσθητοι και να μην αναισθητοποιηθούμε; Εντάξει, στο βαθμό που εμείς οι ενήλικοι έχουμε την ευθύνη των πράξεών μας, των επιλογών μας ...καλά να πάθουμε. Τα παιδιά, όμως, τι φταίνε; Δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να τους παρουσιάζουμε έναν ουτοπικό κόσμο, "όμορφο, αγγελικά πλασμένο", αλλά δεν πρέπει να μπει κάπου ένας φραγμός στην αναπαραγωγή της βίας; Είναι που είναι οι νέοι μας, τα παιδιά μας, εθισμένα από μικρή ηλικία στην παρακολούθηση βιντεοσκοπημένων θεαμάτων της παγκόσμιας μουσικής διαδικτυακής βιομηχανίας. Θαυμάζουν ως πρότυπα ανθρώπους που μπορούν να βγάζουν -λένε- μεροκάματο, ή να γίνονται πλούσιοι επειδή μπορούν να "ανεβάζουν" δημοφιλή βίντεο. Θα δεχόμαστε και θα επιτρέπουμε την άκριτη προβολή από κάθε μέσο βίαιων επιθέσεων, βίαιων θεαμάτων, βίαιων βιντεοπαιχνιδιών; Η βία γεννά βία. Και ο πόλεμος είναι δάσκαλος της βίας, όπως είχε πει -πάντα επίκαιρα- ο Θουκυδίδης.

Σ' ένα σύγχρονο κόσμο, που τόσο λατρεύει να προβάλλει τη βία, χάνονται τα όρια. Το παιδί, ο νέος, ακόμη και ο ενήλικος αρχίζει να χάνει τις διακριτές γραμμές ανάμεσα σ' αυτό που γίνεται στην οθόνη, κι αυτό που γίνεται στη ζωή του. Και φοβάμαι πως υπάρχουν δύο δρόμοι, και οι δύο εντελώς απάνθρωποι. Ο πρώτος είναι να γίνουν όλοι πιο βίαιοι, με τραγικά αποτελέσματα. Ο άλλος είναι μια απάθεια απέναντι στην προβαλλόμενη βία και μια αδιαφορία, λες και όλα είναι τηλεοπτικά ψεύδη (μυθοπλασία, fiction) και δεν αφορούν την ίδια τη ζωή μας, τον διπλανό μας τον συνάνθρωπό μας που πάσχει... Οφείλουμε να χαράξουμε τρίτο, ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ δρόμο.

 

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ