Placeholder

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

Το «Δημόσιο» Πανεπιστήμιο και τι πραγματικά διακυβεύεται

Είναι πασιφανές πως τα Πανεπιστήμια σήμερα είναι απροστάτευτα, δεν είναι δυνατή η ελεύθερη διακίνηση ιδεών στους χώρους τους, ακόμα και η ίδια η λειτουργία τους εξαρτάται από δυναμικές μειοψηφίες
Δημοσίευση: 21/01/2018
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Νικήτας Χιωτίνης
Κοσμήτορας της ΣΓΤΚΣ ΤΕΙ Αθήνας

Το πρόβλημά μας στην Ελλάδα είναι κυρίως πολιτικό   και πρόβλημα παρερμηνείας εννοιών και όρων, ως  απόρροια της πολιτικής δημαγωγίας που υφιστάμεθα. Στο φιλόξενο ΠΟΝΤΙΚΙ,    είχαμε αναφερθεί παλαιότερα στη  σύγχυση που επικρατεί γύρω από τους όρους    «δεξιά» και «αριστερά», http://www.topontiki.gr/article/156480/i-politiki-apati-peri-kentroy, σήμερα θα αναφερθούμε στη (σκόπιμη) σύγχυση περί των εννοιών του «ιδιωτικού», του «κρατικού» και του «δημοσίου». Θα εστιάσουμε στα Πανεπιστήμια, το ζήτημα αυτό είναι εξαιρετικά επίκαιρο στις μέρες μας και  ιδιαιτέρως σημαντικό.

«Ιδιωτικό» λοιπόν είναι αυτό που λέει η λέξη:  ανήκει σε ένα άτομο ή μια μικρή ομάδα ατόμων. Το «δημόσιο» είναι αυτό που ανήκει στο Δήμο, δηλαδή στους δημότες του, όταν ο Δήμος  ταυτίζεται με τους δημότες του.   Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε  Δήμος Αθήνας, αλλά Δήμος Αθηναίων,  Δήμος Σπαρτιατών, κ.λ.π.. Στην «εκκλησία του Δήμου»   γινόταν πράξη η «ισηγορία» - «τις αγορεύειν βούλεται;»-  με την «πολιτική» στην πληρέστερη μέχρι σήμερα μορφή της, όταν ο Περικλής στον «Επιτάφιό» του διακήρυττε πως «είμαστε η μόνη πόλη που θεωρούμε ως αχρήστους τους μη ασχολούμενους με τα κοινά».  Ο όρος «πολίτης» όρισε και την «πολιτική», ο Ιούλιος Καίσαρ το 47 π.Χ. εκφωνώντας  τη λέξη «πολίτες» και μόνο, σταμάτησε την εξέγερση των στρατιωτών του. Το ότι σήμερα υπάρχει Δήμος Θεσσαλονίκης και όχι Δήμος Θεσσαλονικέων, αποτελεί αποτέλεσμα παραδοχής ύπαρξης  ενός άλλου «οργάνου» που αποκαλούμε «Δήμο», που εξουσιάζει τους πολίτες του, ασχέτως αν αυτό δημιουργήθηκε ως εκπρόσωπός τους ή δήθεν εκπρόσωπός τους. Η γλώσσα συμμετέχει σιωπηρώς και ανεπαισθήτως στη διαμόρφωση νοο-τροπιών. Τούτο συμβαίνει βέβαια με όλους τους άλλους Δήμους και  Κράτη   σήμερα,   απηχώντας τον τρόπο που υφίστανται σήμερα οι «πολιτικές αρχές». Το ότι μετά τους «πολίτες» της αρχαιότητας, που με «ισονομία», ισηγορία» και «ισοπολιτεία» όριζαν την «πολιτική», έχουμε εισέλθει σε  προ-πολιτική περίοδο, είναι γεγονός ολοένα και περισσότερο φανερό.

Εν κατακλείδι  λοιπόν, κρατικό λοιπόν είναι αυτό που ανήκει στο  Κράτος, δημόσιο είναι αυτό που ανήκει στους δημότες ή στο Δήμο τους. Εάν θεωρούμε το   Δήμο  ως  ανεξάρτητη των δημοτών οντότητα, τότε προφανώς «δημόσιο» δεν είναι αυτό που ανήκει και το διαχειρίζονται οι δημότες, αλλά ανήκει σε αυτήν την  άλλη   ανεξάρτητη οντότητα. Το ίδιο και με τον όρο «κρατικό» σε σχέση με το Κράτος. Με την έννοια πάντα των ρημάτων «ανήκω»  και   «διαχειρίζομαι» αναπέμπουσα στον τρόπο που θεωρούμε τη σχέση πολιτών ή δημοτών, με το Κράτος ή το  Δήμο.   

Ας επικεντρωθούμε στα Πανεπιστήμια, που ίσως μάλιστα   φωτίσει   καλλίτερα το όλο ζήτημα. Τι σημαίνει λοιπόν να είναι τα Πανεπιστήμια ιδιωτικά και τι σημαίνει να είναι κρατικά ή δημόσια; Ιδιωτικά σημαίνει πως ανήκουν σε ένα άτομο ή μία επιχείρηση, αλλά και σε  μια μικρή ομάδα ατόμων, κάτι σαν τη Βουλή ας πούμε, όπως αυτή υπάρχει και λειτουργεί σήμερα. Κρατικά ή Δημόσια, είναι όταν ανήκουν στο Κράτος ή στο Δήμο, με τον τρόπο που θεωρούμε το Κράτος και το Δήμο.  

Εδώ  είναι που τίθεται επιτακτικά, το ερώτημα της σχέσης μεταξύ Κράτους και πολιτών ή Δήμου και δημοτών του. Ποια είναι δηλαδή η συμμετοχή των πολιτών/δημοτών στη συγκρότηση των ευρύτερων αυτών φορέων ή οντοτήτων και μέχρι ποίου σημείου είναι ανεξάρτητες αυτές οι οντότητες; Δηλαδή  πως αυτή η συμμετοχή  νοείται; Τελικώς πώς νοείται και η εκχώρηση, σε αυτούς τους φορείς, της διαχείρισης της ζωής των κοινωνιών; Ως συμμετοχή νοούμε την κάθε τέσσερα χρόνια ψήφο  των πολιτών ή υπάρχει μια συνεχής ή περισσότερο συχνή συμμετοχή, έλεγχος και συναποφασίσεις;  

Μέχρι τώρα λοιπόν τα Πανεπιστήμια είναι  καταδήλως ιδιωτικά ή  τουλάχιστον είναι περισσότερο ιδιωτικά. Ανήκουν και τα διαχειρίζονται δύο μικρές και κατ’ ουσίαν «ιδιωτικές»  ομάδες. Η ομάδα του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος, που δείχνει να περιορίζεται στο πρόσωπο του εκάστοτε πρωθυπουργού και στη μικρή κυβερνητική του ομάδα– που εκλέγεται κάθε τέσσερα χρόνια και κάνει ότι θέλει κατά τη διάρκεια της θητείας της- και  μια άλλη μικρή ομάδα ατόμων, αυτή των καθηγητών τους, που διεκδικεί, αλλά και της δίδεται, ολοένα και περισσότερη αυτονομία. Θα μου πείτε πως είναι «δημόσια» γιατί είναι «δωρεάν». Μέγα λάθος. Ούτε δημόσια είναι, καθόσον δεν ανήκουν και δεν τα ελέγχουν και διαχειρίζονται ενεργά και ουσιαστικά, οι πολίτες/δημότες, ούτε και δωρεάν είναι. Οι χρήστες τους –αλλά και οι μη χρήστες τους, που θεωρούμε όμως πως εμμέσως επωφελούνται από αυτά- τα πληρώνουν μέσω της φορολογίας που δίδουν στο Κράτος. Αφήνω κατά μέρος την παράπλευρη, αλλά αδιαίρετα συνδεδεμένη με αυτά, ακριβή παραπαιδεία, αποτέλεσμα της κάκιστης κρατικής διαχείρισης τους. Αυτή η κάκιστη διαχείριση αντανακλά στην ανικανότητα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να επιτελέσει το ρόλο της, εκπαίδευση που πάλι όλοι οι πολίτες πληρώνουν. Ο δε σημερινός  προ-πολιτικός τρόπος οργάνωσης και ύπαρξης των κοινωνιών, ενισχύει την ατομικότητα στην πιο σκληρή μορφή της. Όλα αυτά σε βάρος τελικά της ανάπτυξης (κάθε είδους ανάπτυξης)  των κοινωνιών και του Κράτους, όποια σημασία και αν δώσουμε στον όρο «Κράτος».

Ο ανεπιτυχής, καθόσον δεν κατάφερε να λειτουργήσει, «νόμος-Διαμαντοπούλου», ενίσχυε τον ιδιωτικό χαρακτήρα  των Πανεπιστημίων. Όριζε «Συμβούλια Διοίκησής» τους που θα επιλέγονται από τους καθηγητές τους και μόνο, ενισχύοντας της αυτονομία τους, δηλαδή την ιδιωτικότητά τους. Όριζε και τις αστυνομικές δυνάμεις του κράτους, ως φρουρούς αυτής της ιδιωτικότητας. Σε αντίθεση, ο «νόμος-Γαβρόγλου» ενισχύει το δημόσιο χαρακτήρα τους. Δηλαδή τα αποδίδει περισσότερο στην κοινωνία.   Στην κοινωνία συμπεριλαμβάνονται και οι φοιτητές τους, που προφανώς και αυτοί πρέπει   να συμμετέχουν στη λειτουργία τους. Βέβαια  όχι μόνο οι φοιτητές, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας που τα πληρώνουν και που   αμέσως ή εμμέσως επωφελούνται από αυτά. Το σημαντικότερο στοιχείο του νόμου αυτού είναι η θέσπιση Ακαδημαϊκών Συμβουλίων, όπου θα συμμετέχουν και οι αναπτυξιακοί  φορείς των Περιφερειών. Σήμερα μάλιστα, αρχής γενομένης με το νέο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, καλούνται οι  Δήμοι σε άμεση συνεργασία.  Ο «νόμος-Διαμαντοπούλου», αν προέβλεπε πως τα Συμβούλια Διοίκησης των Πανεπιστημίων,  αντί να εκλέγονται από καθηγητές θα αποτελούνταν και από εκλεγμένους εκπροσώπους κοινωνικών φορέων, θα επετύγχανε το ίδιο. Δεν προέβλεπε όμως κάτι τέτοιο και έτσι αποδυναμωνόταν ακόμα περισσότερο ο  δημόσιος χαρακτήρας τους. Σήμερα τα πράγματα πήραν θετική στροφή και μακάρι να λειτουργήσει και να εκβαθυνθεί αυτό το άνοιγμα τους προς στην κοινωνία.  Βεβαίως με τον ειδικό ρόλο του καθενός μας, ως συνεισφορά στο σύνολο. Οι μηχανικοί, π.χ., θα μας φτιάξουν τα κτήρια και τις πόλεις που ζούμε,    αυτοί ξέρουν καλλίτερα από εμάς το πώς, αλλά και εμείς θα τους πούμε τι κτήρια και τι πόλεις χρειαζόμαστε και οραματιζόμαστε. Θα φροντίσουμε όμως και να τους δώσουμε την παιδεία και τις δυνατότητες να επινοήσουν και να μας προτείνουν κάτι καλλίτερο από αυτά που ξέρουμε, γιατί (και) με την επιστημονική έρευνα και Σκέψη προχωρεί η εξέλιξη του ανθρώπου και η ίδια η Ιστορία.  

Ας έρθουμε τώρα στα τεκταινόμενα που αφορούν στην απολύτως και σκοπίμως συγκεχυμένη έννοια του «ασύλου». Είναι πασιφανές πως τα Πανεπιστήμια σήμερα είναι απροστάτευτα,  δεν είναι δυνατή η ελεύθερη διακίνηση ιδεών στους  χώρους τους, ακόμα και η ίδια η λειτουργία τους εξαρτάται από δυναμικές μειοψηφίες –και όταν λέμε δυναμικές μειοψηφίες αναφερόμαστε σε κάποιο ελάχιστο ποσοστό φοιτητών τους (στην καλλίτερη περίπτωση).  Η λειτουργία των Πανεπιστημίων ολοένα και περισσότερο εμποδίζεται, κάτι που δείχνει και το πως θεωρούμε το Κράτος. Παραβλέποντας  πως εμείς οι ίδιοι πληρώνουμε την ύπαρξη και λειτουργία τους   και όχι κάποια ανεξάρτητη οντότητα που λέγεται Κράτος, επιτρέπουμε αυτή η λειτουργία να εμποδίζεται έως ακυρώσεώς της, από ελάχιστες μειοψηφίες, επιτρέπουμε οι καθηγητές τους να πληρώνονται –από όλους εμάς- χωρίς να εργάζονται  και οι χώροι, που πληρώσαμε εμείς για να φτιαχτούν,  καταστρέφονται και θα πληρώσουμε πάλι όλοι εμείς για να ξαναφτιαχτούν. Σε αυτό οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί, αυτοπροστατευμένοι στο κλειστό σύστημά τους, επιχαίρουν και ας κάνουν πως δεν το θέλουν, καθόσον το πολιτικό σύστημα επιβεβαιώνεται ως ανεξάρτητο της κοινωνίας του, όταν αυτή το μάχεται ως αντίπαλο ή αναμένει από αυτό τη σωτηρία της. Αλλά επιχαίρουν και όλοι αυτοί που καιροφυλαχτούν να ιδρύσουν  κερδοφόρα γι’ αυτούς εμπορικού χαρακτήρα Πανεπιστήμια, περισσότερο δηλαδή ιδιωτικά από αυτό που είναι τώρα και  (εντέχνως;) προετοιμάζεται η κοινωνία να τα δεχτεί με ανακούφιση. Μάλιστα, με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα τα δήθεν δημόσια Πανεπιστήμια, δεδομένου και της ανάγκης δαπανηρών φροντιστηρίων για να έχει ο μαθητής ελπίδα να εισέλθει σε αυτά,  τα ιδιωτικά θα πλησιάσουν στο να γίνουν φθηνότερα των  «δημοσίων».   Μετά την προ ετών εκτεταμένη «κατάληψη» των Γυμνασίων από τους μαθητές, με το περίφημο «κάτσε καλά Γεράσιμε (Αρσένη)», αυξήθηκαν αλματωδώς οι εγγραφές στα ιδιωτικά σχολεία. Οι «δυναμικές μειοψηφίες» βοηθούν με άλλα λόγια σε αυτό. Διερωτώμαι κατά πόσο το αντιλαμβάνονται. Ελπίζω πως δεν το   αντιλαμβάνονται, γιατί αν το αντιλαμβάνονται τα πράγματα είναι χειρότερα.

Σε σημαντικό βαθμό βέβαια και τα κόμματα  συμμετέχουν στην επικρατούσα δυσλειτουργία των Πανεπιστημίων, απολύτως ιδιοτελώς. Παραβλέπουν   όλα τα προηγούμενα που αναφέραμε, διαιωνίζοντας έτσι ευχαρίστως   το κλειστό, φαύλο και αντικοινωνικό πολιτικό σύστημα που μας διαφεντεύει. Όλοι το ξέρουμε αυτό, αλλά δείχνουμε να το αποδεχόμαστε, ενίοτε ιδιοτελώς, συχνότερα  ανοήτως.

Άλλωστε οι «πονηροί πολιτευτές» –δανειζόμενος έκφραση του Σαββόπουλου- έχουν εντέχνως κατασκευάσει δομές και νοοτροπίες που μας στερούν   τη δυνατότητα όσο και το δικαίωμα να επέμβουμε,   προς αποκατάσταση της εύρυθμης λειτουργίας τους. Η έννοια του «ασύλου» παραμένει σκοπίμως ασαφής.  

Εδώ   είναι που υπεισέρχεται  ξανά το ερώτημα του πώς θεωρούμε το Κράτος και  το Δήμο, του πως βλέπουμε δηλαδή την προσωπική μας  σχέση με τους φορείς αυτούς. Αλλά και τη σχέση του Πανεπιστημίου,  με αυτούς   τους ευρύτερους φορείς (για το «άσυλο», κείμενό μας στο   ΠΟΝΤΙΚΙ,  http://www.topontiki.gr/article/87414/paideia-asylo-kai-panepistimia). Με άλλα λόγια λοιπόν, ας αποφασίσουμε σε ποια κατηγορία από τις παρακάτω ανήκουμε ως κοινωνία:

1.    αν θεωρούμε το κράτος και το Δήμο, ως λειτουργικώς συνταυτισμένα με τους πολίτες και τους δημότες, πρέπει να θεωρούμε το «κρατικό» ή «δημόσιο» ως ιδιοκτησία και ευθύνη όλων μας και έτσι να αντιμετωπίζουμε το δημόσιο χώρο, τις δημόσιες λειτουργίες και τις δημόσιες υπηρεσίες. Αλλά έτσι να αντιμετωπίζουμε πρωτίστως το Κράτος και το Δήμο και να μη αρκούμαστε στην ανά τετραετία ψήφο για την εκλογή των (δήθεν) αντιπροσώπων μας.

2.     Αν θεωρούμε πως αυτή η «συνταύτιση» ασκείται δι’ αντιπροσώπων μας και μόνο, που ψηφίζουμε, δήθεν ανεξαρτήτως, κάθε τέσσερα χρόνια, τι ισχύει   με   τις ελάχιστες μειοψηφίες που εμποδίζουν την εύρυθμη λειτουργία των Πανεπιστημίων, βανδαλίζουν και καίνε ιστορικά κτήρια, καταστρέφουν πλατείες που θα πληρώσουμε όλοι μας για να ξαναφτιαχτούν, κ.λ.π.; Τις θεωρούμε καλλίτερους αντιπροσώπους μας και αποδεχόμαστε τις ενέργειές τους;

3.    αν θεωρούμε το  κράτος  ως ξεχωριστή  και διευθύνουσα την κοινωνία οντότητα, που το έχουμε εξουσιοδοτήσει να σκέφτεται πριν από μας για μας,   θα πρέπει αμέσως να καλούμε τις κρατικές δυνάμεις  για   να καταστείλουν τις όποιες εκδηλώσεις εμποδίζουν τη λειτουργία των Πανεπιστημίων που καλώς έφτιαξε, γιατί είναι εξουσιοδοτημένο από μας να κάνει ότι θέλει.

4.    αν πάλι αντιμετωπίζουμε το κράτος ως ανεξάρτητη μεν –όπως δηλ. προηγουμένως- αλλά  αντίπαλη οντότητα, καταστρέφοντας την περιουσία που αυτό το «κράτος» μας έχει υποχρεώσει να πληρώσουμε και που θα  ξαναπληρώσουμε   ή εμποδίζοντας «κρατικές» μεν, αλλά   χρήσιμες για τη ζωή μας λειτουργίες, την εκπαίδευσή μας, π.χ., που πάλι εμείς πληρώνουμε, οι πολιτικοί/ιδιοκτήτες του κράτους αυτού δεν έχουν κάτι να χάσουν. Αντιθέτως, ενισχύουμε την αυτονομία του φαύλου πολιτικού συστήματος, που θα αναδράσει με άλλους διαχειριστές του από τον «πάγκο» και μείς θα πανηγυρίσουμε γι’ αυτό.  Ιδίως όταν δεν έχουμε να προτείνουμε κάτι άλλο που θα οργανώσει καλλίτερα την κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε.   Θα πρέπει ίσως εδώ να αναλογιστούμε  τους «χρήσιμους ηλίθιους», έκφραση που αποδίδεται στον Λένιν, αλλά και να ξαναδιαβάσουμε τον Μπακούνιν και να ξαναδούμε την τύχη της σκέψης του: Αυτοδιαχείρηση από τα κάτω ή η όποια αυτόδιαχείρηση από τα κάτω, δεν μπορεί να προκύψει παρά από  αποδοχή της από την κοινωνία.   

Τα ανωτέρω είναι ερωτήματα που πρέπει με ειλικρίνεια να απαντήσουμε. Τελικώς μήπως απλώς έχουμε παραιτηθεί κάθε δικαιώματος συμμετοχής στα κοινά,  αναμένοντας κάποιον άλλον να αποφασίσει για μας;  Πρόκειται περί  οκνηρίας μας,  παραλυσίας ή δουλικότητας;  Μήπως τελικώς δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από το πρότυπο των  δουλικών και ανίκανων πολιτικών μας, που αρέσκονται στο να είναι απλώς οι κοτσαμπάσηδες της  αποικίας στην οποίαν ζούμε;  Αναφέρομαι στους πολιτικούς που εξυπηρετούνται από την παραίτησή μας από τα κοινά, δίνοντάς μας ανά διαστήματα κάποιο αντίδωρο, ενισχύοντας τη διαιώνιση του  φαύλου πολιτικού συστήματος που μας εξουσιάζει. Μήπως είναι κάποιο άλλο βαθύτερο ψυχολογικό μας πρόβλημα, που μας κάνει να αναζητούμε αρχηγούς και Θεούς,  απο-θεώνοντας τον Ρονάλντο και τις ποδοσφαιρικές ομάδες;    Γι’ αυτό το τελευταίο  πάντως τα ΜΜΕ –ή Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης, όπως τα έλεγε εύστοχα ο Τζίμης Πανούσης- μεριμνούν με εξαιρετικά αποτελέσματα: Είναι χαρακτηριστικό ότι στις ειδήσεις των τηλεοράσεων περισσότερο σχολιάζονται οι μεταγραφές παικτών στις ποδοσφαιρικές ομάδες και τα επιτεύγματα του Μέσι, παρά οι εξελίξεις στις επιστήμες και στις Τέχνες.     

Το ανωτέρω κείμενο αποτελεί πρωτίστως ερώτημα προς όλους μας….  

Σχόλια (14)

 
Ντον βιτο
21 Ιαν 2018 17:07

Ενδιαφερουσα αποψη.
Μεσιε Χιωτινη γνωριζετε στον χωρο που βρισκεστε ακαδημαικα αν αυτα που διαλογιζεστε συμβαινουν;

 
Νικήτας Χιωτίνης
22 Ιαν 2018 09:01

Αγαπητέ "Ντον βιτο", οι Γάλλοι λένε "πρέπει να βάλουμε τις τελείες πάνω από τα ι " (i)

 
ΓΙΩΡΓΟΣ
22 Ιαν 2018 14:59

Αξιότιμε κύριε Χιωτίνη, σε σχόλιό μου, σχετικά με άρθρο σας "Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής και οι περί αυτού αντιδράσεις"
ακόμη περιμένω ...

ΓΙΩΡΓΟΣ 08 Ιαν 2018 00:31
Αξιότιμε κε Χιωτίνη,

θά ήθελα να σας ρωτήσω, αν γνωρίζετε για την ύπαρξη των θέσεων της Συγκλήτου του ΤΕΙ Αθήνας , με αριθμό 2/4-1-2018, για το Σχέδιο Νόμου, που αφορά την ίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, με κείμενο σε μορφή pdf, το οποίο το καθ΄oλα έγκριτο και ενημερωμένο esos, ανάρτησε στο site του, την Παρασκευή 5-1-2018 και σε ελάχιστο χρόνο αφότου το είχε "ανεβάσει" , το "κατέβασε", κάτι για το οποίο έχω απευθυνθεί στο site. Αυτό το 10σέλιδο κείμενο, περιείχε τις θέσεις της Συγκλήτου του ΤΕΙ Αθήνας για το Σχέδιο Νόμου, που αφορά την ίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, και ξεκινάει μάλιστα με αναφορά σε υπόμνημα που ζητήθηκε από την Πρύτανη του ΤΕΙ Αθήνας κα Βενεδίκου, από καθηγητή κ. Αμίτση. Aναφέρεται μάλιστα ως αριθμός εγγράφου 2/4-1-2018, δηλαδή σε συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στο TEI Αθήνας στις 4-1-2018. Αυτό το 10σελιδο έγγραφο με τις θέσεις της Συγκλήτου του ΤΕΙ Αθήνας, αναφέρει πολλές βελτιώσεις που χρειάζεται στο κατατεθέν από το Υπουργείο σχέδιο νόμου, κάνοντας μάλιστα ιδιαίτερη αναφορά στο θέμα των αποφοίτων όσον αφορά την ισοτίμηση των πτυχίων τους, που εξαρχής έτσι κι αλλιώς, όπως γραφόταν στο esos, είχε τεθεί στις πρώτες συζητήσεις για τη δημιουργία του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, από τότε Πρόεδρο του ΤΕΙ Αθήνας κ. Μπρατάκο, ως προαπαιτούμενο για την Ίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Αληθεύει όπως ενημερώθηκα, από πρώην συμφοιτητές μου, ότι το 10σελιδο αυτό κείμενο είχε αναρτηθεί και στην ιστοσελίδα του ΤΕΙ Αθήνας και το "κατέβασαν" αυθημερόν; Μήπως ενόχλησε άραγε κάποιους και το γεγονός, ότι κάνει ιδιαίτερη μνεία στους αποφοίτους και το δίκαιο αίτημά τους για την ισοτίμηση των πτυχίων τους, χωρίς χρονικούς διαχωρισμούς και προαπαιτούμενα, όπως ίσως θα επιθυμούσαν κάποιοι; Μήπως οι λαμβάνοντες αυτή την απόφαση μετάνιωσαν αυτά για τα οποία είχαν συμφωνήσει νωρίτερα και ενώ τα έδωσαν προς δημοσίευση, ύστερα αποφάσισαν να τα πάρουν πίσω; Τι μεσολάβησε; To θέμα δεν είναι μόνο ηθικό, είναι βασικά ουσιαστικό, γιατί αφορά καριέρες πολλών χιλιάδων ανθρώπων και των οικογενειών τους. Παρακαλώ αν γνωρίζετε να μας ενημερώσετε σχετικά.
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

 
Νικήτας Χιωτίνης
22 Ιαν 2018 17:30

Κε "Γιώργο",
1. θα ανατρέξω στο άρθρο που δεν σας απήντησα και θα σας απαντήσω εκεί.
2. το ζήτημα αυτό δεν το ξέρω, δηλαδή δεν είδα μήτε την ανάρτηση μήτε το κατέβασμά της! Πάντως ξέρω πως το κείμενο του Κου Αμιτση, οπως ψηφίστηκε από τη Σύγκλητο, έχει διαβιβαστεί στο Υπουργείο.
3. το ζήτημα των αποφοίτων ελπίζω να το λύσουμε κατά τον πλέον δίκαιο τρόπο: αν δεν γίνει -για τους μετά το 2001 τουλάχιστον- , με τον κατατεθειμένο νόμο, θα το κάνουμε συνολικά ως Πανεπιστήμιο μετά (με ισοτιμησεις, που διακαιούμεθα)

 
ΜΚΑ
22 Ιαν 2018 19:37

Δυστυχώς, πρόβλημα παρερμηνείας εννοιών και όρων υπάρχει στο άρθρο.
Δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε έννοιες με το νόημα που εμείς τους αποδίδουμε, αλλά με το νόημα που ιστορικά έχουν αποκτήσει με τη δόκιμη χρήση τους.
Και κυρίως, για τα πανεπιστήμια κρίσιμοι είναι οι όροι που χρησιμοποιούνται στο Σύνταγμα και το νόημα που τους αποδίδεται κατά την ερμηνεία τους.

 
Πέτρος Καρκαλούσος
22 Ιαν 2018 21:44

Αξιότιμε κ. Χιωτίνη δεν υποβαθμίζεται μόνο το δημόσιο πανεπιστήμιο από τις καταλήψεις. Υποβαθμίζεται και από την δημιουργία τμημάτων χωρίς καμία διεθνή αναγνώριση. Τι κοινό έχει το τμήμα Τεχνολογίας Ιατρικών Εργαστηρίων με τα τμήματα Αισθητικής - Κοσμετολογίας, Οπτικής - Οπτομετρίας, Ακτινολογίας - Ακτινοθεραπείας και Οδοντικής Τεχνολογίας με τα οποία συγχωνεύεται;

Εξυπηρετεί κάποια ανάγκη της κοινωνίας, της οικονομίας ή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αυτή η ένωση;

 
Νικήτας Χιωτίνης
23 Ιαν 2018 09:14

Κε "ΜΚΑ"
η ελληνική Σκέψη στηρίχτηκε στην ελληνική γλώσσα, ως τρόπος απόδοσης συγκεκριμένων νοημάτων. Η αλλαγή των αρχικών νοημάτων δεν θα με πείραζε τόσο, αν ξέραμε γιατί και πώς άλλαξαν. Οι όροι που χρησιμοποιούνται στη δήθεν πλέον σήμερα πολιτική, έχουν καταντήσει ασαφείς ακριβώς για δημαγωγικούς λόγους. Πάντως θα ξέραμε καλλίτερα "που πατώ και που πηγαίνω" (δανεισμένη έκφραση από τραγούδι Σαβόπουλου) αν οι όροι δεν επαφείοντο στη δική μας ερμηνεία, αλλά οι λέξεις απέδιδαν την ακριβή σημασία τους, όπως στην αρχαία γλώσσα μας -θα έλεγα όπως στην ελληνική γλώσσα μας.

Κε Πέτρο Καρκαλούσε,
θίγετε ένα ζήτημα που θέλει ιδιαίτερη συζήτηση. Εν ολίγοις πάντως, θεωρώ πως στόχος του Υπουργείου είναι η δημιουργία γνωσιολογικώς ευρύτερων θεμελίων, που θα οδηγούν σε συγκεκριμένες πρακτικές. Σας παρακαλώ δείτε το άρθρο μου στο φιλόξενο γιά μενα ΕΣΟΣ, "ο ρόλος των Πανεπιστημίων σήμερα".

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως που διαβάσατε το κείμενό μου.

 
Πτυχιούχος Τει
23 Ιαν 2018 09:36

Κύριε Χιωτίνη ,μπράβο σας που απαντάτε πάντα σε ότι και με όποιον ... τόνο σας ρωτούν οι συνάδελφοι.
Πιστεύω ότι η αγανάκτηση που νιώθουμε είναι πλήρως δικαιολογημένη
Ο ρατσισμός ακαδημαϊκός και επαγγελματικός που ζούμε όλα αυτά τα χρόνια είναι πρωτοφανής .
Το τσάϊ και συμπάθεια από διάφορα μηνύματα συμπαράστασης δεν διαγράφει τις αδικίες και ούτε δίνει ρελιστικες λύσεις
Θέλουμε απαντήσεις ουσίες όπως μπορείτε και δίνετε εσείς
Σας παρακαλώ λοιπόν εξηγήσετε μου
Όταν λέτε <<συνολικά ως πανεπιστήμιο >>,εννοείται και για τους προ 2001 πτυχιούχους ;
Ευχαριστώ .

 
ΓΙΩΡΓΟΣ
23 Ιαν 2018 18:20

Αξιότιμε κε Χιωτίνη,

αναφέρετε "το ζήτημα των αποφοίτων ελπίζω να το λύσουμε κατά τον πλέον δίκαιο τρόπο: αν δεν γίνει -για τους μετά το 2001 τουλάχιστον- , με τον κατατεθειμένο νόμο, θα το κάνουμε συνολικά ως Πανεπιστήμιο μετά (με ισοτιμήσεις, που δικαιούμεθα)".
Με ποια κριτήρια διαχωρίζετε τους αποφοίτους σε πριν και μετά το 2001;
Με κάθε επισημότητα και έχοντας πλήρη επίγνωση των όσων αναφέρω, τα πτυχία τόσο πριν, όσο και μετά από το 2001 είναι ισοδύναμα. Ως εκ τούτου οποιοσδήποτε διαχωρισμός γίνεται, είτε μέσω στο Ν/Σ του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, είτε οπουδήποτε αλλού είναι έωλος και αντισυνταγματικός.
Αυτό το γνωρίζουν άπαντες. Ευτυχώς τελευταία έχουν σταματήσει οι "δηλώσεις συμπαράστασης" στους αποφοίτους, που σχετίζεται με το δίκαιο αίτημά τους, για την ισοτίμηση των πτυχίων τους, οι οποίες δεν "κοστίζουν" τίποτα και δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα, απλά προσφέρουν "τσάϊ και συμπάθεια" , αντί για πρακτικές λύσεις. Τους ευχαριστούμε όλους για τα "καλά τους λόγια", αλλά οι ατελέσφορες και χωρίς κανένα νόημα δηλώσεις τους, καλύτερα να σταματήσουν. Θα τη βρούμε εμείς οι απόφοιτοι τη λύση, χωρίς κάθε είδους διαχωρισμούς, που προτείνουν "εκ του πονηρού" κάποιοι.

 
Νικήτας Χιωτίνης
23 Ιαν 2018 21:02

Κε "Πτυχιούχε ΤΕΙ", οι μετά του 2001, μπορούν να ενταχθούν και στο νόμο που κατατίθεται. Οι πριν θα αποτελέσουν θεμα των Διοικήσεων του νεου Πανεπιστημίου, γιατί δικαιούνται να δώσουν ισοτίμηση. Είμαι βέβαιος πως θα δούν το ζήτημα κατά τον πλεόν δίκαιο τρόπο...θα είμαστε εδώ κριτικά!

 
ΑΠΟΦΟΙΤΟΣ ΠΡΙΝ ΤΟ 2001
24 Ιαν 2018 00:21

Όσον αφορά το διαχωρισμό για πριν και μετά το 2001, ξεκινήστε "απ΄τα του οίκου σας" και αφήστε τους αποφοίτους πριν και μετά το 2001, όπως κάποιοι θέλετε να τους διαχωρίζετε, να λύσουν το θέμα όπως αυτοί νομίζουν καλύτερα. Χάρη πάντως δε θα χρωστάνε σε κανέναν. Η αυτόματη ισοτίμηση όχι για όλους, αλλά για μερικούς και κάποιου είδους διαδικασία ισοτίμησης για μερικούς, απ΄την οποία θα επωφεληθούν ελάχιστοι, δεν μπορεί να σταθεί συνταγματικά. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο και δεν αλλάζει. Τα 4ετή πτυχία πριν και μετά, δίνουν 240 πιστωτικές μονάδες και είναι πλήρως ισοδύναμα.

 
Νικήτας Χιωτίνης
24 Ιαν 2018 07:42

Κε "Γιώργο" και "απόφοιτε πριν το 2001". Έχετε δίκιο, αλλά οι μετά το 2001 τυπικά έχουν το νόμο που θέτει τα ΤΕΙ ως ΑΕΙ, γι' αυτό και λέω μπορούν να ενταχθούν και στον ισχύοντα νόμο. Και για τους πριν το 2001 ήταν έτσι, αλλά σε κάθε περίπτωση οι νεες διοικήσεις θα ασκήσουν τα δικαιώματά τους! Δεν μπορώ να κανω κάτι άλλο από το να υπενθυμίζουμε αυτά στις διοικήσεις που θα προκύψουν και που είμαι βέβαιος πως θα ασκήσουν τις δικαιοδοσίες τους!

 
ΓΙΩΡΓΟΣ
24 Ιαν 2018 10:14

Με κάθε εκτίμηση στα λεγόμενά σας, σας αναφέρω ότι η ισοδυναμία των πτυχίων πριν και μετά το 2001, προκύπτει όχι επειδή το επιθυμούν κάποιοι, όπως εγώ, αλλά από επίσημα έγγραφα που το δηλώνουν. Ως εκ τούτου εκπλήσσομαι που αναφέρεστε κι εσείς σε τέτοιους διαχωρισμούς. Το 2001 δεν ήταν κανένα έτος ορόσημο. Για το μοναδικό ίσως πράγμα για το οποίο πρέπει να το μνημονεύουμε, είναι ότι το τέλος του σήμανε και το "τέλος" της δραχμής και τη "μετάβαση"στο Ευρώ. Καμμία άλλη πρακτική και ουσιαστική αλλαγή, δεν πραγματοποιήθηκε ούτε στον ακαδημαϊκό χώρο, στον οποίο εστιάζουμε το ενδιαφέρον μας, ούτε πουθενά αλλού απ΄όσα θυμάμαι.

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.