Placeholder

ΒΟΥΛΗ

Τι είπε ο υφ. Παιδείας Δ. Μπαξεβανάκης στην Ολομέλεια της Βουλής για το νομοσχέδιο για τις Δομές Εκπαίδευσης

Δημοσίευση: 07/06/2018
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Ακούσαμε νωρίτερα την Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, η οποία περιέγραψε τα δεινά που συμβαίνουν σε αυτήν τη χώρα και αισθάνθηκα ότι μιλούσε κοιτώντας στον καθρέφτη. Αναφέρθηκε στους τετρακόσιους χιλιάδες νέους ανθρώπους που εγκατέλειψαν τη χώρα εξαιτίας της πολιτικής των μνημονίων. Οφείλω να πω ότι ήταν απολύτως ακριβής. Αυτός ήταν ο αριθμός των νέων ανθρώπων που εγκατέλειψαν τη χώρα από το 2010 μέχρι το 2014.

Ομολογώ, λοιπόν, ότι η κυρία Γεννηματά ήταν πολύ ειλικρινής στην αυτοκριτική της για τις ευθύνες της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, είτε αυτοτελώς είτε σε συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία, γι’ αυτήν τη θλιβερή πενταετία.

Ειλικρινά, ένιωσα ότι πρόκειται για μια ειλικρινή –ελπίζω- αυτοκριτική της κυρίας Γεννηματά.

Μιλάμε για το νομοσχέδιο που θέτουμε ενώπιον της Εθνικής Αντιπροσωπείας για τις δομές υποστήριξης του εκπαιδευτικού έργου. Υπάρχει από όλες σχεδόν τις πτέρυγες της Βουλής μια απόλυτη άρνηση που συνοψίζεται σε ποια φράση, έστω κι αν αυτή δεν ομολογείται; «Να μην αλλάξετε τίποτα». Αυτό είναι το αποτέλεσμα της όποιας κριτικής ασκείται. Επομένως, τα πράγματα έχουν καλώς.

Έχουν καλώς; Έρευνα του 2011 από τα Επιστημονικά Ινστιτούτα της ΟΛΜΕ, της ΔΟΕ και της ΑΔΕΔΥ με επιστημονικό υπεύθυνο τον καθηγητή κ. Μπουζάκη: Σε δείγμα χιλίων εξακοσίων εκπαιδευτικών με ερώτημα: Σε ποιο βαθμό θεωρείτε ότι σας βοηθάει ο σχολικός σύμβουλος στην άσκηση του διδακτικού σας έργου; «Καθόλου ή ελάχιστα» απαντά το 63% των εκπαιδευτικών. Οι δύο στους τρεις εκπαιδευτικούς μας απαντούν ότι οι σχολικοί σύμβουλοι τους βοηθούν λίγο ή καθόλου στο διδακτικό τους έργο. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα.

Βεβαίως αυτό δεν αγκαλιάζει το σύνολο των ανθρώπων που υπηρετούν ή υπηρετούσαν σε αυτές τις δομές, διότι ξέρουμε όλοι μας, όσοι προερχόμαστε από εκπαιδευτική κοινότητα ή έχουμε μια επαφή με τα εκπαιδευτικά πράγματα, ότι υπάρχουν όχι λίγοι, αλλά πάρα πολλοί εξαιρετικοί συνάδελφοι οι οποίοι υπηρέτησαν ή υπηρετούν σε όλες αυτές τις υποστηρικτικές δομές που έχουν να επιδείξουν ένα αξιοθαύμαστο έργο, το οποίο οι εκπαιδευτικοί μας το αναγνωρίζουν με παρρησία. Όμως υπάρχει πρόβλημα. Όποιος δεν το ομολογεί, προφανώς συμπεριφέρεται ως στρουθοκάμηλος. Υπάρχει πρόβλημα, λοιπόν, και πρέπει να αλλάξουν κάποια πράγματα και αυτό ακριβώς κάνουμε.

Ποια είναι η ουσία της αλλαγής; Σήμερα μιλάμε για δομές, αλλά στην ουσία είναι πρόσωπα, είναι μονοπρόσωπα όργανα τα οποία δρουν με βασικό χαρακτηριστικό την έλλειψη συντονισμού. Ο καθένας δεν ξέρει τι κάνει ο διπλανός του. Ο υπεύθυνος της αγωγής υγείας, για παράδειγμα, αγνοεί πολλές φορές πλήρως ποια είναι η δραστηριότητα του κέντρου περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Αυτό το πράγμα πάμε να θεραπεύσουμε με τη νομοθέτηση αυτή, να περάσουμε από τα μονοπρόσωπα όργανα σε συλλογικές δομές που θα υποστηρίζουν το εκπαιδευτικό έργο.

Λένε κάποιοι: «Μα, είναι μακριά από τη σχολική μονάδα αυτές οι δομές. Πώς θα πάει ο συντονιστής του εκπαιδευτικού έργου στο τάδε σχολείο που χρειάζεται η βοήθεια;». Ακριβώς αυτό λέμε. Δεν χρειάζεται να πάει εκεί. Η δουλειά των δομών δεν είναι να πάνε να λύσουν το πρόβλημα, όταν παρουσιαστεί. Είναι να έχουν όλο το προηγούμενο διάστημα βοηθήσει τον εκπαιδευτικό μας, τον σύλλογο διδασκόντων του κάθε σχολείου, ώστε να μπορούν αυτοί οι συνάδελφοι να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα όταν και όπου παρουσιαστεί. Αυτή είναι η δουλειά.

Λέμε όλοι ότι θέλουμε ο σύλλογος διδασκόντων να είναι το κυρίαρχο όργανο στο σχολείο που θα έχει την ευθύνη του συντονισμού και της δράσης για όλα τα ζητήματα. Το λέμε όλοι, αλλά φαίνεται ότι δεν το εννοούμε.

Εμείς με το νομοσχέδιο αυτό αποδεικνύουμε ότι το εννοούμε. Και θέλουμε αυτές οι δομές με τη μορφή της συλλογικότητας, της δημοκρατίας που τους δίνουμε να παίξουν αυτόν τον ρόλο.
Καμία δραστηριότητα, καμία δράση δεν καταργείται, όπως κινδυνολογικά αναφέρεται. Όλες οι δράσεις συνεχίζονται, όλες οι δραστηριότητες που σήμερα γίνονται, θα συνεχίσουν να γίνονται και θα εμπλουτιστούν και με νέες. Αλλάζει η μορφή.

Και ξέρετε η κριτική που ασκήθηκε και τα περισσότερα σχόλια που έγιναν στη διαβούλευση, το ξέρετε πολύ καλά όλοι οι συνάδελφοι, προέρχονται από ανθρώπους που υπηρετούν ή υπηρετούσαν σε αυτές τις δομές και ο πυρήνας της κριτικής τους ήταν ποιος; Ότι ορισμένοι από αυτούς δυστυχώς θεωρούν τον εαυτό τους ταυτισμένο με τη δομή και θεωρούν ότι είναι ισόβιοι και αναντικατάστατοι. Αυτό το πράγμα δεν υπάρχει, δεν υφίσταται.

Με αναντικατάστατους είναι γεμάτα τα κοιμητήρια. Δεν υπάρχουν αναντικατάστατοι στη ζωή. Λέμε, λοιπόν, να δοθεί χώρος και σε νέο κόσμο που έχει πολλά προσόντα να προσφέρει από αυτές τις θέσεις.

Όσον αφορά την αξιολόγηση, ξεχνάει κανείς το κλίμα φόβου, το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατούσε στα σχολεία τη ζοφερή διετία 2013-2014; Ξεχνάει κανείς ποιο κλίμα επικρατούσε με το Προεδρικό Διάταγμα 152; Είναι ψέματα ότι δύο χιλιάδες εκπαιδευτικοί τέθηκαν σε διαθεσιμότητα το 2013 με την υπογραφή του κ. Μητσοτάκη;

Είναι ψέματα ότι εκατοντάδες σχολικοί σύμβουλοι και διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ τέθηκαν σε διαθεσιμότητα; Είναι ψέματα αυτά; Γιατί ορισμένοι συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας βγαίνουν από τα ρούχα τους. Από το μυαλό μας τα φανταζόμαστε αυτά; Δεν έγιναν;

Όχι μόνο έγιναν, αλλά ήταν η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2015 που αποκατέστησε όλες αυτές τις αδικίες. Και το 2013 μνημόνια είχαμε και το 2015 και το 2016 μνημόνια είχαμε. Όμως, σε καιρούς μνημονίων οι μεν απέλυαν, ενώ σε καιρούς μνημονίων εμείς επαναπροσλαμβάναμε.

Τι είναι, λοιπόν, το Προεδρικό Διάταγμα 152 στη συνείδηση του εκπαιδευτικού κόσμου; Είναι το συνώνυμο της εκδικητικής μανίας της τότε Κυβέρνησης κατά του εκπαιδευτικού κόσμου και κατά του δημόσιου σχολείου. Και, ναι, αυτό το Προεδρικό Διάταγμα η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το στέλνει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Δεν θα ασχοληθούμε ποτέ ξανά με αυτό.

Κάνουμε νόμο αυτόν τον άνεμο ελευθερίας και δημοκρατίας που πνέει στα δημόσια σχολεία αμέσως μετά την αλλαγή του 2015. Ο εκπαιδευτικός κόσμος ανέπνευσε, το κλίμα του φόβου και της τρομοκρατίας δεν υπάρχει πια και αυτό το πράγμα γίνεται πια νόμος.

Τι θεσμοθετούμε; Την αξιολόγηση όλων των στελεχών όχι μόνο από τους προϊσταμένους τους. Και αυτό είναι που πολλοί συνάδελφοι, κυρίως εκ δεξιών, δεν μπορούν να αντιληφθούν. Λέμε ότι μπορούν να έχουν άποψη και να την εκφράζουν θεσμοθετημένα και οι υφιστάμενοι. Αξιολόγηση, λοιπόν, όχι μόνο από τα πάνω, αλλά και από τα κάτω.

Αν θέλετε, αγαπητοί συνάδελφοι, αυτή είναι η διαφορά Αριστεράς και Δεξιάς. Και προφανώς πολλοί δεν μπορούν να το καταλάβουν και ούτε περιμένουμε από αυτούς να το καταλάβουν. Βεβαίως, θεσμοθετούμε τον συλλογικό προγραμματισμό και τη συλλογική αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου από τους συλλόγους διδασκόντων του κάθε σχολείου.

Τι κάνουμε, δηλαδή; Μετατρέπουμε σε νόμο τις θέσεις, τις απόψεις των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών, της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ, όπως έχουν διατυπωθεί εδώ και δύο δεκαετίες. Μετά από δύο δεκαετίες, αυτές οι απόψεις δικαιώνονται και γίνονται νόμος από την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Μας κατηγορούν οι συνάδελφοι της Αντιπολίτευσης ότι θέλουμε να εγκαθιδρύσουμε το κομματικό κράτος του ΣΥΡΙΖΑ στην εκπαίδευση και γι’ αυτό κάνουμε αυτές τις αλλαγές και αυτή τη νομοθέτηση.

Δεν χρειαζόταν, συνάδελφοι. Αν θέλαμε να εγκαταστήσουμε κομματικό κράτος, το νομοθετικό πλαίσιο το δικό σας ήταν μια χαρά. Θα το παίρναμε αυτούσιο και θα κάναμε τη δουλειά μας. Όμως, επειδή δεν θέλουμε να κάνουμε τα ίδια που κάνετε εσείς και θέλουμε μια ανεξάρτητη διοικητική ιεραρχία στην εκπαίδευση, ακριβώς γι’ αυτό νομοθετούμε με αυτόν τον τρόπο.

Τι λέμε, λοιπόν; Ότι οι κομματικά επιλεγμένοι περιφερειακοί διευθυντές εκπαίδευσης από εδώ και πέρα δεν θα είναι έτσι. Θα επιλέγονται με αξιοκρατικό τρόπο, όπως και τα υπόλοιπα στελέχη της εκπαίδευσης.

Ξέρετε ότι τους περιφερειακούς διευθυντές δεν τους δημιουργούμε εμείς. Δεν ξεκίνησε η ζωή το 2015. Θυμόμαστε και πριν. Από το 2000, λοιπόν, υπάρχουν οι περιφερειακοί διευθυντές εκπαίδευσης.

Είχατε δεκαπέντε χρόνια στη διάθεσή σας, συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, να επιλέξετε ότι αυτοί οι άνθρωποι θα επιλέγονται με αξιοκρατικό τρόπο. Δεν το κάνατε. Το κάνει, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς είμαστε αυτοί που επιλέγουμε να γίνεται με αξιοκρατικό τρόπο η επιλογή και για τους περιφερειακούς διευθυντές εκπαίδευσης.

Με ποιον αξιοκρατικό τρόπο; Με κεντρικό συμβούλιο επιλογής, στο οποίο προεδρεύει ο εκπρόσωπος του ΑΣΕΠ. Όσο, λοιπόν, κι αν φωνάζετε, όσο κι αν ωρύεστε, είναι εμφανείς οι διαφορές μας και αυτό ο εκπαιδευτικός κόσμος το καταλαβαίνει.

Τέλος, να πω κάτι χαρακτηριστικό, που το ξέρετε οι περισσότεροι, αλλά έχει τη σημασία του. Μέχρι το 2014 ίσχυε η νομοθέτηση η δική σας, ότι οι περιφερειακοί διευθυντές εκπαίδευσης μετά τη λήξη της θητείας τους γίνονται αυτοδίκαια σχολικοί σύμβουλοι.

Όλοι, λοιπόν, οι δικοί σας, όλοι αυτοί που όρισαν οι Υπουργοί Παιδείας του ΠΑΣΟΚ και οι Υπουργοί Παιδείας της Νέας Δημοκρατίας, όλα αυτά τα δικά σας παιδιά, έγιναν σχολικοί σύμβουλοι μετά το τέλος της θητείας τους.

Εμείς το αλλάξαμε αυτό. Δεν θα συμβαίνει πια αυτό και οι μοναδικοί που δεν θα έχουν αυτήν την ευεργετική συνέπεια είναι οι δεκατρείς δικοί μας. Τα δεκατρία δικά μας παιδιά δεν θα γίνουν μετά τη λήξη της θητείας τους σχολικοί σύμβουλοι. Θα πάνε στη σχολική τάξη, γιατί εμείς θεωρούμε ότι οι εκπαιδευτικοί προσληφθήκαμε στο σχολείο, στο δημόσιο σχολείο, για να υπηρετούμε τους μαθητές μας από τη σχολική τάξη. Όποιος θεωρεί ότι αυτό είναι ποινή, ότι είναι τιμωρία, ότι είναι υποβάθμιση, να με συγχωρεί πάρα πολύ, αλλά μάλλον θα πρέπει να κοιτάξει μήπως αλλάξει δουλειά.
 

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

e-epimorfosi.aegean

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ