Placeholder

ΒΟΥΛΗ

Πως σχολίασε ο υπουργός Παιδείας την κριτική που δέχθηκε από Βουλευτές επί του νομοσχεδίου για τις Δομές Εκπαίδευσης

Δημοσίευση: 07/06/2018
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Αυτό που αναζητούσα είναι τα επιχειρήματα. Και τα επιχειρήματα είναι μία συγκεκριμένη δομή του λόγου. Το να λέει κανείς ότι λέμε ψέματα, ότι κομματικοποιούμε, ξανά ότι κομματικοποιούμε, ξανά ότι λέμε ψέματα, και μπρος-πίσω το ίδιο και ότι το φέραμε λίγο πριν τα μεσάνυχτα, δεν είναι επιχείρημα. Οι μισοί είπατε ότι το φέραμε στις 10.30΄ το βράδυ και οι άλλοι μισοί είπατε ότι το φέραμε λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Είναι λίγο πιο δραματικό το «λίγο πριν τα μεσάνυχτα».

Ακούστε και μην αρπάζεστε. Μπορεί να βοηθηθείτε και εσείς, όπως βοηθήθηκα και εγώ, για να καταλάβω ότι εδώ υπάρχει ένας δημόσιος λόγος και μία ρητορεία, η οποία είναι εμπλουτισμένη με διάφορες λέξεις, κατηγορίες, επίθετα κλπ., αλλά δεν έχει δύο πράγματα. Δεν έχει επιχειρήματα και δεν έχει εναλλακτικές προτάσεις. Το Ποτάμι στα τελευταία δύο λεπτά της δευτερολογίας του είπε ότι έχει προτάσεις.

Το άλλο ήταν βεβαίως αυτό που είπε ο κ. Τζαβάρας. Είπε ότι η δουλειά στο Κοινοβούλιο είναι να συζητάμε νόμους. Βεβαίως, αυτό είναι αυτονόητο. Από την άλλη μεριά, όμως, πρέπει και οι προτάσεις να αποτελούν ένα στοιχείο του δημόσιου λόγου.

Για να δούμε, λοιπόν, τη δομή αυτών των ομιλιών. Το πρώτο χαρακτηριστικό είναι ότι δεν υπήρχε χρόνος να μελετήσετε και να προετοιμαστείτε κ.λπ. Ευτυχώς η κυρία Κεραμέως είπε ότι στην αρχή υπήρχαν δέκα επτά σελίδες. Τι θέλατε; Από την αρχή να υπάρχουν πεντακόσιες είκοσι μία σελίδες; Στην αρχή, τον Οκτώβριο, που έγινε η Ημερίδα, όντως υπήρχαν δέκα επτά σελίδες, διότι εκεί ήταν η φιλοσοφία, η προσέγγιση και η αρχιτεκτονική. Έτσι οικοδομούνται οι διάφορες προτάσεις. Άρα, το ότι δεν υπήρχε χρόνος, είναι για κατανάλωση. Δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Βεβαίως, άκουσα άπειρα πράγματα, αλλά κουβέντα δεν άκουσα για τα σχολεία και τα προβλήματά τους. Δεν υπάρχουν προβλήματα στα σχολεία; Δεν έχουν οι εκπαιδευτικοί προβλήματα; Δεν έχει η κοινωνία νέες πραγματικότητες; Εκτός αν τις αγνοείτε. Εγώ είμαι σίγουρος ότι δεν τις αγνοείτε, απλώς δεν ξέρετε πώς να τις χειριστείτε.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι ότι θέλουμε να οικοδομήσουμε ένα κομματικό κράτος. Κοιτάξτε, αυτή είναι μία κατηγορία που λειτουργεί δημόσια, διότι η κοινωνία είναι μπουχτισμένη με τα περί κομματικών πραγμάτων.

Πράγματι, λειτουργεί στην κοινωνία αυτό. Όμως, σας το είπα και σας το ξαναλέω, αν θέλαμε να οικοδομήσουμε κομματικό κράτος, θα ήμασταν ανόητοι να μην ακολουθήσουμε τους μέντορες αυτής της λογικής. Και οι μέντορες αυτής της λογικής είναι η Αντιπολίτευση. Για ποιον λόγο να μπλεχτούμε και να κάνουμε όλα αυτά για το κομματικό κράτος; Μήπως δεν θέλουμε κομματικό κράτος; Το σκεφθήκατε αυτό καθόλου; Μήπως αυτό ταράζει πάρα πολύ τα νερά;

Τρίτον, δεν θέλουμε, λέει, την αριστεία και την αξιοκρατία. Κοιτάξτε, το θέμα με το Προεδρικό Διάταγμα 152 δεν είναι νομικό. Δεν είναι αν κάποια παράγραφος λέει ότι απολύεσαι.

Το θέμα με το 152 είναι πολιτικό. Και το 152 χαρακτηρίζει μια κυριολεκτικά σκοτεινή περίοδο της ελληνικής ιστορίας, όπου η πολιτεία φέρθηκε εκδικητικά –όχι τιμωρητικά- σε δημόσιους λειτουργούς. Αυτό είναι το 152. Αυτό το 152 το αλλάζουμε, το ακυρώνουμε. Αυτό το 152 δεν θα υπάρχει, γιατί αυτό το 152 είναι ταυτισμένο με συγκεκριμένη ιδεολογία, με συγκεκριμένη πολιτική, με συγκεκριμένες πρακτικές. Όλες αυτές είχαν ως αποτέλεσμα την εκδικητικότητα απέναντι σε δημόσιους λειτουργούς.

Δεν σας τιμά όταν λέτε ότι εμείς δεν είμαστε υπέρ της αξιοκρατίας, ότι εμείς δεν είμαστε υπέρ της αριστείας, γιατί μιλάμε με το εκλογικό μας Σώμα, δηλαδή τους λουφαδόρους, τους ανάξιους, τους απατεώνες. Δεν σας τιμά αυτό. Λέτε ότι το κάνουμε αυτό για να καλοπιάσουμε το εκλογικό μας Σώμα. Σας παρακαλώ, λοιπόν, να δείξετε έναν σεβασμό στην κοινωνία, αν μη τι άλλο.

Βεβαίως, το τελευταίο στοιχείο της δομής του αντιπολιτευτικού λόγου είναι ότι λέμε ψέματα, ότι είμαστε εμμονικοί, ισοπεδωτικοί, ιδεοληπτικοί, αντισυνταγματικοί και «μπρος πίσω» και με διαφορετική σειρά. Σ’ αυτά δεν θα απαντήσω. Πραγματικά απαξιώ να απαντήσω αν λέμε ψέματα ή όχι ή αν είμαστε εμμονικοί ή όχι.

Προσέξτε, όμως –και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία να το καταλάβει ο ελληνικός λαός- εμείς δεν λέμε ότι είμαστε οι καλοί και όλοι οι άλλοι είναι κακοί. Εμείς λέμε ότι είμαστε διαφορετικοί. Οι διαφορετικοί είναι και με τις αντιφάσεις τους και με τα «μπρος πίσω» κλπ., αλλά διαφορετικοί. Είμαστε διαφορετικοί στην οικοδόμηση του κράτους, διαφορετικοί στο πώς βλέπουμε την εκπαίδευση, διαφορετικοί στο πώς βλέπουμε τους εκπαιδευτικούς.

Πραγματικά νομίζω –και δεν θέλω να θεωρηθεί μία κατηγορία αυτό και το εννοώ- ότι δεν το κατανοείτε αυτό. Λέτε «κάνουν όλα αυτά». Δεν μπορεί να τα κάνουν για να μην κάνουν κομπίνες ή για να φέρνουν τους δικούς τους. Δεν μπορείτε να κατανοήσετε ότι μπορεί να υπάρχει μία διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Αυτή, λοιπόν, είναι η Αριστερά, αν θέλετε να ξέρετε, με τις αντιφάσεις της, με τα «μπρος πίσω» όπως είπα, αλλά αυτή είναι η Αριστερά. Και αυτό θα πρέπει να το αποδεχθείτε.

Θα ήθελα να σχολιάσω δύο τρία πράγματα με το ΚΚΕ. Καταλαβαίνω ότι εδώ υπάρχει μια πολιτική επιλογή, όλα να προβάλλονται ως μαύρα, όλα να προβάλλονται ως αδιέξοδα γιατί αυτό φέρνει έναν μεσσιανισμό, όπου το ΚΚΕ μια μέρα θα φέρει όλα αυτά τα καλά πράγματα.

Πίσω από αυτόν τον μεσσιανισμό υπάρχει μια συνεχής συνωμοσιολογία, ένα απίστευτο πράγμα. Είναι χρόνια δε αυτή η ιστορία. Το 152 δηλαδή είναι κενό γράμμα, διότι το κάνετε γιατί υπάρχει μια άλλη κομπίνα, ώστε κ.λπ., κ.λπ.. Το ολοήμερο; Μα, προφανώς είναι το τίποτα. Πυροτέχνημα η δίχρονη υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση.

Τώρα πραγματικά με σόκαρε αυτό που είπατε πριν για το Μουσείο του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη. Πάλι μια συνομωσία, ότι κάποιοι κάπως θα το χρησιμοποιήσουν, κάπως θα το χρηματοδοτήσουν εναντίον του λαού μας; Μα, είναι το Μουσείο του Ολοκαυτώματος. Με δύο χέρια, όχι με ένα, σας καλώ να το ψηφίσετε.

Ξέρετε, σας φοβίζει η συλλογικότητα. Παρότι στα λόγια το λέτε, σας φοβίζει η συλλογικότητα και η διεπιστημονικότητα. Και ξέρετε γιατί σας φοβίζει; Γιατί όταν οι άνθρωποι συζητούν συλλογικά και διεπιστημονικά, μπορεί και να αλλάξουν απόψεις και αυτό φοβερίζει. Αυτό είναι καταστροφικό για κάποιους εδώ μέσα. Και κοιτάω εσάς, γιατί πραγματικά μέσα από τον μαρξισμό μάθαμε όλοι τη διεπιστημονικότητα και τη συλλογικότητα.

Κι όταν εμείς λέμε ότι οι σύλλογοι στα σχολεία είναι ο πυρήνας, ακριβώς αυτό εννοούμε. Δεν εννοούμε τον δογματισμό.

Αυτό που όμως κατανοούμε είναι ότι δεν υπάρχει άλλη φιλοσοφία και άλλη αρχιτεκτονική για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που σήμερα έχουν τα σχολεία. Ή θα πούμε ότι το σημερινό σύστημα είναι επαρκές ή θα πούμε κάποιο άλλο που δεν έχει εκφραστεί ή θα δεχθείτε αυτό που προτείνουμε. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Είπαμε ότι εδώ υπάρχει μια νέα κοινωνία υπό διαμόρφωση, νέα προβλήματα. Δεν λέμε αν είναι καλά ή κακά. Είναι προβλήματα όμως. Δεν μπορούμε να τα ξορκίσουμε. Το θέμα της βίας, το θέμα του εθισμού των παιδιών στα κινητά, η νέα δομή των οικογενειών, οι νέες αξίες στις φιλίες, όλα αυτά είναι καινούρια προβλήματα, τα οποία βρίσκουν την έκφρασή τους στο σχολείο κι εμείς θεωρούμε ότι οι εκπαιδευτικοί, με όλες τις αδυναμίες -αλίμονο αν δεν υπήρχαν-, είναι αυτοί που έχουν τις κεραίες να μπορούν να τα μεταφράσουν με έναν τρόπο που θα μπορεί να βοηθηθεί το σχολείο.

Βεβαίως, τα δύσκολα έρχονται μετά. Θα μιλήσουμε άραγε για τις παθογένειες; Θα μιλήσουμε για καθημερινότητες που συνεχώς γραφειοκρατικοποιούνται; Θα μιλήσουμε όμως και για τα πολλά και πολύ καλά πράγματα που γίνονται στα σχολεία; Θα μιλήσουμε για τις πρωτοποριακές πρωτοβουλίες των εκπαιδευτικών; Θα μιλήσουμε για τις συγκλονιστικές θεατρικές παραστάσεις των σχολειών μας; Θα μιλήσουμε για τις τόσο υψηλού επιπέδου μουσικές παραστάσεις;

Θα μιλήσουμε όμως και για τους λουφαδόρους; Θα μιλήσουμε για τα αδιέξοδα πολλές φορές του ίδιου του κινήματος, ακριβώς επειδή οι κοινωνίες μας αλλάζουν;
Αυτά είναι τα σοβαρά ζητήματα. Αυτά συζητάει η κοινωνία. Αυτά συζητούν οι γονείς με τα παιδιά τους κάθε βράδυ.

Εμείς σίγουρα -σας το λέω- δεν μπορούμε να εγγυηθούμε ότι αυτά που προτείνουμε θα επιφέρουν λύση σε όλα τα προβλήματα. Είναι σίγουρο αυτό. Εκείνο όμως που λέμε είναι το εξής: Είμαστε με τους εκπαιδευτικούς για τους μαθητές και τις μαθήτριες; Είμαστε με τη συλλογικότητα των εκπαιδευτικών, με τις όποιες αδυναμίες, για το δημόσιο σχολείο;

Νομίζουμε ότι προτείνουμε μια συγκεκριμένη δομή η οποία δίνει τέτοιες δυνατότητες. Τίποτα δεν είναι σίγουρο. Το μεγάλο στοίχημα είναι το αύριο. Το μεγάλο αυτό στοίχημα θα κερδηθεί με μόνιμους διορισμούς, με ένα σύστημα πρόσληψης που θα έχει ευρύτατη συναίνεση, με ένα εθνικό σχέδιο επιμόρφωσης και με μία κατάσταση στα σχολεία όπου όλες και όλοι θα κατανοήσουμε ότι η ουσία και ο χαρακτήρας του σχολείου είναι ότι συμπυκνώνει την κοινωνία που είναι έξω από το σχολείο και είναι ένας θεσμός όπου καλλιεργείται η γνώση, αλλά και η κοινωνικοποίηση των παιδιών μας.

Σχόλια (1)

 
Ο Γκεμπελισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία
08 Ιουν 2018 07:42

Ενδεικτικά θα αναφέρω τα εξής:
Το άρθρο για τα ΚΕ ΠΛΗΝΕΤ και το έργο τους είχε 1400+ θετικά σχόλια που όλα τόνιζαν το θετικό έργο τους κα τη μη κατάργησή τους. Αφού τα "έλαβε υπόψη" τα κατήργησε.
Είπε: "... άκουσα άπειρα πράγματα, αλλά κουβέντα δεν άκουσα για τα σχολεία και τα προβλήματά τους."
Οτι θα καταρρεύσει όλο το σύστημα, ελλείψει ικανών όταν αρχίσουν τα προβλήματα των εργαστηριων Πληροφορικής, δεν το αντελήφθηκες. Απλά διόρισες προισταμένους Πληροφορικής με επίδομα θέσης (για το καλό του σχολείου βεβαίως-βεβαίως) ΥΕ = υποχρεωτικής εκπαίδευσης ή άσχετων ειδικοτήτων να το παίζουν ειδικοί Πληροφορικής.
Σύμφωνα με τα λόγια σου δεν κάνεις κομματικό κράτος απλά είσαι διαφορετικός και το βλέπεις διαφορετικά.

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

e-epimorfosi.aegean