ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

Μια τοποθέτηση για την αξία των Μουσικών Σχολείων

Δημοσίευση: 24/11/2018
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Δρ. Αγαθοκλής Αζέλης, Φιλόλογος, Διευθυντής στο 7ο Γενικό Λύκειο Τρικάλων

Ο θεσμός των Μουσικών Σχολείων βρίσκεται στην επικαιρότητα. Είναι μια ευκαιρία να δημοσιοποιηθούν απόψεις για το παιδαγωγικό έργο που παρέχουν αυτά τα σχολεία, για να σταθμιστούν καλύτερα οι νέες διατάξεις, οι οποίες στοχεύουν στην τροποποίηση του ιδρυτικού νόμου.

Παραθέτω ένα παλιό μου άρθρο για τις εντυπώσεις μου από τη λειτουργία του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων, στο οποίο εργάστηκα επί δεκαετία, εντυπώσεις οι οποίες αποτελούν παγιωμένες απόψεις πλέον. Αξίζει να σημειώσω ότι από πέρυσι υπηρετώ ως διευθυντής στο 7ο Γενικό Λύκειο Τρικάλων.

Το Μουσικό Σχολείο Τρικάλων από την πλευρά του γονιού

Εργαζόμουν ήδη έξι χρόνια ως φιλόλογος στο Μουσικό Σχολείο Τρικάλων, όταν πέρυσι τέτοιον καιρό η κόρη μου, τελειόφοιτη του δημοτικού, μου ζήτησε να υποβάλω αίτηση συμμετοχής της στις εξετάσεις επιλογής μαθητών για την Α΄ τάξη Γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου. Έξι χρόνια πριν είχα υποβάλει ο ίδιος τη δική μου αίτηση για άλλου είδους «εξετάσεις», εννοώ την αίτηση μετάθεσης προς το ξεχωριστό αυτό σχολείο, το οποίο επιλέγει το προσωπικό του με βάση το βιογραφικό του και όχι τη συνηθισμένη μοριοδότηση που ισχύει για τα υπόλοιπα σχολεία. Το προσωπικό του Μουσικού Σχολείου επιλέγεται με κριτήριο τις μεταπτυχιακές σπουδές, τη μουσική-καλλιτεχνική παιδεία ή εμπειρία, το πνευματικό έργο γενικότερα και την καθολική συγκρότηση. Θεωρούσα από τότε, για την ακρίβεια από όταν διορίστηκα ως εκπαιδευτικός στο δημόσιο, αυτό το είδος σχολείων πρωτοποριακό για τη χώρα μας. Όταν άρχισα να εργάζομαι στο Μουσικό Σχολείο Τρικάλων συνειδητοποίησα εμπράκτως ότι εκτός από πρωτοποριακό είναι και υποδειγματικό, άξιο μίμησης σε επίπεδο προγράμματος σπουδών και εκπαιδευτικών πρακτικών.

Από την αρχή ένιωσα ενθουσιασμό με το νέο εργασιακό μου περιβάλλον. Οι καθηγητές των μαθημάτων γενικής παιδείας συνεργάζονται με καθηγητές της μουσικής πολυάριθμων ειδικοτήτων, το σχολείο γίνεται σχολή για τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς του, οι οποίοι διδάσκουν και μαθαίνουν συνάμα. Περνώντας ο χρόνος συνειδητοποίησα ότι σε διπλανές αίθουσες, αθόρυβα, δίδασκαν διακεκριμένες προσωπικότητες του επιστημονικού και καλλιτεχνικού χώρου, οι οποίες έφερναν στο σχολείο μας την αύρα ενός επιστημονικού εργαστηρίου, μιας λογοτεχνικής συντροφιάς ή μιας αίθουσας συναυλιών ακόμη και από την άλλη ακτή του Ατλαντικού. Κάποια στιγμή δημοσίευσα την εξής σκέψη: «Σε αυτό το ολοκληρωμένο σχολείο, στο οποίο συναιρούνται οι τέχνες με τα γράμματα και προσφέρονται στους μαθητές του ως ένα πολυεργαλείο διάνοιας, αισθητικής και ενσυναίσθησης, ένα μειονέκτημα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος μετασχηματίζεται σε προτέρημα: το μόνιμο άξιο καλλιτεχνικό προσωπικό του συναντάται με αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, για τους οποίους η διδασκαλία στο σχολείο μας αποτελεί σταθμό μιας πολύ σημαντικής ανοδικής σταδιοδρομίας, τέρμα μιας πορείας και αφετηρία μιας άλλης. Έτσι συντελείται μια διαρκής πνευματική ανανέωση τόσο για τους μαθητές όσο και για το προσωπικό του όλων των κατευθύνσεων, το οποίο έχει την ευκαιρία μιας διαρκούς δια βίου μαθητείας.»

Αυτά και άλλα πολλά είχα παρατηρήσει, πάντα από τη σκοπιά του εκπαιδευτικού, της μιας πλευράς της σχολικής μονάδας. Τώρα που η κόρη μου ολοκληρώνει την πρώτη χρονιά της σε τούτο το σχολείο νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας με την ιδιότητα του γονιού την πεποίθηση ότι το Μουσικό Σχολείο Τρικάλων αποτελεί έναν προνομιακό χώρο μάθησης, στον οποίο η κυρίαρχη παράμετρος άμιλλας μεταξύ των μαθητών είναι ανάπτυξη σφαιρικής προσωπικότητας με ποιοτικές επιδόσεις σε ποικίλους τομείς, ένας από τους οποίους είναι και η μουσική. Διαπίστωσα και ως γονιός ότι το παιδί μου μεγαλώνει με ασφάλεια σε ένα πλούσιο σε βιώματα σχολικό περιβάλλον, ενώ είχα τη χαρά να διαπιστώσω και από άλλη οπτική γωνία το επίπεδο και την προσφορά του προσωπικού του σχολείου, από την πανταχού παρούσα τριάδα της διεύθυνσης με το εξαντλητικό ωράριο (η οποία αντιμετωπίζει τις υποχρεώσεις δύο σχολείων, καθώς το Μουσικό είναι τόσο Γυμνάσιο όσο και Λύκειο) μέχρι τους εκπαιδευτικούς του καθημερινού αγώνα για τη μάθηση.

Παράλληλα είδα μέσα από τα μάτια του παιδιού μου την αξία της μουσικής παιδείας με τον τρόπο που αυτή διαμεσολαβείται στο συγκεκριμένο σχολείο και τη σημασία της συμμετοχής σε συναυλίες-παραστάσεις, μοναδικό κι αυτό χαρακτηριστικό του Μουσικού Σχολείου. Εδώ χρειάζεται να παραθέσω μια σκέψη που δημοσιοποίησα παλιότερα, η οποία όμως επικαιροποιείται μέσα από τη νέα οπτική γωνία: Μεγάλη σημασία έχουν οι πρόβες στις οποίες συμμετέχουν οι μαθητές, η πολύμηνη προετοιμασία τους, εκτός από την επί σκηνής παρουσία τους.

«Στην περίπτωση των επαγγελματικών μουσικών συνόλων είναι λογικό να μην απασχολούν το φιλόμουσο κοινό οι πρόβες τους. Στην περίπτωση όμως σχολικών μουσικών συνόλων, συμβαίνει ή οφείλει να συμβαίνει το αντίθετο. Η ουσία (καλλιτεχνική και παιδαγωγική) βρίσκεται στις πρόβες και όχι στην παράσταση. Αυτό συμβαίνει, διότι οι νεαροί μουσικοί είναι μαθητές, οι οποίοι παρακολουθούν καθημερινά τα σχολικά μαθήματα (και τα αντίστοιχα … απογευματινά, με το ανάλογο χρονικό κόστος) και επιπλέον παρακολουθούν μαθήματα μουσικών οργάνων σε πρόσθετες διδακτικές ώρες, ενώ συμμετέχουν και σε μουσικά σύνολα, τα οποία υλοποιούν τις ενδοσχολικές γιορτές και τις δημόσιες εκδηλώσεις του σχολείου. Αν δεν είναι άθλος ό,τι κατορθώνουν αυτοί οι μαθητές, τότε μάλλον έχουν χάσει οι λέξεις τη σημασία τους. Όμως το θέμα εξακολουθεί να μην είναι ποσοτικό. Αξίζει να προσέξει κανείς την παιδαγωγική διάσταση του πράγματος, η οποία προσφέρει απαράμιλλη ποιότητα. Συγκεκριμένα, ενώ για τα Γενικά Λύκεια το Υπουργείο Παιδείας προγραμμάτισε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, της οποίας ένας βασικός στόχος είναι η μαθητοκεντρική και ομαδοσυνεργατική διδασκαλία, με στόχο να καλλιεργηθούν οι δεξιότητες του μαθητή μέσα από τη συνεργασία σε ομάδες υπό την καθοδήγηση και όχι την αυταρχία του καθηγητή, στο Μουσικό Σχολείο αυτοί οι στόχοι υπάρχουν και υλοποιούνται από την αρχή της λειτουργίας του. Συγκεκριμένα, κάθε μαθητής, στο ατομικό μουσικό μάθημα, αποτελεί το επίκεντρο, την αρχή και το τέλος (=σκοπό) του μαθήματος. Η επίδοσή του εξελίσσεται και συνάμα ελέγχεται και αξιολογείται από μάθημα σε μάθημα, ενώ ο ίδιος είναι εκ των πραγμάτων σε θέση να κάνει την αυτοαξιολόγησή του. Η εκμάθηση μουσικού οργάνου απαιτεί, πέρα από την ευαισθησία, μεγάλη αυτοπειθαρχία, η οποία επίσης διδάσκεται και κατακτάται με την πάροδο του χρόνου. Από την άλλη μεριά η συμμετοχή στα μουσικά και άλλα σύνολα (ορχήστρα, χορωδία, θεατρικό σύνολο, σύνολο μουσικής τεχνολογίας κ.ά.) διδάσκει στα παιδιά άλλες δεξιότητες, αρχές και αξίες. Εδώ διδάσκεται ο απόλυτος συντονισμός και η συνεργασία, η υπέρβαση του εγώ και η διάλυσή του μέσα στο εμείς της συλλογικότητας, με έναν ιδιαίτερο τρόπο: ενώ δεν καταργείται το υποκείμενο-πρόσωπο, εναρμονίζεται με το συλλογικό υποκείμενο-μουσικό σύνολο, στο οποίο κάθε όργανο ξεχωρίζει μεν, όμως αυτό γίνεται μέσα από τη συν-φωνία, την ένωση με τα άλλα με στόχο την επίτευξη του τελικού αποτελέσματος, το οποίο υπακούει σε τελευταία ανάλυση και σε μια αισθητική αρχή. Αυτή η ύψιστη παιδαγωγική διαδικασία, ιερουργία θα την ονόμαζα αν δεν κινδύνευα να χαρακτηριστώ γλυκερός, συντελείται καθημερινά στο Μουσικό Σχολείο Τρικάλων. Το αποτέλεσμα είναι, χωρίς να καταργούνται τα λειτουργικά όρια, μαθητές και εκπαιδευτικοί να συγχωνεύονται σε ένα ενιαίο παιδαγωγικό σύνολο, να ενεργούν σαν μέλη μιας πολυμελούς οικογένειας, η οποία μαθαίνει να αντιμετωπίζει συλλογικά τα ζητήματα που προκύπτουν κάθε φορά. Κάθε σχολική χρονιά λαμβάνει χώρα στο σχολείο πολύπλευρη παιδαγωγική δράση, τόσο στο πλαίσιο των μουσικών μαθημάτων όσο και σε εκείνο των μαθημάτων γενικής παιδείας, τα οποία δεν λαμβάνουν δημοσιότητα, όμως συμβάλλουν σημαντικά στην καλλιέργεια των παιδιών.

Ας μην υποτιμήσουμε όμως την ίδια τη συναυλία, την έκθεση δηλαδή των μαθητών σε εξωσχολικό κοινό. Καθημερινά συζητάμε οι εκπαιδευτικοί με τους μαθητές και τους γονείς τους την ανάγκη να συνειδητοποιήσουν οι νεαροί μας συνεργάτες ότι η ζωή αποτελεί μια «παράσταση», στην οποία εφαρμόζει κανείς όσα έμαθε από το σχολείο και τους λοιπούς φορείς κοινωνικοποίησης, ότι η ζωή απαιτεί κυρίως όχι πληροφορίες αλλά δεξιότητες. Η συμμετοχή λοιπόν των μαθητών στις δημόσιες συναυλίες αποτελεί την ύψιστη πρόβα για τον δημόσιο βίο τους, καθώς απέναντί τους έχουν άτεγκτους κριτές, ένα κοινό που πρέπει να το κατευνάσουν και να το κερδίσουν, αφού πρώτα πειθαρχήσουν απαρέγκλιτα στις αρχές του μουσικού συνόλου και στις οδηγίες του μαέστρου. Όταν μάλιστα συμμετέχουν και καθηγητές στο σύνολο, τότε ολοκληρώνεται η εικόνα του μουσικού συνόλου ως κοινωνίας ανθρώπων με ποικίλου επιπέδου ηλικίες και δεξιότητες, τις οποίες αλληλέγγυα μοιράζονται υπηρετώντας τον κοινό στόχο. Σε μια άναρχη, απείθαρχη, δίχως όρους ανταγωνιστική, ατομικιστική και σε μεγάλο βαθμό ακαλαίσθητη και δυσαρμονική κοινωνία σαν την ελληνική, το Μουσικό Σχολείο οφείλει να αποτελεί σημείο αναφοράς και πρότυπο, Θερμοπύλες μιας καταρρέουσας κοινωνίας των πολιτών.» Θα συμπλήρωνα τώρα τα παραπάνω με μια αναφορά στον αμέτρητο προσωπικό χρόνο που διαθέτουν οι εκπαιδευτικοί του σχολείου εκτός ωραρίου και μάλιστα –σε μια κοινωνία που το χρήμα αποτελεί θεμελιώδη αξία- χωρίς χρηματική αποζημίωση.

Το παιδαγωγικό έργο που παρουσίασα παραπάνω αποτελεί επαξίως πόλο έλξης για τους γονείς οι οποίοι αγωνιούν να προσφέρουν στα παιδιά τους σφαιρική παιδεία σε ένα παιδαγωγικά άρτιο και ασφαλές περιβάλλον, σε ένα σχολείο από το οποίο δεν αποφοιτούν μόνο μουσικοί αλλά νέοι έτοιμοι να σπουδάσουν σε όλες τις ειδικότητες. Μάλιστα σε μια κοινωνία όλο και πιο ανταγωνιστική, είναι σημαντικό να προσφέρουμε στα παιδιά μας όχι πληροφορίες περιορισμένης χρήσης παρά εφόδια ζωής, δηλαδή σφαιρική παιδεία, ενσυναίσθηση μέσα από την επαφή με την τέχνη, ισχυρή προσωπικότητα μέσω της υποστηρικτικής συναισθηματικής ωρίμανσης, κοινωνικότητα και συνεργατικότητα, πράγματα που συναποτελούν την καθημερινότητα στο Μουσικό Σχολείο Τρικάλων. Τέλος, οι δυσκολίες του νέου Λυκείου τόσο σε διδακτικό όσο και σε εξεταστικό επίπεδο μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά σε ένα τέτοιο «οικογενειακό» σχολικό περιβάλλον, στο οποίο μάλιστα ο αριθμός μαθητών ανά τμήμα είναι κατά μέσο όρο σαφώς μικρότερος από ό,τι στα Γενικά Λύκεια.

Σχόλια (7)

 
xmagos
28 Νοε 2018 02:02

Κύριε Αζέλη .
σας υπολήπτομαι απεριόριστα.
Δυστυχώς ο δικός μου λόγος δεν αρκεί για να περιγράψει αυτό που εισπράττουμε εμείς οι γονείς παιδιού που φοιτεί στο Μουσικό μας σχολείο.
Ευτυχώς υπάρχετε εσείς όμως, (αισθάνομαι όπως ακριβώς περιγράφεται στο κείμενο σας ).
(σας ευχαριστώ για την όλη συμπεριφορά σας, αν και δεν ευτυχίσαμε να σας έχουμε καθηγητή στο κορίτσι μας

με εκτίμηση

Χρήστος Μ.

 
Κλάδη Ελένη
25 Νοε 2018 22:29

Κυριε 'η Κυρια ΣΜ δεν εχω καταλαβει τι σας εχει ενοχλησει
Μιλατε σαν να ξερετε οτι ειναι αναληθη οσα γραφτηκαν για τα μουσικα σχολεια
Αν εχετε τετοια στοιχεια,να τα αναφερετε
Αν οχι,πριν απαντησετε,θα επρεπε να ειχατε αναζητησει πληροφοριες
Τα σχολεια αυτα πραγματικα καλλιεργουν ΑΝΡΩΠΟΥΣ ακεραιους,πολυπλευρους,εργατικους,δημιουργικους
και δεν μπορω μα καταλαβω γιατι αυτο σας φαινεται γλυκερο
Οσο για το αλλο επιχειρημα,πρεπει να σας πω οτι ειναι η αιτια των μισων τουλαχιστον δεινων της εποχης μας
Ειμαι διευθυντης ενος σχολειου,αρα ειναι το καλυτερο
Σας φαινεται λογικο;
Ετσι λετε οτι θαπρεπε να κανει ο κ.Αζελης δηλ.ειναι το παιδι μου,εχει παντα δικιο,ειναι η οικογενεια μου αρα ειναι η καλυτερη...και καταληγουμε στο ξερεις ποιος ειμαι εγω;
Το σωστο ειναι να αναγνωριζουμε το καλο και να προσπαθουμε να το πετυχουμε κι εμεις,οχι απο ζηλεια,αλλα για να γινουμε καλυτεροι
Τελος,διαβασατε πολυ επιπολαια το αρθρο του κ.Αζελη
Δεν λεει οτι ειναι καλα τα μουσικα σχολεια επειδη οργανωνουν εκδηλωσεις
Μιλησε για τις ελευθερες ωρες των μαθητων,που αντι να τις περνουν σε καφε και παιζοντας στο ιντερνετ,διαβαζουν ,κανουν προβες,οργανωνουν συναυλιες
Θαπρεπε να ξερετε οτι οι μουσικες σπουδες ειναι απο μονες τους μια επιστημη,που χρειαζεται τουλαχιστον δυο με τρεις ωρες την ημερα διαβασμα και το σαββατοκυριακο
Και τα περισσοτερα παιδια δεν θα μπορουσουν να πληρωσουν ωδειο για να μαθουν μουσικη
Επειδη λοιπον αυτα τα παιδια αγαπουν αυτο που κανουν,αγαπουν και τους καθηγητες τους και το σχολειο,γι αυτο δεν θα δειτε ποτέ σ αυτα τα σχολεια ασχημη συμπεριφορα ή αδιαφορια
Και για ν απαντησω στο τελευταιο ερωτημα του πρωτου αρθρου σας,Οχι ,ενας διευθυντης οσο και να θελει,οσο και να δουλεψει δεν μπορει να το καταφερει αυτο το αποτελεσμα σ ενα οποιοδηποτε σχολειο
Δεν μπορει να αγορασει μουσικα οργανα για τα παιδια,δεν μπορει να μονωσει τις αιθουσες για να μελετουν χωρις να ενοχλουν ο ενας τον αλλον,δεν μπορει να προσλαβει οσους μουσικους χρειαζονται,δεν μπορει να καταργησει μαθηματα ή ωρες διδασκαλιας τους για να βρει ωρες για την μουσικη
Λυπαμαι πολυ που χρειαζεται τοση συζητηση για κατι αυτονοητο, που θα επρεπε ολοι να υπερασπιζομαστε
Δεν φανταζομουν οτι θα διαφωνουσε με ολα αυτα καποιος ,εκτος κι αν δεν αγαπαει την τεχνη ή δεν αναγνωριζει την ομορφια και την αξια της μουσικης

 
ΣΜ
25 Νοε 2018 18:03

@ Αγαθοκλής Αζέλης

Παρότι διδάσκετε στους μαθητές σας «ήδη από την Α’ Γυμνασίου» τη σπουδαιότητα του επικοινωνιακού πλαισίου στην επικοινωνία, ο ίδιος το παραγνωρίζετε, όταν το επισημαίνετε και συγκαταβατικά αποδέχεστε να μου απαντήσετε. Η ανωνυμία στο διαδικτυακό διάλογο είναι μέρος του επικοινωνιακού πλαισίου, το οποίο αποδεχθήκατε με την κατάθεση του άρθρου σας και της απάντησής σας. Με δυο λόγια, συμμετέχετε σε αυτό το διάλογο εν γνώσει των κανόνων του. Πράγματι, όσο αυτονόητο είναι ότι το ύφος χαρακτηρίζει τον άνθρωπο, άλλο τόσο αποδεκτό είναι το δικαίωμα να χαρακτηρίζει κανείς το ύφος. Υπερβολική, επομένως, η επίκληση στην αυθεντία του Popper, για να επιστρέψετε το χαρακτηρισμό. Αν δε δανειζόμουν δικό σας επίθετο, θα μπορούσα να το πω και γλαφυρό ή και φλύαρο, σκέφτομαι, ακολουθώντας συνειρμικά το Ροντάρι. Αυτό όμως δεν είναι το θέμα μας.
Όσον αφορά τα ερωτήματα που σας έθεσα, αφετηρία ήταν η πεποίθησή μου ότι το παλαιότερο άρθρο σας δεν αποτελεί πλέον έκφραση «εντυπώσεων» ενός γονιού ή «απόψεις» ενός εκπαιδευτικού. Αντίθετα, με την επίκληση στη θεσμική σας ιδιότητα, η ανάρτησή του σε ένα έγκυρο εκπαιδευτικό ιστότοπο, λειτουργεί, ηθελημένα ή μη, ως άτυπη αξιολόγηση σχολικής μονάδας. Έτσι, επιχειρείτε την αποτίμηση ενός σχολείου, και κατ’ επέκτασιν των Μουσικών Σχολείων, με μόνα «εργαλεία» την οργάνωση μουσικών εκδηλώσεων, τη δεκαετή σας συμμετοχή στο σύλλογο διδασκόντων και την πρόσφατη εμπειρία σας ως γονιός. Πόσο έγκυρα είναι αυτά τα κριτήριά σας; Επιπλέον, με αυτό τον τρόπο αυτοαναιρείστε, γιατί, πράγματι, όπως περίπου αναφέρετε, η επίδοση ενός σχολείου αποτελεί συνισταμένη της εκπαιδευτικής πολιτικής, της νομοθεσίας, των εκπαιδευτικών λειτουργών, του μαθητικού δυναμικού και πολλών, ακόμη, παραγόντων. Ανάμεσα σε αυτούς τους παράγοντες, ωστόσο, ξεχωρίζει για τη συμβολή του ο Διευθυντής της Σχολικής Μονάδας. Δεν υπάρχει λόγος βιβλιογραφικής τεκμηρίωσης για το ρόλο του στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης. Δεν αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι είναι τουλάχιστον άκομψο, να εμφανίζεστε υμνητής ενός τύπου σχολείου, τη στιγμή που προΐστασθε ενός άλλου, και δηλώνετε εμφατικά αυτή σας την ιδιότητα;

 
Αγαθοκλής Αζέλης
25 Νοε 2018 01:25

@ΣΜ
Κύριε ή κυρία ΣΜ, στους μαθητές μας διδάσκουμε να μη συνομιλούν με αγνώστους και με ανώνυμους, όμως, επειδή το κείμενό σας παρουσιάζει ενδιαφέρον θα προσπεράσω τη διδαχή. Ας αρχίσουμε από τον λόγο σας. Στην αρχή μου αποδίδετε προθέσεις, ότι προσπάθησα να αποφύγω κάτι, το οποίο όμως διαβλέψατε εσείς. Τι; Να αποφύγω να φανώ "γλυκερός". Λοιπόν, στους μαθητές μας ήδη από την Α΄ Γυμνασίου διδάσκουμε ότι ένα βασικό στοιχείο που πρέπει να προσέχουμε στην επικοινωνία είναι το επικοινωνιακό πλαίσιο, καθώς αυτό καθορίζει το ύφος, το δε ύφος είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Η πρώτη περίοδος του λόγου σας είναι αφοριστική, χωρίς επιχειρήματα, αποτελεί δε μια αξιολογική κρίση, της οποίας η βασική λέξη είναι μεταφορική. Οι δε αξιολογικές κρίσεις, σύμφωνα με τον Πόππερ, δεν μας λένε τίποτε για το ποιόν εκείνου για τον οποίο διατυπώνεται, μας λένε όμως πολλά για το αξιακό σύστημα εκείνων που τις διατυπώνουν. Ελπίζω να συμφωνείτε ότι η λέξη "γλυκερός" δεν αποτελεί αναλυτική κατηγορία κι ούτε συνάδει με το επικοινωνιακό πλαίσιο μιας επιστημονικής συζήτησης!
Ακολούθως υποβάλλετε δύο ερωτήματα, τα οποία χαρακτηρίζετε τόσο ρητορικά όσο και μη ρητορικά, επομένως δηλώνουν τόσο ερώτηση όσο και απάντηση. Αυτό δεν το κατανοώ. Όταν συμμετέχει κανείς σε δημόσιο διάλογο, οφείλει να είναι σαφής και ακριβής, στο μέτρο των δυνατοτήτων του. Εκτός αν επιχειρεί να εμπαίξει τον συνομιλητή του, πράγμα που δεν θα ήθελα να σκεφτώ για σας, καθώς δεν θα είχατε κάποιο όφελος να καρπωθείτε από μια ψευδώνυμη δημοσίευσή σας. Ας προχωρήσουμε όμως στην πρώτη σας ερώτηση, ανεξαρτήτως χαρακτηρισμού της. Γράφετε λοιπόν: "1. Μήπως οι μουσικές εκδηλώσεις, τόσο στην προετοιμασία τους όσο και στην παρουσίασή τους, λειτουργούν κάποιες φορές ως προπέτασμα καπνού;" Ισχύει κι εδώ το προαναφερθέν περί σαφήνειας, ακρίβειας και μεταφορικού λόγου. Λείπει όμως κάτι ακόμη, η αναφορά σε εκείνο το οποίο φέρεται να κρύβει το προπέτασμα καπνού. Οπότε δεν υπάρχει ερώτημα στο οποίο να μπορεί να απαντήσει κανείς, χωρίς να προσπαθήσει να το διερμηνεύσει, πράγμα το οποίο θα έθετε σε κίνδυνο την επικοινωνία και ενδεχομένως θα διαστρέβλωνε τις προθέσεις του ερωτώντος. Αν μάλιστα δεν μας φιλοξενούσε σοβαρή ιστοσελίδα εκπαιδευτικών θεμάτων, θα διερμήνευα την ερώτησή σας, η οποία παράλληλα δεν είναι ερώτηση, ότι υπονοεί πως οι πρόβες και οι μουσικές εκδηλώσεις γίνονται για να συγκαλύψουν κάτι που δεν επιτρέπεται να λαμβάνει χώρα σε ένα σχολείο είτε για νομικούς είτε για ηθικούς λόγους. Όμως για τους λόγους που ανέφερα δεν θα τη διερμηνεύσω.
Η δεύτερη ερώτησή σας, την οποία παραθέτω: "2. Τι σας εμποδίζει, ως Δντή Σχολικής Μονάδας, να μετασχηματίσετε το Γενικό Λύκειο σε κυψέλη πολιτισμού, αντίστοιχη με την εικόνα που παρουσιάζει, σύμφωνα με εσάς,το Μουσικό Σχολείο της πόλης σας;" είναι διατυπωμένη με τρόπο που μου επιτρέπει να απαντήσω. Καταρχάς πρέπει να έχει γίνει κάποια παρεξήγηση και να φάνηκε ότι ισχυρίστηκα στο άρθρο μου πως η εικόνα που παρουσιάζει το Μουσικό Σχολείο Τρικάλων οφείλεται σε μένα! Ποιος άνθρωπος θα μπορούσε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο για τον εαυτό του, ότι δηλαδή καθορίζει το παιδαγωγικό αποτέλεσμα ενός σχολείου! Απελθέτω απ' εμού η αλαζονεία, κύριε ή κυρία ΣΜ! Όμως εσείς, όπως προκύπτει από τη διατύπωση του ερωτήματος, ισχυρίζεστε ότι γνωρίζετε πράγματα, μεταξύ των οποίων ότι το Γενικό Λύκειο το οποίο διευθύνω "δεν αποτελεί κυψέλη πολιτισμού, αντίστοιχη με την εικόνα που παρουσιάζει [...] το Μουσικό Σχολείο" Τρικάλων. Αν υποθέσουμε ότι ισχύει ο ισχυρισμός σας κι αν όπως διαφαίνεται, υπονοείται η δική μου ανεπάρκεια ως αίτιο για το επίπεδο του τωρινού σχολείου μου, τότε αποδεικνύεται περίτρανα ότι το Μουσικό Σχολείο διαθέτει υψηλό επίπεδο, ανεξαρτήτως της δικής μου συμβολής ή παρά τη δική μου υπηρεσία εκεί στο παρελθόν. Παρακολουθώντας το νήμα της σκέψης υποθέτω εν κατακλείδι, κυρία ή κύριε ΣΜ, ότι αναγνωρίζετε την ιδιαίτερη αξία του Μουσικού Σχολείου, απλώς για λόγους δικούς σας δραχθήκατε της ευκαιρίας του άρθρου να αναφερθείτε στη δική μου προσωπική ανεπάρκεια ως εκπαιδευτικού.
Με την ευκαιρία επιτρέψτε μου να σας ενημερώσω ότι και τα δύο αναφερόμενα σχολεία διαθέτουν ηλεκτρονικές σελίδες, στις οποίες σε έναν βαθμό αποτυπώνετε η "εικόνα" τους, όπως χαρακτηριστικά γράφετε. Τέλος επιτρέψτε μου να σας επισημάνω ότι η επίδοση ενός σχολείου αποτελεί συνάρτηση α) του προγράμματος σπουδών και του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας του, β) του προσωπικού που εργάζεται σε αυτό και γ) του δυναμικού των εκάστοτε μαθητών του.

Αγαθοκλής Αζέλης

 
Ντίνα Μπάρμπα
24 Νοε 2018 21:33

Έχω την τύχη να έχω δύο εξαίρετα παιδιά που φοίτησαν σε Μουσικό Σχολείο (Σερρών και Παλλήνης ).Συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο του κ. Αζελη. (και λίγα λέει ).
Όταν οι συμμαθητές των παιδιών μου σπαταλουσαν τον ελεύθερο χρόνο τους στα Ίντερνετ καφέ και έκαναν την επανάσταση τους με τσιγάρα και ποτά τα δικά μου παιδιά και τα υπόλοιπα των Μουσικών Σχολείων περνούσαν το χρόνο τους δημιουργικά συνθετοντας μουσική η έστηναν παραστάσεις με τους συμμαθητές τους και τους καθηγητές τους. Αυτό είναι ένα από τα πολλά που θα ήθελα να παραθέσω σαν προτέρημα των σχολείων αυτών.
Σαν απάντηση στον Σ. Μ. Τι είναι αυτό που εμποδίζει τον κ. Αζελη να παράγει πολιτισμό στο νέο του Σχολείο... Η απάντηση είναι μια: Η ΜΟΥΣΙΚΗ!!!!

 
ΣΜ
24 Νοε 2018 17:00

Δεν καταφέρατε, κ. Αζέλη, να μην φανείτε "γλυκερός" στο μεγαλύτερο μέρος του άρθρου σας. Δύο ερωτήματα (ρητορικά;) μόνο:
1.Μηπως οι μουσικές εκδηλώσεις, τόσο στην πρετοιμασία τους όσο και στην παρουσίασή τους, λειτουργούν κάποιες φορές ως προπέτασμα καπνού;
2. Τι σας εμποδίζει, ως Δντή Σχολικής Μονάδας, να μετασχηματίσετε το Γενικό Λύκειο σε κυψέλη πολιτισμού, αντίστοιχη με την εικόνα που παρουσιάζει, σύμφωνα με εσάς,το Μουσικό Σχολείο της πόλης σας;

 
Αγλαΐα Κάσδαγλη
24 Νοε 2018 13:45

Πολύ κατατοπιστικό άρθρο. Δεν έχω διαβάσει τι επιτάσσει ει ο νέος νόμος, και δεν θα ξαφνιαστώ αν είναι καταστροφικός, αλλά ελπίζω να μη χαλάσει ό,τι καλό επιτυγχάνεται και που εμπλουτισμένο από την εμπειρία μπορεί να βελτιώνεται συνεχώς. Πάντως, η σύντομη προσωπική γνωριμία μου με ομάδα μαθητών και καθηγητών από το Μουσικό Σχολείο Τρικάλων που επισκέφτηκαν το Πανεπιστήμιο κατά την πενθήμερη εκδρομή τους στην Κρήτη μου άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις! Μακάρι να μην ανακοπεί η πορεία του και να αποτελέσει παράδειγμα για άλλα σχολεία. Αυτή είναι η πραγματική αριστεία...

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ