Placeholder

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ

Την κατάργηση των Πρότυπων Σχολείων ζήτησε ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ (επικεφαλής της ΔΑΚΕ) από τους Βουλευτές

“Η κοινωνία μας δεν χρειάζεται ελιτίστικα σχολεία”
Δημοσίευση: 20/10/2019
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Ο επικεφαλής της κυβερνητικής παράταξης των καθηγητών, της ΔΑΚΕ,  και πρόεδρος της ΟΛΜΕ  Θ. Τσούχλος, μιλώντας στην Επιτροπή   της Βουλής κατά τη συζήτηση επί των  σχετικών διατάξεων   ,παρουσία της πολιτικής ηγεσία του υπουργείου Παιδείας,    και απευθυνόμενος στους Βουλευτές  ζήτησε την κατάργηση των Πρότυπων Σχολείων , υποστηρίζοντας οτι  "η κοινωνία μας δεν χρειάζεται ελιτίστικα σχολεία".

Επί του αιτήματος αυτού του προέδρου της ΟΛΜΕ και στελέχους  της ΔΑΚΕ, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας δεν ζήτησε να παρέμβει, προκειμένου να απαντήσει.

Ειδικότερα ο  Θ. Τσούχλος είπε τα εξής:

Η Ο.Λ.Μ.Ε. θεωρεί ως απαράδεκτο τον θεσμό των Προτύπων Σχολείων και από σειρά ετών έχει απαιτήσει την οριστική κατάργησή τους.

Όσον αφορά τα Πειραματικά έχουμε την άποψη ότι οι μαθήτριες και μαθητές πρέπει να επιλέγονται μετά από κλήρωση, έτσι ώστε να επιτελείται ο παιδαγωγικός στόχος αυτών των σχολείων.

Με την καθιέρωση εισαγωγικών εξετάσεων βρισκόμαστε ενώπιον μιας διαστρεβλωμένης και αντιπαιδαγωγικής αντίληψης της «αριστείας».

Επιπλέον έχει παρατηρηθεί μια πρωτοφανής έξαρση της προσφυγής των μαθητών στην παραπαιδεία και τα ιδιωτικά φροντιστήρια.

Η κοινωνία μας δεν χρειάζεται ελιτίστικα σχολεία, αλλά την ποιοτική αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου.

Η κρατική μέριμνα οφείλει να θέσει ως προτεραιότητα τις σχολικές μονάδες των δυσπρόσιτων περιοχών και όχι φυσικά τα πρότυπα.

Σχόλια (36)

 
Ευγενία
22 Οκτ 2019 11:10

Είναι τουλάχιστον ντροπή να χαρακτηρίζονται ελιτίστικα τα πρότυπα σχολεία! Είναι σχολεία δημόσια, δωρεάν για τα παιδιά όλου του κόσμου, ανεξαρτήτως κοινωνικής, οικονομικής, ιδεολογικής κλπ κατάστασης!!! Ότι δεν υπάρχουν σε όλη τη χώρα, ναι, θα έπρεπε να υπάρχουν. Ότι όλα τα σχολεία της χώρας πρέπει να αναβαθμιστούν, επίσης ναι. Ευτυχώς που βλέπουμε σε δημόσια σχολεία την προσπάθεια κάποιων εμπνευσμένων διευθυντών ή διδασκόντων που προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά, σκέψου να είχαν και στήριξη... Δεν είναι δυνατόν σε μια τάξη των 20-25 ατόμων, ακόμη κι ο πιο φιλότιμος δάσκαλος να ασχοληθεί με τον άριστο, όπως αντίστοιχα και με τον πολύ αδύναμο. Θα ασχοληθεί φυσικά, μην παρεξηγηθούν τα λόγια μου, αλλά όχι στο βαθμό που απαιτείται. Έτσι ο αδύναμος θα πάει ένα βήμα παραπέρα, ο άριστος όμως θα μείνει ένα βήμα πίσω, ενώ μπορεί να πάει δύο βήματα μπροστά! Αυτό εξυπηρετεί το πρότυπο σχολείο! Δίνει έδαφος στα παιδιά που μπορούν να πάνε δύο βήματα μπροστά! Γιατί όλα τα παιδιά δε μπορούν να πάνε δυο δυο τα βήματα, τα πάνε ένα ένα, όπως ο πλειοψηφία του κόσμου. Γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Γιατί δεν έχουμε όλοι τις ίδιες δυνατότητες. Όλοι έχουμε δυνατότητες και πολλές, τις ίδιες δεν έχουμε όλοι. Το διευκρινίζω προς αποφυγήν παρεξηγήσεως. Κι ο δάσκαλος πρέπει να διακρίνει τις δυνατότητες κάθε παιδιού. Και να τις καλλιεργεί. Και αν θέλετε, το δημόσιο σχολείο, όπως έχει τμήματα ένταξης για τους μαθητές, θα έπρεπε να έχει και τμήματα αριστείας! Αυτό μάλιστα, θα ήταν μια ποιοτική αναβάθμιση. Σε όλα τα σχολεία! Αλλά όχι εις βάρος των σχολείων που ήδη ασχολούνται με τους άριστους. Δηλαδή αντί να αυξήσουμε το καλό, θα το ελαττώσουμε κιόλας; θα πνίξει η Ελλάδα για άλλη μια φορά στην ιστορία της τα παιδιά της; Έλεος!!!
Και κάτι ακόμη. Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού, είτε είναι δάσκαλος στο δημοτικό, είτε καθηγητής στο γυμνάσιο, στο λύκειο, στο πανεπιστήμιο, δεν είναι απλά επάγγελμα, είναι λειτούργημα. Ίσως το σημαντικότερο λειτούργημα στην κοινωνία μετά του γιατρού. Γιατί το σχολείο, το πανεπιστήμιο, διαμορφώνουν την κοινωνία. Γιατί ο κάθε εκπαιδευτικός είναι πρότυπο για τα παιδιά μας. Γι΄αυτό και όλοι οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αξιολογούνται, για να διασφαλίζεται ότι η "σκάλα" που δημιουργούν οι ίδιοι για να ανεβαίνουν τα παιδιά μας είναι στιβαρή, δυνατή, γνωστικά και συναισθηματικά. Πολλώ δε μάλλον οι καθηγητές που έχουν στα χέρια τους μια ομάδα παιδιών αυξημένων απαιτήσεων, εκεί οι καθηγητές πρέπει να "τρέχουν" καθημερινά μπροστά από τα παιδιά και δυστυχώς δεν κάνουν όλοι για μαραθωνοδρόμοι! Δεν υποτιμώ κανένα εκπαιδευτικό, σέβομαι απεριόριστα το λειτούργημά τους, αλλά, όπως προείπα κι όλοι ξέρουμε, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν έχουμε όλοι τις ίδιες δυνατότητες. Και η αξιολόγηση, όταν εφαρμόζεται ορθά, είναι ώθηση, κίνητρο και βελτίωση. Αλίμονο στην κοινωνία που καταδικάζει την αξιολόγηση, απλά καταδικάζει την πρόοδο! Συγνώμη για το μακροσκελές σχόλιο, είμαι μητέρα με αγωνία...

 
Παναγιώτης Β
22 Οκτ 2019 13:13

Εις επίρρωσιν των όσων στοχαστικά μάς αναφέρει η Ευγενία, αξίζει να δούμε και την άποψη κάποιου καθηγητή, που πέρασε με την ιδιότητα του μαθητή από Πρότυπο Σχολείο.

(Η άποψη βρίσκεται στην ιστοσελίδα της Βαρβακείου Σχολής)

Δημοσιεύτηκε πριν τρία χρόνια, αλλά ποσώς έωλο. Την ίδια απάντηση θα μπορούσε να πάρει σήμερα ο Πρόεδρος της ΟΛΜΕ.

 
Παναγιώτης Β
22 Οκτ 2019 18:21

Η αιχμηρή άποψη του καθηγητή Στάθη Παπαβασιλείου δημοσιεύτηκε στις 12.10.2016 στην ιστοσελίδα των Αποφοίτων της Βαρβακείου Σχολής.

"Κύριε Φίλη,

Ισότητα στην Παιδεία δεν σημαίνει κατάργηση εξετάσεων, κατάργηση βαθμολογίας, κατάργηση της διαβάθμισης στην επίδοση σε ήθος και μάθηση.

Αυτό μπορεί να συμβεί μόνον αν αποδεχθείτε εκ προοιμίου ότι θέλετε αυριανούς πολίτες χωρίς δυνατότητα κρίσης, πειθήνιους εργάτες που θα ζουν με την αυταπάτη και την αυθάδεια να νομίζουν ότι είναι ίσοι με τους καλύτερους απ’ αυτούς.

Να σας πω εγώ τι είναι ισότητα στην Παιδεία, όπως την έζησα στο «Βαρβάκειο», όταν ήταν «Βαρβάκειο».

Μετά από εισαγωγικές εξετάσεις βρεθήκαμε στην ίδια τάξη το 1962 εγώ, που ο πατέρας μου είχε πάει εξορία ως κομμουνιστής, ο Σ. Τσομώκος του οποίου ο πατέρας ήταν εισπρακτοράκι στα λεωφορεία, ο Γ. Σινανίδης του οποίου ο πατέρας ήταν ξεριζωμένος Μικρασιάτης και ήταν αυτοκινητιστής και ράφτης με τον οποίο μεγαλώσαμε μαζύ σε διπλανά σπίτια στην Ν. Ελβετία, ο Κ. Βαγενάς του οποίου ο πατέρας ήταν στρατηγός και αυλάρχης στο παλάτι, ο Α. Αλαβάνος, ναι αυτός ο Αλαβάνος, ο Α. Χάγιος, ναι αυτός ο Χάγιος, ο Κουλής, ναι αυτός ο Κουλής, ο Κίκιζας του οποίου ο πατέρας ήταν εργοστασιάρχης, ο Μήτσης του οποίου ο πατέρας ήταν παππάς, ο αριστοκράτης Παπαστράτης, και πάει λέγοντας.

Κάθισα στο ίδιο θρανίο για τρία χρόνια με τον Β. Ελιέζερ, αδελφικό μου φίλο Εβραίο και αν δεν απατώμαι επικεφαλής της Ισραηλιτικής κοινότητας και τον Δ. Σταματογιαννόπουλο, κατόπιν υπεύθυνο της χωροταξίας της Θράκης, μεταξύ άλλων, μία πολυσχιδή και πολυτάλαντη προσωπικότητα, που τον πέταξαν σαν την τρίχα από το ζυμάρι όταν αρνήθηκε να πάρει «μαύρα» χρήματα επί ΠΑΣΟΚ, σαν αυτά που θεσμοθετείτε με τις offshore τώρα, ενώ ο συμμαθητής μου Τ. Καμενίδης υπεράσπισε μόνος του τα συμφέροντα της χώρας ως κρατικός λειτουργός στην τότε ΕΟΚ, περιμένοντας μάταια από τον μόνιμα μεθυσμένο Υπουργό εντολές για το τι να κάνει.

Τιμώ και αγαπώ τους συμμαθητές μου έως σήμερα και θα τους τιμώ και αγαπώ μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, αν και δεν τους αναφέρω όλους, και ζητώ συγγνώμη από όσους παραλείπω, χάριν οικονομίας του κειμένου.

Αν στέκεται ακόμη κάτι όρθιο σ’ αυτή την χώρα, στέκεται χάρη σε μας και στους νέους όλων των γυμνασίων και λυκείων της εποχής μας, όσοι ζυμώθηκαν στο πνεύμα της άμιλλας, της ευγένειας, της εντιμότητας και της φιλοπατρίας.

Ήταν μία αντιπροσωπευτική διατομή της Ελληνικής κοινωνίας με μόνο κριτήριο εισαγωγής και φοίτησης την επίδοσή μας.

Όχι μόνον την ακαδημαϊκή αλλά και του ήθους και δόθηκε σε όλους μας η ευκαιρία να φοιτήσομε. Όπως ίσως γνωρίζετε δεν πληρώναμε δίδακτρα.

Οι καθηγητές μας είχαν βέβαια αδυναμίες, αλλά αγαπούσαν και την πατρίδα και εμάς έως θανάτου, και φρόντισαν να αναπτύξουν το πνεύμα και την ψυχή μας για να μας κάνουν όσο καλύτερους μπορούσαν. Σ’ αυτούς και τους γονείς μου χρωστώ αυτό που είμαι.

Απ’ αυτό το σύστημα Παιδείας, δεν προέκυψε μία καπιταλιστική ελίτ, αλλά ελίτ όλων των πολιτικών και θρησκευτικών χώρων όπως αποδεικνύουν τα ονόματα που σας παρέθεσα.

Η αχίλλειος πτέρνα αυτού του συστήματος ήταν ότι δεν μας έμαθαν να αντιμετωπίζομε αποτελεσματικά μετριότητες και αυτό λόγω της πάση θυσία εθνικής ομοψυχίας την οποία δίδασκαν, θέτοντας τα θεμέλια της εθνικής συνεννόησης η οποία επήλθε πολύ αργότερα και την οποία σεις υπονομεύετε με όσα πρεσβεύετε και νομοθετείτε.

Αυτό που εσείς ονομάζετε «αυταρχική εκπαίδευση», παρήγαγε εκπαιδευτικούς που όταν προφέρετε τα ονόματά τους θα πρέπει να πλένετε πρώτα το στόμα σας μήπως και καθαρίσει από τα λάθη των Ελληνικών που συνεχώς κάνετε και μήπως βγει απ’ αυτό καμιά σωστή κουβέντα, όπως ο αείμνηστος Μάζης και ο υποτιμημένος επίσης αείμνηστος Φούφας που τον κοροϊδεύαμε πίσω από την πλάτη του λόγω του ονόματός του χωρίς να γνωρίζομε το απόθεμα ψυχής που διέθετε, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι.

Ο αείμνηστος Φούφας, μπήκε ανάμεσα στον αριστούχο μαθητή από το Μεσολόγγι και νυν επιτυχημένο Οδοντίατρο και αδελφικό φίλο μου και έγκριτο πολίτη στο Ηράκλειο με πολυσχιδή δράση προς όφελος της πόλης, Σ. Νικολόπουλο, που έμενε μόνος του σε ένα υπογάκι της Π. Κάνιγγος, και τους άνδρες της Ασφαλείας που ήλθαν στο σχολείο να τον συλλάβουν, επειδή έλαβε μέρος, 16-17 ετών τότε, στην πρώτη διαδήλωση εναντίον της δικτατορίας λέγοντας τους: «Έξω κύριοι από το σχολείο ΜΟΥ». Αυτοί ήταν οι «αυταρχικοί» εκπαιδευτές τους οποίους μέμφεστε, οι εμπνευστές της αριστείας οι οποίοι υπέμειναν στωικά, κακώς, την ανωνυμία την οποία τους επέβαλλε από τότε, το πλήθος των αναξίων και μετρίων που μας κατέπνιξε. Η πολιτεία ουδέποτε τους απένειμε τα εύσημα που τους χρωστούσε και τους χρωστά και ας είναι αυτές οι ταπεινές γραμμές φόρος τιμής και ευγνωμοσύνης προς την προσφορά τους,.

Τους βαρύνει όμως η ευθύνη διότι εμμέσως παρέδωσαν την χώρα στους παντοειδείς μετεξεταστέους αντί των αρίστων.

Χρειαζόταν βελτιώσεις και εκσυγχρονισμό το σύστημα εκείνο; Βεβαίως και πολλές.

Σε καμία περίπτωση όμως δεν χρειαζόταν και δεν χρειάζεται η κατάργηση της αριστείας.

Κοιτάξτε γύρω σας κε Υπουργέ. Ούτε τα δάκτυλά σας δεν είναι ίσα μεταξύ τους.

Το μυστικό είναι να συνεργαστούν και τα πέντε στην λειτουργία του χεριού και όχι να κόψετε τα πιο επιμήκη για να έχουν όλα το ίδιο μέγεθος. Θα επανέλθομε για τα ζητήματα των καταστρεπτικών σας αποφάσεων για το εθνικό και θρησκευτικό φρόνημα των παιδιών μας…"

Στάθης Παπαβασιλείου, καθηγητής ενδοκρινολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης, απόφοιτος Βαρβακείου Προτύπου Σχολής 1968

 
Γ.Π.
22 Οκτ 2019 19:24

Το «Βαρβάκειο» ήταν πράγματι - έχω κι εγώ δύο φίλους που φοίτησαν εκεί σε μεταγε-νέστερη εποχή - έτσι όπως το περιγράφει ο κ. Παπαβασιλείου. Ήταν και ίσως είναι ακόμη, ένα σπουδαίο σχολείο.
Εγώ όμως θεωρώ μεγαλύτερης αξίας το δικό μου σχολείο που δεν ήταν μοναδικόʿ ένα σχολείο που το παρουσίασα εδώ, στο esos.gr, στις 13/2/2019 και ελπίζω πως θα μου επιτραπεί να το παρουσιάσω πάλι.

Χαρισματικά κουρεμένα κεφάλια κι όνειρα ακούρευτα

"Η θέληση, το πείσμα, η υπομονή και η επιμονή, η αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους του, ήταν τα γνωρίσματά μας".
Εκτυπώσιμη μορφή Δημοσίευση: 13/02/2019
ΣχολείοΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS
Αρχές της δεκαετίας του 60. Σ’ ένα ημιορεινό χωριό της Κρήτης 58 παιδιά μαθαίνουμε τα πρώτα μας γράμματα με το φως του ήλιου και του λύχνου και μ’ ένα δάσκαλο αυστηρό αλλά δίκαιο και φιλότιμο. Αν και έμενε σε διπλανό χωριό, καθόταν συχνά στο σχολείο για να εξηγήσει σε μερικούς μαθητές αυτό που έπρεπε...

Ο ένας απ’ αυτούς ήταν πάντοτε ο Γιώργης, ο καλύτερος μαθητής, γιατί έπρεπε να εκπαιδευτεί αφού αυτός - με εντολή του δασκάλου - θα βοηθούσε το απόγευμα κάποιους μικρούς μαθητές... Στον κήπο του σχολείου μάθαμε να φυτεύουμε και να φροντίζουμε τα φυτά και στις πλαγιές του βουνού γνωρίσαμε τη χλωρίδα και την πανίδα του τόπου μας.Μας έδειχνε το κάθε είδος και μας μιλούσε για τη χρησιμότητά του. Ο δάσκαλός μου ήρθε μια μέρα στο σχολείο μ’ ένα μικρό φορτηγό που στην καρότσα του είχε χαρτοκιβώτια με λογοτεχνικά βιβλία, χάρτες, υδρόγειες σφαίρες, υλικά για πειράματα και άφθονη γραφική ύλη. Όλα ήταν δώρα δυο Κρητικών της Αμερικής...

Το Σχολείο μου ήταν «αλληλοδιδακτικό» και ο δάσκαλός μου αυτοδίδακτος και εγκαταλειμμένος όπως είμαστε κι εμείς οι σημερινοί δάσκαλοι και καθηγητές.

Εκτός από τον δάσκαλο, είχαμε και ενισχυτική διδασκαλία απ’ τον παπά και τα μεγάλα παιδιά, όταν γυρνούσαν από το εξατάξιο Γυμνάσιο του μεγάλου χωριού... τα Σάββατα.Τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το καλοκαίρι, οι μεγάλοι δάσκαλοι του χωριού ήταν ο Μανώλης, η Ειρήνη κι ο Νίκος, φοιτητές στο Μαθηματικό της Αθήνας, στο Χημικό και στην ΑΣΟΕΕ. Ήταν και τα πρότυπά μας, όλοι θέλαμε να γίνουμε φοιτητές!

Από τους 58, οι 22 σπουδάσαμε...σε Πανεπιστήμια, ΚΑΤΕΕ κι Ακαδημίες. Από τους 22, οι 6 είναι ιδιαίτερα αξιόλογοι στην επιστήμη που σπούδασαν. Το πιο σημαντικό είναι πως οι 22 στηρίζουν τα 7 σημερινά παιδιά του χωριού. Πληρώνουν όλα τα φροντιστη-ριακά μαθήματα των παιδιών κι όλα τα άλλα σχολικά τους έξοδα. Είναι επίσης σημα-ντικό να αναφερθεί πως οι 22 θα ήταν αρκετά περισσότεροι εάν οι γονείς μας είχαν την οικονομική δυνατότητα όχι μόνο για να στηρίξουν και τα υπόλοιπα παιδιά τους αλλά και για να πληρώνουν τους εργάτες που χρειάζονταν για τα αμπέλια και τις ελιές μας. Στα αδέλφια μας που δούλευαν τις περιουσίες μας μαζί με τους γονείς μας, οφείλουμε τα φροντιστήριά μας στο Ηράκλειο ή στην Αθήνα και τις σπουδές μας.

Και εκεί στην Αθήνα, όταν ήρθε η μεγάλη ώρα για τη Δημοκρατία, εμείς, τα Παιδιά της επαρχίας, ήμαστε στην πρώτη γραμμή του αγώνα στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Η θέληση, το πείσμα, η υπομονή και η επιμονή, η αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους του, ήταν τα γνωρίσματά μας. Επειδή το χωριό μου δεν ήταν η εξαίρεση, σκέφτομαι συχνά ότι είμαστε ένας ρημαγμένος χαρισματικός λαός που τα χαρισματικά παιδιά του αξίζουν ένα καλό σχολείο παντού και όχι μόνο στις μεγάλες πόλεις. Είναι δημοκρατική και πατριωτική η ιδέα να δημιουργηθούν καλές σχολικές μονάδες μόνο για ορισμένα παιδιά των μεγάλων πόλεων και μάλιστα να προβάλλεται με τέτοιο τρόπο, που να φαίνεται ως η πρώτη προτεραιότητα ενός μεγάλου πολιτικού κόμματος που αυτοαποκαλείται δημοκρατικό, φιλελεύθερο και πατριωτικό;

Δον Κιχώτης

 
Αναμνήσεις
22 Οκτ 2019 21:26

Τα πρότυπα δεν μπορούν πλέον να συναγωνιστούν τα ακριβά ιδιωτικά σχολεία και έχουν ακόμα και ελλείψεις σε καθηγητικό προσωπικό.

Να επανιδρυθούν, σε όλους τους νομούς, με προτεραιότητα την περιφέρεια της Ελλάδας και όχι την Αττική και τη Θεσσαλονίκη.

Με αναμνήσεις δε ζει μια χώρα.

 
Καθηγητής της τάξης
24 Οκτ 2019 15:54

Τοποθετήσεις σαν αυτές δυστυχώς προσβάλλουν τον κλάδο ολόκληρο και μας διαβάλλουν στην κοινωνία.Μέχρι τώρα ούτε είχα ακούσει το όνομα του κυρίου Τσούχλου.Μήπως ακολουθεί την τακτική "καλύτερα να σε βρίζουν παρά να μη σε ξέρουν;"Είναι ένας τρόπος αναρρίχησης κι αυτός...

Σελίδες

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ