Placeholder

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

Ο πιο αδύναμος κρίκος…!

Ορόλος του εκπαιδευτικού δεν είναι ούτε μονοδιάστατος ούτε μονοσήμαντος. Επιβάλλεται πλέον να επιτελεί και το ρόλο του ψυχολόγου και του κοινωνικού λειτουργού και του παιδαγωγού
Δημοσίευση: 03/11/2019
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Γράφει η    ΓΕΩΡΓΙΑ  ΓΙΩΤΑ, Φιλόλογος

«Αυτοί που προσφέρουν καλή εκπαίδευση στα παιδιά, πρέπει να τιμώνται περισσότερο από εκείνους που τα γέννησαν, γιατί οι γονείς τούς έδωσαν μόνο τη ζωή, οι παιδαγωγοί όμως τους δίδαξαν τη δυνατότητα να ζουν καλά», Αριστοτέλης.

Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερο γινόμαστε αποδέκτες μιας ανάρμοστης, επιθετικής συμπεριφοράς, λεκτικής και μη, απέναντι σε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων και αυτό σίγουρα δεν περιποίει τιμή για μια κοινωνία πεπαιδευμένη και συνεπώς πολιτισμένη. Γεγονότα δυσάρεστα που συνυφαίνονται με συμπεριφορές, όπως λεκτική επίθεση , παρατηρήσεις, επιπλήξεις,  παρεμβάσεις στο διδακτικό και παιδαγωγικό έργο, μέχρι καταγγελίες και μηνύσεις, με την αιτιολογία της «ακαταλληλότητας» του εκπαιδευτικού έργου, αναδύονται(πια) στο φως της δημοσιότητας και προκαλούν συναισθήματα δυσφορίας και διάχυτο προβληματισμό(με τελευταία την περίπτωση ρίψης βόμβας μολότωφ σε γραφείο διευθυντή σχολείου της περιφέρειας!).

Αναμφίβολα σε κάθε επαγγελματικό χώρο υπάρχουν ευσυνείδητοι και ασυνείδητοι επαγγελματίες, ευγενείς και αγενείς άνθρωποι, φιλότιμοι και ωχαδελφιστές, άοκνοι και βραδείς, περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικοί λειτουργοί. Συνεπώς δεν κομίζει κάποιος «γλαύκα εις Αθήνας», όταν ισχυριστεί πως και στον τομέα της εκπαίδευσης και μέσα σε ένα πλήθος εκπαιδευτικών λειτουργών υπάρχουν και αυτοί που δεν είναι όσο πρέπει αποδοτικοί στο λειτούργημά τους. Όμως οφείλουμε να τονίσουμε πως η πλειονότητα των Ελλήνων εκπαιδευτικών ασκεί με απόλυτη ευσυνειδησία το έργο που της ανέθεσε η κοινωνία. Γιατί το να είναι κάποιος εκπαιδευτικός αποτελεί ύψιστη μορφή λειτουργήματος. Ας μην ξεχνάμε πως από πολύ παλιά, ο γιατρός και ο δάσκαλος κατείχαν τα σκήπτρα της κοινωνικής καταξίωσης, αφού από τη μια η ζωή μας είναι το πολυτιμότερο δώρο του Θεού και της Φύσης, αλλά και από την άλλη, ο νους και η ψυχή είναι η ουσία της ύπαρξής μας. Και στο σημείο αυτό αξίζει να θυμηθούμε και να επισημάνουμε πως ο Πλάτων έγραψε την περίφημη «Πολιτεία» του περί το 380 π.Χ. και πως οι απαρχές του 4ου αιώνα (σε αντιδιαστολή μάλιστα με το Χρυσό Αιώνα του Περικλή και τα αριστουργήματα τέχνης και λόγου) χαρακτηρίζονται από κοινωνικοπολιτική παρακμή, που είναι αποτέλεσμα της ηθικής κρίσης και της κρίσης αξιών, οι οποίες αντικατοπτρίζονται στον τρόπο λειτουργίας του παιδευτικού και εκπαιδευτικού συστήματος της εποχής(“ o tempora, o mores”!). Ο μεγάλος φιλόσοφος επισημαίνει χαρακτηριστικά πως σημείο των καιρών και σημάδι παρακμής τη συγκεκριμένη εποχή αποτελούσε το γεγονός πως αντί να σέβεται ο μαθητής το δάσκαλο, ως όφειλε, φοβόταν ο δάσκαλος την αντίδραση του μαθητή του, ενώ η ασυδοσία και η αναρχία επικρατούσαν παντού. Για το λόγο αυτό και το «ΑΡΝΟΥΜΑΙ» του Πλάτωνα μετουσιώνεται στο κλασσικό αριστούργημα όλων των εποχών, την «Πολιτεία», την ιδανική πόλη για κάθε πολίτη.

Φτάνοντας στο σήμερα και με τον προβληματισμό διάχυτο, αγγίζουμε αναμοχλεύοντας σε παρελθόν και παρόν αιτίες και αφορμές και καταλήγουμε(πάντα με τη σχετική επιφύλαξη ενός πιθανού σφάλματος, αφού προσεγγίζουμε ανθρώπινη συμπεριφορά) στα εξής: πρωτίστως ο ρόλος της οικογένειας είναι καταλυτικός. Ο πυρήνας των βασικών αξιών και αρχών του ανθρώπου λαμβάνεται από το σύστημα της οικογένειας: ο σεβασμός, η πειθαρχία σε συμπεριφορικούς κώδικες, η φιλοτιμία, η άοκνη προσπάθεια, η συνεργασία, η συμμόρφωση σε κοινωνικούς κανόνες αναπτύσσονται μέσα στην οικογένεια. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη την παγιωμένη στάση της Ψυχολογίας περί διαμόρφωσης της προσωπικότητας κατά τα 5-7 πρώτα χρόνια της ζωής,  κατανοούμε πως ένα σημαντικό μέρος του χαρακτήρα σφυρηλατείται μέσα στην οικογένεια. Ο μαθητής συνεπώς οφείλει να σέβεται το δάσκαλό του και να πειθαρχεί(όχι βέβαια με την έννοια της άκριτης υποταγής και του πειθαναγκασμού, αλλά με την έννοια της αποδοχής των παραινέσεων και των υποδείξεων σε ένα περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσεται η πιο ουσιαστική ερωτική παιδαγωγική σχέση, η σχέση διδάσκοντα-διδασκομένου). Οι γονείς επίσης, με αγαθά ασφαλώς κίνητρα, αλλά και ενίοτε με άγνοια των συνιστωσών και των συνθηκών κάτω από τις οποίες εξελίσσεται η σημερινή παιδευτική διαδικασία(έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής, εκπαιδευτικά κενά, λειτουργία κινήτρων μάθησης, περιβαλλοντικές συνθήκες, κ.λπ.) συχνά καταφεύγουν σε κρίσεις που καταλήγουν και σε κατακρίσεις και ενίοτε σε απροκάλυπτες αποδοκιμασίες του εκάστοτε εκπαιδευτικού(η απομυθοποίηση αυτή καταλήγει μακροπρόθεσμα στην «αποκαθήλωση» του εκπαιδευτικού ρόλου), με «καλές» από τη μια προθέσεις, αλλά μακροπρόθεσμα με δυσάρεστες συνέπειες για όλο το κοινωνικό σύνολο.

Ούσα εκπαιδευτικός για κάποια χρόνια οφείλω να τονίσω ευθαρσώς ότι όντως κάποιοι συνάδελφοι έχουν να αντιμετωπίσουν τους δικούς τους δαίμονες(και ποιος δεν έχει όμως;). Παρόλα αυτά μετά λόγου γνώσεως οφείλω να υπερθεματίσω  κάθε προσπάθειά τους. Έχει κανείς μας αναρωτηθεί πώς είναι, διανύοντας πολλά πολλά χιλιόμετρα καθημερινά με το βλέμμα στον ουρανό και με την ελπίδα να φτάσεις ασφαλής στον προορισμό σου, όπου σε περιμένουν αθώες ψυχές, διψασμένα μυαλά και απορημένα βλέμματα, να διδάσκεις σε ανομοιογενείς, πολυπολιτισμικές(πια) τάξεις, με παιδιά που προέρχονται από δύσκολα έως προβληματικά(πια) οικογενειακά περιβάλλοντα, με συνέπειες στην ψυχογνωστική τους ανάπτυξη και με πολύπλευρες διαταραχές σε γνωστικό επίπεδο και σε επίπεδο διαχείρισης συμπεριφοράς, με αδυναμία υπακοής σε κανόνες ομάδας και με στάση αμφισβήτησης για ό,τι κάνεις και λες, κάνοντας φιλότιμη προσπάθεια να αντλήσεις δύναμη ενίοτε από το μικρό και το λίγο; Συνεπώς από τα παραπάνω καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως ο ρόλος  του εκπαιδευτικού δεν είναι ούτε μονοδιάστατος ούτε μονοσήμαντος. Επιβάλλεται πλέον να επιτελεί και το ρόλο του ψυχολόγου και του κοινωνικού λειτουργού και του παιδ-αγωγού και σε πιο σπάνιες αλλά σημαντικές περιπτώσεις να υποκαθιστά το γονεϊκό ρόλο και πρότυπο, καλλιεργώντας συστήματα αξιών και κώδικες ευπρεπούς συμπεριφοράς.

Ο εκπαιδευτικός συνεπώς δεν αποτελεί και δεν πρέπει να αποτελεί τον αποδιοπομπαίο τράγο κάθε «αμαρτήματος» της σύγχρονης πραγματικότητας και σίγουρα δεν είναι ο πιο αδύναμος κρίκος της σύγχρονης κοινωνίας. Γιατί ακόμα και αν (εσφαλμένα) θεωρήσουμε ότι είναι ο πιο αδύναμος κρίκος αποποιούμενοι δικών μας ευθυνών και ενοχών, μήπως η αλυσίδα την οποία συναπαρτίζει έχει πάψει προ πολλού να είναι «χρυσή» και κατά συνέπεια έχει χάσει τη λάμψη της και άρα και μέρος της πραγματικής της αξίας;;;

 

                                                         

Ετικέτες: 
ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΙΩΤΑ

Σχόλια (3)

 
Γιάννης Πλατάρος
03 Νοε 2019 17:40

Μπράβο, για τους έντιμους, καλής πίστεως προβληματισμούς στο άρθρο.
Πρέπει να ξέρετε, ότι δεν γράφονται άρθρα με πρωτογενή γνήσια κίνητρα. Δεν γράφονται άρθρα ΕΙΛΙΚΡΙΝΉ. Στο δικό σας είδα ειλικρίνεια και γνησιότητα.
Γράφω τα παραπάνω για το "εύγε" στο άρθρο σας, αλλά και για το "ελεος" με τους στημένους ετεροκινουμενους. Υπάρχουν και ιδεοληπτικοι, αλλά όταν πιστεύουν όσα γράφουν και διαλέγοντας, είναι κοινωνικά σωστοί.
Οι γνήσιοι αρθρογράφοι σπανίζουν, ενώ ως συνάδελφοι, μη αιρετοί κι ολας, δεν έχουμε μεγάλες δουλειές ή αγκυλώσεις να πούμε αυτό που μας προβληματίζει...

 
Σχολείο στην Ελλάδα
03 Νοε 2019 21:28

Δε νομίζω ότι το σχολείο στην Ελλάδα έχει χάσει το κύρος του, απλώς περάσαμε από τις δεκαετίες που κανείς δε μιλούσε για την υστέρηση (πριν το 1980) στα επόμενα 40 χρόνια που αρχίσαμε να συγκρίνουμε το εκπαιδευτικό σύστημα με τα ξένα και αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου.

Πρέπει να στηριχθούν οι εκπαιδευτικοί αλλά ως κλαδος ποτέ δεν έχουν προβάλει πχ. αιτήματα για ενοποίηση Λυκείων ή αντιμετώπιση της αντικειμενικής δυσκολίας στη στελέχωση των ακριτικών σχολικών μονάδων.

Μόνο να απαιτούμε σεβασμό και να παραθέτουμε ρητά δεν αλλάζει την πραγματικότητα: η νέα γενιά έχει περισσότερες παραστάσεις και ερεθίσματα, ταξιδεύει και επικοινωνεί με μεγαλύτερη ευκολία και μικρότερο κόστος, επομένως θα αντιδράσει διαφορετικά σε σχέση με τις παλιότερες.

Παλιά, μόνο την οικογένεια και το σχολείο και έναν περιορισμένο κοινωνικό περίγυρο είχαμε. Τώρα υπάρχει και το Διαδίκτυο και τα παιδιά φεύγουν στο εξωτερικό πολύ πιο εύκολα για σπουδές.

 
Αριστοτέλης
03 Νοε 2019 21:39

Στην αρχαία Ελλάδα μόνον οι πλούσιοι είχαν καλό επίπεδο μόρφωσης, ο περισσότερος πληθυσμός ήξερε μόνο βασική γραφή, ανάγνωση, αριθμητική και λίγη μουσική. Ο Αριστοτέλης ήταν γιος του ιατρού του βασιλιά και μαθήτευσε (σύγχρονος όρος: σπούδαζε) πάνω από 15 χρόνια στην Αθήνα.

Προφανώς το σχολείο αντανακλά το επίπεδο της κοινωνίας του αύριο: Στον 21ο αιώνα στοχεύουμε όλα τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα να φτάσουν να ολοκληρώσουν 14 χρόνια Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης.

Οι εκπαιδευτικοί τι είδους σχολείο θέλουν στην Ελλάδα;

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

e-epimorfosi.aegean