Placeholder

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

Αλλαγές στο Λύκειο: οι προθέσεις, οι προκλήσεις και η…Κερκόπορτα!

Το δημόσιο αγαθό της Παιδείας δεν αντέχει τους «χρυσοκάνθαρους», αλλά έχει ανάγκη από όλους όσοι εμπλέκονται με αυτό και μοχθούν για τη διάπλαση των παίδων, δηλαδή του μέλλοντος αυτού του τόπου.
Δημοσίευση: 06/01/2020
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Γεωργία Γιώτα, Φιλόλογος

Οι γιορτές τελείωσαν και μαζί τους πήραν τη διασκέδαση, τη θαλπωρή, τη ραστώνη των ημερών. Σε άλλους ξύπνησαν γλυκά και τρυφερά συναισθήματα, αγάπης, συντροφικότητας, νοσταλγίας, προσφοράς και συναλληλίας, ενώ σε κάποιους έφεραν στο φως μια απροσδιόριστη θλίψη και μια γενικευμένη μελαγχολία που ελλόχευαν στα σκοτεινά συρτάρια της ψυχής και με το φως ανασύρθηκαν στην επιφάνεια, ψάχνοντας δρόμο και τρόπο διαφυγής. Η ζωή, εξάλλου, από τη στιγμή που προσφέρεται από το Δημιουργό της μέχρι τη στιγμή που οδεύει προς Αυτόν, εξουσιάζεται από δυνάμεις αντίρροπες που ευτυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις καταφέρνουν να ισορροπήσουν γαλήνια.

Ο χρόνος που πέρασε ήταν αναμφισβήτητα ιδιαίτερος και το κουτί της Πανδώρας έκρυβε πολλές εκπλήξεις. Γίναμε όλοι κοινωνοί πολλών γεγονότων και καταιγιστικών εξελίξεων: πολιτικών μεταβάσεων, κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, εθνικοκοινωνικών μεταβολών(μεταναστευτικό, προσφυγικό), επιβλαβών κλιματικών αλλαγών, αλλά και αξιοσημείωτων «παιγνιδιών» γεωπολιτικής στρατηγικής, και όλα αυτά στο πλαίσιο της υπαρκτής(ακόμα), αλλά ασθμαίνουσας(θέλουμε να πιστεύουμε) οικονομικής κρίσης. Παρόλα αυτά με την αυγή κάθε νέου χρόνου καλλιεργείται(ίσως και ως μηχανισμός άμυνας!) ένα αίσθημα περισσότερης αισιοδοξίας, περισσότερης εξωστρέφειας, περισσότερης εμπιστοσύνης. Τα συναισθηματικά «spreads», οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε πως είναι πάντοτε ευάλωτα και συνήθως δεν έχουν σταθερό σημείο αναφοράς.

Και μετά την ευχάριστη ανάπαυλα των ημερών ερχόμαστε ξανά αντιμέτωποι με την πραγματικότητα και τα καθ΄ημάς. Ένα από τα ζητήματα που κέντρισαν το ενδιαφέρον μας στην εκπνοή του 2019 και που πυροδότησε τη θρυαλλίδα συζητήσεων,  προβληματισμών, αλλά και αντιδράσεων(στη δημοκρατία συχνά οι διαξιφισμοί και οι γόνιμες αντιπαραθέσεις απόψεων και θέσεων συμβάλλουν στην σταθερότητα και την ενίσχυσή της), είναι και οι περίφημες εξαγγελίες της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας για επικείμενες αλλαγές σε όλους τους τομείς εκπαίδευσης και πιο συγκεκριμένα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και το  Γενικό Λύκειο.

Αναλογιζόμενοι τις όποιες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις της εκάστοτε ηγεσίας του αρμόδιου υπουργείου τις τελευταίες δύο και πλέον δεκαετίες και αναγνωρίζοντας, καλή τη πίστει, αγαθές προθέσεις που στόχευαν στην αναμόρφωση, αναδιάρθρωση και βελτιστοποίηση της εκπαίδευσης, ας θέσουμε στο τραπέζι και τις εξής συνιστώσες του προβλήματος, προσθέτοντας μια εκ των έσω άποψη, από την πλευρά των πρωταγωνιστών αυτή τη φορά και όχι μόνο του σκηνοθέτη. Ας θεωρήσουμε a priori πως οι αλλαγές στο εξεταστικό σύστημα, αλλά και η πολυαναμενόμενη αξιολόγηση είναι διαδικασίες που στόχο έχουν αφενός την επισήμανση προβλημάτων και δυσχερειών του εκπαιδευτικού μας συστήματος που θα οδηγήσουν στην εκπόνηση σχεδίου αντιμετώπισής τους, και αφετέρου στην ανάδειξη πιο αποτελεσματικών τεχνικών(π.χ. αντικειμενικότητα, εγκυρότητα, ευρυμάθεια, επιμόρφωση των εκπαιδευτικών,) για τη βελτίωση της απόδοσης εκπαιδευτών και εκπαιδευομένων. Ως εδώ υπάρχει γενική παραδοχή. Όμως δεν θα ήταν πιο εύλογο και συνετό να προηγηθούν π.χ. επιμορφώσεις συγκεκριμένες, ΠΡΙΝ κληθεί η εκπαιδευτική κοινότητα στο σύνολό της να εφαρμόσει πρακτικές και μέτρα για τα οποία εκ των πραγμάτων έχει άγνοια ή ημιμάθεια, ώστε να αποφύγει από «ειδικούς» την πέτρα του αναθέματος; Στο ίδιο μήκος κύματος βαδίζει και η ταυτόχρονη ερμαφρόδιτη (ομολογουμένως!)τρίωρη συνεξέταση Γλώσσας και Λογοτεχνίας στη Γ΄ Λυκείου, η οποία οδηγεί βίαια στην προκρούστεια κλίνη και τα δύο άκρως σημαντικά μαθήματα, αφού στερεί τη Γλώσσα από τη φιλολογική της προσέγγιση, ενώ παράλληλα αφυδατώνει τη Λογοτεχνία από τη συναισθηματική της οπτική, το φαντασιογενές της άγγιγμα και το λυρισμό της. Ας συμφωνήσουμε επίσης πως καλώς θα λαμβάνεται υπόψη η επίδοση των μαθητών και στις τρεις τάξεις του Λυκείου για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εφόσον είναι κοινή ομολογία πως οι πανελλαδικές εξετάσεις αφήνουν πολλά πράγματα στη τύχη και στην  «καλή στιγμή» και πως διακυβεύεται το μέλλον των παιδιών από μία και μόνη εξέταση, ενώ αγνοείται επιδεικτικά η συνολική του προσπάθεια. Μήπως όμως πρέπει να αναλογιστούμε τι θα συμβεί αν ο καθηγητής δεν «πριμοδοτήσει» το μαθητή με καλό βαθμό και έτσι κατηγορηθεί από τους γονείς πως σαμποτάρει την είσοδό του σε κάποιο πανεπιστημιακό ίδρυμα; Υπάρχει έμφρων νους που θα διαφωνήσει με την πάγια τακτική αρκετών γονέων, οι οποίοι προβαίνουν σε υποδείξεις και ασκούν δριμεία, ενίοτε, κριτική σε δασκάλους και καθηγητές, θεωρώντας τους μη «κατάλληλους» για τη μόρφωση του δικού τους παιδιού και καταλογίζοντάς τους ευθύνες για μορφές συμπεριφοράς; Όσο για την περιβόητη Τράπεζα Θεμάτων, η αλήθεια είναι πως το σύστημα αυτό διασφαλίζει την αντικειμενικότητα και την αξιοκρατία και είναι αδιάβλητο(λογικά). Όμως αυτό δεν συνεπάγεται πως είναι δίκαιο και ηθικό. Οι μαθητές ενός σχολείου των Αθηνών και ενός σχολείου μιας ακριτικής περιοχής, π.χ. των Γρεβενών ή της Λέρου, δεν απολαμβάνουν ασφαλώς τις ίδιες συνθήκες μάθησης ούτε έχουν τις ίδιες ευκαιρίες πρόσβασης στη γνώση και δεν αναφερόμαστε μόνο στη φροντιστηριακή μάθηση. Είναι όμως και κάτι άλλο που πρέπει να επισημανθεί, γιατί είναι η αλήθεια και μπορεί η αλήθεια να πονά, αλλά σαφώς αυτό δεν μειώνει την αξία της: πολλοί εκπαιδευτικοί(και μάλιστα με πρόσφατα επίσημα στοιχεία) είναι κάτοχοι μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών και κάτοχοι επίσης πιστοποίησης Β΄ Επιπέδου πάνω στις νέες τεχνολογίες και είναι αξιέπαινοι για αυτό. Όμως έχουμε αναρωτηθεί πόσοι στην πράξη εφαρμόζουν νέες τεχνικές μάθησης στους μαθητές τους; Λίγοι! Και αυτό  δεν συσχετίζεται βέβαια με την ικανότητά τους, αλλά με την καθομολογουμένη έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής, που αφορά είτε σε απουσία κατάλληλα διαμορφωμένων αιθουσών είτε σε έλλειψη Η/Υ, ενώ σε κάθε περίπτωση απαιτεί κατάλληλη προσαρμογή του ωρολογίου προγράμματος.

Για το τέλος αφήνουμε σκόπιμα και δύο επιπλέον συνιστώσες του προβλήματος: η πρώτη έχει να κάνει με την ομολογουμένη και διαπιστωμένη με έρευνες και μελέτες «διαφορετική» συμπεριφορά των μαθητών, την τελευταία κυρίως 10ετία, που έχει να κάνει με την επιθετική και κάθε άλλο παρά ήρεμη συμπεριφορά των παιδιών μέσα και έξω από την τάξη, την έλλειψη ή τη διάσπαση της προσοχής, την επιδεικτική έλλειψη ενδιαφέροντος(συμπεριφορά πολλαπλής και πολυπαραγοντικής αιτιολογίας) κ. λπ. Η δεύτερη πάλι έλκει το συσχετισμό της από την υπάρχουσα κατάσταση στα σχολεία του σήμερα: εκπαιδευτικοί που ταλαιπωρούνται καθημερινά διακινδυνεύοντας την ίδια τους τη ζωή για να μπουν στην τάξη, διανύοντας αμέτρητα χιλιόμετρα, αλλά και η άλλη όψη του νομίσματος, δηλαδή εκπαιδευτικοί με μεγάλη άνεση ωρών διδασκαλίας! Πώς και με ποιο αντικειμενικό και αξιοκρατικό και δίκαιο και αμερόληπτο τρόπο θα αξιολογηθούν δύο εκπαιδευτικοί του ίδιου κλάδου, όταν ο ένας έχει πλήρες ωράριο και ο άλλος μειωμένο, σαφώς εκ των πραγμάτων και χωρίς δική του υπαιτιότητα, αφού δεν επαρκούν οι ώρες;(λιγότερα τμήματα, λιγότερες οργανικές θέσεις, μείωση ωρών μαθημάτων και πολλά άλλα που δυστυχώς ενισχύουν τη φαυλότητα της ισχύουσας κατάστασης!).

Όλα αυτά και πολλά άλλα, ίσως φαντάζουν λεπτομέρειες στην όλη προσπάθεια εξυγίανσης μιας βαλτώδους κατάστασης, αλλά είναι αυτές οι λεπτομέρειες που κάνουν την ειδοποιό διαφορά και διασφαλίζουν όχι μόνο το ορθό αλλά και το δίκαιο και που σαφώς το υπουργείο Παιδείας θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη προκειμένου να εκπονήσει ένα καινούριο, πιο αποτελεσματικό νομοσχέδιο αλλαγών για την παιδεία. Κι αυτό για να μην «ξεχαστεί» καμιά Κερκόπορτα ανοιχτή, τη στιγμή μάλιστα που πολλοί καραδοκούν να εισβάλουν. Και βέβαια για να μην φτάσουμε σε σημείο να κάνουν αισθητή την επανεμφάνισή τους οι περίφημοι «χρυσοκάνθαροι» της εποχής Τρικούπη, (που λυμαίνονταν το δημόσιο χρήμα, κερδοσκοπώντας στην πλάτη ταλαιπωρημένων ανθρώπων). Το δημόσιο αγαθό της Παιδείας δεν αντέχει τους «χρυσοκάνθαρους», αλλά έχει ανάγκη από όλους όσοι εμπλέκονται με αυτό και μοχθούν για τη διάπλαση των παίδων, δηλαδή του μέλλοντος αυτού του τόπου. «Εκ παιδείας άρξασθαι και εις παιδείαν αφικέσθαι»! Και προς Θεού! Ρωτήστε και τους ενεργούς εκπαιδευτικούς της τάξης. Αυτοί ξέρουν!

Ετικέτες: 
ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΙΩΤΑ

Σχόλια (11)

 
Λευτέρης
06 Ιαν 2020 23:05

Αν θέλουμε να βρούμε αδυναμίες είναι εύκολο. Έτσι όμως σερνόμαστε στη σημερινή υποβαθμισμένη κατάσταση. Μια άλλη πρόταση από τους επικριτές δε βλέπω, γιατί;

 
ΑΛΛΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ!!!
07 Ιαν 2020 02:56

Αντιλαμβάνομαι τους προβληματισμούς σας. Η κερκόπορτα είναι άλλη όμως και είναι η εξής: η αλλαγή ξεκινά από το λύκειο και επομένως είναι βέβαιο ότι η μεταρρύθμιση το πολύ μια 5ετία (ίσως και πολύ λέω) θα αντέξει. Αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις του παρελθόντος (όπως το 1964, 2000, 2013) απέτυχαν γιατί πήγαν αποσπασματικά να τροποποιήσουν τις τελευταίες τάξεις της δευτεροβάθμιας δίχως να έχουν κάνει τις αλλαγές που θα έπρεπε από την πρωτοβάθμια ώστε τα παιδιά να ανταποκριθούν επαρκώς στις απαιτήσεις του νέου εξεταστικού. Όσον αφορά "το νέο" λύκειο της κυρίας Κεραμέως δεν θα διαφέρει σημαντικά από "το νέο" λύκειο του κυρίου Αρβανιτόπουλου με συνέπεια να έχει λίγο πολύ την ίδια κατάληξη. Δυστυχώς εδώ ταιριάζει η ρήση "το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού".
Το ιδανικότερο θα ήταν να αποσυνδεθεί οριστικά η δευτεροβάθμια από την τριτοβάθμια. Τα παιδιά ένα χρόνο μετά την αποφοίτηση τους από το λύκειο να δίνουν εξετάσεις σε 4 ή 5 μαθήματα (κοντά στα πρότυπα των δεσμών και ύλη που θα έχουν διδαχθεί στο λύκειο) στις οποίες θα πρέπει να γράψουν τουλάχιστον 15 (το οποίο δεν θα έχει βέβαια καμία σχέση με ένα σημερινό 15 καθώς τα θέματα θα είναι πιο απαιτητικά και η βαθμολόγηση πιο αυστηρή). Με αυτό το 15 θα εισάγεται σε όποια σχολή επιθυμεί. Οι εξετάσεις θα διεξάγονται 2 ή και 3 φορές το χρόνο με δυνατότητα να κρατήσει βαθμό από την ίδια ή την προηγούμενη χρονιά σε 1-2 μαθήματα. Η δέσμη καθώς και οι συντελεστές βαρύτητας στα μαθήματα θα καθορίζονται από τα τμήματα.

 
Γυμνάσιο στο νέο σχολείο
07 Ιαν 2020 03:44

Ως η καθοριστική βαθμίδα στην εκπαίδευση πρέπει να επεκταθεί, ώστε από 11 έως 16 ετών οι μαθητές να διδάσκονται όλα τα βασικά μαθήματα από καθηγητές ειδικότητας.

Όσο ασχολούμαστε με τις εξετάσεις (βαθμολόγηση, Τράπεζα Θεμάτων κτλ.) χάνουμε την ουσία της εκπαιδευτικής διδασκαλίας: με 6 χρόνια γυμνασιακών σπουδών πολλά μαθησιακά προβλήματα θα πάψουν να εντοπίζονται στο Λύκειο, όταν πια είναι αργά για να επιλυθούν και οι μαθητές καταλήγουν να αποτυγχάνουν στις τελικές εξετάσεις.

Επίσης, η Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση ας περιλαμβάνει και υποχρεωτική δίχρονη Προσχολική Αγωγή - είναι καιρός που υπάρχει αυτό το αίτημα στην κοινωνία, με προφανή και διεθνώς διαπιστωμένα ευεργετικά αποτελέσματα για τα παιδιά.

Η μόνη αλλαγή που χρειάζεται το Λύκειο είναι να στηριχθεί ως η κατάληξη μιας σωστά δομημένης ενιαίας 14χρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης όχι να αναφέρεται διαρκώς ως προθάλαμος για την εισαγωγή στα ΑΕΙ:

Στοχευμένη διδασκαλία 7-8 μαθημάτων σε κάθε τάξη, με πανελλαδικές εξετάσεις σε 4 μαθήματα στην Β' Λυκείου (3 υποχρεωτικά μαθήματα Κατεύθυνσης συν Έκθεση-Γλωσσα) και σε συνολικά 5 μαθήματα στην Γ' Λυκείου (2 υποχρεωτικά μαθήματα Κατεύθυνσης, 1 υποχρεωτικό μάθημα επιλογής Πεδίου Σπουδών, 1 μάθημα ελεύθερης επιλογής συν Έκθεση-Γλώσσα)

 
@Λευτέρη
07 Ιαν 2020 06:06

Γιατί ό,τι προτείνεται (οι έχοντες πολιτική εξουσία έχουν το μαχαίρι, τι δεν καταλαβαίνεις ; εδώ δεν έκαναν το απλό, να πάρουν πίσω τη βλακεία συνεξέτασης ΓΛ-ΛΟΓ, που έγινε χαμός ! ) κάνει χειρότερα τα πράγματα και σε αλλαγή πλαισίου ΔΕΝ συναινούν ! Εσύ νομίζεις ότι αναβαθμίζεται η κατάσταση ; Κάποιοι βλέπουμε ότι χάλια πάνε να τα κάνουν και αυτοί. Και να πούμε, ποιος ακούει; Και η δική σου παρέμβαση δηλ τι προτείνει; (επικρίνεις τους δήθεν επικριτές;;;;)

 
Στέλιος
07 Ιαν 2020 06:38

Στην εκπαίδευση πρέπει να υπάρξουν ριζοσπαστικές αλλαγές.
1.Έπρεπε ήδη από φέτος και χωρίς την τράπεζα θεμάτων το απολυτήριο να προέρχεται και από τις 3 τάξεις του Λυκείου για να υπάρχει ενδιαφέρον από τους μαθητές και όχι η πλήρης αδιαφορία που υπάρχει σήμερα αφού όλοι προάγονται.Δεν υπαρχει καιρός για χάσιμο Το υπουργείο ήδη καθυστερεί στις αλλαγές που απαιτούνται.
2.Επαναφορά εξετάσεων Ιουνίου σ' όλα τα μαθήματα.
3.Ο μαθητής να προάγεται σε μάθημα κάτω από 10 μόνο αν έχει 13 μέσο όρο στα μαθήματα τάξης.
4. Αξιολόγηση σε όλους(Δ/ντές και καθηγητές) και από τους μαθητές σε ποσοστό 10%. Όσο περισσότεροι αξιολογούν κάποιον τόσο πιο αντικειμενική είναι η αξιολόγηση.

 
Anna
07 Ιαν 2020 07:37

Καλογραμμένο και εύστοχο το κείμενο! Αποτυπωνετε επακριβώς την κατάσταση που επικρατεί στην παιδεία. Ελπίζω οι ιθύνοντες του Υπουργείου Παιδείας να το διαβάσουν!

 
KIN
07 Ιαν 2020 10:16

Μπλα μπλα μπλα μπλα και μπλα μπλα που θα μπλα μπλα..... Ας το αντιληφθούμε : Προτάσεις υπάρχουν και μένουν στη θεωρία. Η πράξη είναι ανύπαρκτη. Και αν υπάρχει πρέπει να είναι συμβατή και να βολεύει το μεγάλο μέρος του μαθητικου πληθυσμου, ώστε να εμπεδώσουν τη νοοτροπία της ελάχιστης προσπάθειας για να πετύχουν οτιδήποτε. Το υπουργείο παιδείας διαχρονικα και οι κυβερνήσεις έχουν την ευθύνη για τη σημερινή θλιβερή κατάσταση που περιγράφουν οι σχολιαστές. Την ίδια άποψη έχει και ολόκληρη η ΚΟΙΝΩΝΊΑ. Σημ : Το σχόλιο μου όπως και τα υπόλοιπα δε θα ληφθούν υπόψη από κανένα .......

 
georgoulasdimitrios@gmail.com
07 Ιαν 2020 11:19

Το σχολείο μας στην σύγχρονη τεχνολογική εποχή το μόνο που έχει καταφέρει είναι να καλλιεργεί τον λειτουργικό αναλφαβητισμό. Αρκείται στην παπαγαλία των μαθημάτων από τους μαθητές η οποία γρήγορα ξεχνιέται. Η κριτική σκέψη ανύπαρκτη. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα θέλει εξυγίανση, και θα πρέπει να δεχτούμε όλοι ότι υπάρχουν μεγάλα προβλήματα. Μέσα από τα προβλήματα του εκπαιδευτικού μας συστήματος υπάρχει μεγάλη άνθηση των φροντιστηρίων τα οποία με την σειρά τους καλύπτουν την ανεπάρκεια του Δημόσιου Σχολείου.

 
Κατερίνα Δ
07 Ιαν 2020 14:52

Επιτέλους ένα άρθρο που αποτυπώνει την πραγματικότητα. Η άποψη που εκφράζεται για τη λογοτεχνία ως εξεταζόμενο μάθημα τον τελευταίο καιρό δεν είναι δημοφιλής ούτε ανάμεσα στα μέλη της ΠΕΦ δυστυχώς που έχουν από καιρό αποδεχθεί την εξετασιοκεντρική λογική.

 
Εκπαιδευτικός Δευτεροβαθμιας
07 Ιαν 2020 17:46

Είναι ανάγκη να καταλάβουμε ότι η ταφόπλακα της Δημόσιας εκπαίδευσης "έπεσε" το 2009 (ή περίπου τότε), όταν αυξήθηκε ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα.
Με 27 παιδιά στην τάξη ΔΕΝ γίνεται μάθημα, όσο καλό και να είναι το πρόγραμμα σπουδών και όσο καλό να είναι το εξεταστικό σύστημα κλπ.
Για να γίνουν ξανά τα τμήματα 15αρια, όπως παλιότερα, χρειάζονται χρήματα (αλήθεια πόσα; έχει κανείς υπολογίσει; Θα ήθελα όσοι κατέχετε καλύτερα τα οικονομικά της Εκπαίδευσης να καταθέσετε την εκτίμησή σας), τα οποία η κυβέρνηση (και κάθε κυβέρνηση) δεν ΘΕΛΕΙ να διαθέσει!

Αν διορθώσουμε αυτό το πρόβλημα, τότε λύνονται αρκετά από τα υπόλοιπα προβλήματα (όχι όλα!).

Είναι εκπαιδευτικός από το 2002 και έχω "ζήσει" την υποβάθμιση του Δημόσιου Σχολείου μετά την αύξηση των μαθητών ανά τμήμα.

Καλή χρονιά σε όλους!

 
DK
07 Ιαν 2020 19:45

Η κάθε ειδικότητα κοιτάζει τις ώρες της .
Μοναδικό συνήθως σκεπτικό ειναι να κρατήσει ο καθένας την οργανική του , παίρνοντας ώρες από κάποιον άλλον...
Επί της ουσίας ουδέν. Όλοι αντιλαμβάνονται την άβυσσο στην οποία έχει βυθιστεί η δημόσια εκπαίδευση.

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

e-epimorfosi.aegean

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ