Placeholder

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

Η αναγκαιότητα διασφάλισης του ενιαίου χαρακτήρα της εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ένα από τα εκπαιδευτικά συστήματα που θεωρείται πρότυπο λειτουργίας, όπως είναι το φινλανδικό, δίνει τεράστια βαρύτητα στην εκπαίδευση, την επιμόρφωση και την επιλογή του εκπαιδευτικού προσωπικού
Δημοσίευση: 29/01/2020
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Κωνσταντίνου Χαράλαμπος, Ομότιμος Καθηγητής Σχολικής Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων-Αντιπρόεδρος Παιδαγωγικής Εταιρείας Ελλάδος

Έχοντας ως αφόρμηση την πρόσφατη ρύθμιση του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων για τις δυνατότητες διορισμού των πτυχιούχων των Κολλεγίων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, θα προβούμε σε μια σειρά διαπιστώσεων και επισημάνσεων, αναφορικά κυρίως με τον ενιαίο χαρακτήρα της εκπαίδευσης-κατάρτισης και επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών της δημόσιας και ιδιωτικής πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Αποτελεί γεγονός ότι τόσο το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα όσο και η πλειονότητα των ευρωπαϊκών εκπαιδευτικών συστημάτων διέπονται από κανόνες και συνθήκες που διασφαλίζουν ή, τουλάχιστον, προσπαθούν να διασφαλίσουν την ισότητα, τον ενιαίο χαρακτήρα και τη δικαιοσύνη κατά την παροχή της εκπαίδευσης στους μαθητές τους. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται τα αναλυτικά προγράμματα, οι σκοποί του σχολείου, τα βιβλία, η υλικοτεχνική υποδομή, η εκπαίδευση των εκπαιδευτικών κ.ο.κ., μέσω των οποίων η Πολιτεία προσπαθεί να διασφαλίσει ισότιμες και δίκαιες δυνατότητες μάθησης, αγωγής και επαγγελματικής εξέλιξης στους μαθητές των σχολείων. Την ευθύνη για τη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος και, επομένως, όλων αυτών των συνθηκών και πλαισίων φέρει αποκλειστικά το Υπουργείο Παιδείας. Αποτελεί κοινή διαπίστωση, ακόμη και στους μη ειδικούς,  ότι, διαχρονικά, η ασκούμενη ελληνική εκπαιδευτική πολιτική δεν διέπεται από σταθερούς, ενιαίους, επεξεργασμένους, μακροπρόθεσμους και διακομματικούς κανόνες. Το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα τόσο η οργάνωση και λειτουργία του σχολείου όσο και το περιεχόμενο των εκπαιδευτικών και εξεταστικών διαδικασιών να μεταβάλλονται συχνά, δημιουργώντας, τουλάχιστον, αβεβαιότητες, ανασφάλειες και συγχύσεις στους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τους γονείς τους. Σε κάθε περίπτωση, όποιες πολιτικές επιλογές λαμβάνουν χώρα και σε οποιαδήποτε εκπαιδευτικά και διοικητικά μέτρα προβαίνει η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, ο εκπαιδευτικός είναι αυτός στον οποίο, τελικά, ανατίθεται η εφαρμογή τους. Είναι αυτός που θα «επικυρώσει» την κάθε εφαρμογή τους στην εκπαιδευτική πράξη. Συνεπώς, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ένα από τα εκπαιδευτικά συστήματα που θεωρείται πρότυπο λειτουργίας, όπως είναι το φινλανδικό, δίνει τεράστια βαρύτητα στην εκπαίδευση, την επιμόρφωση και την επιλογή του εκπαιδευτικού προσωπικού, διαμορφώνοντας ελκυστικές συνθήκες εργασίας,  παρέχοντας, έτσι,  ισχυρά κίνητρα στους εκπαιδευτικούς. Με την έννοια αυτή, οι φινλανδικές επιλογές κινούνται πραγματικά με γνώμονα το γνωστό αξίωμα που θεωρεί την εκπαίδευση και τον εκπαιδευτικό κεφάλαια πολιτισμικής, οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης μιας χώρας.

Ερχόμενοι, λοιπόν, στο ζητούμενο, το οποίο είναι η εκπαίδευση και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών κυρίως των τελευταίων δεκαετιών, οφείλουμε να υπογραμμίσουμε τα κομβικά σημεία που έχουν οδηγήσει είτε σε ομοιομορφίες είτε σε διαφοροποιήσεις, ελλείψεις και ανεπάρκειες:

Ειδικότερα:

1. Ξεκινώντας από τους εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και έχοντας ως βάση τους οδηγούς σπουδών των τμημάτων των λεγόμενων Καθηγητικών Σχολών, διαπιστώνει κανείς ότι, διαχρονικά, δεν έχουν επέλθει σημαντικές αλλαγές σε σχέση με τη διάρκεια φοίτησης και τα διδασκόμενα μαθήματα. Η μόνη μεταβολή που μπορεί κανείς να μνημονεύσει είναι ότι τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία δίνεται η δυνατότητα στους φοιτητές τους να επιλέξουν, προαιρετικά, 1-3 μαθήματα από τα Παιδαγωγικά Τμήματα των Πανεπιστημίων. Κατά τα άλλα, στις σχολές αυτές εξακολουθεί να υφίσταται το σοβαρότατο πρόβλημα της απουσίας ουσιαστικής παιδαγωγικής και διδακτικής κατάρτισης των φοιτητών τους, καθώς και η παντελής απουσία πρακτικής άσκησης. Η δε επιμόρφωση των εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας είναι, διαχρονικά και θεσμικά, ανύπαρκτη, με εξαίρεση τη λειτουργία της ΣΕΛΜΕ πριν από περίπου τρεις δεκαετίες και των ΠΕΚ. Για την αναγκαία επίλυση του συγκεκριμένου ζητήματος εκπαίδευσης και επιμόρφωσης που χρονίζει, τον λόγο έχουν το Υπουργείο Παιδείας και τα Πανεπιστήμια της χώρας.

2α. Σε σχέση με τους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, έχουν επέλθει συγκεκριμένες μεταβολές με καθοριστικότερη την κατάργηση των Παιδαγωγικών Ακαδημιών και των λιγοστών Εκκλησιαστικών Σχολών πριν από περίπου τριάντα πέντε χρόνια. Η ίδρυση των Παιδαγωγικών Τμημάτων το έτος 1982 και η λειτουργία τους το ακαδημαϊκό έτος 1984/5  για τους νηπιαγωγούς και τους δασκάλους και, συνεπώς, η ανωτατοποίηση των σπουδών τους οδήγησαν στη διαμόρφωση ενός ενιαίου ακαδημαϊκού επιπέδου εκπαίδευσης γι’ αυτούς, γεγονός που συνέβαλε σημαντικά στην αναβάθμισή τους εκπαιδευτικά, επαγγελματικά, οικονομικά και κοινωνικά. Σημειώνουμε εδώ ότι προς την κατεύθυνση αυτή σημαντική στάθηκε η συμβολή των ίδιων των εκπαιδευτικών με τις συνδικαλιστικές τους οργανώσεις και, ειδικότερα, με τις επίμονες και δυναμικές παρεμβάσεις της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΔΟΕ).

2β. Αξιοσημείωτη εκπαιδευτική και επαγγελματική παρέμβαση πρέπει να θεωρείται, επίσης, το πρόγραμμα ακαδημαϊκής και επαγγελματικής αναβάθμισης, γνωστό ως εξομοίωση πτυχίων, για τους εκπαιδευτικούς, πτυχιούχους των Παιδαγωγικών Ακαδημιών και των Εκκλησιαστικών Σχολών, το οποίο ενίσχυσε τον ενιαίο χαρακτήρα της εκπαίδευσης των νηπιαγωγών και των δασκάλων. Από την εμπειρία μας ως διδάσκοντες στο συγκεκριμένο πρόγραμμα μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι σε αυτούς τους πτυχιούχους υπήρχε ένα υψηλό επίπεδο παιδαγωγικής, διδακτικής και γνωστικής κατάρτισης.

. Ο ενιαίος χαρακτήρας, που διαμορφώθηκε στον κλάδο των εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με απόφαση του Υπουργείου Παιδείας, μεταβλήθηκε και, προφανώς, αλλοιώθηκε τη δεκαετία του 1990 με την είσοδο μερικών χιλιάδων πτυχιούχων από βαλκανικές χώρες και κυρίως από την πρώην Γιουγκοσλαβία. Οι συγκεκριμένοι πτυχιούχοι υποχρεώθηκαν σε ένα είδος επανεκπαίδευσης στα Παιδαγωγικά Τμήματα των Πανεπιστημίων της χώρας, προκειμένου να εξομοιωθούν από άποψη εκπαίδευσης με τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς, αλλά, κατά την εκτίμησή μας, με αμφίβολη εκπαιδευτική αποτελεσματικότητα.

. Άξιο ιδιαίτερης προσοχής αποτελεί, επίσης, ο διορισμός χιλιάδων εκπαιδευτικών ειδικοτήτων στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, οι οποίοι, με βάση την εξειδικευμένη κατάρτισή τους, εμφανώς άλλαξαν τον ενιαίο χαρακτήρα του κλάδου των δασκάλων και, συνολικά, της εκπαίδευσης των μαθητών του Δημοτικού Σχολείου, προσφέροντας, αναμφίβολα, χρήσιμες γνώσεις στη φοίτησή τους. Ωστόσο, και ως προς τη μεταβολή αυτή οφείλει να επισημάνει κανείς ότι στην πλειονότητα των εκπαιδευτικών αυτών απουσιάζει η παιδαγωγική και διδακτική κατάρτιση, προσαρμοσμένη στους εκπαιδευτικούς σκοπούς των μαθητών του Δημοτικού Σχολείου.

2ε. Ως κατακλείδα στη σύντομη ιστορική αναδρομή των μεταβολών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι οι νηπιαγωγοί και οι δάσκαλοι, μετά την κατάργηση της ΣΕΛΔΕ, πέτυχαν, είτε με τη συμβολή τους είτε σε συνεργασία με τα Παιδαγωγικά Τμήματα, την ίδρυση ή την επέκταση του θεσμού των Διδασκαλείων διετούς μετεκπαίδευσης, τα οποία ήταν ενσωματωμένα στα Πανεπιστήμια της χώρας και τα οποία λειτούργησαν για περίπου μια δεκαπενταετία και πάνω, μέχρι και πριν από λίγα χρόνια. Στα Διδασκαλεία αυτά φοίτησαν αρκετές χιλιάδες εκπαιδευτικών, επικαιροποιώντας τις γνώσεις τους σε θέματα παιδαγωγικής, διδακτικής κ.ο.κ.

Ολοκληρώνοντας την προσέγγιση του θέματος, καταλήγουμε στις ακόλουθες διαπιστώσεις και επισημάνσεις:

Η πλειονότητα των εκπαιδευτικών συστημάτων, τουλάχιστον της Ευρώπης, έχει προβλέψει θεσμικά, η εκπαίδευση-κατάρτιση των εκπαιδευτικών να έχει σαφώς  ενιαίο ακαδημαϊκό χαρακτήρα, προσφερόμενη από τα αντίστοιχα πανεπιστημιακά τμήματα. Με την έννοια αυτή, τα Πανεπιστήμια έχουν την ευθύνη να καταρτίζουν, κατά το δυνατόν, ενιαία και αξιολογούμενα προγράμματα σπουδών και, γενικότερα, ενιαίο πλαίσιο εκπαίδευσης, που διασφαλίζει ένα υψηλό επίπεδο σπουδών, ειδίκευσης και άρτιας παιδαγωγικής και διδακτικής κατάρτισης για τους μελλοντικούς εκπαιδευτικούς.

Εξάλλου, η ακαδημαϊκότητα της εκπαίδευσης διασφαλίζεται μέσα από το επίπεδο επιλογής του διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού (ΔΕΠ), τη συχνότητα αξιολόγησης στην εξέλιξή τους, τη λειτουργικότητα της ακαδημαϊκής μονάδας, καθώς και την κανονικότητα στις υπόλοιπες πανεπιστημιακές διαδικασίες που προβλέπονται από τη σχετική νομοθεσία. Αναπόφευκτα, σε οποιαδήποτε «διατάραξη» και αλλοίωση του ενιαίου χαρακτήρα στην εκπαίδευση-κατάρτιση των εκπαιδευτικών, ελλοχεύει ο κίνδυνος δημιουργίας διαφορετικών κατηγοριών εκπαιδευτικών, που οδηγεί σε αντιπαλότητες και ανταγωνισμούς ανάμεσά τους.

Η ακαδημαϊκότητα και ο ενιαίος χαρακτήρας στις σπουδές των εκπαιδευτικών, επιβάλλεται να διασφαλιστεί για τον φορέα που αναλαμβάνει την εκπαίδευση-κατάρτιση των εκπαιδευτικών, μέσα από την ποιότητα του διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού, των προγραμμάτων σπουδών, την αξιολόγηση και την πιστοποίησή τους και, γενικότερα, τη συνολική  λειτουργία της ακαδημαϊκής μονάδας.

Κλείνοντας την προσέγγιση του θέματος, προβαίνουμε σε μία τελική επισήμανση: τα οποιαδήποτε εκπαιδευτικά μέτρα που αφορούν ειδικά τους εκπαιδευτικούς αυξάνουν σε σημαντικό βαθμό τις πιθανότητες εφαρμογής και επιτυχίας τους, όταν έχουν τη συναίνεση και την αποδοχή της εκπαιδευτικής κοινότητας…

Σχόλια (8)

 
Ένας αναγνώστης...
28 Ιαν 2020 20:34

Εύστοχες οι επισημάνσεις!

Καίριος και καταπέλτης ο λόγος του κ. Καθηγητή.

Και ο λόγος του Σοφοκλή "Θάρσει. Λέγων τ’ αληθές ου σφαλεί ποτε" (Μετάφραση: Έχε θάρρος· όταν λες την αλήθεια, δεν θα κάνεις ποτέ λάθος), ταιριάζει απόλυτα στον Καθηγητή Χ. Κωνσταντίνου, ο οποίος διακρίνεται για την παρρησία του λόγου του και τη στέρεη επιχειρηματολογία του.

 
o tempora, o mores
28 Ιαν 2020 21:35

Οι καθηγητικές σχολές τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει μια θεαματική αλλαγή στα Προγράμματα Σπουδών τους (τουλάχιστον οι Φιλοσοφικές Σχολές που έχω υπόψη μου) εντάσσοντας πολύ περισσότερα μαθήματα Παιδαγωγικής και Διδακτικής των γνωστικών αντικειμένων τους. Σίγουρα έλλειμμα παιδαγωγικής κατάρτισης υπήρχε, όπως υπήρχε και το πάγιο αίτημα των καθηγητών για εμπλουτισμό των Προγραμμάτων Σπουδών των σχολών τους και για ουσιαστικές επιμορφώσεις. Μπορείτε όμως να είστε σίγουρος και νομίζω ότι από τη μεγάλη διδακτική σας πείρα το γνωρίζετε ότι κανενός είδους κατάρτιση, διαβάσματα, περγαμηνές, μεταπτυχιακά στην Παιδαγωγική (τα τελευταία χρόνια έγιναν...μόδα τα μεταπτυχιακά στα παιδαγωγικά -μαζί με αυτά στη Διοίκηση της Εκπαίδευσης- πολλά από τα οποία...χορηγούνται και σε διάφορα πανεπιστήμια του εξωτερικού, γνωστά στον εκπαιδευτικό κόσμο για το...εκπαιδευτικό τους έργο) δεν αρκούν αν ο εκπαιδευτικός με αγάπη και ζήλο για το αντικείμενό του και κυρίως για τους μαθητές του δεν αφιερώσει τον εαυτό του στο λειτούργημά του και δεν αποκτήσει διδακτική εμπειρία χρόνων στην τάξη. Όλα τα άλλα αποτελούν ασκήσεις επί χάρτου, θεωρητικές προσεγγίσεις και ωραία θεωρητικά μοντέλα που μέσα στην τάξη δοκιμάζονται έως και αναιρούνται. Δεν νομίζω ότι το να ξέρει κανείς άψογα όλες τις παιδαγωγικές εξελίξεις και να έχει μελετήσει θεωρητικά όλους τους πανάξιους παιδαγωγούς σημαίνει ότι αυτομάτως γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίσει τα πολυσύνθετα παιδαγωγικά και άλλα ζητήματα που ανακύπτουν στην τάξη. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό να εντρυφώ στη θεωρητική μελέτη και άλλο να προσπαθήσω να εφαρμόσω όλα όσα μελέτησα και έμαθα στην τάξη. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται κανείς να επιχειρηματολογήσει για την αξία και τη χρησιμότητα της Παιδαγωγικής, είναι αστεία και επικίνδυνη οποιαδήποτε προσπάθεια για τον παραγκωνισμό της. Ωστόσο, όπως το ζούμε και στα σχολεία καθημερινά, λυδία λίθος των παιδαγωγικών και άλλων γνώσεών μας αποτελεί η καθημερινή πρακτική στην τάξη. Εκεί έχουμε την ευκαιρία να δούμε τι είναι εφαρμόσιμο έστω και με δυσκολίες και τι όχι... Προσωπικά, θα επιθυμούσα ως εκπαιδευτικός ένα σύστημα που να μην προσπαθεί να μιμηθεί κάποιο ξένο (οι ιστορικές κ.ά. συνθήκες γένεσης των εκπαιδευτικών συστημάτων είναι εντελώς διαφορετικές από χώρα σε χώρα και, για να είμαι ειλικρινής, δεν κατανοώ την θεοποίηση του φινλανδικού συστήματος), αλλά ένα εκπαιδευτικό σύστημα με άξιους, καταρτισμένους, διαρκώς επιμορφούμενους, αναγνωρισμένους και σωστά αμειβόμενους εκπαιδευτικούς, που θα αγαπούν και θα επιλέγουν συνειδητά το επάγγελμά τους, με γενναία χρηματοδότηση στη δημόσια εκπαίδευση (και όχι σχολεία που φυτοζωούν, χωρίς υποδομές και χωρίς...εκπαιδευτικούς ή ακόμη και χωρίς κτήρια), με στόχο τη μόρφωση και καλλιέργεια ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων και συνειδητοποιημένων ενεργών δημοκρατικών πολιτών που θα μπορούν να σταθούν στη σύγχρονη κοινωνία, με πλούσιες εκσυγχρονισμένες γνώσεις, επαφή με τη φιλοσοφία, την τέχνη, τα σύγχρονα προβλήματα που απασχολούν τον πλανήτη, με κριτική σκέψη, με ανεπτυγμένο αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, με προοπτικές και αρκετές ευκαιρίες για εργασία μετά την ολοκλήρωση των σπουδών τους...
Χρειάζεται αληθινά μεγαλόπνοο πολιτικό όραμα, ακλόνητη πολιτική βούληση και ευρύτατες πολιτικές συναινέσεις για κάτι τέτοιο... Και σε αυτόν τον τόπο, λυπάμαι, αλλά...

 
Γ.Π.
28 Ιαν 2020 22:16

Προσυπογράφω το εκτενές σχόλιο του «o tempora, o mores.
Τέτοιοι ακριβώς εκπαιδευτικοί χρειάζεται να επιλεγούν ως μέντορες για να υποστη-ρίζουν τους υπόλοιπους. Σημαντικό επίσης είναι το όραμα, η βούληση και η συναί-νεση να υπάρχουν και στην κοινωνία, να πηγάζουν ορμητικά από αυτή, τουλάχιστον στο μέρος των γονέων που στέλνουν τα παιδιά τους στα σχολεία, να ακουστεί μια βροντερή φωνή, να αφυπνιστούν τα πολιτικά κόμματα και να υπηρετήσουν τον Λαό.

 
Χουλιαρα Δωρα
28 Ιαν 2020 23:41

Εξαιρετική και απόλυτα δίκαιη προσέγγιση!!!

 
Γ.Π.
29 Ιαν 2020 07:40

Έχω τη γνώμη ότι το παραπάνω σχόλιο του "o tempora, o mores", καθώς και το σχόλιό του στη στήλη ΜΑΘΗΤΈΣ - Μία ημέρα αποβολή..., αποτελούν μία πολύ αξιόλογη πρόταση-θέση για τον δάσκαλο-παιδαγωγό και τον σύλλογο διδασκόντων ενός καλού σχολείου και πρέπει μαζί να τοποθετηθούν στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ.

 
Σ.Κ.@o mores
29 Ιαν 2020 10:49

[...δεν αρκούν αν ο εκπαιδευτικός με αγάπη και ζήλο για το αντικείμενό του και κυρίως για τους μαθητές του δεν αφιερώσει τον εαυτό του στο λειτούργημά του και δεν αποκτήσει διδακτική εμπειρία χρόνων στην τάξη]

Αυτό είναι το ζητούμενο..πέρασαν τα χρόνια και η διδακτική εμπειρία αποκτήθηκε..και μοριοδοτήθηκε! Με την αγάπη και το ζήλο τί γίνεται? Διδάσκονται,μεταβιβάζονται σ' αυτούς που δεν τις επιδεικνύουν?Ερωτήματα-δολώματα για τον καθένα..

 
Ζήσης
29 Ιαν 2020 12:46

Στην Φινλανδία δεν πάσχουν από βαθμολαγνεια και εξετασιολαγνεια οπως εμείς...

 
@Ζήσης 12:46
29 Ιαν 2020 15:30

Στην Φινλανδία οι Δήμοι ,με τα πανεπιστήμια και τις βιομηχανίες κανονίζουν το ποσοστό των επαγγελμάτων που θα ζητάν τα επόμενα χρόνια.Τα σχολεία ανήκουν στους Δήμους.Οι κατά τόπους βιομηχανίες προγραμματίζουν τις ειδικότητες που θα ζητάν τα επόμενα χρόνια σε συνεργασία με τους Δήμους και ενημερώνονται οι μαθητές και τα αντίστοιχα πανεπιστημιακά τμήματα.Ανεργία δεν υπάρχει και για αυτό δεν τραβάνε ζόρι να πάνε στο πανεπιστήμιο.Μπορείς να ρωτήσεις για τα παραπάνω τους εκεί Δήμους π που είναι ο ποιο αντιπροσωπευτικός.Τωρα απόλαυσε την διαμονή σου στην μαρξιστική Ελλάδα και αναρωτήσου ποιος φταίει.

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

e-epimorfosi.aegean

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ