Placeholder

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

ΑΠΟΨΗ:Ο «κορωνοϊός» της εκπαίδευσης: ύπουλος, επικίνδυνος και…μεταδοτικός!

"H βίαιη συμπεριφορά ανακύπτει όταν οι αρνητικοί παράγοντες υπερισχύουν των θετικών και τότε είναι που χάνεται ο έλεγχος"
Δημοσίευση: 17/02/2020
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Γεωργία  Γιώτα, φιλόλογος

Είναι σχετικά καινούριος «ιός». Έκανε την εμφάνισή του την τελευταία (κυρίως) δεκαετία, αρχικά με πιο ήπια συμπτώματα που οι περισσότεροι τα θεωρήσαμε άνευ ιδιαίτερης σημασίας. Προσβάλλει κυρίως τους εφήβους και άτομα νεαρής ηλικίας, με εξασθενημένο «ανοσοποιητικό» και δυστυχώς εξαπλώνεται με ταχείς ρυθμούς, γι΄αυτό και οφείλουμε σύσσωμη η εκπαιδευτική κοινότητα να λάβουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης και προφύλαξης, ώστε να ελαχιστοποιήσουμε τις πιθανότητες εξάπλωσής του, καθώς αν πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο εφιαλτικό σενάριο, θα λάβει διαστάσεις…επιδημίας!

Σε ποιον «ιό» αναφερόμαστε; Στον επικίνδυνο και βραδυφλεγή «ιό» της βίας και της γενικότερης επιθετικής συμπεριφοράς εφήβων μαθητών, μάρτυρες των οποίων, άλλοτε αυτόπτες κι άλλοτε αυτήκοοι, γινόμαστε καθημερινά(πια!), με πρόσφατα τα ειδεχθή γεγονότα της εξύβρισης και απειλής εκπαιδευτικού και βέβαια του βάρβαρου, πρωτοφανούς ξυλοδαρμού 17χρονου μαθητή, γιατί «τόλμησε» να υπερασπιστεί τη μικρή του αδελφή, θύμα κι αυτή ενδοσχολικής βίας. Το τελευταίο μάλιστα περιστατικό, ως η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει, προκάλεσε την άμεση λήψη από το Υπουργείο μιας σειράς μέτρων, όπως την πρόσληψη Ψυχολόγων και Κοινωνικών Λειτουργών σε σχολικές μονάδες.

Ας τα δούμε όμως τα πράγματα ψύχραιμα και λογικά, κάνοντας αρχικά ένα διαχωρισμό μεταξύ βίας και επιθετικότητας. Η επιθετικότητα μπορεί γενικά να οριστεί ως όλες οι συμπεριφορές που έχουν  σκοπό τη βλάβη ενός άλλου προσώπου, ψυχολογικά ή σωματικά ή την καταστροφή της περιουσίας του, ενώ η βία ορίζεται ως ένας τρόπος φυσικής επίθεσης με πρόθεση τον τραυματισμό ενός άλλου προσώπου ή την καταστροφή της περιουσίας του. Η βία συνήθως δεν μπορεί να προληφθεί ή να προβλεφθεί. Η επιθετικότητα πάλι είναι πιο πολύ  πρόθεση παρά ενέργεια. Και στις δύο συμπεριφορές  το συναίσθημα που βιώνει ο θύτης είναι διάχυτος και απροσδιόριστος θυμός, με μια ειδοποιό διαφορά: έτσι στην πρώτη περίπτωση προπηλακισμού εκπαιδευτικού(με άσκηση λεκτικής βίας), πίσω από έναν έντονο θυμό, το γενεσιουργό συναίσθημα ήταν ο φόβος (μη προαγωγής στην επόμενη τάξη), εξαιτίας μεγάλου αριθμού απουσιών, ενώ στη δεύτερη περίπτωση το συναίσθημα που πυροδότησε το θυμό ήταν και πάλι…. θυμός! Αλήθεια, αναρωτηθήκαμε τι προκάλεσε μια τόσο βίαιη αντίδραση νέων παιδιών, συμμαθητών που γαλουχούνται και εκπαιδεύονται στο ίδιο μαθησιακό περιβάλλον, ώστε, αντί να επικροτήσουν την ομολογουμένως συμπονετική  και θαρραλέα συμπεριφορά του συμμαθητή τους να υπερασπιστεί την αδελφή του, επιδόθηκαν σε ανελέητα χτυπήματα, χρησιμοποιώντας μάλιστα αιχμηρό αντικείμενο, με κίνδυνο άμεσο ακόμα και την απώλεια της ζωής;

Επειδή όμως έχουν αναφερθεί πολλά, τόσο για τα αίτια και τις συνέπειες των φαινομένων βίας όσο και για τις μορφές με τις οποίες αυτή εκδηλώνεται, ας εστιάσουμε μόνο στις εξής πτυχές του προβλήματος: πρωτίστως πολλοί θα ισχυριστούν ότι η βία εντυπώνεται, αποτυπώνεται και αναπαράγεται μέσα από το ίδιο το περιβάλλον. Τα παιδιά μας συνεπώς αναπτύσσονται σε έναν κόσμο κάθε άλλο παρά αγγελικά πλασμένο, συνειδητοποιούν πόση βία υπάρχει γύρω τους(από το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον, μέχρι την κοινωνία, το χώρο εργασίας, ακόμα και σε σχέσεις της απλής καθημερινότητας). Πώς να αντιδράσουν λοιπόν; Αυτά τα «πρότυπα» έχουν, αυτά αναπαράγουν. Αυτό είναι εν μέρει σωστό, αλλά είναι και ένα επιχείρημα σοφιστικού τύπου, που κρύβει καλά ενοχές και τύψεις συνείδησης, καθώς, αν είχε πλήρη ισχύ, τότε ο μισός πληθυσμός του μεσοπολέμου που βίωσε τον πιο σκληρό και αιμοσταγή πόλεμο της παγκόσμιας ιστορίας σε όλες του τις διαστάσεις, το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα έπρεπε να είναι de jure βασανιστές και εγκληματίες. Τα παιδιά μας όμως στη σημερινή εποχή τουλάχιστο, τα μεγαλώνουμε με φροντίδα και ιδιαίτερη αγάπη και μάλιστα προσπαθούμε να ικανοποιούμε κάθε τους επιθυμία, για να μην τους δημιουργηθούν  «ψυχολογικής φύσης»  θέματα. Όμως παρόλες τις αγνές προθέσεις των γονέων, αυτή η εποχή συμπίπτει και με μια δυσβάσταχτη οικονομική συγκυρία ακριβώς της τελευταίας δεκαετίας, με τραγικές συνέπειες που κλόνισαν τον άρρηκτο οικογενειακό ιστό. Πολλοί γονείς έχοντας να αντιμετωπίσουν προβλήματα ακόμα και επιβίωσης(κάτι που παραβίασε βάναυσα την…ψυχοσυναισθηματική «υφαλοκρηπίδα»), παραμέλησαν άθελά τους το ίδιο το παιδί, το οποίο βρέθηκε να απασχολείται ώρες με ηλεκτρονικά παιγνίδια στα οποία η βία, η επιθετικότητα και κάθε μορφή εξόντωσης «μοριοδοτείται» για να συνεχιστεί. Αλλά και με το άλλο «ευγενές» μέσο μαζικής ενημέρωσης, την τηλεόραση, η κατάσταση είναι η ίδια. Οι βίαιες σκηνές, το αίμα και ο θάνατος είναι στην πρώτη γραμμή της «ενημέρωσης» ή «της διασκέδασης», έτσι ώστε ο μιθριδατισμός να λειτουργεί ύπουλα, αλλά…αποτελεσματικά! Η ανοσία σε κάθε τι ανόσιο δεν εξαλείφεται παρά με δραστικό τρόπο, ενώ το «δόγμα του σοκ» βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να καλλιεργηθεί αθόρυβα.

Και κάτι ακόμα: και στις δύο προαναφερθείσες περιπτώσεις, τα άτομα που επιδόθηκαν  σε πράξεις βίας  «λειτούργησαν» αποτελεσματικά μέσα σε μία ομάδα «περιφρούρησης», που είχε ρόλο είτε υποστηρικτικό είτε συμμετοχικό. Δύο από τα πιο γνωστά πειράματα Κοινωνικής Ψυχολογίας, το «Πείραμα του Σπηλαίου» του Sherif και το «Πείραμα της Φυλακής» του Staford, απέδειξαν πως μέσα σε μία ομάδα το άτομο αντιδρά πέρα και πάνω από το δικό του χαρακτήρα και τους προσωπικούς κώδικες έκφρασης της συμπεριφοράς. Επιπλέον σε περιπτώσεις χρήσης βίας με την απειλή αιχμηρού(στην πλειονότητα των περιπτώσεων) αντικειμένου, οι φροϋδικοί κυρίως ψυχαναλυτές θα ισχυρίζονταν ότι πρόκειται για μια επίδειξη ισχύος και άσκησης εξουσίας, μέσω ενός «φαλλικού» τύπου αντικειμένου, ώστε το αποτέλεσμα να είναι ειδεχθές, επικίνδυνο, αλλά και να αποδεικνύει τον «κυρίαρχο» σε ένα παιγνίδι εξουσίας. Δυστυχώς, στην προσπάθειά μας να προφυλάξουμε τα παιδιά μας, να τα προστατέψουμε, να τους δείξουμε την ενοχική(ενίοτε)αγάπη μας, εξοστρακίσαμε την άρνηση από τη ζωή μας, δεν τους χαλάμε χατίρια και γινόμαστε ασυναίσθητα  το μαγικό τζίνι που πραγματοποιεί κάθε τους επιθυμία, σχεδιάζοντας με τα δικά μας υλικά το ροζ συννεφάκι της δικής τους ζωής. Έτσι τα αντισώματα δεν μπόρεσαν να αναπτυχθούν και επομένως σε κάθε άρνηση ή θεώρηση αμφισβήτησης ενός επιπόλαια δομημένου άκριτου εγωισμού, η βία φαντάζει  η μόνη εύκολη λύση.

Κάθε παράγοντας στη ζωή ενός ατόμου μπορεί να επηρεάσει ή να επηρεαστεί από άλλους παράγοντες. Όταν υπάρχει συσσώρευση αρνητικών παραγόντων ( κακοποίηση ή ψυχολογικά προβλήματα) και απουσιάζουν οι θετικοί παράγοντες (ευκαιρίες για επιτυχίες, μορφωτικά ερεθίσματα, ψυχολογική ανθεκτικότητα), τότε είναι πιο πιθανό η βία να προκύψει ως μέσο διαχείρισης προβλημάτων στη ζωή ενός ατόμου. H βίαιη συμπεριφορά ανακύπτει όταν οι αρνητικοί παράγοντες υπερισχύουν των θετικών και τότε είναι που χάνεται ο έλεγχος.

Κλείνοντας λοιπόν, ένα μπορούμε να προσθέσουμε: γονείς, κοινωνία, πολιτεία οφείλουμε μέσα από ασφαλιστικές δικλείδες προστασίας που έχουν ως βασικό συστατικό την παιδεία των νέων, τα πρότυπα και τις αξίες τους, να φροντίσουμε να τα εμβολιάσουμε έγκαιρα, γιατί όταν τα παιδιά νοσούν, τότε ολόκληρη η κοινωνία νοσεί και μάλιστα με έναν «ιό» μολυσματικό, επικίνδυνο για την κοινωνική υγεία και ισορροπία και άκρως…μεταδοτικό. Ας φροντίσουμε να μην εξελιχθεί σε…θανατηφόρο! «Είναι καιρός να μάθουμε στα παιδιά μας την ανθρωπιά…χωρίς θεατές και μάρτυρες»(Αρβελέρ)

Ετικέτες: 
ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΙΩΤΑ

Σχόλια (3)

 
ή στραβός είναι ο γιαλός
17 Φεβ 2020 09:46

ή στραβά αρμενίζουμε. Και ο γιαλός είναι στραβός (χαλαρό σύστημα,αμέτοχη παρουσία εκπαιδευτικών,κουκούλωμα κρουσμάτων,αποποίηση ευθυνών "μακριά από εμένα"......) και στραβά αρμενίζουμε (συνεχές ανεύθυνο ντάντεμα πολιτείας,ατιμωρησία παιδιών, δημοσιουπαλληλική νοοτροπία εκπαιδευτικών,έλλειψη οραμάτων,στόχων.,οικογενειακή μεταφορά βίας με την συνεχή αμφισβήτηση πολιτείας,υπουργών,εκπαιδευτικών....). Οπότε η βία θα φουντώνει κάθε μέρα!

 
Ελεύθερος
17 Φεβ 2020 15:18

Με φρωυδικές αρλούμπες δεν αντιμετωπίζεται το φαινόμενο. Καιρός να επιστρέψουν στα σχολεία η χριστιανική ηθική, ο σεβασμός και η πειθαρχία. Για αρχή, ας αφήσουν να γίνεται καμμία εξομολόγηση, ας επαναφέρουν τα βάθρα στις έδρες των διδασκάλων και καθηγητών και να αυστηροποιήσουν τις ποινές (αποβολές, αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος, αποβολή από ΟΛΑ τα λύκεια Δήμου, Περιφερειακή Ενότητος, Χώρας, επαναφορά των περιορισμών περί μή διορισμού στο Δημόσιο σε όσους έχουν κοσμία και όχι κοσμιωτάτη διαγωγή).

Α! Και ν' αφήσουν κατά μέρος την μανία καταδιώξεως των εκπαιδευτικών. Οι μαθητές είναι αυτοί που πρέπει να αξιολογούνται διαρκώς και αδιαλείπτως, είναι μέρος της αγωγής των για να εγκολπώνονται τα χρηστά ήθη και να γίνουν χρήσιμα μέλη της κοινωνίας .

 
Νίκος
17 Φεβ 2020 15:33

Μπράβο, εύστοχη συζήτηση ανοίξατε συνάδελφε
Αξίζει να μπει σε πολλούς πίνακες ανακοινώσεων

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

e-epimorfosi.aegean

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ