Placeholder

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

Η εποχή των παθών…και των λαθών!

Δημοσίευση: 03/03/2020
Σχολείο
Alt Text: 
Σχολείο
Title Text: 
Σχολείο
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Γεωργία Γιώτα, φιλολόγος

Ξεκίνησε  η  Σαρακοστή, η πιο μεγάλη, η πιο απαιτητική περίοδος  νηστειών που προτείνει η θρησκεία μας. Αυτή η περίοδος νηστείας, εγκράτειας, περισυλλογής και προσευχής  κοινωνεί και επικοινωνεί πιο έντονα σ΄εμάς τους χριστιανούς  τα Πάθη του Κυρίου, την πορεία Του στη γη, το Γολγοθά Του, εκπληρώνοντας τη θεϊκή Του αποστολή, να σώσει το πιο πολύτιμο δημιούργημα, τον Άνθρωπο, ώστε να του προσφέρει την ευκαιρία να προσεγγίσει  το Δημιουργό του, όχι μόνο  κατ΄εικόνα, αλλά κυρίως καθ΄ομοίωσιν, μέχρι εκείνη τη στιγμή που η ανάσταση και η ανάταση ψυχών και ύπαρξης σηματοδοτήσουν την αρχή μιας νέας ζωής , πριμοδοτώντας τη νίκη της επί του θανάτου.

Αυτή την περίοδο όμως που διανύουμε, νιώθουμε κάτι διαφορετικό να συμβαίνει, «σαν να΄χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί  του κόσμου»! Μια γενικότερη ένταση, μια ταραχή που μάλλον κυοφορούνταν καιρό, επικρατεί ως απότοκο πολλαπλών και αλλεπάλληλων κρίσεων και συγκρούσεων σε τομείς όπως: παιδεία,  υγεία,  κοινωνία,  πολιτική. Πολλά τα μέτωπα, διάχυτα τα προβλήματα, έντονες οι πιέσεις, τα άγχη και…τα πάθη. Μια ολόκληρη κοινωνία βάλλεται από πολλές πλευρές, οι «αρμοί»  της ασφάλειας δεν έχουν θωρακιστεί καλά, οι προηγούμενες πληγές δεν έχουν ακόμα επουλωθεί, ενώ οι πληγές του παρόντος  αρχίζουν, λόγω πλημμελούς φροντίδας και περίθαλψης, να κακοφορμίζουν και να αιμορραγούν, με τον κίνδυνο της μόλυνσης ορατό.

Σε ποια πάθη αναφερόμαστε; Πρωτίστως ας θυμίσουμε στο νευραλγικό και θεμελιώδη τομέα της Παιδείας μας τα απανωτά και περιοδικώς επαναλαμβανόμενα κρούσματα ενδοσχολικής βίας. «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί», αναφέρει ο Ηράκλειτος στο «Περί Φύσεως», αλλά σαφώς εννοούσε κάτι βαθύτερο, μια γενεσιουργό αιτία και όχι μια συνέπεια αυτοκαταστροφής. Μαθητές εναντίον συμμαθητών τους, μαθητές εναντίον εκπαιδευτικών, γονείς εναντίον εκπαιδευτικών, «εσείς» και «εμείς», Κάιν εναντίον Άβελ. Πώς ξεκίνησε αυτή η κοινωνική παθογένεια; Ποιοι μηχανισμοί συμβάλλουν στη συντήρησή της; Αναλύσεις διεξάγονται, προβληματισμοί κατατίθενται, άρθρα αναδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος και μέσα σε όλα αυτά μια κοινωνία μάχεται να κρατήσει τον αυτοσεβασμό και την αξιοπρέπειά της, αν και κατατρύχεται από συμπτώματα αδυναμίας μπροστά στη σύλληψη του προβλήματος, γιατί κάτι τέτοιο προϋποθέτει τοποθέτηση του δακτύλου «επί τον τύπον των ήλων» και αυτή η διαδικασία απαιτεί….αποθέματα ψυχής. Ο πίθος πάντως των Δαναϊδων  καλά κρατεί…

Και μέσα σε όλα αυτά, το τσουνάμι των αλλαγών σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, νέα βιβλία, νέες θεματικές, αλλαγές στο ωρολόγιο πρόγραμμα, επαναφορά τράπεζας θεμάτων, αλλαγές στον τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια, εξίσωση πτυχίων ιδιωτικών σχολών και δημόσιων ανώτατων ιδρυμάτων, αξιολόγηση εκπαιδευτικών και σχολικών μονάδων, διορισμοί στην εκπαίδευση με αυξημένα προσόντα έρχονται να διαταράξουν την ήδη εύθραυστη ισορροπία μας. Πώς να επεξεργαστείς, πώς να αφομοιώσεις, πώς να αποδεχτείς μια πληθώρα αλλαγών που γίνονται για σένα, χωρίς εσένα;

Άλλο ένα πάθος  των ημερών που βιώνει τούτος ο λαός, ο «πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος», είναι ο κίνδυνος μιας επιδημίας που κινδυνεύει να εξελιχθεί σε πανδημία, ο κίνδυνος, υπαρκτός και επιβεβαιωμένος πια, του διαβόητου κορωνοϊού. Δεδομένων των ιδιαίτερων καταστάσεων στον ευαίσθητο τομέα της υγειονομικής περίθαλψης  και μετά από 10 συναπτά έτη  μιας από τις πιο επώδυνες οικονομικές  κρίσεις, της τέταρτης κατά σειρά που υφιστάμεθα από το 1893(επί κυβερνήσεων Τρικούπη, Πρωτοπαπαδάκη, Βενιζέλου), με συνέπειες  οδυνηρές μεταξύ άλλων τα κενά στη στελέχωση των δομών υγείας, τις ελλείψεις σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, την έλλειψη φαρμάκων, την κοστοβόρα ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, το εύλογο συμπέρασμα που προκύπτει είναι η διαμόρφωση παραγόντων υψηλού κινδύνου για κάθε ψυχοσυναισθηματική ισορροπία.

Και η «καυτή πατάτα» της εποχής: το προσφυγικό που τείνει να εξελιχθεί σε καθαρό μεταναστευτικό(καθώς με τη  «Σύμβαση της Γενεύης για το καθεστώς των προσφύγων», 1951, καθορίζονται με ακρίβεια οι λεπτές διαχωριστικές γραμμές μεταξύ «πρόσφυγα» και «μετανάστη» και συνεπώς συνιστά το νατιβισμό, ως πρακτική, όχι απαραίτητα ταυτισμένο με αρνητικό πρόσημο)  και μια κοινωνική-ανθρωπιστική κρίση που όμοιά της έχει να αντιμετωπίσει η χώρα μας από το μοιραίο καλοκαίρι του 1922 και τα κύματα προσφύγων(γιατί στην περίπτωση  του  βίαιου ξεριζωμού χιλιάδων Ελλήνων  από τις πατρογονικές εστίες αναφερόμαστε ξεκάθαρα όχι μόνο σε πρόσφυγες, αλλά και σε μεθοδευμένη γενοκτονία, προκειμένου να διασφαλιστεί η τουρκική εθνική καθαρότητα και να διαμορφωθεί το τουρκικό έθνος-κράτος).  Ο εθνικός διαχωρισμός, ως επιδίωξη που προέκυψε από το 1945 και μετά και αποτέλεσε βασικό σημείο αναφοράς τόσο στη Συνδιάσκεψη του Πότσδαμ με τη συμμετοχή των δυνατών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όσο και στη φιλοσοφία Ο.Η.Ε. και ΝΑΤΟ και ο οποίος  θα οδηγούσε στη δημιουργία και τη διαφοροποίηση  εθνικών κρατών, προκειμένου να διασφαλιστούν συνθήκες ομαλής και εύρυθμης διαβίωσης των μελών τους, με απώτερο στόχο την αποφυγή ενός ακόμα παγκοσμίου πολέμου(όταν μάλιστα η ανθρωπότητα εξαργυρώνει μέχρι σήμερα το εισιτήριο συμμετοχής της σε αυτόν)έχει πλέον εξελιχθεί σε μια διεθνική ομογενοποίηση επικαλυπτόμενη με ένα μανδύα παγκοσμιοποίησης που συμβάλλει, ίσως όχι εσκεμμένα( ;) σε ένα κοινωνικό μόρφωμα που στερείται συνοχής και αντοχής, γιατί απλά απουσιάζουν  συνδετικοί ιστοί, γλώσσα, ιδεολογία, ήθη, έθιμα,  πολιτισμός. Εικόνες ντροπής στα νησιά του Β.Α.  Αιγαίου και τούτη τη στιγμή στον Έβρο, παραβιάζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, βούτυρο στο ψωμί των γειτόνων, προσβάλλουν και θίγουν βάναυσα το φιλότιμο και την ευαισθησία ενός λαού που άπλωσε πρώτος χέρι βοήθειας σε πρόσφυγες και κατατρεγμένους και που του αρμόζει μια καλύτερη συμπεριφορά, αφού ως σημερινοί ακρίτες φυλάγουν Θερμοπύλες.

Και βέβαια κλείνοντας δεν ξεχνάμε και άλλα «πάθη» που μπορεί να εκδηλώθηκαν πρόσφατα, αλλά λιμνάζουν εδώ και πολύ καιρό, κακοφορμίζοντας την πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου: σκάνδαλο Novartις, ραδιουργίες, συνομωσίες, όψιμες εξωφρενικές διεκδικήσεις των γειτόνων( με προσφιλή πολιτική τη δημιουργία τετελεσμένων, ιδιαίτερο παράδειγμα η στάση τους στην υπογραφή της Ανακωχής των Μουδανιών- Σεπτέμβριος 1922, κατά την οποία η Ελλάδα έχασε «αβασάνιστα» την Ανατολική Θράκη!) και…πολλά άλλα.

Τούτος ο λαός πέρασε και περνά πολλά. Άντεξε και αντέχει πολλά.  Έχει ελαττώματα, όπως κάθε λαός, αλλά στα γονίδιά του  έχουν καταγραφεί η  αντοχή, η αξιοπρέπεια και το φιλότιμο. Στέκεται όρθιος, γιατί  ο Θεός, η Φύση, ο Ήλιος, η Θάλασσα έχουν χαραχτεί μέσα του. Το θυμικό του τον παρασύρει, αλλά με το θυμικό έγραψε λαμπρές σελίδες της ιστορίας του. Και αυτό που ζητά(αν και δεν βρίσκει πάντα ευήκοον ους) είναι να μη λησμονούν τη χώρα του…

«Πάντα πάντα περνάς τη φωτιά για να φτάσεις τη λάμψη.
Πάντα πάντα τη λάμψη περνάς
για να φτάσεις ψηλά τα βουνά τα χιονόδοξα.. αλλά…

 ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ  το χέρι που επιστρέφει
……. και τώρα ξέρει
        ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιο το νυν και ποιο το αιέν του κόσμου…»

Ετικέτες: 
ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΙΩΤΑ

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ