Placeholder

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

Ο θρίαμβος των εκπαιδευτικών: θρίαμβος της συνεργατικής κουλτούρας και των κοινοτήτων μάθησης

Δημοσίευση: 04/04/2020
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Κώστας Θεριανός – Δημήτρης Καλαϊτζίδης
Συντονιστές Εκπαιδευτικού Έργου
4ο ΠΕΚΕΣ Αττικής

Αυτές τις μέρες ζούμε μια πραγματική κοσμογονία στην εργασία και τις σχέσεις των εκπαιδευτικών: ο κλάδος μας στην προσπάθειά του να κρατήσει επαφή με τους μαθητές και τις μαθήτριές του, στον αγώνα και στην αγωνία του να κρατήσει «ανοικτό» και ζωντανό το δημόσιο σχολείο, έφτιαξε μαθήματα ασύγχρονης και σύγχρονης εκπαίδευσης, δημιούργησε δίκτυα ανταλλαγής πληροφοριών και εμπειρίας. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την ομάδα facebook «Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση» που έχει ήδη περίπου 22 χιλιάδες μέλη. Στη σελίδα αυτή διαρκώς ανταλλάσσονται εμπειρίες, προτείνονται εργαλεία, διαμοιράζονται μαθήματα, ιδέες, μεθοδολογίες και διδακτικές τεχνικές, παρέχεται υποστήριξη από ομότιμους για κάθε ζήτημα που ανακύπτει (πλην της αδυναμίας των σέρβερ του ΠΣΔ να σηκώσουν όλον αυτόν τον όγκο δεδομένων),.

Μπορεί αυτή η πραγματικότητα που προέκυψε αιφνιδιαστικά λόγω της πανδημίας του κορονοϊού να μας αφήσει υλικό για να στοχαστούμε κάποια πράγματα για το μέλλον; Μπορεί να αφήσει μια θετική παρακαταθήκη για το μέλλον της παιδείας στη χώρα;

Φαίνεται ότι οι άνθρωποι, τις περισσότερες φορές, για πολλούς και διάφορους λόγους – που η διερεύνηση τους εκφεύγει από το πλαίσιο αυτού του σημειώματος – δεν στοχάζονται και δεν αναστοχάζονται τις λέξεις που διαβάζουν. Πριν μερικές δεκαετίες, ο σοβιετικός φιλόσοφος  Evald Ilyenkov είχε επισημάνει ότι οι άνθρωποι μέσα στα σχολεία «δεν μαθαίνουν το αντικείμενο,   αλλά ένα σύστημα από φραστικές αναφορές στο αντικείμενο, οι οποίες είναι αποκομμένες από τη πρακτική και γνωστική σχέση τους με αυτό. Υπάρχουν έτσι δύο πραγματικότητες. Η πρώτη αποτελείται από τη γνώση σε γενικές φόρμουλες, οδηγίες, προτάσεις και η δεύτερη είναι το αδόμητο χάος των φαινομένων όπως το προσλαμβάνει η αντίληψη».

Αυτή η ροπή του νου, να διαβάζει λέξεις, προτάσεις, εξισώσεις αλλά να μην μπορεί να στοχαστεί πάνω στη διεργασία παραγωγής τους και τη σχέση τους με τον κόσμο φαίνεται να ακολουθεί τον άνθρωπο και σε μεγαλύτερες ηλικίες και σε ανώτερα επίπεδα σπουδών. Έτσι, αν ξεφυλλίσει κάποιος/-α ένα εγχειρίδιο σχετικά με την συγκρότηση της επαγγελματικής ταυτότητας του εκπαιδευτικού και την αποτελεσματική διδασκαλία θα βρει δύο παράγοντες που συνήθως τους περνάει εν τάχει και χωρίς να στοχαστεί γι αυτούς:

-  σημαντική για την επαγγελματική ενδυνάμωση του εκπαιδευτικού είναι η ποιότητα των σχέσεων του με τους συναδέλφους του, αν δηλαδή μέσα στο σχολείο υπάρχει καλό κλίμα και συνεργατική κουλτούρα

- η ενδυνάμωση του εκπαιδευτικού γίνεται πιο αποτελεσματικά μέσα από κοινότητες μάθησης και όχι από σεμινάρια μετωπικής διδασκαλίας (αυτά δηλαδή που κυριαρχούν στις επιμορφώσεις των εκπαιδευτικών).

Το ζητούμενο είναι, με αφορμή τα όσα επιτυγχάνουν οι εκπαιδευτικοί αυτές τις μέρες, να σκεφτούμε τον εκπαιδευτικό πέρα από την στερεοτυπική έκφραση της ταυτότητας, με άξονα την έννοια της έξης που εισήγαγε επιτυχημένα στην κοινωνιολογία ο Pierre Bourdieu.

Η έξη συνιστά δομηθείσα δομή που είναι προδιατεθειμένη να λειτουργήσει ως δομούσα δομή, να παραγάγει πρακτικές και παραστάσεις, αποτελεί σύστημα διαθέσεων που γεννά στρατηγικές οι οποίες μπορεί να είναι και ασυνείδητες. Η έξη είναι ένα είδος πρακτικής αίσθησης για αυτό που κάνει κάποιος σε μια δεδομένη κατάσταση.

Ο τρόπος εργασίας του εκπαιδευτικού και η επαγγελματική του εξέλιξη μπορούν να κατανοηθούν καλύτερα, αν συνδυάσουμε το μεθοδολογικό πρόταγμα του Stenhouse για την έρευνα περιπτώσεων εκπαιδευτικών σε συγκεκριμένα σχολεία, με την έννοια της «έξης» του Pierre Bourdieu.

Ο εκπαιδευτικός έχει μια ιστορία ζωής, προσωπικότητα, μόρφωση, πολιτική ιδεολογία και τυγχάνει μιας επαγγελματικής κοινωνικοποίησης, η οποία δομεί διαρκώς την επαγγελματική του έξη (διδακτικές πρακτικές, τρόπος κίνησης και συμπεριφοράς στην τάξη, αντιλήψεις για τη διδασκαλία) που με τη σειρά της λειτουργεί διαμορφωτικά στο χώρο στον οποίο εργάζεται ενώ, παράλληλα, διαμορφώνεται και η ίδια από αυτόν. Έτσι, η κατανόηση του τρόπου εργασίας του εκπαιδευτικού προϋποθέτει τη μελέτη της προσωπικής του ιστορίας (μόρφωση, ιδεολογία, στάση απέναντι στο ρόλο της εκπαίδευσης) και τη μελέτη του πλαισίου εργασίας του (μάθημα που διδάσκει, κλίμα του σχολείου). Υπάρχει η γνώση του διδακτικού αντικειμένου, αυτού, δηλαδή, που πρέπει να γνωρίζει ο εκπαιδευτικός προκειμένου να διδάξει με επάρκεια, η λογική της δράσης του εκπαιδευτικού που προσδιορίζεται από τις διδακτικές αρχές του εκπαιδευτικού (ίσως μια θεωρία μάθησης), οι οποίες αποτελούν μέρος της επαγγελματικής του έξης και είναι η βάση της ηθικής και διανοητικής αξίας όλων των επιλογών του και το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτός εργάζεται (νομοθεσία, σχολείο).

Υπάρχει, τέλος, και η διάσταση της διδασκαλίας ως τρόπου ύπαρξης ή τι σημαίνει για τον εκπαιδευτικό να είναι εκπαιδευτικός. Δεν έχει νόημα η μελέτη της διδασκαλίας ενός εκπαιδευτικού ξεχωριστά από την προσωπικότητά του και από το σχολείο στο οποίο εργάζεται, διότι δεν θα γίνει κατανοητό πώς το κάθε σχολείο μπορεί να διαμορφώσει τις πρακτικές του.

Όπως προαναφέραμε, ο εκπαιδευτικός λειτουργεί ταυτόχρονα σε διαφορετικά πλαίσια, τα οποία αλληλεπικαλύπτονται, αλληλεπιδρούν και αλληλοπροσδιορίζονται. Το βασικό πλαίσιο το οποίο θα μπορούσε να εγγυηθεί ψυχολογική σταθερότητα, επαγγελματική επάρκεια και ανάπτυξη, αποτελεσματική-παραγωγική λειτουργία του σχολείου (στα δύο βασικά πεδία: ήθος-μάθηση), είναι το πλαίσιο των σχέσεων με τους συναδέλφους, με τους ομότιμους στο ίδιο σχολείο.

Βασικό χαρακτηριστικό των καλύτερων εκπαιδευτικών συστημάτων, όπως αυτά αποτυπώνονται από το PISA, είναι ότι η διαφορά των «καλύτερων» μαθητών από τους «χειρότερους» είναι μικρή ή πολύ μικρή. Χαρακτηριστικό των αποτυχημένων εκπαιδευτικών συστημάτων είναι ότι η διαφορά ανάμεσα στον καλό και τον αδύναμο μαθητή είναι πολύ μεγάλη. Το χάσμα αυτό, είναι, προφανώς, μια μορφή επιβεβλημένης έξωθεν εκπαιδευτικής αδικίας.

Πώς επιτυγχάνεται λοιπόν η σμίκρυνση του χάσματος; Με τις κοινότητες πρακτικής και μάθησης των εκπαιδευτικών. Όπως περιγράφει η Lucy Crehan στο εξαίρετο βιβλίο της Φυτώρια Ευφυίας (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης), κάθε μάθημα δημιουργείται από ομάδα εκπαιδευτικών, δοκιμάζεται στην τάξη ενός εξ αυτών, με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας να παρακολουθούν στο παρασκήνιο.

Η ομάδα συνεδριάζει, διορθώνει, ξαναδοκιμάζει στην τάξη ενός άλλου μέλους της ομάδας και στο τέλος οριστικοποιεί ένα επαρκέστατο μάθημα, το οποίο μπορεί να αναπαραχθεί σε όλη τη χώρα. Αυτό δεν στερεί καθόλου τον εκπαιδευτικό από την παιδαγωγική του ελευθερία, να εμπλουτίσει ή να τροποποιήσει αυτό το μάθημα, όμως, κατά βάση, θα είναι ένα καλό έως άριστο μάθημα. Με τέτοια συνεργατική λογική χτίζονται οι κοινότητες μάθησης και πρακτικής, οι εκπαιδευτικοί αποκτούν αυτοπεποίθηση, οι γονείς βλέπουν την διαφορά, τα αποτελέσματα των σχολείων βελτιώνονται, το σύστημα βελτιώνεται, η κοινωνική ανισότητα (στο πεδίο αυτό) μειώνεται.

Μπορεί να γίνει αυτό στην Ελλάδα; Φυσικά και Προφανώς ΝΑΙ. Γινόταν σε πολύ μικρό βαθμό μέχρι χτες, γίνεται όλο και περισσότερο σήμερα και μπορεί να αποτελέσει τον κύριο τρόπο δόμησης διδακτικών προτάσεων για κάθε μάθημα στο άμεσο μέλλον. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, για κάθε διδακτικό αντικείμενο 8-10 ομάδες εκπαιδευτικών, μπορούν να δημιουργήσουν υψηλότατης ποιότητας μαθήματα, τα οποία θα μπορούν να αξιοποιηθούν από όλους τους εκπαιδευτικούς της χώρας. Και μόνο αυτό θα κλείσει σε κάποιο βαθμό το χάσμα ανάμεσα στους «καλούς» και «κακούς» μαθητές. Απαιτείται, απλώς, ένας στοιχειώδης συντονισμός των ομάδων.

Φυσικά και γνωρίζουμε ότι δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας που καθορίζει το τι και πως μαθαίνουν οι μαθητές. Φυσικά και παίζει ρόλο η κοινωνικοοικονομική κατάσταση της οικογένειας, οι επενδύσεις στην Παιδεία και άλλοι γνωστοί παράγοντες. Ο παράγοντας κοινωνική προέλευση (μορφωτικό κεφάλαιο της οικογένειας, κοινωνική τάξη του μαθητή) προφανώς και συνεχίζει να δρα καθοριστικά στην επίδοση του. Όμως, το σχολείο μόνο στο πλαίσιο τέτοιων δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων μπορεί να αμβλύνει – προφανώς όχι να εξαφανίσει – τις εκπαιδευτικές ανισότητες που σε κάθε περίπτωση είναι κοινωνικές.  

To συμπέρασμα που βγαίνει για το μέλλον, είναι ότι μόνο μια μεταρρύθμιση που θα κινητοποιήσει τη δημιουργικότητα του εκπαιδευτικού και θα τον οδηγήσει στη συγκρότηση κοινοτήτων μάθησης μπορεί να βελτιώσει το σχολείο, να αμβλύνει τις εκπαιδευτικές ανισότητες και να προωθήσει επαγγελματικά τον εκπαιδευτικό.

 

Σχόλια (14)

 
Σχολικός Σύμβουλος
04 Απρ 2020 21:40

ωραίο άρθρο, αποτυπώνει την συγκυρία. Οι σχολικοί σύμβουλοι θα επιταχύνουν ακόμη περισσότερο και θα αμβλύνουν τα αδύναμα σημεία των ΠΕΚΕΣ.

 
Η φύση της επιστήμης
05 Απρ 2020 10:48

Και ενώ για τη θεραπεία του σώματος προκειμένου να προτείνουμε και να χρησιμοποιήσουμε κάτι καταφεύγουμε στα αποτελέσματα σχετικών ερευνών, για τη θεραπεία του νου καταφεύγουμε σε αυθεντίες!
Γνωρίζουν οι συγγραφείς του άρθρου τις διαφορές στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση των εκπαιδευτικών που περιγράφει η Lucy Crehan και των Ελλήνων;
Προφανώς και μπορούμε να αντιγράψουμε τις συγκεκριμένες πρακτικές, αλλά με βάση ποια στοιχεία περιμένουμε το ίδιο αποτέλεσμα;

 
Η φύση της επιστήμης
05 Απρ 2020 10:56

Και ενώ για τη θεραπεία του σώματος καταφεύγουμε σε επιστημονικές έρευνες, προκειμένου να προτείνουμε και να χρησιμοποιήσουμε κάτι, για τη θεραπεία του νου καταφεύγουμε απλώς σε αυθεντίες.
Γνωρίζουν οι συντάκτες του άρθρου τις διαφορές στην εκπαίδευση μεταξύ των εκπαιδευτικών που περιγράφει η η Lucy Crehan και των Ελλήνων.
ΝΑΙ μπορούμε να εφαρμόσουμε και στην Ελλάδα τις πρακτικές αυτές, αλλά ποια ερευνητικά στοιχεία έχουμε για να υποθέτουμε ότι θα φτάσουμε και στα ίδια αποτελέσματα;

 
Δημήτρης Καλαϊτζίδης @ Η φύση της επιστήμης
05 Απρ 2020 14:47

Θεωρώ επαρκείς τους Έλληνες εκπαιδευτικούς να φέρουν σε πέρας ένα τέτοιο συνεργατικό έργο, ανεξάρτητα από την ποιότητα της πανεπιστημιακής τους εκπαίδευσης, την οποία, επίσης, θεωρώ επαρκή.

 
Η φύση της επιστήμης
05 Απρ 2020 16:41

@ Δημήτρης Καλαϊτζίδης
Πολύ σημαντικό που θεωρείτε και εσείς επαρκείς τους Έλληνες εκπαιδευτικούς και την ποιότητα της πανεπιστημιακής τους εκπαίδευσης.
Με κανένα τρόπο οι παρατηρήσεις μου δεν αμφισβήτησαν την ποιότητα των Ελλήνων εκπαιδευτικών και της πανεπιστημιακής τους εκπαίδευσης. Απλώς η εκπαίδευση τους είναι διαφορετική. Τα ελληνικά πανεπιστήμια βγάζουν εξαιρετικούς επιστήμονες, αλλά, εκτός εξαιρέσεων, με ελάχιστες γνώσεις Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας, και Διδακτικής του Γνωστικού τους Αντικειμένου.
Το ερώτημα είναι αν έχετε ερευνητικά δεδομένα που να υποστηρίζουν ότι οι αρχικές συνθήκες είναι συγκρίσιμες και επομένως περιμένουμε ανάλογο αποτέλεσμα.

 
Σ.Κ.@Σχολικός Σύμβουλος
05 Απρ 2020 17:38

Τα αδύνατα σημεία των ΠΕΚΕΣ δεν οφείλονται στα πρόσωπα αγαπητέ,αλλά σε ένα γραφειοκρατικό μοντέλο που εισήγαγε ο 4547 αναφορικά προς την δομή λειτουργία τους.Για να το πω με απλά λόγια:"χαθήκαμε μες στην πολλή συλλογικότητα".Οι δυο ανωτέρω εξαίρετοι συνάδελφοι και φίλοι μου που θα συnεχίσουν να κάνουν τη δοουλειά τους εξ' ίσου καλά και ως Σχολικοί Σύμβουλοι, έχουν δώσει αρκετά σημεία γραφής για το τί σημαίνει επαρκές στέλεχος της επιστημονικής και παιδαγωγικής καθοδήγησης.Και όχι μόνο αυτοί αλλά και δεκάδες άλλοι,που δεν έγιναν,για διάφορους λόγους ΣΕΕ.Τους ε'ιχα επισημάνει σε παλαιότερα σχόλιά μου.Το θέμα λοιπόν με τον νέο νόμο,του οποίου,όπως πληροφορούμαι,η μοριοδότηση είναι η πλέον δίκαιη που έγινε μέχρι σήμερα,είναι να μη "παρκάρει" με 200 ερώ επιδοματάκι τον Σχολικό Σύμβουλο "μέσα στη σχολική μονάδα",να μην τον βάλει να κάθεται μπροστά σε έναν υπολογιστή στο γραφείο του συλλόγου,με το πρόσχημα ότι τον έφερε δίπλα στους εκπαιδευτικούς,να μη τον υποβαθμίσει κι άλλο.Αυτό αναμένουμε...Τη μη υποβάθμιση του θεσμού και την ανάδειξη ,εκ νέου,της αυτόνομης,με έλεγχο βέβαια,επιστημονικής και παιδαγωγικής δράσης του,που ως ένα σημαντικό βαθμό περιέστειλε ο 4547..

 
pacifist anarchist
05 Απρ 2020 20:01

Αγαπητοί συνάδελφοι ο Bourdieu ως υποστηρικτής της θεωρίας του πολιτισμικού κεφαλαίου, ισχυρίζεται ότι η χαμηλή σχολική επίδοση των παιδιών της εργατικής τάξης δεν έχει καμία σχέση με την κουλτούρα της εργατικής τάξης. Θεωρεί ότι το πρόβλημα πρέπει να αποδοθεί στο εκπαιδευτικό σύστημα που υποτιμά τις γνώσεις, τις δεξιότητες και την εμπειρία και, κατά συνέπεια, την κουλτούρα των μαθητών της εργατικής τάξης. Αυτό δεν είναι αναγκαστικά μια σκόπιμη διαδικασία. Είναι απλώς μια συνέπεια του τρόπου με τον οποίο οργανώνεται η εκπαίδευση. Επίσης, ο Bourdieu υποστηρίζει ότι τα παιδιά της μεσαίας τάξης εισέρχονται στο εκπαιδευτικό σύστημα και επιτυγχάνουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα επειδή το πολιτιστικό τους υπόβαθρο είναι παρόμοιο με εκείνο της κυρίαρχης τάξης. Οι αξίες, οι αντιλήψεις και η συμπεριφορά συμπίπτουν με τις προσδοκίες των εκπαιδευτικών. Ο Bourdieu αναφέρεται σε αυτό το πλεονέκτημα ως "πολιτισμικό κεφάλαιο".
Αντίθετα, τα παιδιά της εργατικής τάξης αποτυγχάνουν, επειδή η γνώση και οι αξίες τους θεωρούνται κατώτερα και δεν μπορούν να ενταχθούν στη «φύση» του σχολείου. Οι γνώσεις και οι δεξιότητες που δεν χρειάζονται στη παραγωγική διαδικασία (συνήθως για την εργατική τάξη) δεν αποτελούν μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας (Αλεξίου, 1999). Τα χαρακτηριστικά του ιδανικού μαθητή συμπίπτουν με αυτά της μεσαίας τάξης, ενώ τα παιδιά της εργατικής τάξης τείνουν να αποκλίνουν από αυτά (Παπανής και Γιαβρίμης, 2007).
Σύμφωνα με τον Illich (1976), πολλοί άνθρωποι πιστεύουν λανθασμένα ότι το σχολείο εξασφαλίζει την εξάρτηση της εμπιστοσύνης του κοινού στα σχετικά επιτεύγματα της μάθησης. Ωστόσο, αντί να εξισώνει τις ευκαιρίες, το σχολικό σύστημα έχει μονοπωλήσει τη διανομή τους. Μια δεύτερη μεγάλη ψευδαίσθηση στην οποία στηρίζεται το σχολικό σύστημα είναι ότι η περισσότερη μάθηση είναι το αποτέλεσμα της διδασκαλίας. Η διδασκαλία, είναι αλήθεια, μπορεί να συμβάλει σε ορισμένες μορφές μάθησης υπό ορισμένες συνθήκες. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι αποκτούν τις περισσότερες γνώσεις εκτός σχολείου και στο σχολείο μόνο στο βαθμό που το σχολείο, σε λίγες πλούσιες χώρες, έχει καταστεί ο τόπος περιορισμού τους σε όλο και μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους. Τα σημερινά σχολεία έχουν οικοδομηθεί με την υπόθεση ότι υπάρχει ένα μυστικό σε όλα τα πράγματα και ότι η ποιότητα ζωής εξαρτάται από τη γνώση αυτού του μυστικού. Επίσης, αυτά τα μυστικά μπορούμε να μάθουμε μέσω μιας ελεγχόμενης αλληλουχίας και μόνο οι δάσκαλοι μπορούν να αποκαλύψουν σωστά αυτά τα μυστικά. Ένα πρόσωπο με «μορφωμένο μυαλό» καταλαβαίνει τον κόσμο ως μια πυραμίδα από ταξινομημένα πράγματα που είναι προσβάσιμα μόνο σε εκείνους που έχουν τα κατάλληλα «εισιτήρια». Τα περισσότερα μαθήματα συμβαίνουν τυχαία, και ακόμη και η πιο εκούσια εκμάθηση δεν είναι αποτέλεσμα προγραμματισμένης διδασκαλίας.
Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση για τα παιδιά της εργατικής τάξης είναι όνειρο απατηλό. Ποιός ενδιαφέρεται γι' αυτά τα παιδιά. Μόνο με λαϊκιστικα μέτρα τα "ενδυναμώνουν" για να πάρουν ένα χαρτί χωρίς αντίκρυσμα.

Να είστε καλά

Bourdieu P. (1986) The Forms of Capital, in Richardson, John G., ed., Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education, New York: Greenwood.
Αλεξίου Θ. (1999). Περιθώριο και ολοκλήρωση. Κοινωνική πολιτική ως μηχανισμός ελέγχου και κοινωνική πειθαρχία, Αθήνα: Παπαζήσης.
Παπανής Ε, Γιαβρίμης Π. (2007). Κοινωνιολογικές πτυχές της σχολικής αποτυχίας. http://ww.fa3.gr/arthra/35-school_failure-sociologically.htm.
Illich Ι. (1976). Κοινωνία χωρίς σχολεία. Γύρος: Αντωνόπουλος, Β. Και Ποταμιάνιος, Δ. (Eds). (2η έκδοση). Αθήνα: Βέργος.

 
ποιος ασχολείται;
05 Απρ 2020 20:17

κοσμογονία και θρίαμβος είναι η απόδοση της ελληνικής επιστημονικής κοινότητας και των σωμάτων ασφαλείας στα φλέγοντα ζητήματα που αντιμετωπίζει/αντιμετώπισε παράλληλα η χώρα. ας χαλαρώσουν οι εκπαιδευτικοί από την κομπορρημοσύνη και τον μαξιμαλισμό. εκτός τόπου και χρόνου η θριαμβολογία. ακαδημαϊκές ασκήσεις επί χάρτου και στις πλάτες ευσυνείδητων εκπαιδευτικών που ταλαιπωρούνται σε άνευ λόγου πολύπλοκες πλατφόρμες και αυτό όχι για να εφαρμοστεί φυσικά εξ αποστάσεως ή ανεστραμμένη τάξη αλλά για να διατηρηθεί η επαφή με το σχολείο...

 
Σ.Κ.@pacifist anarchist
05 Απρ 2020 20:27

Συγχαρητήρια για το σχόλιο-άρθρο..

 
Κ.Σ.@pacifist anarchist
05 Απρ 2020 21:11

Συγχαρητήρια και από μένα.
Υπάρχει, όμως, και η θεωρία του Bernstein και οι σχετικές έρευνες για τον "περιορισμένο" και τον "αναπτυγμένο" γλωσσικό κώδικα , που εξηγεί τις σχολικές δυσκολίες των μαθητών από τα χαμηλά κοινωνικο-πολιτισμικά στρώματα.

 
Don Quixote de la Mancha
05 Απρ 2020 21:19

@ pacifist anarchist
Πώς είναι δυνατόν η «κουλτούρα της εργατικής τάξης» να είναι συμβατή με την αποδοχή της «ενδυνάμωσης» που οδηγεί «σ' ένα χαρτί χωρίς αντίκρυσμα»;
Έχουν πολιτική ευθύνη όλοι όσοι επιτρέπουν στα παιδιά να αγωνίζονται για ένα τέτοιο χαρτί... Και αυτό το «όλοι» περιλαμβάνει και την εργατική τάξη. Και για προβληματισμό ας υπενθυμίσω ότι τη δεκαετία του 60 και του 70, πολλά παιδιά της ελληνικής επαρχίας αγωνίστηκαν και κατόρθωσαν να πάρουν το πρώτο τους χαρτί με αντίκρυσμα. Ακολούθησαν κι άλλα... Εγώ έχω τρία και ο Σ.Κ. αρκετά περισσότερα από εμένα και απορώ πώς γίνεται και συμφωνεί σε όλα!

 
Δημήτρης Καλαϊτζίδης
05 Απρ 2020 22:39

Αγαπητοί,
σας ευχαριστούμε για τα ευγενικά και προκλητικά (προς σκέψη) σχόλιά σας.
Ούτως ή άλλως, δεν μιλάμε πολύ αυτές τις μέρες για το σχολείο, μιλάμε πιο πολύ για μια προσπάθεια να μη χάσουν τα παιδιά την επαφή τους με την μικροκοινότητα της τάξης τους.
Ελπίζω να βρεθούμε σε συνέδρια και συναντήσεις και να εμβαθύνουμε στο σχολικό φαινόμενο.

 
Γιάννης Κατσαρός
06 Απρ 2020 03:17

Ενδιαφέρουσες και ελκυστικές οι βασικές έννοιες και οι θεωρητικές βάσεις του "σημειώματος", και ελπιδοφόρα και αισιόδοξη η προσπάθεια των δύο συναδέλφων, που έχουν δώσει και αξιόλογα δείγματα σχετικών προσπαθειών και πρακτικής, να τις συνδέσουν με την πραγματικότητα της ελληνικής εκπαίδευσης. Όμως πέραν των όσων έχουν επισημανθεί από προηγούμενους σχολιαστές, θέλω να σταθώ στην αντίφαση τίτλου και επιλόγου. Αν πράγματι πιστέψουμε ότι στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα έχει θριαμβεύσει η συνεργατική κουλτούρα και οι κοινότητες μάθησης, τότε τι την χρειαζόμαστε την μεταρρύθμιση που θα οδηγήσει τους εκπαιδευτικούς στη συγκρότηση κοινοτήτων μάθησης; Η εστίαση του άρθρου αφορά θέματα που αποτελούν κορυφαία ζητούμενα για την εκπαίδευση μας και ορθότητα αναδεικνύονται. Το σχέδιο ως αυτά όμως δεν μπορεί να εμφανίζεται τόσο απλό. Η θριαμβολογία δεν βοηθά τον αναστοχασμό. Ούτε η έμφαση στον κλάδο ή στην συγκυριακή συνεργατικότητα μέσω κοινωνικών δικτύων την ενδυνάμωση του επαγγελματισμού. Έχουμε ανάγκη τεκμηριωμένης με βάση τα δεδομένα ανακατεύθυνσης και καλά σχεδιασμένης σε όλες τις πτυχές της εκπαιδευτικής πολιτικής.

 
Don Quijote de la Mancha
06 Απρ 2020 09:46

@ Δημήτρης Καλαϊτζίδης
Αγαπητέ συνάδελφε,
Οι συναντήσεις σε χώρους τύπου Wembley όπου πολλοί φιλοσοφούσαν..., ετελείωσαν.
Στα μικρά αλωνάκια θα ξανασυναντηθούμε με ειδικό θεματολόγιο. Το είπε και ο Πρόεδρος!
Ό,τι ειπώθηκε, ειπώθηκε...

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.