Placeholder

ΒΟΥΛΗ

Οι τοποθετήσεις των εισηγητών και αγορητών των κομμάτων επί του πολυνομοσχεδίου του υπ. Παιδείας

Δημοσίευση: 04/06/2020
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΙΑΝΟΣ (Εισηγητής της Πλειοψηφίας): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κατά τη συζήτηση αυτού του εκπαιδευτικού νομοσχεδίου, τις προηγούμενες μέρες, αναδείχθηκαν τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις για το μέλλον και τον ρόλο του σχολείου και ευρύτερα της εκπαίδευσης στην πατρίδα μας.

Η πρώτη προσέγγιση λογική και φιλοσοφία είναι αυτή, που αποτυπώνεται, με σαφήνεια και συνέπεια, στις προβλέψεις του νομοσχεδίου, μία προσέγγιση, που θέλει το δημόσιο σχολείο ποιοτικό και σύγχρονο, να προσφέρει ολόπλευρη μόρφωση, αλλά και χρήσιμες δεξιότητες ζωής, να διαμορφώνει ελεύθερους και χρήσιμους, στην κοινωνία, πολίτες, να δίνει στα παιδιά από κάθε κοινωνικό, οικονομικό, και μορφωτικό υπόβαθρο τα απαραίτητα εφόδια, για να διεκδικήσουν την αριστεία, την προκοπή, αλλά και την ευτυχία σε όποιο πεδίο επιλέξουν και τους αρμόζει. Μία προσέγγιση, που θέλει το ελληνικό δημόσιο σχολείο να «αντλεί» από την ανεξάντλητη παρακαταθήκη του Πολιτισμού μας και να αναδεικνύεται, ταυτόχρονα, ως διεθνές παράδειγμα προς μίμηση.

Από την άλλη πλευρά, η δεύτερη συνεπής προσέγγιση βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Θέλει ένα σχολείο, που θα «κόβει» τα «φτερά» των μαθητών, στο όνομα ενός κακού εξισωτισμού. Θέλει ένα σχολείο της ήσσονος προσπάθειας, φοβικό, απέναντι στην καινοτομία και την κάθε αλλαγή, ένα σχολείο που, εν τέλει, θα διαιωνίζει, με τρόπο σκληρό και άδικο, τις υπαρκτές κοινωνικές ανισότητες.

Εν τέλει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, οι πλούσιες οικογένειες θα διασφαλίσουν ποιοτική εκπαίδευση για τα παιδιά τους. Είναι μία προσέγγιση, που ζητά να στερήσει από τα παιδιά την υπερπολύτιμη για ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή τους «καλλιέργεια» της προσωπικής ευθύνης και είναι η προσέγγιση του παιδαγωγικού λαϊκισμού και πληθωρισμού. Με την προσέγγιση αυτή, δυστυχώς, είναι ελάχιστες οι δυνατότητες σύνθεσης και συναίνεσης. Οι διαφορές είναι μεγάλες και θεμελιακές.

Υπάρχει, όμως, και μια τρίτη προσέγγιση, όχι τόσο συνεκτική, αλλά σημαντική. Είναι η προσέγγιση της βαθιάς δυσπιστίας, απέναντι σε κάθε αλλαγή, της μειωμένης εμπιστοσύνης και της καχυποψίας, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά, πρωτίστως, γιατί τις τελευταίες δεκαετίες το κράτος, συχνά, αποδεικνύει, ότι δεν μπορεί να διασφαλίσει το θετικό πρόσημο των αλλαγών που νομοθετεί.

Τους δύσπιστους, λοιπόν, αυτούς συμπολίτες μας, που, ως ένα βαθμό, ευλόγως, έχουν αυτή τη στάση, οφείλουμε να προσπαθήσουμε να τους μεταπείσουμε στην πράξη. Οφείλουμε να αποκαταστήσουμε έμπρακτα το απαραίτητο εκείνο κεφάλαιο εμπιστοσύνης, πάνω στο οποίο οι κοινωνίες οικοδομούν την πρόοδό τους.

Το νομοσχέδιο αυτό, με το περιεχόμενό του, μας δίνει αυτή την ευκαιρία. Είναι στο χέρι μας και είναι χρέος μας να διασφαλίσουμε στην πράξη το νομοθετικό πρόσημο των σημαντικών αλλαγών, που νομοθετούνται για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου, για την ενίσχυση της διδασκαλίας των αγγλικών, για την εισαγωγή των εργαστηρίων δεξιοτήτων, για τη βάση του 10, για την τράπεζα θεμάτων, για το «κόντρα» μάθημα, για την ενίσχυση των Πρότυπων και Πειραματικών Σχολείων.

Η πρόκληση, λοιπόν, είναι διπλή, αφενός με την πρόβλεψη του νομοσχεδίου να ενισχυθεί σημαντικά η ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης, αφετέρου να λειτουργήσουν τα αποτελέσματα αυτά, ως ένα σημαντικό βήμα, για την αντιμετώπιση της μεγάλης «πληγής» της έλλειψης εμπιστοσύνης και της καχυποψίας, που «δηλητηριάζουν» κάθε προσπάθεια σύνθεσης και υπονομεύουν τις προοπτικές της πατρίδας μας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όπως τόνισα και στην α΄ ανάγνωση του νομοσχεδίου, κανείς δεν αιφνιδιάστηκε από τις προβλέψεις του. Στη συντριπτική τους πλειονότητα όλα υπήρχαν στο προεκλογικό μας πρόγραμμα, που θέσαμε, πλήρως και εγκαίρως, στην κρίση των πολιτών. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα νομοσχέδιο, που, τόσο ως προς τη γενική του φιλοσοφία, όσο και ως προς τις συγκεκριμένες προβλέψεις του, είναι εδώ και καιρό γνωστό, αλλά και συζητήθηκε εκτενώς, τόσο κατά τη φάση της δημόσιας διαβούλευσης, όσο και κατά τη φάση της επεξεργασίας.

Πρόκειται, επίσης, για νομοσχέδιο από κάτω προς τα πάνω, που ξεκινά, από το Νηπιαγωγείο και φτάνει ως το Πανεπιστήμιο, εισάγοντας αλλαγές με άμεσο χαρακτήρα, εκεί όπου χρειάζεται, αλλά και με αρκετό χρόνο προσαρμογής, εκεί που αυτό απαιτείται, ώστε να μην ανατρέπονται σχεδιασμοί ζωής για τα παιδιά τις οικογένειές τους και τους εκπαιδευτικούς.

Με το Πρώτο Μέρος του νομοσχεδίου, εισάγονται πιλοτικά τα εργαστήρια δεξιοτήτων από το Νηπιαγωγείο, μέχρι και το Γυμνάσιο, με τέσσερις θεματικούς κύκλους, που αφορούν το ευ ζην, το περιβάλλον, την κοινωνική ενσυναίσθηση και ευθύνη, τη δημιουργική σκέψη και πρωτοβουλία, και, επιμέρους, θεματικές, που εκτείνονται από τον εθελοντισμό, την οικολογική συνείδηση, την οδική ασφάλεια, μέχρι την πρόληψη από εξαρτήσεις, τον αλληλοσεβασμό και τη διαφορετικότητα, την επιχειρηματικότητα, τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, τη ρομποτική και τις νέες τεχνολογίες.

Πρόκειται για ζητήματα κρίσιμα και επίκαιρα, που παρέχουν στα παιδιά σημαντικές «ήπιες» δεξιότητες ζωής, τεχνολογίας και επιστήμης. Εισάγεται πιλοτικά στο Νηπιαγωγείο η εξοικείωση των παιδιών, με στοιχεία της αγγλικής γλώσσας, μέσω δημιουργικών δραστηριοτήτων και ενισχύεται η διδασκαλία των αγγλικών και στα Δημοτικά, όπως, επίσης, ενισχύεται συνολικά η διδασκαλία της Πληροφορικής, των κλασικών γραμμάτων και της φυσικής αγωγής.

Ακούσαμε διάφορες φωνές, επιφυλάξεις, ως προς αυτή την πρόβλεψη. Όμως, τα παιδιά έρχονται σε επαφή με τα αγγλικά, ήδη, από την προσχολική ηλικία και η ενθάρρυνση της εξοικείωσης με τη διεθνή αυτή γλώσσα, επουδενί, δεν υποβαθμίζει τη βαρύτητα στην διδασκαλία της ελληνικής. Μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει, όπως αυτό θα καταδειχθεί -πιστεύω- και στην εκπαιδευτική πρακτική.

Στο Γυμνάσιο, αυξάνονται σε 7 από 4 τα, γραπτώς, εξεταζόμενα μαθήματα, ορίζονται οι βάσεις του 10, ή ο μέσος όρος του 13 για την προαγωγή και την απόδοση των μαθητών. Τίθεται όριο τεσσάρων μαθημάτων προς επανεξέταση, το Σεπτέμβριο και καταργείται η δεύτερη εξεταστική του Ιουνίου.

Οι προβλέψεις αυτές έχουν ξεκάθαρο παιδαγωγικό χαρακτήρα και φιλοσοφία και ενισχύουν τη δομή και τον προσανατολισμό του εκπαιδευτικού προγράμματος, συνδέουν στη συνείδηση του παιδιού τις πράξεις και τις επιλογές με τις συνέπειες, κάτι που δεν επιτυγχάνεται αποτελεσματικά, σε ένα περιβάλλον υπερβολικής χαλαρότητας, που υπονομεύει την αναγκαία για τη ζωή του αυριανού ενήλικα, «καλλιέργεια» της προσωπικής υπευθυνότητας.

Σε ό,τι αφορά ειδικά το Λύκειο εισάγεται ο θεσμός της «Τράπεζας Θεμάτων» Διαβαθμισμένης Δυσκολίας και αναπροσαρμόζεται η «αρχιτεκτονική» του συστήματος εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, με τη μείωση των ομάδων προσανατολισμού από τέσσερις σε τρεις, την επαναφορά των συντελεστών «βαρύτητας» σε δύο μαθήματα, ανά επιστημονικό πεδίο, την επαναφορά των λατινικών στα εξεταζόμενα μαθήματα της ομάδας προσανατολισμού ανθρωπιστικών σπουδών, αλλά και την εισαγωγή του «κόντρα» μαθήματος και στα μαθηματικά και στην ιστορία, ανάλογα με την ομάδα προσανατολισμού.

Ενισχύεται έτσι ο ρόλος του Λυκείου, ως βαθμίδας σφαιρικής «καλλιέργειας» των μαθητών. Διαμορφώνεται ένα κοινό και συνεκτικό πλαίσιο κάλυψης της ύλης και αντικειμενικής αξιολόγησης, ενώ σημαντική είναι στην κατεύθυνση αυτή και η δρομολόγηση από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, της διαμόρφωσης νέων προγραμμάτων σπουδών και σύνταξης νέων βιβλίων για όλες τις βαθμίδες του σχολείου, με έμφαση στην ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων, τη χρήση πολλαπλών «πηγών» και συγκριτικής ανάλυσης, καθώς και την εφαρμογή καινοτόμων μεθόδων διδασκαλίας.
Ιδιαίτερη σημασία έχουν ακόμα οι προβλέψεις για την ενίσχυση των Προτύπων και των Πειραματικών σχολείων και του ρόλου τους, στο σχεδιασμό και την εφαρμογή διαφοροποιημένων και καινοτόμων εκπαιδευτικών πολιτικών, στη χώρα μας. Εμείς διαφωνούμε, απολύτως, με το επιχείρημα, ότι η καταπολέμηση της ανισότητας συνεπάγεται την ισοπέδωση προς τα κάτω. Αντιθέτως, πιστεύουμε ότι δίνουμε περισσότερες ευκαιρίες διάκρισης, αριστείας και προκοπής στα παιδιά μας, με αυτές τις διαδικασίες, σε οποιοδήποτε πεδίο και αντικείμενο επιλέξουν και τους ταιριάζει τόσο καλύτερα και για τα ίδια και για την κοινωνία μας συνολικά.

Πιστεύουμε λοιπόν ότι το σχολείο είναι, μεταξύ πολλών άλλων, το αποτελεσματικότερο εργαλείο που μπορεί να διαθέτει μια κοινωνία για να ενισχύσει την κοινωνική κινητικότητα, δηλαδή τη δυνατότητα τα παιδιά, από κάθε υπόβαθρο, να έχουν πρόσβαση σε ουσιαστικές ευκαιρίες και να διεκδικήσουν με αξιώσεις τα όνειρά τους. Ένα σχολείο που αποθαρρύνει τη σκληρή δουλειά, την ανάληψη ευθύνης, την ενεργητική στάση απέναντι στη ζωή, την όρεξη για προκοπή και διάκριση, διαιωνίζει εν τέλει και τις άδικες ταξικές ανισότητες. Γι αυτό ακριβώς και έχει ιδιαίτερο συμβολισμό και αξία η απόφαση της κυβέρνησης, η επέκταση των προτύπων και των πειραματικών να ξεκινήσει από την δυτική Αττική. Σημαντικές είναι επίσης οι προβλέψεις για την ενίσχυση της ελληνόγλωσσης εκπαίδευση στο εξωτερικό, για την αποτελεσματικότερη κάλυψη των κενών, την απλοποίηση των σχετικών διαδικασιών και την παροχή κινήτρων και μεγαλύτερης ελευθερίας στους εκπαιδευτικούς.

Ξεχωριστά θέλω να αναφερθώ στις προβλέψεις του τέταρτου κεφαλαίου, για τον προγραμματισμό και την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου. Όπως είχαμε δεσμευτεί προεκλογικά, θεσμοθετείται ένα νέο πλαίσιο για την αξιολόγηση που περιλαμβάνει τόσο την εσωτερική αξιολόγηση, αυτοαξιολόγηση, στο επίπεδο της σχολικής μονάδας, όσο και την εξωτερική αξιολόγηση, με το ενεργό ρόλο του ΙΕΠ και της αρχής διασφάλισης της ποιότητας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Εδώ κυρίως έγκειται η πρόκληση για το Υπουργείο αλλά και για την Κυβέρνηση συνολικά να απαντήσει έμπρακτα στην επιφυλακτικότητα και την καχυποψία. Όλοι μας λοιπόν, ακόμη και όσοι διαφωνούν με τις προβλέψεις για την αξιολόγηση, πιστεύω ότι αναγνωρίζουμε εξίσου ότι ο εντοπισμός και η αναγνώριση της σκληρής δουλειάς και του θετικού αποτελέσματος, η διάχυση των αποδοτικών καινοτόμων πρακτικών σε ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα και η διαδικασία, αλλά και η δυνατότητα διορθωτικής και βελτιωτικής παρέμβασης, όπου αυτό χρειάζεται είναι προϋποθέσεις για τη διασφάλιση της ποιότητας της εκπαίδευσης που παρέχουμε στα παιδιά μας. Η ουσιαστική αξιολόγηση, λοιπόν, είναι απολύτως απαραίτητη. Αυτό που χρειάζεται είναι μέσα από την πρακτική, να πειστούν ακόμη και οι πιο δύσπιστοι ότι η αξιολόγηση θα γίνεται με τρόπο επιστημονικό και αδιάβλητο, ότι δεν θα έχει τιμωρητικό χαρακτήρα, ότι θα λειτουργεί με αποκλειστικό γνώμονα το καλό της εκπαιδευτικής διαδικασίας συνολικά, ότι εν τέλει θα αποτελέσει ένα αποτελεσματικό εργαλείο στα χέρια των ευσυνείδητων εκπαιδευτικών μας. Είμαι βέβαιος ότι αυτό πολύ γρήγορα θα καταδειχθεί στην πράξη και σε αυτό βεβαίως θα συμβάλουν οι ουσιαστικές δυνατότητες, διαρκούς περαιτέρω επιμόρφωσης και κατάρτισης των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων. Ιδιαίτερα, λοιπόν, θετικό πρόσημο έχουν επίσης οι προβλέψεις για τον ορισμό συμβούλων σχολικής ζωής, σε κάθε σχολική μονάδα, οι οποίοι θα παρεμβαίνουν, θα καθοδηγούν και θα επιμορφώνουν γονείς και κηδεμόνες για ζητήματα όπως η διαχείριση κρίσεων, η πρόληψη και η αντιμετώπιση ακραίων συμπεριφορών, οι μαθησιακές δυσκολίες, καθώς και οι προβλέψεις του άρθ. 39 για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του σχολικού εκφοβισμού. Απολύτως απαραίτητες είναι επίσης οι ρυθμίσεις και τα κίνητρα για την αποτελεσματικότερη πλήρωση των κενών σε εκπαιδευτικούς, ιδίως σε δυσπρόσιτες περιοχές που περιλαμβάνουν τη διπλή μοριοδότηση, τη διετή διάρκεια ισχύος των πινάκων κατάταξης, αλλά και τις ποινές αποκλεισμού σε εκπαιδευτικούς που δεν αναλαμβάνουν υπηρεσία σε σχολεία των περιοχών που ήδη έχουν επιλέξει. Το φαινόμενο λοιπόν, ακόμα και σε περιοχές μικρής σχετικής χιλιομετρικής απόστασης από την πρωτεύουσα, όπως ορεινές περιοχές στην Αργολίδα, είναι έντονο και δημιουργεί τεράστια προβλήματα. Οι ρυθμίσεις, λοιπόν, αυτές κινούνται ακριβώς στην κατεύθυνση της έμπρακτης κατοχύρωσης της συνταγματικής επιταγής για ισότιμη πρόσβαση όλων των μαθητών στο αγαθό της εκπαίδευσης και στην ίδια κατεύθυνση κινούνται οι προβλέψεις που αφορούν στους διορισμούς στην ειδική αγωγή, όπου σύμφωνα και με τις δεσμεύσεις της Κυβέρνησης, ήδη έχει προχωρήσει κανονικά η διαδικασία για τα 1040 άτομα πολιτικού προσωπικού ειδικής αγωγής, αλλά και συνεχίζεται η διαδικασία για την πρόσληψη των 4.500 εκπαιδευτικών στην ειδική αγωγή.

Τέλος σε ότι αφορά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με το νομοσχέδιο αυτό προωθείται ακόμη περισσότερο ο στόχος για ένα πανεπιστήμιο που θα υπηρετεί τη γνώση και την έρευνα απρόσκοπτα, με ενισχυμένη αυτονομία, με εξωστρέφεια και δυναμισμό, απαλλαγμένο από ιδεοληψίες και εξωγενείς αθέμιτες παρεμβάσεις. Στην κατεύθυνση αυτή υπογραμμίζω τη δυνατότητα αυτόνομης ίδρυσης ξενόγλωσσων προπτυχιακών προγραμμάτων, κοινών και επιπλέον προγραμμάτων, μεταξύ ελληνικών και ξένων ιδρυμάτων, καθώς και θερινών προγραμμάτων, τον εξορθολογισμό του πλαισίου των μετεγγραφών με την εισαγωγή ακαδημαϊκού κριτηρίου και τις αλλαγές στη διαδικασία της ανάδειξης των πρυτανικών αρχών που ενισχύουν τη διαφάνεια και την ανεξαρτησία.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τις εβδομάδες αυτές που μας πέρασαν ολόκληρη η εκπαιδευτική κοινότητα της πατρίδας μας, δάσκαλοι, καθηγητές από το νηπιαγωγείο έως και τα πανεπιστήμια, παιδιά και νέοι άνθρωποι και οι οικογένειές τους, έδωσαν με πείσμα, υψηλό φρόνημα, ευσυνειδησία και αισιοδοξία ένα συγκινητικό αγώνα και ένα συγκινητικό αγώνα ενάντια στις δυσκολίες των αναγκαίων περιορισμών για την εξάπλωση της πανδημίας. Σε μια πρωτόγνωρη έκτακτη συνθήκη δοκιμάστηκαν νέα εργαλεία και τεχνικές επισκεφτήκαμε τη δημιουργικότητα των ανθρώπων της εκπαίδευσης και το αποτέλεσμα μας δικαίωσε όλους, όχι μόνο η εκπαιδευτική διαδικασία παρέμεινε ζωντανή από το διάστημα, αλλά και όλοι μας, μέσα από αυτή την προσπάθεια, πήραμε πολύτιμες ανάσες αισιοδοξίας ότι από αυτή την περιπέτεια θα βγούμε νικητές και θα αποκαταστήσουμε την κανονικότητα, απέναντι σε αυτούς τους εκπαιδευτικούς που προσπάθησαν διπλά αυτές τις εβδομάδες, απέναντι στα παιδιά και τους νέους ανθρώπους που δεν έχασαν το κουράγιο και την αισιοδοξία τους, απέναντι στην ελληνική οικογένεια που για μια ακόμη φορά άντεξε στα δύσκολα, οφείλουμε να καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια ώστε η παιδεία μας να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο, να γίνει ακόμη καλύτερη, ακόμα πιο ποιοτική και ανταγωνιστική. Οφείλουμε να διασφαλίσουμε τις υλικές, θεσμικές, ειδικές προϋποθέσεις ώστε οι πολλές αλλά διάσπαρτες νησίδες ποιότητας που υπάρχουν σε κάθε σχολείο, σε κάθε νηπιαγωγείο και πανεπιστήμιο της χώρας μας, να συνδεθούν αποτελεσματικά και να κυριαρχήσουν. Τις τελευταίες μέρες προβλήθηκε στα μέσα το αίτημα μιας μικρής ομάδας φοιτητών να περάσουν όλα τα μαθήματα αυτού του εξαμήνου χωρίς εξετάσεις λόγω πανδημίας. Σας διαβεβαιώ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι η συντριπτική πλειονότητα των νέων ανθρώπων το βλέπει αυτό ως ένα ωραίο αστείο. Τα παιδιά που αυτές τις μέρες ανυπομονούσαν να γυρίσουν στο σχολείο, μετά την περιπέτεια της καραντίνας, δεν ικανοποιούνται με το λίγο και το μέτριο, με την ισοπέδωση, θέλουν ένα σχολείο δημιουργικό, δυναμικό που θα τους δίνει κίνητρα, ερεθίσματα και έμπνευση για δουλειά.

Ένα σχολείο που θα τα παρακινεί να γίνονται ολοένα και καλύτερα στη γνώση και στην αρετή. Είμαι, λοιπόν, ευτυχής γιατί με αυτό το νομοσχέδιο κάνουμε ένα σημαντικό βήμα σε αυτή την κατεύθυνση. Σε αυτή τη λογική, τη φιλοσοφία που εκφράζει την συντριπτική πλειονότητα της εκπαιδευτικής κοινότητας και της ελληνικής κοινωνίας, ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τις απαιτήσεις της εποχής μας, αλλά και υπηρετεί το σταθερό όραμα μιας Ελλάδας που λειτουργεί ως φάρος παιδείας και πολιτισμού με ευρύτερη διεθνή ακτινοβολία. Ευχαριστώ πολύ.
 
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΙΛΗΣ (Εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ):   Το νομοσχέδιο έχει ορισμένες διατάξεις, οι οποίες είναι πολλαπλά αναχρονιστικές.

Πρώτον, αυξάνει τον αριθμό των παιδιών ανά τμήμα στα Δημοτικά και στα Νηπιαγωγεία, με αποτέλεσμα μέσα στην πανδημία κιόλας που μιλάμε για μείωση του αριθμού των τμημάτων, να μην έχουμε τμήματα ανάλογα με τις παιδαγωγικές ανάγκες, οι οποίες είναι η ομαδοσυνεργατική, η διαδραστική, η μαστροκεντρική διδασκαλία μέσα στην τάξη, αλλά έχουμε ένα μοντέλο που ενισχύει τη διαδικασία από απόσταση μέσα στην τάξη του εκπαιδευτικού με τα παιδιά.  Είναι λυπηρό το επιχείρημα που ακούστηκε, ότι με αυτόν τον τρόπο θα είναι πιο ουσιαστική η διδασκαλία. Αυξήστε, λοιπόν, τον αριθμό των παιδιών σε κάθε τμήμα κατά τα 40 και 50, για να γίνει ακόμη πιο ουσιαστική η διδασκαλία του μαθήματος.

Κοιτάξτε, όταν μιλάμε για την προσπάθεια το σχολείο να είναι ουσιαστικό, να μην υπάρχει, όπως μας αναφέρατε, η ήσσον προσπάθεια, να μην υπάρχει μια αντίληψη παραγνωρίσεις των εκπαιδευτικών αναγκών. Δεν είναι δυνατόν να θεωρούμε ότι ο αριθμός, η αναλογία διδασκόντων διδασκομένων δεν συντελεί ακριβώς στη βελτίωση του σχολείου. Εκτός και αν θεωρείτε ότι η ήσσον προσπάθεια αφορά τους εκπαιδευτικούς ότι, αν έχουν περισσότερα παιδιά θα κουραστούν περισσότερο, αλλά θέλουν λιγότερα παιδιά για αν υπάρχει ήσσον προσπάθεια εκ μέρους αυτών. Τέτοια κωμικοτραγικά επιχειρήματα, ελπίζω να μην ακουστούν σήμερα στη Βουλή.

Για αυτό το θέμα, λοιπόν, ακούμε ένα επιχείρημα που συγκαλύπτει το πρόβλημα, ότι και οι άλλες τάξεις έχουν 25 παιδιά, γιατί να μην έχει και η πρώτη δημοτικού από φέτος. Η πρώτη δημοτικού από φέτος με απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είχε 22 παιδιά, θετικό ή αρνητικό; Εσείς λέτε αρνητικό και το αυξάνεται ξανά. Έτσι θα προχωρήσουμε;

Για τα Νηπιαγωγεία ακούσαμε συγκροτημένες αντιθέσεις, αντιδράσεις, κρητικές  όλων των παιδαγωγικών τμημάτων της χώρας μας και της ΔΟΕ. Δεν ακούσαμε κανένα επιχείρημα της Κυβέρνησης για ποιο λόγο θέλουν να βάλουν τη διδασκαλία της αγγλικής γλώσσας στα παιδιά των 4, 5 και 6 ετών. Η ΔΟΕ έφερε και ένα πίνακα από την «ΕΥΡΙΔΙΚΗ» που αφορούσε το 2017. Η κυρία Υπουργός κατέθεσε έναν άλλο πίνακα που αφορά το 2018 -2019.

Κάναμε τον κόπο να διαβάσουμε την Έκθεση της «ΕΥΡΙΔΙΚΗΣ», η οποία είναι 210 σελίδες και όχι μόνο τον πίνακα που μας πέταξε εδώ έτσι η κυρία Υπουργός, από την οποία προκύπτουν τα εξής ενδιαφέροντα στοιχεία: Για την πρώιμη διδασκαλία ξένης γλώσσας, όχι αγγλικής και έχει σημασία αυτό στην «ΕΥΡΙΔΙΚΗ», που είναι η ευρωπαϊκή έρευνα, είδαμε ότι από το ένα σύνολο περίπου - αν θυμάμαι καλά - 43 χωρών που καταγράφονται στην Έκθεση, μόνο 14 από τις οποίες 12 μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν υιοθετήσει κάτω των έξι ετών τη διδασκαλία ξένης γλώσσας. Ποιοι δεν έχουν υιοθετήσει τη διδασκαλία στο Νηπιαγωγείο ξένης γλώσσας;

Οι εξής σημαντικές χώρες που λαμβάνουν πρόστιμα για τα παιδαγωγικά τους κριτήρια: Η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Αυστρία, η Ολλανδία, η Τσεχία, η Σλοβακία, η Σλοβενία, η Δανία, η Σουηδία, η Νορβηγία, η Ολλανδία και η Βρετανία και από όσες χώρες έχουν υιοθετήσει το μοντέλο της πρώιμης διδασκαλίας και το τονίζω της ξένης γλώσσας, ορισμένες δεν εννοούν αυτό που εννοεί το Υπουργείο, εννοούν τοπικές γλώσσες, γλώσσες της δικής τους αυτόνομης περιοχής.

Στην Ισπανία, για παράδειγμα, διδάσκεται στο Νηπιαγωγείο η γλώσσα της κάθε τοπικής αυτόνομης δημοκρατίας. Επίσης, στη Βουλγαρία, όπου διδάσκεται μαζί με την επίσημη τη βουλγαρική γλώσσα και η μητρική γλώσσα των παιδιών που μπορεί να είναι η τουρκική, για παράδειγμα, για τη τουρκική μειονότητα.

Επίσης, στο Βέλγιο η δεύτερη ξένη γλώσσα είναι σε περιοχές που υπάρχουν συγκροτημένοι πληθυσμοί που μιλούν τη γερμανική και όχι δεύτερη γλώσσα σε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα του Βελγίου.

Στο Λουξεμβούργο, για παράδειγμα, το εκπαιδευτικό σύστημα ορίζεται ως πολυγλωσσικό.

Το ελληνικό δεν είναι πολυγλωσσικό σύστημα. Άρα και αυτή είναι μια λάθος σύγκριση.

Στη Φινλανδία, υπάρχει μια πληθώρα ξένων γλωσσών και όχι μόνο η αγγλική, η ρωσική, για παράδειγμα, όπως επίσης και έχει σημασία αυτό και οι γλώσσες των παιδιών προσφύγων και μεταναστών που είναι στη χώρα αυτή.

Αν είχε μια αξία να κουβεντιάζουμε σήμερα την εισαγωγή, όχι μιας διδασκαλίας, αλλά μιας υποβοηθητικής γλωσσικής διαδικασίας στα Νηπιαγωγεία θα ήταν εκεί που υπάρχουν πολλά παιδιά προσφύγων, η γλώσσα προέλευσης, η μητρική γλώσσα των προσφύγων. Όχι μόνο δεν το κάνετε, αλλά και στη Θράκη που είχαμε κάνει ένα βήμα με την επιμέλεια της τουρκικής γλώσσας με μία βοηθό νηπιαγωγό, το καταργήσαμε, δίνοντας ξανά επιχείρημα για να μπορούμε οι ακραίοι κύκλοι της μειονότητας στη Θράκη να ακυρώνουν και να ελέγχουν τα παιδιά, να μην αφήνουν τα παιδιά της μειονότητας να ακούσουν από το ελληνικό κράτος μια δημοκρατική διαπαιδαγώγηση.

Κύριε και κύριοι συνάδελφοι, δεν θα επιμείνω κι άλλο στο ζήτημα αυτό. Πιστεύω ότι είναι σαφής η διεθνής πραγματικότητα, αλλά το σημαντικότερο είναι σαφής η γνώμη όλων των ειδικών. Θα θέλαμε μια γνωμοδότηση από κάποιον ειδικό από εσάς, ποιοι είναι αυτοί, τι λένε;

Έτσι αποφασίζει το Υπουργείο;

Σε σχέση τώρα με το θέμα των προσφυγόπουλων, αυτές τις μέρες 11.000 οικογένειες που έχουν τύχει πολιτικού ασύλου στη χώρα μας εκδιώκονται από τα σπίτια τους με απόφαση της Κυβέρνησης. Σε λίγο καιρό θα τους δούμε να περιφέρονται στον δρόμο. Αυτές οι οικογένειες έχουν παιδιά, τα οποία μέχρι τώρα που τελειώνει η σχολική χρονιά πήγαιναν στα σχολεία. Το Υπουργείο Παιδείας έχει κάποιο ενδιαφέρον για αυτά τα παιδιά; Τι θα γίνει; Ενδιαφέρεται, αν εκδιωχθούν τα παιδιά από τα σχολεία και οι οικογένειες από τα σπίτια τους; Ή είναι θέμα του κυρίου Μηταράκη και αυτό, με τα γνωστά αποτελέσματα;

Λυπάμαι για αυτή την αναισθησία που επιδεικνύει η Κυβέρνηση στο ζήτημα των προσφύγων με πολιτικό άσυλο στη χώρα μας και ειδικότερα για την αδιαφορία που επιδεικνύει το Υπουργείο για τα προσφυγόπουλα αυτών των οικογενειών.

Ακούμε και άλλα επιχειρήματα, τα οποία αφορούν άλλα ζητήματα. Στο γενικό μότο ότι πάμε για ένα σχολείο χωρίς ταξικές διακρίσεις, εδώ γελάμε όλοι. Ακούστε το σχολείο με εξετάσεις λαιμητόμους, είναι σχολείο που θέλει περισσότερα χρήματα να δίνουν οι οικογένειες για να ανταποκριθούν σε αυτές τις παράλογες εξετάσεις, δηλαδή, είναι ένα σχολείο με κοινωνικές και ταξικές διακρίσεις. Αυτό είναι ο ορισμός στην παιδαγωγική επιστήμη. Το σχολείο, το οποίο με την Τράπεζα Θεμάτων, που μια φορά εφαρμόστηκε, άφησε στον τόπο το 24%, ένα στα τέσσερα παιδιά, δεν είναι σχολείο που προάγει την ισότητα ανάμεσα στα παιδιά. Είναι σχολείο που επιβραβεύει, δυστυχώς, την βάρβαρη κοινωνική ανισότητα.

Είναι σχολείο που επιβραβεύει, δυστυχώς, την βάρβαρη κοινωνική ανισότητα.

Θα πω ένα παράδειγμα. Ακούστε.

Το ευρωπαϊκό σχολείο που υπάρχει σε ορισμένες χώρες στην Ευρώπη υπάρχει και στις Βρυξέλλες, που είναι μια σύνθεση των ιδιαιτεροτήτων των εκπαιδευτικών των διαφόρων χωρών και θα έλεγε κανείς μια σύνθεση των καλύτερων πρακτικών, δεν έχει εξετάσεις μέχρι και το Γυμνάσιο και εννοώ τελικές εξετάσεις.  Τα τεστ γίνονται, βεβαίως, αυτό είναι άλλη ιστορία.

Το λαμβάνετε αυτό υπόψη σας;

Όχι.

Αντιθέτως, αυξάνετε τον εξεταστικό φόρτο εις βάρος της διαδικασίας της μάθησης και στο Γυμνάσιο και, βεβαίως, στο Λύκειο έχουμε πανελλαδικού τύπου εξετάσεις με την Τράπεζα Θεμάτων από την Α΄ Λυκείου.

Έτσι θα προχωρήσουμε στην αναβάθμιση της εκπαίδευσης διώχνοντας παιδιά; Δυσκολεύοντας το σχολείο;

Δημιουργώντας προϋποθέσεις όχι να δημιουργείται μια αγάπη του παιδιού προς τη μάθηση, αλλά να ενισχύονται στοιχεία που απομακρύνουν το παιδί από μια ουσιαστική διαδικασία σχολική;

Θα μπορούσαμε και άλλα ζητήματα να αναφέρουμε.

Η περιβόητη αυτονομία. Θέλουμε αυτονομία των σχολείων με την έννοια της εμπιστοσύνης στο Σύλλογο Καθηγητών, στο Σύλλογο των Δασκάλων.

Αυτή είναι η δύναμη της αυτονομίας. Η εμπιστοσύνη που σημαίνει αρμοδιότητες στο Σύλλογο των Εκπαιδευτικών.

Δεν το κάνετε εσείς αυτό.

Εσείς επαναφέρετε τον αλήστου μνήμης νόμο της κυρίας Διαμαντοπούλου χωρίς την πλειοψηφία της κυρίας Διαμαντοπούλου εδώ μέσα. Είναι κουτσουρεμένη πια η πλειοψηφία σας και αυτό δείχνει την πολιτική σας απομόνωση μέσα στη Βουλή.  Το νόμο που δίνει τη δυνατότητα όχι μιας αξιολόγησης που είναι αναγκαία η αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, όχι αυτό το πράγμα.

Εσείς επαναφέρετε ένα μοντέλο νεοεπιθεωρητισμού στην εκπαίδευση, δηλαδή, ένα μοντέλο αυταρχικής διοίκησης στην εκπαίδευση και γραφειοκρατία και άλλα σχήματα πάνω από το σχολείο, πάνω από τις υφιστάμενες εκπαιδευτικές διευθύνσεις και άλλα σχήματα.

Νεοεπιθεωρητισμός, λοιπόν, στην εκπαίδευση.

Είναι λυπηρό, ότι εσείς που διώξαμε 3000 εκπαιδευτικούς στα χρόνια των μνημονίων με την περιβόητη νομοθεσία με Υπουργό τον κύριο Μητσοτάκη τότε Προεδρίας, 3000 διαθεσίμους και διαλύσατε την εθνική εκπαίδευση, εσείς τώρα έρχεστε εδώ και μας λέτε, ότι θα φέρετε ανάλογες διαδικασίες εξόντωσης και όχι αξιολόγησης, υποβάθμισης του σχολείου.

Εμείς κάναμε διαδικασία αξιολόγησης.

Εμείς ψηφίσαμε νόμους που θεωρούσαμε και θεωρούμε ότι είναι αναγκαίοι για την αποτίμηση του σχολικού έργου. Οι Σύλλογοι των Καθηγητών, αρχή μέση και τέλος της χρονιάς θέτουν στόχους, είναι σχολικό μπούλινγκ, είναι η σχολική διαρροή, είναι άλλοι στόχοι, πώς αντιμετωπίζονται συνολικά από τους καθηγητές και πώς έχουμε αποτέλεσμα μέσα στο χρόνο. Αυτή είναι μια μορφή αξιολόγησης.

Έχουμε νόμο για την αξιολόγηση στελεχών της εκπαίδευσης των Διευθυντών και Υποδιευθυντών των σχολείων. Δεν φοβηθήκαμε την αξιολόγηση. Αυτό το οποίο όμως δεν θελήσαμε είναι την εξόντωση και την τιμωρία των ανθρώπων που δίνουν τη ζωή τους, των εκπαιδευτικών, για να μορφώσουν τα παιδιά μας.

Δεν θέλουμε το φόβο στο σχολείο. Θέλουμε τη συνειδητή συμμετοχή και τη δημοκρατία στην εκπαίδευση. Αυτή είναι η διαφορά μας.

Υπάρχει και άλλο ένα ζήτημα το οποίο είναι σημαντικό, στο θέμα της αυτονομίας όπως είπατε.

Ξανά μας λέτε,  δίνετε την αυτονομία στα Πανεπιστήμια να φτιάξουν το καθένα μόνο του ξενόγλωσσα προγράμματα σπουδών.

Πρώτα – πρώτα, κυρία Υπουργέ, να σας ενημερώσω ότι η αυτονομία στα Πανεπιστήμια και η Αυτοδιοίκηση είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη, δεν τη δίνετε ούτε εσείς, ούτε εμείς νωρίτερα.

Άρα, μην έρχεστε εδώ πέρα και βγάζετε λόγους για την αυτονομία των Πανεπιστημίων.

Δεύτερον, αναφερθήκαμε στα προβλήματα που έχουν τα ξενόγλωσσα που εσείς ιδρύετε. Σας είπαμε ότι είναι κερκόπορτα για να μπουν δίδακτρα στα προπτυχιακά και να αφορούν Έλληνες φοιτητές και να αφορούν τους εύπορους, τις εύπορες οικογένειες των Ελλήνων φοιτητών. Να μην τα επαναλάβουμε αυτά.

Εσείς δεν απαντάτε σε αυτό το ζήτημα, απλώς συνεχίζετε να λέτε αυτά τα οποία λέτε για ένα Πανεπιστήμιο - επιχείρηση στην ουσία, για ένα δίκτυο Πανεπιστημιακών Σχολών μη συμβατικών που θα είναι επιχείρηση για κάθε Πανεπιστήμιο.

Λυπούμεθα.

Είναι σίγουρο ότι η σύγχρονη εκπαίδευση παγκοσμίως, οι ανάγκες της φοιτητικής κινητικότητας, η πολυμέρεια που πρέπει να υπάρχει στην εκπαίδευση δημιουργούν τις προϋποθέσεις εξ αντικειμένου για μια καινοτομία που είναι τα διπλά πτυχία.

Εσείς αυτήν την καινοτομία δεν την βάζετε, όμως, στα συμβατικά πανεπιστήμια.

Γιατί δεν τη βάζετε;

Τα συνδεδεμένα και διπλά πτυχία, γιατί δεν τα βάζετε στα συμβατικά πανεπιστήμια που ξέρουμε;

Γιατί την αφήνετε απέξω αυτή  την καινοτομία;

Την αφήνετε απέξω και μάλιστα χωρίς να υπάρχει εποπτεία του κράτους, όπως θέλει το Σύνταγμα στη λειτουργία και των Πανεπιστημίων για να δημιουργήστε προϋποθέσεις μιας μπίζνας  -αυτό κάνετε -  και συνεπώς μιας υποβάθμισης των δημόσιων Πανεπιστημίων.

Αν, λοιπόν, υπάρχει μια ευθύνη για την υποβάθμιση των δημόσιων Πανεπιστημίων αυτή είναι της κυβέρνησης και όχι των πανεπιστημιακών. Δυστυχώς, και στο Πανεπιστήμιο μέσα υπάρχουν αντιλήψεις τέτοιες τις οποίες εσείς πριμοδοτείτε.

Για να απαντήσω σε μια καταγγελία που συνεχώς επαναλαμβάνεται.  

Τα Ελληνικά Πανεπιστήμια στις παγκόσμιες λίστες αξιολόγησης είναι πολύ υψηλά. Είναι μέσα στα 500 πρώτα Πανεπιστήμια του κόσμου 7 Ελληνικά Πανεπιστήμια και όλα τα άλλα ακολουθούν πολύ υψηλά.

Μην τα δυσφημούμε, λοιπόν,  και μην τα σπρώχνουμε να γίνουν ανώνυμες εταιρίες για να υποβαθμιστούν.

Έχει σημασία αυτή η διαπίστωση, γιατί τα πανεπιστήμια αυτά τα Ελληνικά αυτού του υψηλού επιπέδου παράγουν πτυχιούχους οι οποίοι,  όταν πάνε στο εξωτερικό, γίνονται δεκτοί ακριβώς γιατί έχουν υψηλό επίπεδο μόρφωσης και υψηλό επίπεδο κατάρτισης.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μια και είμαστε στο θέμα των Πανεπιστημίων, ο συνάδελφος κ. Μάρκου, Καθηγητής Πανεπιστημίου ιατρός και ο ίδιος, είπε προχθές εδώ στη συζήτηση και δεν άκουσα καμία απάντηση. Έφερε μια γνωμοδότηση του κυρίου Γεραπετρίτη του Συνταγματολόγου και νυν Υπουργού Επικρατείας στην οποία αναφέρεται, ότι ελέγχεται συνταγματικά ο αποκλεισμός πανεπιστημιακών φορέων από την εκλογή των μονοπρόσωπων Οργάνων Διοίκησης.

Θα ήθελα μια απάντηση επ΄ αυτού και θα ήθελα μία απάντηση όχι μόνο από το Υπουργείο Παιδείας που αγνοεί προφανώς τη γνωμοδότηση του κ . Γεραπετρίτη, αλλά και από τον ίδιο τον κ. Γεραπετρίτη  του οποίου γνωμοδοτήσεις για άλλα ζητήματα είχαν φέρει οι φορείς της εκπαίδευσης όταν ήμουν εγώ Υπουργός Παιδείας. Τις θυμάμαι κιόλας αλλά και αυτές ξεχνιούνται σήμερα από το Υπουργείο.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι προφανές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νομοσχέδιο το οποίο δε λύνει κανένα πρόβλημα – που υπάρχουν προβλήματα στην εκπαίδευση - αλλά δημιουργεί νέα προβλήματα. Πρώτο επιχείρημα ολοταχώς πίσω.

Οι δεξιότητες - αναφέρθηκα αναλυτικά στις προηγούμενες παρεμβάσεις -  είναι αναγκαίες και για αυτό φέραμε τη θεματική εβδομάδα την οποία εσείς καταργήσατε. Θεματική εβδομάδα η οποία ισοδυναμεί με ένα μονόωρο μάθημα όλο το χρόνο, εάν  διδαχθεί και, βεβαίως, και άλλες διαδικασίες μπορούμε να κάνουμε στις οποίες αναφέρεστε και εσείς, αλλά καταργώντας αυτό που έχουμε κάνει και αφήνοντας για μετά από 2 χρόνια πιλοτικά – λέτε - την εφαρμογή δεξιοτήτων στα σχολεία, παρότι, υπάρχει ένα ζήτημα συναρμογής,  ισοδυναμίας ανάμεσα σε αυτό που ονομάζουμε ακαδημαϊκή εκπαίδευση, γενική μόρφωση και δεξιότητες.

Αυτό το οποίο όμως έχει μια σημασία, κατά τη γνώμη μου, είναι για τα Προγράμματα Σπουδών. Έχετε στα συρτάρια σας ΦΕΚ, δηλαδή, με τη βούλα του κράτους για την αλλαγή Προγραμμάτων Σπουδών και δεν προχωρείτε.

Είναι τα Προγράμματα Ιστορίας, δεν προχωρείτε.

Αντιθέτως, ξανά τα καταργήσατε προφορικά. Υπάρχει ΦΕΚ για την αλλαγή του μαθήματος Ιστορίας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, αλλά δεν κάνατε κανένα βήμα για την υλοποίησή του.

Δεύτερον, Κοινωνιολογία και Πολιτειακού Χαρακτήρα Σπουδές είναι μαθήματα που τα υποβαθμίζετε.

Το επιχείρημα ότι παραμένει η Κοινωνιολογία μάθημα που διδάσκεται δεν είναι αυτό που συζητάμε σήμερα και τα Λατινικά παραμένουν σε κάθε περίπτωση μάθημα.

Το ερώτημα είναι τα παιδιά που δίνουν για Σχολές Πολιτικών Επιστημών, Κοινωνιολογίας, Διεθνών Σπουδών, πρέπει να δίνουν Λατινικά ή πρέπει να δίνουν Κοινωνιολογία;

Είναι αυτονόητο, ότι τα παιδιά που δίνουν για Ιστορικό Αρχαιολογικό, Φιλοσοφική λογικό είναι, ότι πρέπει να δίνουν Λατινικά.
Βεβαίως.

Συνεπώς, το ερώτημα το οποίο υπάρχει είναι γιατί καταργείτε την κοινωνιολογία.

Κύριε Πρόεδρε, έχουμε τρεις τροπολογίες να καταθέσουμε. Η μία αφορά τις κάμερες. Να καταργηθεί η τροπολογία σας για τις κάμερες. Ακούσαμε τους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών φορέων, οι κάμερες καταργήθηκαν στην πράξη από τους εκπαιδευτικούς. Δώστε μας στοιχεία, σε πόσα σχολεία, σε πολλές αίθουσες άνοιξαν κάμερες για live streaming  μετάδοση του μαθήματος. Δεν ακούμε. 

Πρέπει να καταργηθεί και τυπικά αυτή η επαίσχυντη, αντιδημοκρατική και αντιπαιδαγωγική αιφνιδιαστική τροπολογία.

Δεύτερον, το περιβόητο άρθρο 50 του προηγούμενου νομοσχεδίου σας, που αφορά την επαγγελματική ισοδυναμία των κολεγίων. Δεν εφαρμόστηκε. Υπάρχει και απόφαση του ΑΣΕΠ, που λέει ότι σε διαγωνισμό εν εξελίξει, για τους καθηγητές της γενικής εκπαίδευσης δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί και εξ αυτού λόγου. Άρα δεν έχουμε τετελεσμένο ακόμα, ευτυχώς, από αυτό το νομοσχέδιο, απ΄ αυτήν την διάταξη.  Καταργείστε την σήμερα και αυτή διάταξη. Η δεύτερη τροπολογία είναι αυτή.

Τρίτη τροπολογία είναι να επαναφέρετε τα διετή προγράμματα τεχνικής εκπαίδευσης στα πανεπιστήμια, για τα οποία είχε προβλεφθεί απ την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και η χρηματοδότησή τους και είχαν γίνει με τη σύμφωνη γνώμη των πανεπιστημιακών αρχών. Τα καταργήσαμε γιατί θέλετε να δώσετε χώρο στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Για να τελειώνω, αν  κάτι υπάρχει ως βασική σταθερά στην πολιτική σας και σε αυτό το νομοσχέδιο είναι η συρρίκνωση και η υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης για να δοθεί χώρος για την εμπορευματοποίηση για την ιδιωτική εκπαίδευση. Γι αυτό και εδώ μέσα οι μόνοι φορείς που ήταν υπέρ αυτού του νομοσχεδίου ήταν οι σχολάρχες των ιδιωτικών σχολείων  και οι ιδιοκτήτες των μεγάλων φροντιστηρίων Λυπούμαι, αλλά με αυτούς νομοθετείτε εις βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας και όλα τα άλλα περί κοινωνικών ανισοτήτων που λέτε είναι ξανά για το πόπολο. Ευχαριστώ.
 

ΧΑΡΟΥΛΑ (ΧΑΡΑ) ΚΕΦΑΛΙΔΟΥ (Ειδική Αγορήτρια του Κινήματος Αλλαγή): Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Θα συνεχίσω την ομιλία μου από εκεί που την άφησα την Τρίτη, στο κεφάλαιο Γ΄, προσπαθώντας και με τις προτάσεις, αλλά και με τους προβληματισμούς μας, να βοηθήσουμε στο να υπάρξει ένα, όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένο, αποτέλεσμα σ΄ αυτήν την κουβέντα που γίνεται εδώ σήμερα.

Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση, λοιπόν, είναι γεγονός ότι μέσα από τις διατάξεις βελτιώνεται η υπάρχουσα κατάσταση, όμως, υπάρχει ένα άρθρο 28, το οποίο πραγματικά μας προβληματίζει πάρα πολύ και είναι η επιλογή των συντονιστών εκπαίδευσης. Ξέρετε ότι η πάγια θέση μας είναι απολύτως αρνητική στο νόμο επιλογής στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και περιμένουμε εδώ και 10 μήνες από το Υπουργείο, να έρθει με νομοθετική ρύθμιση που θα βάλει τέλος σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση. Περιμέναμε ότι στα πλαίσια αυτού του νομοσχεδίου θα έχετε πρόταση, κυρία Υπουργέ. Το παραπέμπετε για αργότερα.

Πάμε στο κεφάλαιο Γ΄, που είναι το μεγάλο κεφάλαιο της αξιολόγησης. Δίλημμα, είστε υπέρ ή κατά της αξιολόγησης δεν μπαίνει. Το ότι είμαστε υπέρ της αξιολόγησης φάνηκε και από τον τρόπο που πριν από δέκα χρόνια ανοίξαμε αυτό το μεγάλο θέμα, με πάρα πολλές κόντρες, με πολύ δύσκολους αγώνες, αλλά εδώ πρέπει να σας πω ότι εμείς διαφωνούμε με τη δική σας αποσπασματική λογική, σε ότι αφορά την αξιολόγηση, γιατί στην πραγματικότητα το περιεχόμενο αυτής της υποτιθέμενης αξιολόγησης, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συνέχεια της πολιτικής του κ . Γαβρόγλου, με μικροβελτιώσεις, μιας πολιτικής που έρχεται υποτίθεται να λειτουργήσει στη βάση μιας ανταγωνιστικής λογικής. Εάν πράγματι το Υπουργείο Παιδείας θέλει αξιολόγηση έχει έναν δρόμο μπροστά του, που δεν είναι άλλος από το να εφαρμόσει το ν.3848 του 2010 άρθρο 32. Χρειάζεται η αξιολόγηση των στελεχών της παρεχόμενης εκπαίδευσης; Εννοείται. Δομές, περιεχόμενο, προγράμματα, διδακτικές μεθοδολογίες, διοίκηση των εκπαιδευτικών, βιβλία, υποδομές,  όλα αυτά πρέπει να αξιολογηθούν με στόχο μόνο την βελτίωση της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου.

Η κατάκτηση της ποιότητας, που  τόσο συχνά το λέμε, προϋποθέτει συστήματα αξιολόγησης, προϋποθέτει επανατροφοδότηση με πληροφορίες. Πρέπει να γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα και να περιλαμβάνει όλους τους συντελεστές και τις λειτουργίες της εκπαίδευσης . Άρα συνολική αξιολόγηση της αρχιτεκτονικής, του μοντέλου, της δομής, των λειτουργιών, του περιεχομένου, του ανθρώπινου παράγοντα. Εάν θέλουμε ένα σύγχρονο και δημοκρατικό σχολείο, που δεν θα έχει αυταρχικές και συγκεντρωτικές δομές και λειτουργίες, που δεν θα έχει τιμωρητική διάθεση, πρέπει να είναι ένα σχολείο ανοιχτό, δημιουργικό, παιδευτικό και τελικά αποτελεσματικό.

Για το λόγο αυτό ξέρετε ότι και έχουμε προτείνει και έχουμε ψηφίσει νόμους, για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δομών και συστημάτων, για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, του εκπαιδευτικού έργου, τις επιδόσεις των μαθητών στις σχολικές μονάδες, για την αξιολόγηση της σχολικής αποτελεσματικότητας.

Έχουμε νομοθετήσει, επιτρέψτε μου να σας θυμίσω, διενέργεια εξετάσεων ΑΣΕΠ για την πρόσληψη του εκπαιδευτικού προσωπικού, ν.2525/1997, τον ν. 3848/2010, για την αξιοκρατική επιλογή στελεχών εκπαίδευσης, τον ν.3966/2011, για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των διευθυντών των πρότυπων και πειραματικών σχολείων, τον ν. 4142/2013, για την ίδρυση και λειτουργία της ΑΔΙΠΔΕ, την εφαρμογή υπουργικής απόφασης του 2013, για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου, την έκδοση του Π.Δ152/2013, για την αξιολόγηση των στελεχών εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών των σχολικών μονάδων, την αξιολόγηση του 2010 - 2012 από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο στην αρχή και κατόπιν από το ΙΕΠ,  με εξωτερικούς αξιολογητές, σε ό,τι αφορά το ωρολόγιο αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών.

Επίσης, με την διαδικασία που εφαρμόστηκε το 2011 για τους εκπαιδευτικούς, μέσω της αξιολόγησης είχαμε την αντικειμενική επιλογή στελεχών, δεν έπεσε ούτε ένας πίνακας επιλογής στελεχών στη δικαιοσύνη και εκεί, 2.000 στελέχη που ήταν εκπαιδευτικοί στα πρότυπα και πειραματικά σχολεία αξιολογήθηκαν, καθώς και 900 στελέχη εκπαίδευσης, σχολικοί σύμβουλοι και διευθυντές εκπαίδευσης, μέσω του προεδρικού διατάγματος 152/2013. Για το λόγο αυτό, μαζί με την ιδεοληψία που χαρακτήριζε την προηγούμενη κυβέρνηση, ήρθε και κατήργησε όλους τους αντίστοιχους νόμους, τιμώρησε αυτά τα στελέχη, κατήργησε το θεσμό των σχολικών συμβούλων, κατήργησε τα πρότυπα και πειραματικά και τις δομές εκπαίδευσης και επιμόρφωσης, τα περίφημα ΠΕΚ. Έρχεστε εσείς ως Νέα Δημοκρατία, με προεκλογικές εξαγγελίες και δέκα μήνες μετά την εκλογική σας νίκη, διατηρείτε όλο το νομοθετικό πλαίσιο των υπουργών Μπαλτά, Φίλη και Γαβρόγλου. Ξεκάθαρα, η πρότασή μας είναι αξιολόγηση όλων των συντελεστών εκπαίδευσης, υπάρχουν 17 δείκτες ποιότητας των σχολείων και δημιουργία συστήματος επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών.

Στο άρθρο 38, σύμβουλος σχολικής ζωής, τον οποίο εισάγεται πιλοτικά και δυστυχώς, αυτή η διάταξη έχει και ασαφείς και επικαλύψεις αρμοδιοτήτων. Σε ποιο χρόνο θα λειτουργεί, πώς θα είναι το ωράριο του, ποια θα είναι τα προσόντα του, με ποια θέματα θα ασχολείται και σε ποια θα έχει αποφασιστική αρμοδιότητα; Έχουμε την απορία, γιατί δεν βλέπουμε να αποτελεί βαθμό υπηρεσιακής εξέλιξης, σε σχολικό επίπεδο. Δεν μπορεί να είναι στέλεχος διοίκησης. Μπορεί να είναι άραγε στέλεχος επιστημονικής καθοδήγησης; Δεν  φαίνεται να υπάρχουν διαφορές, ως προς τις εργασιακές του συνθήκες. Άρα, θεωρούμε ότι όλο αυτό είναι μια ad hoc προσπάθεια κάλυψης θεμάτων ασφάλειας στο σχολείο, χωρίς όμως προοπτική, όπως ορίζεται και η επικάλυψη των αρμοδιοτήτων φαίνεται καθαρά στο άρθρο 39, με τη σύσταση επιτροπών ή ομάδων εργασίας για την πρόληψη, ανατροπή και αντιμετώπιση του φαινομένου του σχολικού εκφοβισμού. Δυστυχώς η ανυπαρξία πρότασης δομών εποπτείας και καθοδήγησης, αλλά και επιμόρφωσης, εμφανίζουν τέτοιες προτάσεις ευρεσιτεχνίας, όπως είναι αυτή του πρώην εκπαιδευτικού εμπιστοσύνης, που τον αποσύρετε ως ορολογία, αλλά επανέρχεται με νέο όνομα, καταδεικνύοντας την παντελή απουσία πολιτικής σχεδιασμού και περιγραφής καθηκοντολογίου, αλλά και ασυνέπειας ως προς τις προεκλογικές σας υποσχέσεις, για την επαναφορά του θεσμού των σχολικών συμβούλων.

Άρθρο 39, μεγάλο το θέμα του σχολικού εκφοβισμού, χρόνιο και νοσηρό φαινόμενο. Έχει πάρει διαστάσεις εντός των σχολείων, τα τελευταία χρόνια και η εντελώς αόριστη διάταξη, που εξουσιοδοτεί γενικώς και αορίστως την κυρία Υπουργό να λάβει μέτρα, δεν νομίζω ότι κανένας από εμάς μπορεί να πει, ότι αποτελεί στοχευμένη αντιμετώπιση του προβλήματος.

Στο άρθρο 50, ρυθμίσεις για τη λειτουργία των σχολικών μονάδων. Είναι το θέμα με τα μέγιστα και τα ελάχιστα όρια των τμημάτων των νηπιαγωγείων και των δημοτικών. Εδώ, όταν έχουμε περάσει δύο μήνες πανδημία και όταν έρχεστε και νομοθετείτε μέσα στον καιρό της πανδημίας, είναι τουλάχιστον άστοχο, να μην ακολουθείτε τους ειδικούς.  Οι ειδικοί λένε «κρατάτε τις αποστάσεις, μείνετε ασφαλείς». Εσείς εδώ λοιπόν, θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να σκεφτείτε, ποιος είναι ο βέλτιστος αριθμός των παιδιών μέσα σε μία τάξη. Υπάρχει όντως, θέμα άνισων συνθηκών, αφού μέσος όρος κυμαίνεται στην πραγματικότητα γύρω στους 20 μαθητές ανά τμήμα και αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι σε κάποια τμήματα θα έχουμε πολύ μικρότερο αριθμό παιδιών και σε κάποια άλλα, οι συνθήκες θα είναι ασφυκτικές. Επομένως, θεωρούμε ότι πρέπει να εξεταστεί συνολικότερα το θέμα των δικτύων των σχολείων και των δυνατοτήτων που έχουν, γιατί ο Σεπτέμβρης είναι πάρα πολύ κοντά.

Άρθρο 52. Για μας αυτό το άρθρο, συμβολίζει τη συνέχιση της πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ. Είναι το άρθρο, που δίνει παρατάσεις θητείας στα στελέχη της εκπαίδευσης. Είναι η αποθέωση της αναξιοκρατίας. Είναι η τρίτη χρονιά, που παρατείνεται η θητεία της. Δύο χρονιές η κυρία Κεραμέως, μία χρονιά ο κ. Γαβρόγλου. Αυτοί όλοι είναι διευθυντές διεύθυνσης, έχουν επιλεγεί μέσα από ένα αντισυνταγματικό σώμα και εγώ θέλω να ρωτήσω όλους σας το εξής. Η παράταξη με την αριστεία, τι σχέση μπορεί να έχουν; Η χωρίς καμία ιεράρχηση πολιτική του Υπουργείου Παιδείας, που παραπέμπει το θέμα διαρκώς στο μέλλον και σε μελλοντική νομοθέτηση είναι ή ανικανότητα ή ατολμία, να καταργήσει το ν.4547/2010 του κ. Γαβρόγλου και όλο αυτό δυστυχώς, θα το πληρώσει ξανά η εκπαίδευση, θα το πληρώσουν ξανά τα σχολεία, οι μαθητές, οι πολίτες, η διοίκηση της εκπαίδευσης. Δεν μπορείτε να κρατάτε μετά από τρία χρόνια, 900 στελέχη της εκπαίδευσης τιμωρημένα, ανθρώπους οι οποίοι είναι οι μόνοι που έχουν αξιολογηθεί και οι μόνοι οι οποίοι έχουν επιμορφωθεί. Όλο αυτό κυρία Κεραμέως, δείχνει ότι είναι μια πολιτική αναξιοκρατίας, μία πολιτική αδιαφάνειας και μία πολιτική κατά της αριστείας.

Τελειώνω λέγοντας, ότι όταν δεν γίνεται ούτε μία αναφορά στην τεχνική εκπαίδευση, στην ειδική αγωγή, στα μειονοτικά σχολεία, στα σχολεία των μεταναστών, αυτό πια είναι θέμα ουσίας, αλλά θέμα και πολιτικής αντίληψης και της εποχής, αλλά και των απαιτήσεων και των λύσεων και των προτάσεων, που απαιτούν οι πολίτες, που αγωνιούν και θέλουν λύση σε όλα αυτά, που συμβαίνουν στην καθημερινότητά τους.

Στο τελευταίο κομμάτι, που είναι το κεφάλαιο Α, μέρος β΄, για την ανάδειξη των πρυτανικών αρχών. Εδώ μπαίνουμε στα θέματα, που αφορούν την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στα ΑΕΙ αλλάζει το καθεστώς διοίκησης. Μεταξύ άλλων, έχουμε ενιαίο ψηφοδέλτιο για τις πρυτανικές εκλογές, ηλεκτρονική ψηφοφορία, προβλέπεται η ίδρυση ξενόγλωσσων προπτυχιακών θερινών προγραμμάτων, κοινών προγραμμάτων σπουδών ελληνικών και αλλοδαπών ΑΕΙ και από τη συζήτηση με τους φορείς, για άλλη μια φορά, αναδεικνύεται ότι ακόμη και οι πανεπιστημιακοί μιλάνε για διορθωτικές κινήσεις, χωρίς συνολικό σχέδιο, σε ό,τι αφορά την οργάνωση τη λειτουργία και τη διοίκηση των ΑΕΙ και φυσικά, τονίζουν αυτό το οποίο έχει γίνει πια κοινός τόπος σε αυτό το νομοσχέδιο, ότι δεν έχει προηγηθεί διάλογος για τα θέματα αυτά. Εσείς, το γνωρίζουμε πια όλοι, αποφεύγετε τον εθνικό διάλογο. Το καταλαβαίνουμε, είναι κουραστικό, είναι επίπονο, αλλά τουλάχιστον το αποτέλεσμα δεν θα ήταν άλλη μια προχειρότητα, που θα μείνει στα συρτάρια του Υπουργείου για τον επόμενο.

Στα άρθρα 65 – 67, 4ετής θητεία του πρύτανη, με την πρόβλεψη να μην υπάρξει επόμενη θητεία. Οι αρμοδιότητες των πρυτάνεων αφήνονται στην απόφαση του κάθε ΑΕΙ, για επαναφορά 4ετούς θητείας.

Όλα αυτά ακούγονται απολύτως ρεαλιστικά. Η ΠΟΣΔΕΠ όμως, γιατί οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, επιμένει ότι η πρόβλεψη για δύο θητείες συνολικά, πρέπει να μετρήσει από φέτος και να ισχύσει από τους ήδη υπηρετούντες. Εσείς την ΠΟΣΔΕΠ δεν την ακούτε και φαντάζομαι, ότι πάντα στα πλαίσια της καλής νομοθέτησης, είναι αυτό που κάνετε με το άρθρο 108, όπου προσπαθείτε να κρύψετε μέσα στις μεταβατικές διατάξεις, αυτό που οφείλατε να μνημονεύσετε στο άρθρο 66, δηλαδή ότι εσείς αποφασίζετε, ότι δεν θα υπολογιστούν οι προηγούμενες θητείες πρυτάνεων και αντιπρυτάνεων και έτσι και το καθήκον σας έχετε κάνει και αυγά δεν χρειάζεται να σπάσετε και οι πρυτάνεις είναι ευχαριστημένοι. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα θα συνταξιοδοτηθούν ως πρυτάνεις. Εγώ απορώ, υπάρχει τέτοια απροθυμία στην ακαδημαϊκή κοινότητα;

Άρθρο 68, σώμα των εκλεκτόρων. Η προτεινόμενη σύνθεση του σώματος των εκλεκτόρων για την ανάδειξη των πρυτανικών αρχών, αποκλείει ένα πολύ μεγάλο μέρος του μόνιμου προσωπικού διδασκόντων από τις διδασκαλίες ανάδειξης των ανώτατων οργάνων διοίκησης των ιδρυμάτων. Δεν συμβαίνει μόνο στην εκλογή του πρύτανη, συμβαίνει και στην εκλογή του κοσμήτορα και του προέδρου και αναπληρωτή προέδρου του τμήματος. Η αλλαγή δε αυτή, σε ότι αφορά όλες τις άλλες εκλογές εκτός του πρύτανη, αιφνιδίασε διότι προέκυψε εκτός διαβούλευσης και όσο και αν θεωρούμε - και σωστά - ότι ήταν προβληματική η διαφοροποιούμενης βαρύτητας ψήφος, άλλο τόσο προβληματικός είναι ο αποκλεισμός του ακαδημαϊκού προσωπικού, που ασκεί διδακτικό έργο και αναφέρομαι στους ΕΕΠ, στους ΕΔΙΤ, στους ΕΤΕΠ. Όταν μάλιστα, ακούμε ότι τους αναγνωρίζετε την ικανότητα να συμμετέχουν στα ξενόγλωσσα προγράμματα, που οι ίδιοι λέτε ότι είναι και ανταγωνιστικά και απαιτητικά, τότε πραγματικά καταλύεται και το τελευταίο επιχείρημα περί μη συμμετοχής τους και δεν σας το λέω μόνο εγώ, σας το λέει το σύνολο των Βουλευτών από όλα τα πολιτικά κόμματα, ακόμη και από το δικό σας.

Έτσι, στα πλαίσια μιας χρηστής δημοκρατικής εκπροσώπησης και διοίκησης των ΑΕΙ, θεωρούμε ότι τα οργανικά του μέλη πρέπει να συμμετέχουν. Πρέπει να το ξανασκεφτείτε. Χρόνος υπάρχει. Οι συνθήκες είναι δυναμικές. Αλλάζουν. Σκεφτείτε το, γιατί είναι ένα πολύτιμο εργαλείο όλο αυτό το ανθρώπινο δυναμικό που υπάρχει στα πανεπιστήμια και είναι λάθος να τους αποκλείετε.

Η εκλογική διαδικασία. Εδώ θέλω να καταθέσω μια πρότασή μας. Εδώ, λοιπόν, στο ενιαίο ψηφοδέλτιο, θεωρούμε ότι οι υποψηφιότητες των αντιπρυτάνων πρέπει να είναι έξι. Γιατί πρέπει να υπάρχουν τέσσερις τακτικοί και δύο αναπληρωματικοί. Το βασικό μας επιχείρημα σχετίζεται με τη διάταξη που προβλέπει στο άρθρο 71 ότι αν ένας από τους αντιπρυτάνεις εκλείψει, τότε η αναπλήρωση του θα γίνεται από την Σύγκλητο. Αυτό δημιουργεί έναν προβληματισμό και είναι αρκετά αντιφατικό θα σας έλεγα με την προσέγγιση του ενιαίου ψηφοδελτίου. Αν θέλετε ενιαίο ψηφοδέλτιο, η Σύγκλητος δεν έχει κανένα λόγο να ρυθμίζει αυτά τα θέματα.

Ηλεκτρονική ψηφοφορία. Σωστά επιβάλλεται. Γιατί όμως αποκλειστικά; Γιατί να μην υπάρχει εναλλακτικά και η φυσική ψηφοφορία αν έτσι αποφασίσει ένα ΑΕΙ. Και πέρα από την ηλεκτρονική ψηφοφορία.

Εδώ στη Βουλή. Δείτε το παράδειγμα. Έχουμε και την επιστολική ψήφο. Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να αδυνατούν, για οποιοδήποτε λόγο. Γιατί να μην καταγράφεται η θέση τους σε ότι αφορά θέματα τόσο σημαντικά;

Μεταγραφές. Μέγα θέμα που ταλανίζει όλους τους Υπουργούς Παιδείας. Όλες τις κυβερνήσεις. Αλλάζει το καθεστώς και αυτό γιατί εξαιτίας της άκρατης δημιουργίας πανεπιστημιακών τμημάτων και πανεπιστημίων και την προσπάθεια των περισσοτέρων από τους φοιτητές να μπουν σε  κάποια από τα κεντρικά ΑΕΙ, δημιουργούνται στρεβλώσεις και παθογένειες. Καθορίζετε τη βάση του ακαδημαϊκού κριτηρίου. Μιλάτε για αριθμό μορίων 2.750 και ελπίζω ότι αυτό δεν είναι αυθαίρετο. Δεν παίζουμε την κολοκυθιά, κάπως προκύπτει αυτό. Να μας το πείτε αυτό.

Επίσης, προβλέπονται νέα οικονομικά κριτήρια. Λέτε ότι εξετάζεται ο μέσος όρος των εισοδημάτων της τριετίας. Εγώ έχω μια ερώτησή που μου την επέβαλαν πραγματικά πάρα πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι τυχαίνει να είναι διαζευγμένοι. Ρωτάνε. Θα συνυπολογίζονται τα έσοδα και των δύο γονιών ή μόνο του γονέα που έχει την επιμέλεια; Γιατί αν αξιολογούμε την οικονομική κατάσταση της οικογένειας, δηλαδή και των δύο συζύγων, τότε είναι κατάφωρη η αδικία σ’ αυτά τα παιδιά και πρέπει με κάποιο τρόπο να το αντιμετωπίσουμε.
Οικονομικά κριτήρια σε μία χώρα με 30% παραοικονομία και μετά από μία τέτοια πανδημία, πραγματικά δεν νομίζω ότι θα μείνει και κανείς που να μη δικαιούται μετεγγραφής. Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα.

Τα κατ’ εξαίρεση. Στο άρθρο 79. Έχω την αίσθηση ότι στην προσπάθεια να αποκλείσετε, να έχετε μια πιο δίκαιη, πιο ισορροπημένη πρόταση, έχετε δημιουργήσει ένα δαιδαλώδες πλαίσιο και πολλές από αυτές τις προτάσεις σας είναι ακατανόητες.

Σε ότι αφορά τον δεύτερο κύκλο μεταγραφών με την περίφημη μετακίνηση, όπως την αναφέρετε στην Αιτιολογική Έκθεση, θεωρούμε ότι μάλλον αρνητικά θα συμβάλει στην αντιμετώπιση της διαπιστωμένης στρέβλωσης.

Άρα, υπάρχει ανάγκη εξορθολογισμού των μεταγραφών. Τα κεντρικά πανεπιστήμια πλήττονται, λόγω συσσώρευσης μεγάλου αριθμού φοιτητών, αλλά και τα περιφερειακά για τους ακριβώς αντίθετους λόγους. Η χρονιά που ξεκινάει έχει φοιτητές που δεν ξέρει κάθε τμήμα πόσους θα έχει. Κυμαίνονται από έως και μετά τις μεταγραφές οριστικοποιείται.
Άρα, με την εμπειρία που έχουμε όλα αυτά τα χρόνια, θεωρούμε ότι καιρός είναι να σκεφτούμε λίγο διαφορετικά. Και προς θεού, να μη φτάσουμε στο άλλο άκρο, της κατάργησης των μεταγραφών, διότι και αυτό είναι ένα θέμα, το οποίο ψιθυρίζεται στην ακαδημαϊκή κοινότητα.

Έχω να σας καταθέσω τρεις προτάσεις. Θεωρώ ότι με αυτό το τρόπο το Κίνημα Αλλαγής μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στο διάλογο που γίνεται. Μια πρόταση, λοιπόν, είναι η θεσμοθέτηση μέτρων οικονομικής ενίσχυσης των ιδίων των οικογενειών με υποτροφίες, με επιδότηση ενοικίου, με έκπτωση από τη φορολογία, με αύξηση του αφορολογήτου στους γονείς, με εκσυγχρονισμό των υπαρχόντων και κατασκευή νέων εστιών, με χρήση πιστωτικών καρτών εκπαίδευσης ή εκπαιδευτικών κουπονιών. Θα μου πείτε όλα αυτά χρειάζονται χρήματα. Βεβαίως, το συνεκτιμούμε. Για όσους θα ισχύσει τελικά το προνόμιο της μεταγραφής και υπάρχουν κάποιες κατηγορίες πολύτεκνοι, τρίτεκνοι, ασθενείς, αδέλφια φοιτητών κ.λπ. η επιδότηση μορίων θεωρούμε ότι πρέπει να γίνει πριν την εισαγωγή. Θα μπορούσε, λοιπόν, να λειτουργήσει στη θετική κατεύθυνση, γιατί έτσι οι μαθητές θα δηλώνουν στο μηχανογραφικό τους τμήματα που τους ταιριάζουν και τα ΑΕΙ από την άλλη, θα είχαν όσους εισακτέους μπορούν να απορροφήσουν. Ούτε περισσότερους ούτε λιγότερους. Και μια άλλη επιλογή ίσως να είναι τα ίδια τα πανεπιστήμια να καθορίζουν τη βάση εισαγωγής ή την βάση σε μαθήματα εισαγωγής και το Υπουργείο, από τη μεριά του, να καθορίσει μια οριζόντια ποσοστιαία μείωση της βάσης εισαγωγής.

Όλα αυτά, όμως, θέλουν θεσμικό διάλογο και ο θεσμικός διάλογος γίνεται μέσα από το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, το οποίο διέλυσε ο ΣΥΡΙΖΑ και εσείς δείχνετε διστακτικοί, δεν θέλετε να το λειτουργήσετε. Όμως μέσα από τέτοιες μορφές διαλόγου, μπορείτε και εσείς να έχετε έναν σύμβουλο στα εκπαιδευτικά θέματα που να σας δίνει προτάσεις ρεαλιστικές και προτάσεις που αφορούν την κοινωνία.

Όσον αφορά στα ξενόγλωσσα. Προφανώς δεν είμαστε αντίθετοι με τη δημιουργία ξενόγλωσσων σπουδών. Το παζλ όμως είναι πολύ δύσκολο, γιατί από τη μία μεριά έχουμε την αφαίμαξη της ελληνικής οικονομίας με τα παιδιά που σπουδάζουν στο εξωτερικό και από την άλλη έχουμε τον αγώνα της χώρας να προσελκύσει ξένους φοιτητές που αυτό θα σήμαινε εισροή κεφαλαίων. Η πρόνοια που δίνει το άρθρο 82, που λέει ότι οι υποψήφιοι φοιτητές, πολίτες Ευρωπαϊκής Ένωσης, πλην Ελλήνων, μπορούν να εισαχθούν στα ξενόγλωσσα, είναι μια διάκριση. Σας το είπαν και οι υπόλοιποι συνάδελφοί. Σας το λέμε και εμείς. Κρατήστε το αυτό. Δημιουργεί σύγκρουση με την κοινοτική νομοθεσία. Και επειδή καμιά λύση δεν είναι εύκολη, πρέπει εδώ ό,τι κουβέντες κάνουμε, να γίνονται με ειλικρίνεια και με ρεαλισμό. Εσείς βεβαίως το ξορκίζετε. Διαβεβαιώνετε ότι δεν υπάρχει θέμα. Επειδή όμως και θέμα υπάρχει και μεγάλο είναι, αν θέλουμε όσα ψηφίζουμε να είναι υλοποιήσιμα, πρέπει να προετοιμάζεστε για να θωρακίσετε τη νομοθέτηση που σήμερα ζητάτε από το Σώμα. Γιατί πολύ απλά θα βρεθούν άνθρωποι, οι οποίοι μπορεί να μην περάσουν στα ελληνικά πανεπιστήμια και τότε κάνοντας χρήση της κοινοτικής νομοθεσίας, είτε στο ΣτΕ είτε στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια, έχουν εξαιρετικές πιθανότητες να δικαιωθούν.

Άρθρο 86, για τους ΕΛΚΕ. Ξέρετε την πάγια θέση μας. Εάν δεν απελευθερωθούν από τα δεσμά του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, η διαχείρισή τους θα είναι και δυσχερής και προβληματική.

Στο άρθρο 91. Η συνεργασία με τα ξένα ΑΕΙ γίνεται με οποιαδήποτε χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και τρίτες χώρες και με οποιασδήποτε μορφής ιδρύματα. Δηλαδή και ιδιωτικά και δημόσια. Εδώ δημιουργείται μια παράλληλη ημι δημόσια δομή ανώτατης εκπαίδευσης. Εδώ θα θέλαμε να πούμε ότι αυτό το συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας πρέπει να είναι ξεκάθαρο. Να μην αφήνει θολά κάποια θέματα που λειτουργούν στην γκρίζα ζώνη. Θέλω να σας πω, λοιπόν, ότι για μας δεν νοείται ότι τα ξενόγλωσσα προγράμματα σπουδών θα λειτουργούν σε βάρος των προγραμμάτων σπουδών των ήδη υπαρχόντων τμημάτων του πανεπιστημίου. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι το διδακτικό προσωπικό του πανεπιστημίου είτε είναι ΔΕΠ, είτε είναι ΕΕΠ, είτε είναι ΕΔΥΠ, ΕΤΕΠ, θα καλύπτει πρώτα το υποχρεωτικό του ωράριο εντός των προπτυχιακών και μετά θα έρχεται να καλύψει το ξενόγλωσσο. Δεν θα καλύπτει ώρες που έχουν εκκρεμότητα από το προπτυχιακό μέσω των ξενόγλωσσων προγραμμάτων.

Επίσης, οι ίδιες νομοθετικές διατάξεις, οι ίδιες απαιτήσεις που ισχύουν για το Ελληνικό Πανεπιστήμιο, θα ισχύουν και για τα ξενόγλωσσα είτε προπτυχιακά είτε μεταπτυχιακά. Στα κριτήρια ίδρυσης πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη ότι προτεραιότητα έχουν τα υφιστάμενα προπτυχιακά και μεταπτυχιακά στη χρήση των κτιριακών, των υλικοτεχνικών υποδομών, της απασχόλησης των μελών, γιατί κάποια από αυτά θα έχουν και εργαστήρια.

Χρονική διάρκεια. Μεγάλο θέμα ειδικά αν το γνωστικό αντικείμενο έχει να κάνει με αντικείμενο μηχανικού. Δεν πρέπει να επιτραπεί η ίδρυση τριετούς διάρκειας ξενόγλωσσων προπτυχιακών, γιατί με αυτόν τον τρόπο ανοίγει παράθυρο για άλλα θέματα που θα βρούμε στην πορεία.

Εδώ, λοιπόν, θέλω να σας πω ότι υπάρχει κι ένα θέμα με τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων των ξενόγλωσσων προπτυχιακών κι δεν πρέπει να μένει θολό το τοπίο, εκτός εάν πιστεύουμε ότι με την προηγούμενη νομοθέτηση του Υπουργείου τα επαγγελματικά δικαιώματα είναι ίδια μ’ αυτά που θα έχουν οι απόφοιτοι των κολεγίων. Δείτε το!
Διοίκηση. Η διοίκηση, λοιπόν, είναι διορισμένη από τη Σύγκλητο, δεν εκλέγεται κανένας και κανένας δεν έχει σχέση με το τμήμα που το προτείνει.
Το διδακτικό προσωπικό, ακούστε, είναι αφυπηρετήσαντες και ομότιμοι, δηλαδή οι μελλοντικοί συνταξιούχοι ιδρύουν τμήματα για να συνεχίσουν να υπάρχουν και να πληρώνονται από τα ΑΕΙΟ. Ποιο brain drain; Τι λέμε τώρα;

Θερινά προγράμματα σπουδών. Δεν είναι κακή ιδέα, αλλά μη δημιουργηθεί ............. από παραγωγή βεβαιώσεων για το ΑΣΕΠ.

Άρθρο 101. Καταργείται το Εθνικό Κέντρο Επιμόρφωσης, είναι το μόνο στο οποίο μιλάτε για επιμόρφωση και όλο αυτό που καταλήγει;

Το συμπέρασμα είναι ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να χτιστούν πάνω σε σαθρό έδαφος κι εσείς, κύριε Υπουργέ και όλη η ηγεσία του Υπουργείου, επιλέξατε τα μπαλώματα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για να οικοδομήσετε μεταρρυθμίσεις στην παιδεία.
 
ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΕΛΗΣ (Ειδικός Αγορητής του ΚΚΕ): Παρατηρούμε, κύριε Πρόεδρε, ότι κάθε φορά που είναι η σειρά μας να μιλήσουμε από αυτό το βήμα κάτι γίνεται και διακόπτεται η συζήτηση και αυτό συμβαίνει πάντα όταν είναι να μιλήσει ο εκπρόσωπος του Κ.Κ.Ε..

Για την ουσία του ζητήματος που συζητάμε, το δικαίωμα της ψήφου αφαιρέθηκε από τους φοιτητές και από τους διοικητικούς υπαλλήλους το 2011, με το νόμο της κυρίας Διαμαντοπούλου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν θυμάμαι καλά, δεν το επανέφερε αυτό το δικαίωμα, για αυτό και πάει πάρα πολύ εδώ μέσα για να κλαίει γι’ αυτό το πράγμα. Τεσσεράμισι χρόνια τίποτα δεν κάνατε γι’ αυτό.
Ας έρθουμε στο νομοσχέδιο. Δυο λόγια πάλι για την επαναλειτουργία των σχολείων. Δεν θα μιλήσω για τα τζάμια, που πέφτουν στο δημοτικό σχολείο του Αιγάλεω, σε μανάδες και σε παιδιά. Θα θυμίσω, όμως, ότι την περασμένη Δευτέρα καλέσαμε από αυτό εδώ το βήμα την Κυβέρνηση να μεριμνήσει για τους κατάλληλους όρους υγειονομικής ασφάλειας στα σχολεία, με προσλήψεις προσωπικού καθαριότητας και μέσα επαρκή και για το τώρα, τον Ιούνη και για το Σεπτέμβρη.

Τι έκανε η κυβέρνηση; Έστειλε την Αστυνομία σε δύο σχολεία στη Χίο, δημοτικά σχολεία, να ελέγξει, λέει, να επιβλέψει η Αστυνομία την τήρηση των μέτρων υγιεινής.

Ξέρετε, η δημόσια υγεία δεν εξασφαλίζεται με αστυνομικά μέτρα, άλλα μέτρα χρειάζονται στα σχολεία. Χρειάζεται η σύνδεσή τους με την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, η στελέχωσή τους με υγειονομικό προσωπικό, ιδίως στα μεγάλα συγκροτήματα και ειδικά η Αστυνομία στα σχολεία δεν έχει καμία, μα καμία δουλειά. Να είναι σίγουρη, λοιπόν, η Κυβέρνηση, ότι ούτε οι γονείς παίζουν με την υγεία των παιδιών του, ούτε βέβαια οι εκπαιδευτικοί και κάνουν όσα και ό,τι πρέπει.

Η Κυβέρνηση ας αναλάβει επιτέλους τη δική της ευθύνη για όσα πρέπει να κάνει στην παιδεία και στην υγεία. Αν θέλει να κάνει ελέγχους, ας τους κάνει αλλού. Σε χώρους δουλειάς μεγάλων επιχειρήσεων, σε τηλεφωνικά κέντρα και όπου αλλού συγκεντρώνεται για να δουλέψει η εργατική τάξη, χωρίς να τηρούνται από τη μεριά της εργοδοσίας, ούτε τα ελάχιστα μέτρα προστασίας, όχι τώρα, αλλά σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας. Οι  καταγγελίες των συνδικάτων είναι δεκάδες.

Κυρίες και κύριοι, είμαστε στη διαδικασία της δεύτερης ανάγνωσης του νομοσχεδίου, αλλά όσες αναγνώσεις και αν του κάνεις αυτού του νομοσχεδίου πάντα στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγεις. Νομοσχέδιο, που βαδίζει στο γνωστό δρόμο όλων των προηγούμενων νόμων και ρυθμίσεων, που έφερναν διαδοχικά όλες οι κυβερνήσεις, με συνεχείς τροποποιήσεις,  επικαιροποιήσεις, εμπλουτισμούς των προηγούμενων νόμων, σε μια ομολογουμένως αδιάσπαστη συνέχεια.

Είναι χαρακτηριστικό ότι όλοι οι κομβικοί νόμοι της τελευταίας δεκαετίας, ΠΑΣΟΚ – ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΣΥΡΙΖΑ, διατηρούνται ζωντανοί, ολοζώντανοι και η ουσία τους περιέχεται σε κάθε επόμενο νόμο, που ψηφίζετε. Μιλάω βεβαίως για τους εμβληματικούς νόμους Διαμαντοπούλου, Αρβανιτόπουλου, Γαβρόγλου.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Πώς εξηγείται; Πολύ απλά, γιατί όλοι αυτοί, όπως και οι κυβερνήσεις τους, προχωράνε στον ίδιο δρόμο, πολλές φορές με τσακωμούς με καβγαδάκια, με γκρίνιες, στον ίδιο, όμως, πάντα δρόμο, δρόμο σχεδιασμένο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον ΟΟΣΑ και άλλους τέτοιους «ευαγείς» οργανισμούς. Το πού οδηγεί τώρα αυτός ο δρόμος, το καταλαβαίνει κανείς, αν ρίξει μια ματιά στις ανακοινώσεις του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων, που κάθε τρεις και λίγο αναφέρεται στην εκπαίδευση, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, και πότε ενθαρρύνει τις κυβερνήσεις να τρέξουν τις μεταρρυθμίσεις στην παιδεία, πότε τις μαλώνει, γιατί καθυστερούν, κάνοντας πάντα βεβαίως και τις ανάλογες υποδείξεις. Τι γυρεύει αλήθεια η αλεπού του ΣΕΒ στο παζάρι της παιδείας; Τι ψάχνει, τι θέλει; Τίποτα λιγότερο από το σχολείο της αγοράς. Δεν το λένε έτσι βέβαια, αυτόνομο, το λένε, ανοιχτό στην κοινωνία, το λένε, σύγχρονο, το λένε και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Σχολείο της αγοράς που λειτουργεί με όρους αγοράς και για τις ανάγκες της αγοράς. Εννοείται, της καπιταλιστικής αγοράς. Για το πανεπιστήμιο, οι απαιτήσεις τους είναι ακόμα μεγαλύτερες. Εδώ μιλάνε πια για κανονικές επιχειρήσεις, για Πανεπιστήμιο Α.Ε. company. Όπως καταλαβαίνετε, σε ένα τέτοιο σχολείο, σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο, σε μια τέτοια εκπαίδευση, δεν χρειάζεται και τόσο πολύ γνώση επιστημονική, πολύπλευρη, δοσμένη με τον κατάλληλο εκείνο παιδαγωγικό τρόπο. Μια κατάρτιση και ορισμένες δεξιότητες αρκούν, φτάνουν. Και όταν αυτές παλιώνουν και γίνονται ξεπερασμένες, να και η δια βίου κατάρτιση, για την οποία φροντίζει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, για μια νέα αρχή κάθε φορά στη ζωή του εργαζόμενου.

Μια ματιά να ρίξει κανείς στα σχολικά βιβλία, όσοι έχουν παιδιά και τα αναλυτικά προγράμματα και θα φρίξει κυριολεκτικά με τα όσα αποσπασματικά, μονομερή και αντί επιστημονικά υλικά είναι φτιαγμένα. Η εκπαίδευση αυτή και το σχολείο αυτό της αγοράς, σαν την κοινωνία που υπηρετεί, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, έχει πάρα πολύ ανταγωνισμό, έχει πάρα πολύ άγχος, έχει πάρα πολύ τρέξιμο, έχει έναν ατελείωτο εξεταστικό μαραθώνιο και βέβαια, κοστίζει πάρα πολύ ακριβά για τις τσέπες των λαϊκών οικογενειών. Το χρυσοπληρώνουν οι γονείς. Γιατί, ξέρετε, πάντα θέλουν αυτοί να κάνουν το καλύτερο για τα παιδιά τους. Ε, αυτήν την εκπαίδευση και αυτό το σχολείο έρχεται να ενισχύσει και να υπηρετήσει και αυτό το νομοσχέδιο. Πατάει πολύ γερά πάνω στα νομοσχέδια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων και βάζει τα δικά του λιθάρια στο αντιλαϊκό οικοδόμημα της εκπαίδευσης.

Συχνά πυκνά τώρα, οι εργολάβοι που χτίζουν αυτό το σχολείο, τσακώνονται. Πότε για τους σημαιοφόρους, πότε για τις αποβολές των μαθητών του, ποτέ όμως για το σκοπό του και τον προορισμό του. Γι’ αυτό και ο ένας κόβει και ο άλλος ράβει, ανάλογα με το ποιος είναι στην κυβέρνηση. Δείτε τις δεξιότητες και πώς τις αντιμετωπίζουν τα κόμματα αυτά. Το ΚΙΝ.ΑΛ. διεκδικεί την πατρότητα. «Εμείς τις ξεκινήσαμε πρώτοι» λέει η εκπρόσωπος του ΚΙΝ.ΑΛ.. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., διαφημίζει το έργο του με τη θεματική εβδομάδα, όπου θυμίζω, ως κυβέρνηση, άνοιξε διάπλατα τις πόρτες των σχολείων, σε κάθε λογής «Μη» Κυβερνητικές Οργανώσεις και διάφορους, τάχα μου, ειδικούς. Έρχεται τώρα και η Νέα Δημοκρατία και αυτές τις δεξιότητες, τις γενικεύει, τις επεκτείνει. Δεν πρόκειται ξέρετε για κάτι ασήμαντο.

Δεν είναι μόνο, ότι προτάσσεται στο νομοσχέδιο με το άρθρο το πρώτο. Πρόκειται ίσως για την καρδιά του νομοσχεδίου, μαζί με τις διατάξεις για την αξιολόγηση και δεν είναι τυχαίο, ότι και η κυρία Υπουργός, επιμένει και επικεντρώνει σε αυτά τα σημεία.

Αλήθεια, πολλές είναι οι ικανότητες και αρκετές από αυτές, πράγματι, είναι χρήσιμες και αναγκαίες. Τα ερωτήματα όμως είναι κρίσιμα και θέλουν απαντήσεις. Ποιος θα αναλάβει την υπόθεση του διδακτικού περιεχομένου αυτών των δεξιοτήτων, το οποίο δεν μπορεί παρά να είναι επιστημονικό; Το κράτος; Το Υπουργείο; Ή οι διάφοροι σχετικοί – άσχετοι; Ή οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ή και ευαγή ιδρύματα επιχειρηματικών ομίλων σαν έτοιμα από καιρό; Είπαμε, στο σχολείο της αγοράς οδηγούμαστε και η παιδαγωγική των επιχειρήσεων δεν μπορεί να λείπει.

Ξέρετε, όμως, στο ζήτημα της σεξουαλικής, για παράδειγμα, διαπαιδαγώγησης, το περιεχόμενο είναι πάρα πολύ κρίσιμο και ευαίσθητο. Ποιος θα το ορίζει αυτό το περιεχόμενο; Ο συντηρητικός σκοταδισμός ή οι προοδευτικές, τάχα μου τάχα μου, αλλά αντιδραστικές στην ουσία τους θεωρίες της ταυτότητας φύλου; Γιατί εκτός από αυτά τα δύο, υπάρχει και η επιστημονική προσέγγιση του ζητήματος.

Ας πάμε σε μια άλλη δεξιότητα. Στο μάθημα της επιχειρηματικότητας. Τι θα μαθαίνουν δηλαδή τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, πώς θα γίνουν οι μεγάλοι επιχειρηματίες και πως θα βάλουν τα συμφέροντα της επιχείρησης πάνω από τα δικά τους; Και όμως κυρία Υπουργέ κι εδώ υπάρχει μια αλήθεια και αυτή πρέπει να μαθαίνουν. Να μαθαίνουν τι; Να μαθαίνουν, ότι σε κάθε παραγωγική μονάδα, σε κάθε επιχείρηση, σε κάθε υπηρεσία, οι εργάτες και μόνο οι εργάτες είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο. Το είδαμε αυτές τις μέρες, οι γονείς τους δηλαδή. Και ότι οι ιδιοκτήτες καπιταλιστές και οι μέτοχοι αυτών των επιχειρήσεων, αυτόν τον πλούτο, τον αρπάζουν χωρίς να προσφέρουν τίποτα. Σαν τα παράσιτα πάνω στη δουλειά της λαϊκής πλειοψηφίας.

Τι θα γίνει με τις υποδομές και την υλικοτεχνική υποδομή που χρειάζονται για τις δεξιότητες της ρομποτικής και του stem; Θα δημιουργηθούν για όλους τους μαθητές και θα είναι για όλους δωρεάν ή θα γίνει σαν τα laptop της πανδημίας; Που πολλά ξεκίνησαν και πολύ λίγα έφτασαν τελικά. Να μην ξεχνάμε όμως και κάτι άλλο. Κάθε δεξιότητα, για να ενταχθεί αρμονικά στην προσωπικότητα του ανθρώπου και να πάρει εκείνα τα χαρακτηριστικά της μόνιμης ικανότητας, χρειάζεται να θεμελιωθεί, να βασιστεί πάνω σε έναν ευρύτερο, πολύπλευρο τρόπο σκέψης. Αλλιώς, χάνει τη δυναμική της, σβήνει σαν το κερί. Γι’ αυτό και έχει αξία η πολύπλευρη γνώση, γιατί αυτή είναι τελικά που εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις για την πολυμέρεια, τη φαντασία, τη δημιουργικότητα του ανθρώπου. Τόσο χρήσιμα στη σημερινή εποχή. Και αυτό ξέρετε, δεν αναπληρώνεται και μην το υποστηρίζετε αυτό, με κανένα κόντρα μάθημα.

Ας πάμε τώρα λιγάκι σε μια άλλη δεξιότητα, στα αγγλικά του νηπιαγωγείου. Διαβάζω από την αιτιολογική έκθεση. «Γίνεται αυτό, ώστε να έρθουν οι μαθητές από τα πρώτα χρόνια του μαθητικού τους βίου, σε επαφή με την αγγλική γλώσσα». Λες και τα παιδιά, δεν έχουν καθημερινή επαφή με την Αγγλική γλώσσα, μέσα από την τηλεόραση, μέσα από τα παιχνίδια, μέσα από το περιβάλλον στο οποίο ζουν και περιμένουν το νηπιαγωγείο να τους φέρει σε επαφή με αυτήν τη γλώσσα. Άλλος είναι ο λόγος. Δεν είναι τίποτε άλλο, παρά προετοιμασία και αυτό, για την αντιμετώπιση και της γλώσσας· και της Ελληνικής της μητρικής, αλλά και της ξένης, ως μια απλή δεξιότητα. Οποιαδήποτε δεξιότητα και όχι ως το κύριο εκείνο όργανο όχι μόνο της επικοινωνίας, αλλά και της σκέψης. Γλώσσα και σκέψη, έλεγε ο Βιγκότσκι και τις έκφρασης.

Έχει αποδειχθεί, θα το ξαναπούμε και νομίζω, ότι έχει αποδειχτεί και ιστορικά αυτό, ότι ούτε με τις αποβολές, ούτε με τις διαγωγές, λύνεις τα προβλήματα του σχολείου. Μάλλον τα οξύνεις και πολύ περισσότερο, με αυτά τα μέσα, δεν αντιμετωπίζεις το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού το οποίο και πολλαπλασιάζεται. Ειδικά, όμως, για αυτό το φαινόμενο εκτός από το εξειδικευμένο προσωπικό των κοινωνικών λειτουργών - θα μιλήσω σε λίγο γι’ αυτούς - και των ψυχολόγων, απαιτείται, βεβαίως και η επεξεργασία εκείνη η κατάλληλη, των κατάλληλων μεθόδων και του περιεχομένου, για την αντιμετώπιση του σχολικού εκφοβισμού. Και όλα αυτά, λέμε εμείς, ότι θα πρέπει να γίνουν με ευθύνη του κράτους και όχι να ανατίθενται σε διάφορους δοκησίσοφους, να τριγυρνάνε μέσα στα σχολεία και να λένε «το μακρύ τους και το κοντό τους».

Πάμε τώρα σε μια άλλη υπόθεση. Λατινικά vs Κοινωνιολογία. Η λογική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ήταν: «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι». Αντί να δει δηλαδή, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πως αυτό το μάθημα των λατινικών θα γίνει πιο ουσιαστικό, να έχει μέσα στοιχεία ιστορίας, να έχει στοιχεία γνώσης του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, αφαίρεσε τα λατινικά. Γιατί λέει, δεν είναι χρήσιμα, τι να τα κάνουμε; Δεν τα χρειαζόμαστε. Τα ίδια, πάνω κάτω, επιχειρήματα, επικαλείται τώρα η Νέα Δημοκρατία για να αφαιρέσει την κοινωνιολογία.

Πριν αρχίσουμε όμως να κουβεντιάζουμε και να συζητάμε γενικώς και αορίστως για το ποια μαθήματα θα βάλουμε και ποια να κόβουμε, ας κουβεντιάσουμε λίγο και για το πώς πρέπει να γίνεται το μάθημα αυτό. Να κουβεντιάσουμε πώς γίνεται το μάθημα των λατινικών. Πώς πρέπει να γίνεται, όχι ως παπαγαλία - για το μάθημα των λατινικών μιλώ – αλλά, επί της ουσίας, με γνώση των ιστορικών, των πολιτισμικών συνθηκών, μέσα στις οποίες ευδοκίμησε το όποιο λατινικό κείμενο που εξετάζεται κάθε φορά.

Για μισό λεπτό, όμως. Τώρα μιλάω κοινωνιολογικά. Μια τέτοια προσέγγιση μυρίζει κοινωνιολογία και είναι κοινωνιολογία. Πράγματι, η κοινωνιολογία μπορεί, ως επιστήμη, να συμβάλει στον τρόπο, με τον οποίο, εξετάζεται η κοινωνία, πώς αλλάζει, ποιες είναι οι κοινωνικές δυνάμεις που τη συγκροτούν, πως στο έδαφος αυτού του κοινωνικού σχηματισμού αναδύονται μορφές συνείδησης, τρόπος σκέψης, νοοτροπίες, κουλτούρες.

Τι σημαίνουν όλα αυτά;   Ότι ο νέος, μέχρι και τα 18 του, ανεξάρτητα από το επάγγελμα που επιλέγει να ακολουθήσει, έχει δικαίωμα και ανάγκη, λέμε εμείς, στη γενική παιδεία. Γι’ αυτό και το ένα μάθημα πρέπει να συμπληρώνει το ένα το άλλο. Γιατί, πολύ απλά, το επιστημονικό, το κάθε επιστημονικό αντικείμενο, εξετάζει μια πλευρά διαφορετική, μεν, αλλά της ίδιας, της ενιαίας αντικειμενικής πραγματικότητας και της υλικής και της κοινωνικής.

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι η συνεργασία και όχι, η αντιπαράθεση ανάμεσα στις επιστήμες και αν η κυβέρνηση, τέλος πάντων, θέλει να λύσει τα προβλήματα που δημιουργεί η ρύθμιση που λανθασμένα εξοστρακίζει, λέμε εμείς, την κοινωνιολογία, μπορεί να το κάνει. Το μάθημα της Κοινωνιολογίας μπορεί να ενταχθεί ως πανελλαδικά εξεταζόμενα, ανάλογα με το τμήμα ή τη σχολή που επιλέγει ο μαθητής και αντίστοιχα, να γίνεται για το μάθημα των Λατινικών. Θεωρούμε ότι είναι μια απολύτως δίκαιη ρύθμιση. Η πρόταση αυτή κατατέθηκε και αναλύθηκε από τον Βουλευτή του Κόμματος, του Μανώλη Συντυχάκη, αλλά μάλλον βιαστικά απορρίφθηκε από την κυβέρνηση και κυρίως, με αδύναμα επιχειρήματα. Την καλούμε να το ξαναδεί αυτό το ζήτημα.

Έρχομαι στην εισαγωγή του κριτηρίου, μάλλον του ακαδημαϊκού, στο ζήτημα των μετεγγραφών. Να πούμε εδώ, κατ’ αρχήν, ότι σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα κριτήρια, ουσιαστικά με τον τρόπο αυτό και με τον εμπλουτισμό αυτών των κριτηρίων, το δικαίωμα μετεγγραφών για παιδιά λαϊκών οικογενειών ουσιαστικά καθίσταται απαγορευτικό. Το επιχείρημα της κυβέρνησης, το οποίο, μονότονα επαναλαμβάνεται, είναι ότι δεν μπορεί ένας μαθητής να παίρνει μετεγγραφή από μια σχολή που το όριο ήταν 9500 μόρια, να πηγαίνει σε άλλη σχολή που το όριο είναι 19000 ή 19500 μόρια. Κατ’ αρχήν, νομίζουμε ότι αυτά τα παραδείγματα είναι ακραία, είναι οριακά, γιατί, δε νομίζουμε ότι στα ομοειδή τμήματα συναντά κανείς τόσο πολύ μεγάλες διαφορές, αλλά το κύριο δεν είναι αυτό. Το κύριο είναι ότι προωθεί ανοιχτά και επίσημα θεσμοθετεί την κατηγοριοποίηση των Πανεπιστημίων, την κατηγοριοποίηση των σχολών, συνεπώς και την κατηγοριοποίηση των αποφοίτων και των αυριανών εργαζομένων.

Για τα ξενόγλωσσα με δίδακτρα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο, από μια κατεύθυνση που δίνεται κεντρικά από την κυβέρνηση στα ιδρύματα να αναζητούν πόρους να ανοίξουν μαγαζιά πώλησης εκπαιδευτικών προϊόντων, αφού η κρατική χρηματοδότηση βαίνει μειούμενη. Εν πάση περιπτώσει, επειδή ακούμε και την κριτική του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το ζήτημα, πέραν του ότι αυτός άνοιξε τον δρόμο εδώ, με το μικρό μαγαζί, όπως είπαμε στη φιλοσοφική, με το διεθνές πανεπιστήμιο, αλήθεια, ποιος έδωσε το δικαίωμα στο ευρωπαϊκό δίκαιο να υπερτερεί του ελληνικού, για να επικαλείται αυτές τις επιπτώσεις ο ΣΥΡΙΖΑ; Όταν στην πρόσφατη συνταγματική αναθεώρηση, ως Κ.Κ.Ε., προτείναμε την κατάργηση αυτού του άρθρου που βάζει το ευρωενωσιακό δίκαιο πάνω από το ελληνικό δίκαιο τι είπε ο ΣΥΡΙΖΑ, τι είπε η Νέα Δημοκρατία, τι είπε το ΚΙΝΑΛ; Τίποτα, το δέχονται. Γι’ αυτό και δεν έχουν το δικαίωμα να το επικαλούνται.

Πάμε στο Λύκειο, το οποίο, μετατρέπεται, βεβαίως, σε ένα απέραντο εξεταστήριο. Θέλω να σταθώ λιγάκι στην τράπεζα θεμάτων. Ξέρετε, πέρα από το αντιεπιστημονικό σκεπτικό της λειτουργίας της, γιατί, δεν λαμβάνει υπόψη της τις κοινωνικοταξικές και τις μορφωτικές ανισότητες, τους αντιμετωπίζει όλους με τον ίδιο τρόπο, προορίζεται και ίσως, αυτό είναι το πιο επικίνδυνο της σημείο, προορίζεται να αποτελέσει τη βάση της μέτρησης των λεγομένων «μαθησιακών αποτελεσμάτων των μαθητών». Βασικό συστατικό της αξιολόγησης, θυμίζουμε, όπου εφαρμόζεται διεθνώς και με το οποίο, από τα μαθησιακά αποτελέσματα θα κατηγοριοποιούνται τα σχολεία και οι μαθητές και βεβαίως, θα ενοχοποιούνται οι εκπαιδευτικοί ότι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους και οι γονείς, ότι δεν προσέχουν πάρα πολύ τα παιδιά τους και δεν φροντίζουν γι’ αυτά. Ποιος θα αθωώνεται; Ο πραγματικός ένοχος. Το εκπαιδευτικό σύστημα και ο σκοπός και το περιεχόμενο αυτού του σχολείου, της υποβαθμισμένης μόρφωσης.

Για τους αναπληρωτές, για όλον αυτόν τον κόσμο, δεκάδες είναι οι χιλιάδες που κάθε Σεπτέμβριο, Οκτώβριο και Νοέμβριο, γιατί, παίρνει καιρό αυτή η ιστορία, με μια βαλίτσα στο χέρι γυρνάνε όλη τη χώρα. Ποιο είναι το ευχαριστώ της πολιτείας σε όλους αυτούς τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους; Τιμωρητικές διατάξεις για αναπληρωτές, αν τυχόν και αυτοί οι άνθρωποι, για λόγους οικογενειακούς ή για λόγους οικονομικούς. Για να πάει κάποιος να νοικιάσει ένα δωμάτιο σε ένα τουριστικό νησί. Να δούμε αν θα του φτάσουν τα 600 και τα 800 ευρώ που παίρνει ένας εκπαιδευτικός. Αν, λοιπόν, τυχόν και δεν έχουν τη δυνατότητα να αναλάβουν αυτή τη θέση, ως αναπληρωτές, τότε τους περιμένει η τιμωρία. Διετής τιμωρία, τριετής αποκλεισμός, ούτε η ΟΥΕΦΑ να ήταν, με τις ομάδες από τους πίνακες και για τρία χρόνια καταδικάζονται στην ανεργία. Κοιτάξτε, να τελειώσουν τα ψέματα. Να τους μονιμοποιήσετε τώρα, αν πραγματικά θέλετε να μην υπάρχουν κενά στην εκπαίδευση.

Αντί, όμως, να κάνετε αυτό, τι κάνετε; Δίνετε προτεραιότητα στα μαθήματα, προτεραιότητα κάλυψης των κενών στα σχολεία, να καλύπτονται πρώτα τα κενά που έχουν πανελλαδικά μαθήματα, να καλύπτονται πρώτα τα κενά που έχουν τα ειδικά σχολεία και μετά, τα τμήματα ένταξης και η παράλληλη στήριξη. Ομολογείτε, δηλαδή, πέρα από το απαράδεκτο της αντιμετώπισης της κατηγοριοποίησης των μαθημάτων σε πρωτεύοντα και δευτερεύοντα, πέρα από το ότι οι μαθητές έχουν τις ίδιες ανάγκες, άσχετα σε ποια τάξη βρίσκονται, ομολογείτε στην πραγματικότητα, ότι και τα επόμενα χρόνια αυτά τα εκπαιδευτικά κενά θα υπάρχουν και ότι θα πρέπει, στέλνετε το μήνυμα στην κοινωνία, ότι θα πρέπει να μάθει να ζει με αυτά τα κενά. Κενά, μάλιστα, ακούσαμε με έκπληξη προχθές, από τους φορείς, κενά εκπαιδευτικά, ακόμα και στα πρότυπα σχολεία, τα πειραματικά, αυτούς τους φάρους, όπως λέτε, του εκπαιδευτικού συστήματος. Κενά εκπαιδευτικά, μας το είπαν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί. Τη μετακίνηση των παιδιών σε αυτά τα σχολεία, τα πειραματικά και τα πρότυπα, ποιος θα την αναλάβει; Γιατί, ξέρετε, αυτά αναφέρονται σε ένα ευρύτερο γεωγραφικό μέρος από ότι τα κλασικά όρια των σχολείων.

Με την αύξηση, όχι μόνο του ανώτατου ορίου των μαθητών, που θα έλεγε κανείς, ότι στρογγυλεύτηκε λίγο, αλλά πάντως, ανέβηκε πάλι, από το 24 πήγε στο 25. Κυρίως, με την αύξηση του ελάχιστου αριθμού για τη δημιουργία τμήματος, το αποτέλεσμα θα είναι ένα μεγάλο στοίβαγμα των παιδιών, μια απίστευτη ταλαιπωρία παιδιών και γονιών να τρέχουν σε πιο μακρινά σχολεία, γιατί στο σχολείο, που είναι κοντά «ξέρετε τα τμήματα συμπληρώθηκαν και λυπούμαστε πάρα πολύ, πρέπει να πάτε κάπου αλλού να βρείτε κάποιο άλλο σχολείο» σημαίνουν συγχωνεύσεις, καταργήσεις τμημάτων, με επιπτώσεις, βεβαίως και στους εκπαιδευτικούς.

Κλείνω με τις Πρυτανικές Εκλογές. Το θέμα είναι ποιοι ψηφίζουν και πώς ψηφίζουν. Μέχρι το 2011, λοιπόν, ψήφιζαν όλοι όσοι συγκροτούν αυτό που λέμε πανεπιστημιακή κοινότητα. Το 2011 ψηφίζεται ο νόμος της κυρίας Διαμαντοπούλου. Τότε, αφαιρέθηκε το δικαίωμα της ψήφου και από τους φοιτητές και από τους διοικητικούς υπαλλήλους. Τεσσεράμισι χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκανε να το επαναφέρει αυτό το δικαίωμα. Δεν ξέρω πόσο καιρό ήθελε. Φαίνεται είναι πάρα πολύ δύσκολο να το κάνει. Το λέμε, γιατί, κλαίνε εδώ μέσα για αυτό το πράγμα. Δεν ψήφιζαν, λοιπόν, επί ΣΥΡΙΖΑ ούτε οι φοιτητές ούτε οι διοικητικοί υπάλληλοι. Έρχεται, τώρα, η Νέα Δημοκρατία και το μειωμένο εκλεκτορικό σώμα το περιορίζει ακόμα περισσότερο.

Το  δίνει μόνο  στους καθηγητές των πανεπιστημίων, αφαιρώντας αυτό το δικαίωμα και από τους ΕΔΙΠ και από τους ΕΕΠ και από τους ΕΤΕΠ. Νομίζουμε, ότι τα επιχειρήματα εδώ, του κ. Υφυπουργού, του κ. Διγαλάκη, περί πρύτανη, που δεν έχει τάχα μου όχι μόνο διοικητικές, αλλά έχει και ακαδημαϊκές και ερευνητικές ευθύνες, είναι έωλα και ελάχιστα πειστικά. Θα θέλαμε να είστε πιο ειλικρινείς, κ. Υπουργέ, να πείτε την αλήθεια, ότι σε ένα πανεπιστήμιο ανώνυμη εταιρεία, όπου ο πρύτανης θα ασκεί παρόμοιο ρόλο με έναν πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου μιας ανώνυμης εταιρείας, το Σώμα που θα τον επιλέγει, θα πρέπει να είναι μικρό και κυρίως πιστό σε αυτό το ρόλο τον επιχειρηματικό του πανεπιστημίου. Το λογικό, λοιπόν, εδώ και το δημοκρατικό συμπληρώνουμε, είναι όσοι υπόκεινται στη διοικητική δικαιοδοσία ενός οργάνου, του πρύτανη καλή ώρα, να έχουν και το δικαίωμα να συμμετέχουν στην εκλογή του. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο.

Για την ψηφοφορία. Την ηλεκτρονική ψηφοφορία στα πανεπιστήμια την εισήγαγε η κυρία Διαμαντοπούλου με τον νόμο του 2011. Τι κάνει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.; Όπως πάντα, μισά βήματα. Επαναφέρει τη ψηφοφορία με κάλπη, αλλά διατηρεί και την ηλεκτρονική ψηφοφορία. Ποιος θα το αποφασίζει; Κάθε ίδρυμα μόνο του, αυτόνομο είναι. Πολύ ωραία. Η Ν.Δ., έρχεται και τι κάνει τώρα; Κρατάει μόνο την ηλεκτρονική ψηφοφορία. Είναι ή δεν είναι κροκοδείλια και εδώ τα δάκρυα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., τα οποία, πάντως, κάθε φορά και σε κάθε θέμα, δίνουν όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και το άλλοθι στη Ν.Δ., να θεσπίζει όχι την ηλεκτρονική ψηφοφορία όπως τώρα, αλλά να προχωράει και όλες τις αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση; Κάπως έτσι εξελίσσονται οι αναδιαρθρώσεις, οι λεγόμενες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση.


 .
ΣΟΦΙΑ – ΧΑΪΔΩ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ (Ειδική Αγορήτρια της Ελληνικής Λύσης  ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ): Σας ευχαριστώ κύριε Πρόεδρε. Κυρία Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήθελα να κάνω μία ειδική αναφορά στο άρθρο 51, διότι η ειδική αγωγή δεν θα πρέπει να εξαρτάται από χρηματοδοτούμενα προγράμματα της Ε.Ε.. Πρέπει επιτέλους να υπάρξει μέριμνα και σχεδιασμός, ώστε να καλύπτεται από τον κρατικό προϋπολογισμό και όχι να κρέμονται μαθητές και γονείς συνεχώς από μία κλωστή, για τη πορεία, για το μέλλον των παιδιών τους. Γιατί μιλάμε για ξεκάθαρο ρατσισμό και κατάφωρη αδικία απέναντι σε αυτή τη κατηγορία των μαθητών. Αυτή η πρακτική αντίκειται στην συνταγματικώς κατοχυρωμένη αρχή της ισότητας. Δυστυχώς, με το εν λόγω άρθρο, γίνεται ολοφάνερη η ανισότητα ως προς τις εκπαιδευτικές ευκαιρίες των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Παραβιάζεται το δικαίωμα των παιδιών, σύμφωνα με τα άρθρα 28 και 29 της διεθνούς σύμβασης για τα δικαιώματα του παιδιού. Η ειδική αγωγή χρειάζεται στελέχωση, χρειάζεται προσλήψεις, όχι πασαλείμματα. Οι εκπαιδευτικοί, σε αυτή την κατηγορία των μαθητών, θα έπρεπε να είναι ανά πάσα στιγμή, όλη την ημέρα, μαζί τους και όχι με μειωμένο ωράριο. Πότε θα γίνουν επιτέλους τα ειδικά σχολεία ολοήμερα; Γιατί δεν θεσμοθετούνται επιπλέον θεραπείες με το ίδιο προσωπικό;

Στο άρθρο 52, αναφέρεστε σε παράταση θητείας στελεχών της εκπαίδευσης. Σε ποια ακριβώς στελέχη αναφέρεστε; Γιατί δεν προχωράτε σε νέες προσλήψεις και αρκείστε σε παρατάσεις; Η ίδια λογική των παρατάσεων συνεχίζεται και στο άρθρο 53, αυτή τη φορά, με την ισχύ των πινάκων επιλογής των διευθυντών σχολικών μονάδων και εργαστηριακών κέντρων. Γιατί δεν προχωρήσατε έγκαιρα σε τοποθέτηση νέων; Λέτε, ότι παρατείνατε έως την κύρωση, των νέων πινάκων επιλογής διευθυντών σχολικών μονάδων και εργαστηριακών κέντρων. Πότε αναμένεται η κύρωση αυτή; Η αοριστία και η ασάφεια σε όλο της το μεγαλείο.

Ως προς το άρθρο 54, αναφέρεστε σε οργανώσεις και φορείς νεολαίας, κάτι που παραπέμπει ενδεχομένως σε ΜΚΟ. Επομένως, μιλάμε για πιθανή επιχορήγηση μέσω του κράτους σε ΜΚΟ και πιθανόν λαθρομεταναστών.

Αναφορικά με τους εκπαιδευτές επαγγελματικής κατάρτισης, δημιουργούνται ερωτηματικά σχετικά με τα κριτήρια εισαγωγής. Επίσης, δεν υπάρχει σοβαρή πρόβλεψη για τους καθηγητές που η μοναδική απασχόλησή τους είναι τα δημόσια ΙΕΚ. Έχετε προβλέψει, όμως, πώς ακριβώς θα αυξήσουν το εισόδημά τους οι δημόσιοι υπάλληλοι και σπρώχνετε στην ανεργία όσους έχουν ως μοναδική και κύρια απασχόληση τη διδασκαλία στα ΔΙΕΚ. Η παράταση της προθεσμίας αποσπάσεων εκπαιδευτικών στη γενική γραμματεία έρευνας και τεχνολογίας, σε τι ακριβώς εξυπηρετεί;

Στο άρθρο 57, δεν προσδιορίζονται καθόλου τα κριτήρια για την επιλογή των μελών του διοικητικού συμβουλίου του εθνικού οργανισμού εξετάσεων. Σχετικά με τις αρμοδιότητες της διεύθυνσης προμηθειών και διαχείρισης υλικού του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων του άρθρου 58, δεν ξεκαθαρίζεται πώς ακριβώς θα ελέγχονται ή αν οδηγούμαστε σε απευθείας αναθέσεις μέσω του παρόντος. Πώς περιμένετε να συναινέσουμε, όταν δεν γνωρίζουμε εάν και κατά πόσον αυτές θα ελέγχονται;
Καταργείται, με το άρθρο 59, το όριο των επιπλέον αμοιβών, σύμφωνα με το οποίο, το σύνολο των πρόσθετων αμοιβών των υπαλλήλων, δεν μπορεί να υπερβαίνει το 25% των συνολικών μηνιαίων αποδοχών της οργανικής τους θέσης.

Με το άρθρο 60, παρέχεται αδιανοήτως η απόλυτη εξουσιοδότηση στον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, να διορίζει τις επιστημονικές επιτροπές μουσικής και καλλιτεχνικής παιδείας. Η αναγραφή της διαγωγής μας βρίσκει σύμφωνους στο πλαίσιο της αξιολόγησης της συμπεριφοράς και στην αποτύπωση αυτής στους τίτλους σπουδών.

Στο άρθρο 67 παράγραφος 1, εισάγετε εξαιρέσεις ως προς τις θέσεις διευθυντή προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών, εργαστηρίου, κλινικής και μουσείου. Για ποιο λόγο ακριβώς; Δεν διευκρινίζεται, επίσης, αν πρέπει να γίνει σχετική γνωμάτευση.

Ως προς το άρθρο 70, από τη στιγμή που γίνονται συνδυασμοί, κομματοποιείτε η διοίκηση του ιδρύματος και αυτό είναι ανεπίτρεπτο. Σχετικά με τις μεταγραφές των φοιτητών, είναι εξαιρετικά επισφαλής και άδικος ο συνυπολογισμός εσόδων και των δύο γονέων. Επίσης, είναι επιτακτική ανάγκη, στους δικαιούχους μεταγραφής, να προστεθούν τόσο οι πολύτεκνοι όσο και οι τρίτεκνοι, χωρίς οικονομικά κριτήρια. Το δημογραφικό πρόβλημα αποτελεί μια τεράστια πληγή της Ελλάδας. Το σοβαρότατο αυτό ζήτημα, οδεύει προς μη αναστρέψιμη πορεία και καθίσταται ως το μεγαλύτερο πρόβλημα της σύγχρονης Ελλάδας, αφού απειλεί όχι μόνο την εθνική μας ανεξαρτησία και την εδαφική μας ακεραιότητα, αλλά και το ίδιο το μέλλον του έθνους μας. Και αντί να παρέχεται κίνητρα, παραμένετε απλοί παρατηρητές της καταστροφικής συρρίκνωσης του λαού μας.

Στο άρθρο 75, για τη μεταγραφή βάση οικονομικών και κοινωνικών κριτηρίων, πιστεύουμε, ότι πρέπει να παρέχεται η δυνατότητα να ενταχθούν όλες οι περιπτώσεις τριτέκνων και πολυτέκνων. Επίσης, ζήτημα τίθεται σχετικά με τη μεταγραφή αδελφών προπτυχιακών φοιτητών. Γιατί παρέχεται τη δυνατότητα αποκλειστικά κατά το πρώτο έτος;

Στο άρθρο 78, για τη μεταγραφή ειδικών κατηγοριών, έχετε εντάξει όλες τις άλλες κατηγορίες πλην των πολυτέκνων. Γιατί τους αντιμετωπίζετε με τέτοια απαξίωση; Θεωρείτε, ότι οι πολύτεκνοι δεν χρειάζονται τη φροντίδα και τη στήριξη της πολιτείας; Δυστυχώς, η αδιαφορία της κυβέρνησης για τις τρίτεκνες και τις πολύτεκνες οικογένειες και από το Υπουργείο Παιδείας, συνεχίζεται και δεν έχει τελειωμό. Πρέπει να έχουν δικαίωμα μεταγραφής κοντά στο τόπο κατοικίας του, όπως ίσχυε και στο παρελθόν. Είναι αδύνατον, μία πολύτεκνη οικογένεια, να μπορέσει να ανταπεξέλθει στα έξοδα της συντήρησης ενός φοιτητή μακριά από την οικογένειά του.

Στο άρθρο 79, δεν προσδιορίζεται ποιες ακριβώς είναι οι σοβαρές παθήσεις πέραν των προβλεπόμενων και θα θέλαμε διευκρινίσεις ως προς αυτές. Όπου υπάρχει περιθώριο, χωρίς εξαντλητικούς προσδιορισμούς, ελλοχεύει ο κίνδυνος της κατάχρησης ορισμένων διατάξεων, όπως η παρούσα.

Στο άρθρο 81, συναντάμε κάτι που έχουμε εντοπίσει, κατεξοχήν, στο υπό συζήτηση σχεδίου νόμου, την υπερβολική εξουσία που δίνεται στον εκάστοτε Υπουργό Παιδείας και η οποία δεν μας βρίσκει σύμφωνους.

Σχετικά με τα ξενόγλωσσα προγράμματα σπουδών δεν καθορίζετε, καταρχάς, σε ποιες γλώσσες αναφέρεστε. Θα εντάσσεται και η τουρκική γλώσσα, ή, μήπως, και η γλώσσα των Σκοπιανών; Πουθενά δεν ξεκαθαρίζεται αυτό και θα θέλαμε μία σαφή απάντηση.

Επίσης, προβλέπονται και τέλη φοίτησης, γεγονός που σημαίνει ότι, ουσιαστικά, θα ιδρυθούν ιδιωτικά ΑΕΙ για τους ξενόγλωσσους εντός των κρατικών ελληνικών ΑΕΙ.

Ποιο θα είναι το επίπεδο των τριετών σπουδών; Τι θα ισχύσει για τα επαγγελματικά και ακαδημαϊκά δικαιώματα που θα παρέχονται από αυτά;

Σε ότι αφορά στα όργανα της διοίκησης, πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό ζήτημα και δεν πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα να αναλαμβάνει ο οποιοσδήποτε. Πρέπει να υπάρχει ενδελεχής έλεγχος σε αυτό το κομμάτι.

Ως προς το διδακτικό προσωπικό, βλέπουμε ότι θα μπορούν να είναι ακόμα και συνταξιοδοτηθέντες καθηγητές. Παζαρεύετε την Παιδεία στον «βωμό» του οποιουδήποτε κέρδους.

Ασάφεια, επίσης, υπάρχει ως προς το πρόσθετο προσωπικό που θα υποστηρίξει τα ξενόγλωσσα προγράμματα σπουδών. Θα πρέπει να υπάρξουν συγκεκριμένα και ορισμένα κριτήρια ως προς το προσωπικό που θα τα στελεχώνει.

Στο άρθρο 86, σχετικά με τους πόρους δεν διευκρινίζεται από ποιους θα εξασφαλισθούν οι πόροι. Απορούμε, μάλιστα, πώς γίνεται να παρέχεται η δυνατότητα οι πόροι για τα ξενόγλωσσα προγράμματα σπουδών να προέρχονται από τον Κρατικό Προϋπολογισμό, όταν τα χρήματα δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες της δημόσιας παιδείας, η οποία πάσχει, εδώ και δεκαετίες.

Για τις μετακινήσεις του διδακτικού προσωπικού, έχουμε να παρατηρήσουμε ότι πρόκειται για ευνοϊκή ρύθμιση υπέρ αυτού του διδακτικού προσωπικού, σε σχέση με το υπόλοιπο διδακτικό προσωπικό των ΑΕΙ. Θα πρέπει να ισχύσει το ίδιο για όλους.

Για την ασφαλιστική κάλυψη των αλλοδαπών φοιτητών θέλουμε να επισημάνουμε, ότι τα ασφάλιστρα να είναι κομμάτι των τελών φοίτησης και να μην επιβαρύνεται ο προϋπολογισμός με παραπάνω έξοδα για την κάλυψή τους. Επίσης, αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο τα ΑΕΙ να συμμετάσχουν σε αυτήν τη διαδικασία.

Στο άρθρο 93, που αφορά στη Μονάδα Υποστήριξης Αλλοδαπών Φοιτητών, γιατί αυτή την οργάνωση και την εξυπηρέτηση δεν την επιφυλάσσουν τα ΑΕΙ για τα ελληνόπουλα που εισάγονται σε σχολή μακριά από τον τόπο κατοικίας τους; Επίσης, πουθενά δεν αναφέρεται το κόστος αναφορικά με τη Μονάδα Υποστήριξης Αλλοδαπών Φοιτητών.

Πλήρως αόριστη είναι η διάταξη του άρθρου 94, για την ταχεία διαδικασία χορήγησης αδειών διαμονής για λόγους σπουδών. Αυτές οι άδειες διαμονής θα οδηγούν και σε κτήση ιθαγένειας. Θα πρέπει να ορίζεται ρητά, ότι δεν θεμελιώνεται τέτοιο δικαίωμα με τη χορήγηση τους.

Αοριστία εντοπίζεται και στο άρθρο 96, σχετικά με τη διαδικασία εκλογής Κοσμήτορα.

Στο άρθρο 100, δεν διευκρινίζετε τι εννοείτε ως «παρεμβατικές κλινικές μελέτες». Ποιες είναι, ακριβώς, αυτές και ποιους αφορούν; Παράλληλα, δεν εξηγείτε για ποιο λόγο εξαιρούνται οι παρεμβατικές μελέτες της Επιτροπής Ηθικής και Δεοντολογίας της Έρευνας. Πρόκειται για ένα επίφοβο, για τα ατομικά δικαιώματα, άρθρο με την κατάργηση του Εθνικού Κέντρου Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών, δεν υπάρχει αντικατάσταση και δεν γνωρίζουμε, πώς, ακριβώς, θα ελεγχθεί η επιλογή αυτή.

Ως προς τα θέματα φοιτητών και αποφοίτων του Τμήματος Μετάφρασης και Διερμηνείας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, διερωτόμαστε τι θα γίνει με αυτά τα παιδιά. Τα έχετε κάνει «λάστιχο».

Για τη διοίκηση των Φοιτητικών Λεσχών ΑΕΙ, θεωρούμε ότι οι φοιτητές πρέπει, τουλάχιστον, να επιλέγονται με κλήρωση. Πρόκειται, εν συνόλω, για ένα νομοθέτημα – «συρραφή» διαφορετικών ζητημάτων στον κλάδο της Παιδείας. Διευθετεί τεχνοκρατικά θέματα, δεν αντιμετωπίζει, όμως, με ενιαίο τρόπο το βασικότερο πρόβλημα στην Παιδεία, που είναι η ίδια η αναμόρφωσή της.

Για να μπορούμε να μιλάμε για εξέλιξη, πρέπει να έχει προηγηθεί η διαμόρφωση. Μέχρι σήμερα, δυστυχώς, αυτό δεν έχει επιτευχθεί. Ότι κι αν λεχθεί για τα προβλήματα της εκπαίδευσης είναι, πλέον, κοινότυπο. Επί χρόνια, όλοι εστιάζουν στη σημασία των μεταρρυθμίσεων ως έναν από τους «πυλώνες» για την ανάπτυξη της χώρας. Όμως, επί χρόνια, τα «νερά» παραμένουν στάσιμα. Το τέλμα είναι δεδομένο.

Η εμπειρία έχει δείξει ότι από τη σύνταξη των προγραμμάτων και την έκθεση των πορισμάτων διαλόγου ως την υλοποίηση, η απόσταση είναι μεγάλη και τα οξύτατα προβλήματα της Παιδείας παραμένουν. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως το δημόσιο σχολείο και πανεπιστήμιο υποφέρει, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, από τις ασκούμενες πολιτικές.
Η Παιδεία στη χώρα μας αντιμετώπιζε πάντα τα προβλήματα της υποχρηματοδότησης, της άναρχης ανάπτυξης, της απαξίωσης των εκπαιδευτικών λειτουργών, αλλά και της απορρόφησης κονδυλίων χωρίς ενιαίο προγραμματισμό. Χρειάζεται επένδυση στη γνώση, καθώς η εκπαιδευτική πραγματικότητα που βιώνει σύσσωμη η εκπαιδευτική κοινότητα στην Ελλάδα, σήμερα, προβληματίζει σοβαρά. Οι ανθρωπιστικές αξίες ξεχνιούνται. Αντί της συλλογικής γνώσης οδηγούμαστε, απλώς, στην εκμάθηση δεξιοτήτων.

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα ως αποτέλεσμα των πολλαπλών, αλλά, συχνά, ασύνθετων μεταξύ των αλλαγών, εμφανίζει σήμερα μία αντιφατική εικόνα. Η Παιδεία είναι η ουσία ενός έθνους. Ο βασικός «κορμός» ενός λαού. Ο απαίδευτος λαός «άγεται και φέρεται». Όσοι θέλουν να εξαφανίσουν την ιστορική εθνική μνήμη και την αυτοσυνειδησία ενός λαού, χτυπούν αδυσώπητα και μάλιστα με έξυπνο και αποφασιστικό τρόπο την Παιδεία του.

Η Παιδεία για να είναι αληθινή πρέπει να έχει δύο κύρια στοιχεία. Το πρώτο να παρέχει ολοκληρωμένη γνώση. Το δεύτερο στοιχείο της αληθινής Παιδείας είναι ότι διακρίνεται για τη δυναμική πορεία εξέλιξης και δεν παραμένει στη στατικότητα. Η καλλιέργεια της λογικής, δηλαδή, της κριτικής ικανότητας και του προβληματισμού, δίνει τη δυνατότητα στο άτομο να λειτουργεί ως ανεξάρτητη προσωπικότητα, ικανή να αντιστέκεται στους σύγχρονους μηχανισμούς ετεροκαθορισμού.

Εμείς στην Ελληνική Λύση πιστεύουμε, ότι η Δημοκρατία συνίσταται και εκφράζεται, κυρίως, στην ποιοτική ανύψωση του λαού, στην οποία αποβλέπει μία ολοκληρωμένη Παιδεία. Η Παιδεία μας αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα ατομικής εξέλιξης, κοινωνικής προόδου και οξυγόνωση της Δημοκρατίας. Κι’ αυτό δεν πρέπει να το ξεχνά κανείς.
 
ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ (Ειδική Αγορήτρια του ΜέΡΑ 25): Κύριε Πρόεδρε, θα μου επιτρέψετε να μην αναφερθώ σε όσα αναφέρθηκαν στη συζήτηση, επί της αρχής και επί των άρθρων. Θα εκμεταλλευτώ την παρούσα συζήτηση για να συμπληρώσουμε τις θέσεις μας για κρίσιμα άρθρα που δεν προλάβαμε στις προηγούμενες τοποθετήσεις μας και στην Ολομέλεια θα έχουμε και τον χρόνο να αναφερθούμε, επί του συνόλου, του νομοσχεδίου.

Καταρχάς, θέλω να αναφερθώ στα άρθρα 34 και 35. Εδώ, θεσπίζεται ένα πλαίσιο εσωτερικής και εξωτερικής αξιολόγησης των σχολικών μονάδων, με ένα μηχανικό τρόπο αποτίμησης του εκπαιδευτικού έργου, βάσει των στόχων που είχαν τεθεί. Φοβάμαι ότι και πάλι η Πολιτεία μετακυλίει τη δική της ευθύνη στις πλάτες των λειτουργών της εκπαίδευσης.

αποτίμηση του εκπαιδευτικού έργου εξ ορισμού, θα έπρεπε να συνυπολογίζονται και οι παράγοντες ευθύνης της Πολιτείας. Λόγου χάρη η υποχρηματοδότηση της Παιδείας, η υποστελέχωση των σχολικών μονάδων, οι ελλιπείς υποδομές και οι εγγενείς και παρατεινόμενες αδυναμίες του συστήματος. Είναι μεγάλη και κρίσιμη η συμμετοχή της Πολιτείας, κυρία Υπουργέ, και δεν μπορεί να λείπει από μία πραγματική αξιολόγηση.

Κυρία Υπουργέ, θα ήθελα να κάνω ιδιαίτερη θετική μνεία για τη διάταξη του άρθρου 40. Μιλάμε για τους μαθητές που έχουν κερδίσει διακρίσεις σε Επιστημονικές Ολυμπιάδες και αυτά που προβλέπει ο νόμος για την εισαγωγή τους στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Επιτέλους, η Πολιτεία αναγνωρίζει και θεσμικά και όχι μόνο με φραστικούς επαίνους την προσπάθεια και τις επιτυχίες αυτών των παιδιών. Αυτό αποτελεί, πράγματι, μια ουσιαστική κίνηση για την οφειλόμενη επιβράβευση προς αυτά τα παιδιά και τις οικογένειές τους.

Στο άρθρο 42 είναι πράγματι θετική η διπλή μοριοδότηση των αναπληρωτών για την υπηρεσία τους σε δυσπρόσιτες περιοχές. Κατά τη γνώμη μας όμως χρειάζονται οπωσδήποτε και πρόσθετα υποστηρικτικά μέτρα ως προς τις βιοτικές τους ανάγκες, ιδίως όσον αφορά την κατοικία, τις μετακινήσεις και τη σίτιση. Εν πάση περιπτώσει, πιστεύουμε ότι είναι στη σωστή κατεύθυνση, σαν κίνητρο, για την κάλυψη των αντίστοιχων αναγκών στα σχολεία.

Επίσης, θετική, ως ένα βαθμό, είναι και η ρύθμιση του άρθ. 46, δηλαδή η μετάθεση του χρόνου της ειδικής πρόσκλησης πρόσληψης για την κάλυψη κενών θέσεων στις σχολικές μονάδες από την 1η Νοεμβρίου, που ίσχυε μέχρι τώρα, στην 1η Οκτωβρίου κάθε χρόνο. Όμως εκτός από τα παραπάνω για την έγκαιρη στελέχωση των σχολείων και την ομαλή έναρξη κάθε σχολικής χρονιάς, που αποτελεί υποχρέωση της πολιτείας, απαιτούνται και άλλες άμεσες ενέργειες και ιδίως η ολοκλήρωση των υπηρεσιακών μεταβολών των μόνιμων εκπαιδευτικών τον Ιούνιο πριν την λήξη κάθε διδακτικού έτους, αλλά και η τοποθέτηση όλων των αναγκαίων αναπληρωτών την 1η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου.

Στο άρθρο 50, προβλέπεται την αύξηση του αριθμού των μαθητών, ανά τμήμα, στα νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία από 22 σε 25. Η διάταξη αυτή αποτελεί μια άμεση ομολογία της πολιτείας ότι αδυνατεί να διαχειριστεί με στοιχειωδώς αποδεκτούς όρους το εκπαιδευτικό σύστημα και αποδέχεται ανεπίτρεπτες εκπτώσεις ως προς τους παιδαγωγικούς στόχους. Ασφαλώς γνωρίζετε και εσείς ότι η αύξηση αυτή υποβαθμίζει δραστικά την ποιότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και υπονομεύει την αποτελεσματικότητα του σχολείου. Θέλω μόνο να επισημάνω τα εξής, η πραγματική απόσταση, το πραγματικό έλλειμμα δεν είναι ανάμεσα στο 25 και το 22, που και αυτό είναι κρίσιμο. Η πραγματική απόσταση είναι ανάμεσα στο 25 και το 17 που υποδεικνύουν όλοι οι διεθνείς οργανισμοί. Είμαστε, λοιπόν, κυρία Υπουργέ, πολύ μακριά και μας πάτε ακόμη μακρύτερα. Για το λόγο αυτό ζητάμε την απόσυρση της συγκεκριμένης διάταξης γιατί θεωρούμε ότι η πολιτεία έχει τη στοιχειώδη και απαράβατη υποχρέωση να εξασφαλίζει με κάθε τρόπο τις ελάχιστες αποδεκτές συνθήκες εκπλήρωσης του εκπαιδευτικού έργου και τονίζω με κάθε τρόπο. Είναι θέμα της κυβέρνησης συνολικά να βρει λύσεις για τη χρηματοδότηση της παιδείας και η λύση δεν είναι το κρεβάτι του Προκρούστη.

Θα ήθελα να κάνω και μια αναγκαία αναφορά στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό. Δυστυχώς, όλες διαδοχικά οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις συντηρούν, φοβάμαι ηθελημένα, ένα σύστημα αναξιοκρατίας και αδιαφάνειας που διέπει τις τοποθετήσεις προσωπικού, την καταβολή επιμισθίου, αλλά και το κρίσιμο ζήτημα της χορήγησης παρατάσεων πέραν της πενταετίας. Θα έπρεπε, κύριε

Υπουργέ, να υπάρχει μία ολοκληρωμένη αντιμετώπιση των θεμάτων σε αυτό το νομοσχέδιο. Γνωρίζετε ότι η μέχρι σήμερα πρακτική έχει επιφέρει σημαντικές ελλείψεις συγκεκριμένων ειδικοτήτων, όσο και υποβάθμιση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Η προσωπική μου εμπειρία επιβεβαιώνει και την ολοκλήρωση των τοποθετήσεων, μήνες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς και όλα αυτά πέρα από την άνιση και διακριτική μεταχείριση του προσωπικού που άλλους εκπαιδευτικούς τους εξαναγκάζει αδίκως να επιστρέφουν στην Ελλάδα, ανατρέποντας το πλαίσιο της ζωής τους και άλλους τους υποχρεώνει να παραμένουν στο εξωτερικό με άδειες άνευ αποδοχών για να μην αποχωριστούν τις οικογένειές τους. Πιστεύουμε ότι δεν μπορεί να παρατείνεται αυτή η απαράδεκτη κατάσταση, πρέπει επιτέλους να αντιμετωπιστεί συνολικά το ζήτημα με τις αναγκαίες ρυθμίσεις και με ενιαία, για όλους, προκαθορισμένα με σαφήνεια κριτήρια. Δυστυχώς και στον τομέα αυτό το παρόν νομοσχέδιο έχει να προσφέρει μόνο εμβληματικές λύσεις που συντηρούν τις αδικίες.

Κατά τα λοιπά πάντως πρέπει να πω ότι φέρνετε προς ψήφιση ένα νομοσχέδιο που ανταποκρίνεται πλήρως και χωρίς καμία υποκρισία στην αντίληψή σας για το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα.

Πλένετε σχολαστικά τα χέρια σας όσον αφορά στις ευθύνες της πολιτείας και δημιουργείται ένα σύστημα που εφαρμόζει το δόγμα της λεγόμενης ατομικής ευθύνης και στην εκπαίδευση με θύματα εκπαιδευτικούς και μαθητές από τους οποίους ζητάτε την περίφημη αυτοβελτίωση. Αυτοβελτίωση σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα πολλαπλών ταχυτήτων που εξαρτά την πρόοδο από την κοινωνική και οικονομική κατάσταση των οικογενειών, σε ένα σύστημα που όχι μόνο αναπαράγει αλλά και επιτείνει τις κοινωνικές ανισότητες, μετατρέπεται συνειδητά τα σχολεία σε εξεταστικά κέντρα όπου θα δοκιμάζονται κυρίως οι αποδόσεις των παρόχων της παραπαιδείας, με πρότυπο την αριστεία της απομνημόνευση και της υπακοής. Δεν τα λέμε αυτά με σκοπό να μηδενίσουμε την προσπάθεια κανενός.

Τα λέμε γιατί είμαστε υποχρεωμένοι να καταδείξουμε ότι έχουμε άλλη άποψη για την εκπαίδευση και έχουμε άλλο όραμα για την παιδεία. Για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και θα εξασφαλίζει σε όλα τα παιδιά χωρίς διακρίσεις τα πλήρη εχέγγυα για αληθινή πρόοδο, πολύ πριν την αυτοβελτίωση των μαθητών και την τιμωρητική αξιολόγηση των καθηγητών. Υπάρχει η πρωταρχική ευθύνη της πολιτείας. Ευχαριστώ πολύ.

Ετικέτες: 
Βουλή Παιδεία

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.