Placeholder

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

Με πρόσωπο, με προσωπείο ή απλώς…με μάσκα;

Δημοσίευση: 27/08/2020
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Γεωργία Γιώτα, φιλόλογος

Πόση ομορφιά περικλείεται σε  ένα χαμόγελο! Πόσο παρηγοριά και πόση ελπίδα μεταδίδονται με ένα βλέμμα! Πόση τρυφερότητα και πόση συμπόνια μεταδίδονται με ένα άγγιγμα! Πόση ηρεμία και γαλήνη και δύναμη μεταγγίζονται με μία αγκαλιά! Και πόσο, αλήθεια, ανάγκη τα έχουμε όλα αυτά για να αντλήσουμε δύναμη, να δανειστούμε πνοή για να συνεχίζουμε να ελπίζουμε, να ονειρευόμαστε, να ζούμε…!

Είναι πολύ σκληρά, επώδυνα, συχνά ανεξήγητα και γι΄αυτό άδικα πολλά από αυτά που  συμβαίνουν τούτη τη διαταραγμένη και γι΄αυτό ταραγμένη εποχή. Πώς να εξηγήσεις, πώς να αιτιολογήσεις και κατά συνέπεια να δικαιολογήσεις,  πώς να αφομοιώσεις μια ύπουλη πανδημία που σκορπά τον πόνο και το θάνατο; Με ποια «εύλογα» επιχειρήματα  να πειθαναγκάσεις, να υποτάξεις κυρίως  τους νέους σε μια αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά που είναι εντελώς αταίριαστη με τη φρεσκάδα, το πάθος, την ορμή, τον ενθουσιασμό και τα όνειρα της ηλικίας τους; Σε μια συμπεριφορά που απαγορεύει παρέες, εμποδίζει γνωριμίες και σχέσεις, θεωρεί επικίνδυνο το φλερτ, αναβάλλει(για πόσο;) τη μυστηριώδη, αρχέγονη ροπή προς έρωτα, ξεριζώνοντας με τον τρόπο αυτό βίαια το ίδιο το ένστικτο για ζωή;

Πολύς λόγος γίνεται για τους νέους, με αφορμή τη στάση τους απέναντι στην πανδημία. Κατηγορούνται πως αδιαφορούν για τα προβλεπόμενα μέτρα προστασίας και με τον τρόπο αυτό καθιστούν τους εαυτούς τους δούρειους ίππους της πτώσης και του θανάτου. Σε κάθε άποψη ασφαλώς υπάρχουν ψήγματα αλήθειας. Αλλά δεν είναι όλη η αλήθεια αυτή που αναζητά το φως. Τι συμβαίνει λοιπόν πραγματικά, αναρωτιούνται πολλοί. Είναι απλή άγνοια κινδύνου; Πιθανό. Είναι αδιαφορία, αναισθησία; Μπορεί. (Πώς φτάσαμε όμως ως εδώ;) Είναι αυτή η απόλυτη σιγουριά ότι είναι άτρωτοι, λόγω «ηλικιακής ασυλίας»; Ίσως. Αλλά «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω». Έχουμε άραγε αναλογιστεί εμείς, οι μεγαλύτεροι, οι έμπειροι, οι σοφοί την πιθανότητα ακριβώς αυτή η «ανάρμοστη» συμπεριφορά που κοντράρεται άλλοτε με συνήθεις άλλοτε με επιβεβλημένες φόρμουλες και νόρμες, ότι μπορεί να είναι κραυγή αντίδρασης, διαμαρτυρίας και (γιατί όχι;) επανάστασης απέναντι σε οτιδήποτε βάζει ανελέητους και βίαιους φραγμούς στην ελευθερία τους να δημιουργήσουν σχέσεις, όνειρα, προοπτική; Απέναντι σε ό,τι εμποδίζει, περιορίζει, καταργεί, αναβάλλει το πάθος, τον ενθουσιασμό, τον  αυθορμητισμό, τον έρωτα;

Μέχρι πριν από λίγους μήνες προτρέπαμε τα νέα παιδιά να βγαίνουν, να γνωρίζουν ανθρώπους, να ανακαλύπτουν συμπεριφορές, να διασκεδάζουν, να φλερτάρουν, να ερωτεύονται, να ελπίζουν…Τώρα πια τους αποτρέπουμε, τους φοβίζουμε, τους προτρέπουμε να είναι επιφυλακτικοί, ίσως και καχύποπτοι απέναντι σε κάθε άγνωστο «εισβολέα». Πώς λοιπόν περιμένουμε να αντιδράσουν αυτοί που έχουν τη φλόγα μέσα τους, όταν ξαφνικά μετατρέπονται σε «μικρές λεπτομέρειες μέσα στην τραγική ιστορία του σύμπαντος»;(Βρεττάκος). Πώς περιμένουμε να λησμονήσουν το παραμύθι της άνοιξης; «Τι όμορφο που ήτανε το παραμύθι της άνοιξης…τα εφηβικά μας όνειρα που δεν υποψιάζουνταν τα δόντια της φθοράς…»(Σιμόπουλος).

Πόσο αβασάνιστα και εύκολα βγαίνουν, αλήθεια, κάποια συμπεράσματα…Πόσο ανώδυνο είναι να προβαίνεις σε μετάθεση ευθύνης…και πόσο γλυκύς και ανάλαφρος μπορεί να γίνει ο ύπνος όταν έχεις το «δίκαιο» με το μέρος σου.

Και κάτι ακόμα: ασφαλώς ναι! Η χρήση μάσκας επιβάλλεται(αφού δεν μπορεί στην παρούσα συγκυρία να γίνει διαφορετικά) για προφανείς λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας. Σε λίγες μέρες εξάλλου ξεκινά μια νέα και τόσο διαφορετική σχολική χρονιά, ειδικά για την εκπαιδευτική μας κοινότητα και επομένως οφείλουμε όλοι να προστατέψουμε τον εαυτό μας και τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν. Και που η ζωή τους έχει σαφώς αξία ανεκτίμητη. Όπως και κάθε ζωή. Αλλά συνάμα πόσο διαφορετικό, περίεργο, παράλογο και σίγουρα εξωφρενικό είναι αυτό το «κάλυμμα» εκείνου του τμήματος του προσώπου που έχει τη δύναμη και τη δυνατότητα να μεταδώσει χαρά, διάθεση, αισιοδοξία, πίστη, ελπίδα, μέσα από ένα απλό…χαμόγελο. Και πόσο τραγελαφικά σουρεαλιστική είναι η εικόνα μικρών παιδιών που καλύπτουν τα όμορφα και λαμπερά προσωπάκια τους  με ένα κομμάτι πανί. Και αν δεν επικοινωνήσουμε, αν δεν χαμογελάσουμε, αν δεν μεταδώσουμε συναισθήματα,  πώς θα αιτιολογήσουμε αυτή την ανωτερότητα του ανθρώπινου είδους, που οφείλουμε να την έχουμε σημαία και σύμβολο σε κάθε ταξίδι προς το φως; Στη ζωή μας κάθε φορά επιθυμούμε και επιδιώκουμε να ερχόμαστε σε επαφή με καθάρια, αληθινά, γνήσια, ουσιαστικά πρόσωπα. Αποστρεφόμαστε τα προσωπεία και επιζητούμε να πέσουν οι μάσκες. Μόνο που τώρα τις φοράμε…αλλά ελπίζουμε τουλάχιστο να είναι για λίγο, να είναι για καλό. Μόνο.

Και όταν η ώρα σημάνει(γιατί θα σημάνει, ακολουθώντας τη νομοτέλεια της φύσης ), θα βγάλουμε από τη ζωή μας τις μάσκες, θα πετάξουμε τα προσωπεία και κάθε παραμορφωτικό καθρέφτη και θα φορέσουμε ξανά ένα όμορφο, γλυκό, πλατύ και αληθινό χαμόγελο, θα ξανανιώσουμε ανθρώπινοι,  θα γίνουμε Άνθρωποι. Και αυτή η επιλογή είναι προσωπική και κυρίως εσωτερική. Είναι υπόθεση…πρωτίστως καρδιάς. Και δικαιολογία για το αντίθετο δεν υπάρχει. Δεν θα μπορούμε, δεν θα δικαιούμαστε να συμπεριφερθούμε διαφορετικά, απορώντας  με απλοϊκή αφέλεια για τα όποια τείχη υψώθηκαν γύρω:« Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη…Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω»
Και τότε το βασανιστικό ερώτημα θα είναι: αλήθεια,  ανεπαισθήτως ή εν πλήρει γνώσει και συνειδήσει; Γιατί τελικά, αν φέρουμε πρόσωπο, αν φοράμε προσωπείο ή αν…χρησιμοποιούμε  μάσκα, αυτό είναι αποκλειστικά προσωπική επιλογή…και ευθύνη!

Δημιουργική, ασφαλής, ήρεμη σχολική χρονιά! Με μάσκες, όχι με προσωπεία!

Ετικέτες: 
ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΙΩΤΑ

Σχόλια (6)

 
Πλατάρος Γιάννης
29 Αυγ 2020 16:59

Με αφορμή το κλίμα πολιτισμού που είναι διάχυτο στην παρούσα παρέμβαση της καλής αρθρογράφου και των παρατηρήσεων που έκανα, να σας δηλώσω, ότι είμαστε καμένοι από ένα είδος «τέχνης» που έχω λουστεί και γω χρόνια αλλά και όλοι.
Είναι :
1. Λίγο ποίηση σε 14-σύλλαβο μέτρο του τύπου
υ_,υ_, υ_υ_
υ _ _ _υ
2. Λίγο τραγούδι με αγριοφωνάρες , όχι αλέγκρο, αλλά πολύ αργά, σαν να προέρχονται από τα βάθη τάφου, με νεκρό που εγείρεται σε θρίλελ μπι μούβις.
3. Λίγο εικαστικά, με κάτι πρωτόλεια συνθήματα σε πανό και πικετοφορίες .
4. Λίγο πύκνωση λόγου και λακωνική τεχνική με σύνθημα.
5. Λίγο επαναστατική γυμναστική με ξύλο με τα ΜΑΤ.
6. Λίγο διαλογισμό με ξάπλωμα μπρούμυτα σαν τις παλιαγελάδες που το λένε «θεατρικό δρώμενο, χάπενινγκ , άξιον, ακτιβέϊσιον, ακτιβισμό.
Και τα παραπάνω καλά να τα κάνουν τα κάθε είδους αστοιχείωτα ανδράποδα . Να τα κάνουν και οι μορφωμένοι στα ΑΕΙ που κάνουν εργασία συμβατή με τις σπουδές τους; Μία η ντουντούκα, τέσσερις εσείς; γροθιά σφιγμένη; Δεν υποχωρούμε αν δεν δικαιωθούμε; Η τρομοκρατία δεν θα περάσει; (Μόλις πέσει το πρώτο καπνογόνο)
Δεν έχουμε πένα;
Η ΟΛΜΕ έχει ένα λογότυπο δεκαετίες με την κουκουβάγια με το στυλό στο χέρι. Εμείς με το ασκέρι; Γιατί όχι με τ΄αστέρι;
Έχουμε ΛΟΓΟ, αλλά προτιμούμε τις κραυγές ...
Μπορούμε να αρθρογραφούμε. Να επικοινωνούμε με χιλιάδες συμπολίτες στα κοινωνικά δίκτυα. Προτιμούμε τις βόλτες στο Υπουργείο.
Μπορούμε να μαζεύουμε υπογραφές, να κάνουμε ψηφοφορίες, να γράφουμε τεκμηριωμένα , δεοντολογικά, επιστημονικά , λογικά, πραγματιστικά, επαγγελματικά, ενωτικά, διεπιστημονικά, αλλά προτιμούμε τον χαβά μας, με τα μαγαζιά των παρατάξεων την πόλωση, την υπεραπλούστευση του νοήματος μέσω του συνθήματος , προτιμούμε τον λαϊκισμό, την ανακρίβεια, την υπερβολή την κραυγή.
Τα παραπάνω προς την αρθρογράφο για να δικαιολογήσει ένα μέρος της παρέμβασής μου από τις «τέχνες» (που έχω λουστεί ιδιαιτέρως) με την μορφή που παρεμβαίνουν δεκάδες χρόνια στα Εκπαιδευτικά δρώμενα...

 
Γεωργία Γιώτα
28 Αυγ 2020 22:17

Για να γράψεις ένα επιστημονικό άρθρο, πρέπει σαφώς να είσαι ειδικός. Πολλά ακούμε και διαβάζουμε για τη χρήση μάσκας από τους πλέον ειδικούς και μη..Συνεπώς θεώρησα περιττή και χωρίς νόημα άλλη μια προσέγγιση τέτοιου είδους, γιατί οι ειδικοί μίλησαν και σέβομαι απόλυτα τη γνώμη τους, όπως και τη δική σας ασφαλώς και σας ευχαριστώ για την άποψη και τα πραγματικά καλοπροαίρετα σχόλια σας. Θέλησα μόνο από την πλευρά μου, να εκθέσω έναν προβληματισμό άλλου είδους, που αφορά στο ψυχοσυναισθηματικό κομμάτι, καθώς αποδεχόμαστε και παραδεχόμαστε όλοι τη διαφοροποίηση και τον ατομικισμό που επικρατεί πια στις ανθρώπινες σχέσεις. Κινητήρια δύναμη και βότσαλο στη λίμνη δεν αποτελεί μόνο η δύναμη του νου, αλλά και η φλόγα της ψυχής και της αναζήτησης...

 
Δον Κιχώτης
28 Αυγ 2020 21:06

Ο Δάσκαλος είναι και ποιητής και ηθοποιός και σκηνοθέτης!
Υπάρχει στο διαδίκτυο ένα βίντεο «Πώς πρέπει να είναι ο δάσκαλος».
Ομιλεί ο αείμνηστος Χρίστος Τσολάκης!...
Για την αναβάπτιση, όσοι τη χρειάζονται!...

 
Δον Κιχώτης
28 Αυγ 2020 16:12

Σώπα, δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί!

«Στην Τρίτη τάξη είχαμε δάσκαλο τον Π. Κρ . Αυτός είχε μανία με την καθαριότητα. Κάθε μέρα επιθεωρούσε τα χέρια μας, τα αυτιά μας, τη μύτη, τα δόντια, τα νύχια. Δεν έδερνε, δεν παρακαλούσε, μα έλεγε:
-Ζώα, αν δεν πλένεστε κάθε μέρα με σαπούνι, δε θα γίνετε ποτέ σας ανθρώποι. Τι θα πει μαθές άνθρωπος; Αυτός που πλένεται με σαπούνι. Το μυαλό δε φτάνει, κακομοίρηδες, χρειάζεται και σαπούνι. Πώς θα παρουσιαστείτε στο Θεό με τέτοια χέρια; Πηγαίνετε έξω στην αυλή να πλυθείτε.
Ώρες μας έπαιρνε τ’ αυτιά ποια φωνήεντα είναι μακρά, ποια βραχέα και τι τόνο να βάλουμε, οξεία ή περισπωμένη. Κι εμείς ακούγαμε τις φωνές στο δρόμο, τους μανάβηδες, τους κουλουρτζήδες, τα γαϊδουράκια που γκάριζαν και τις γειτόνισσες που γελούσαν και περιμέναμε πότε να χτυπήσει το κουδούνι, να γλιτώσουμε.
Κοιτάζαμε το δάσκαλο να ιδρώνει απάνω στην έδρα, να λέει, να ξαναλέει και να θέλει να καρφώσει στο μυαλό μας τη γραμματική, μα ο νους μας ήταν έξω στον ήλιο και στον πετροπόλεμο. Γιατί πολύ αγαπούσαμε τον πετροπόλεμο και συχνά πηγαίναμε στο σκολειό με το κεφάλι σπασμένο.
Μια μέρα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μιαν ανθισμένη μανταρινιά στο αντικρινό σπίτι. Το μυαλό μας είχε γίνει κι αυτό ανθισμένη μανταρινιά και δεν μπορούσαμε πια ν’ ακούμε για οξείες και περισπωμένες. Κι ίσια ίσια ένα πουλί είχε καθίσει στο πλατάνι της αυλής του σκολειού και κελαηδούσε.
Τότε πια ένας μαθητής, χλωμός, κοκκινομάλλης, που ‘χε έρθει εφέτο από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο:
-Σώπα, δάσκαλε, φώναξε. Σώπα, δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί!».

 
Πλατάρος Γιάννης
28 Αυγ 2020 09:53

Γιατί αγαπητή αρθρογράφε προσεγγίζεις ένα μείζον πραγματικό πρόβλημα λογοτεχνικώς 95% . (Είδα κάποιες προτάσεις 5%(;) πάνω στο πρόβλημα.)
Έχετε καλή γραφή, πάρα πολύ καλή, αλλά λογοτεχνική. Όχι δημοσιογραφική αρθρογραφική. Απευθύνεσθε στο συναίσθημα του αναγνώστη. Μπορείτε κια στην λογική και το κάνετε ελαχίστως. Πρέπει να ξέρετε, ότι συνεχίζετε μια παράδοση προσέγγισης των προβλημάτων της Εκπαίδευσης με λογοτεχνία. Σας εξομολογούμαι ότι αγριεύω λίγο, με την επιλογή και οπτική της προσέγγισης του προβλήματος. Αν δεν έβλεπα ένα λαμπρό μυαλό πίσω από την γραφή αυτή και μαστόρισσα του λόγου, δεν θα έγραφα σχόλιο. Πιστεύετε άραγε ότι με τέτοιες προσεγγίσεις συμβάλουμε στο όλον πρόβλημα και την επίλυσή του; Προσωπικά πιστεύω ότι ένας επιστημονικός λόγος πρέπει να είναι ολοζώντανος και διανθίζεται και με λογοτεχνικά σχήματα χωρίς φοβίες ακριβούς επιστημονικής ορολογίας. Ο σκέτος λογοτεχνικός -λογοτεχνικός ως απάντηση σε πρόβλημα υπαρκτό με προβληματίζει.
Πάντως με την ίδια κεντρική ιδέα θα μπορούσατε να κάνετε μια πιο θετική , επιχειρηματολογική επιστημονική προσέγγιση αναφερόμενη στα ίδια θέματα και στο ίδιο περιεχόμενο. Στην αγκαλιά, στο χαμόγελο, σε όλα. Να δούμε τι χάνουμε , αν το χάνουμε πόσο το χάνουμε αν έχουμε υποκατάστατα , πόσο υποκαθιστούν, αν μπορούμε να κάνουμε κάτι να αποκτήσουν οι μάσκες έστω και ένα ζωγραφιστό χαμόγελο, ....τέτοια....Προσωπικά θα το διάβαζα με πολλαπλάσιο ενδιαφέρον. Ίσως είναι δική μου παραξενιά , αφού απ΄όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, είμαι κυνηγός πειστικών και όσο γίνεται απλών επιχειρημάτων, ενώ έχω χρεώσει την λογοτεχνία και την ρητορική σε λογικές χειραγώγησης πολιτικής του πλήθους με το συναίσθημα , που είναι μεν το μέγιστο κομμάτι της ύπαρξής μας αλλά που θέλει και λίγη λογική πάντα όταν έχουμε μπροστά μας πραγματικά προβλήματα προς λύση...
Συντονίστηκε μαζί σας και ο Δον Κιχώτης.
Πιθανώς η λογοτεχνική προσέγγιση για κάποιους να είναι αναδιατύπωση του προβλήματος , οπότε έχει χρησιμότητα. Σαφώς και εν γένει η λογοτεχνία δύναται ασχολείται με τα πάντα. Απλώς θεωρώ τον χώρο εδώ εκ κατασκευής στενά δημοσιογραφικό , με τον κανόνα των «5W» κτλ
Να με συμπαθάτε κι όλας!....

 
Δον Κιχώτης
27 Αυγ 2020 23:07

Αγαπούμε με τα μάτια της ψυχής μας και με τα μάτια του προσώπου μας, η μάσκα δεν μπορεί να μας τα κρύψει, ο Παράδεισος φαίνεται στα χαμογελαστά μάτια του Ανθρώπου, του μικρού και του μεγάλου... Το είπε κι ο Ποιητής:
Όποιος είδε δυό μάτια ν' αγγίζουν τη σιωπή του
Κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους...
Ας αφήσουμε όμως - τέτοια ώρα - τον Ποιητή κι ας τραγουδήστε όλοι μαζί με τον Ψαρονίκο:

Τούτο το μήνα τον από πάνω
τον από πάνω τον παραπάνω
Αϊτός εβγήκε να κυνηγήσει
να κυνηγήσει και να γυρίσει
Δεν κυνηγούσε λαγούς και ελάφια
μόνο εκυνήγα δυο μαύρα μάτια
Μαύρα μου μάτια κι αγαπημένα
Και πως περνάτε χωρίς εμένα
Μαύρα μου μάτια, κόκκινα χείλη
έβγα μικρή μου στο παραθύρι
Να ιδείς τον ήλιο και το φεγγάρι
να ιδείς τον νέο που θα σε πάρει
Γαϊτάνι πλέκω και δεν αδειάζω
δεν μου βολεί να κουβεντιάζω
Πανάθεμά το και το γαϊτάνι
κι απού το πλέκει κι απού το βάνει
Πανάθεμά το και το γαϊτάνι
κι απού το πλέκει κι απού το βάνει...

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ