Placeholder

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

Καταλήψεις: ώρα 0 ή επιτέλους ώρα για +1;

Δημοσίευση: 04/10/2020
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Γεωργία Γιώτα, φιλόλογος

Διαχρονικό φαινόμενο πια οι καταλήψεις. Σύνηθες, επαναλαμβανόμενο, με διάφορες αιτίες και διαφορετικά κίνητρα κάθε φορά, αλλά με τον ίδιο (έχουμε την καλή διάθεση να πιστεύουμε) στόχο: τη διεκδίκηση εκ μέρους των νέων παιδιών ενός καλύτερου και πιο αποδοτικού εκπαιδευτικού συστήματος και την παροχή ουσιαστικής παιδείας και μάλιστα από αυτό το φορέα που κατοχυρώθηκε συνταγματικά να τα προασπίζει και να τα προάγει, δηλ. την οργανωμένη πολιτεία και το κράτος.

Από το Φεβρουάριο του 1973 και την κατάληψη της Νομικής Αθηνών, στη συνέχεια το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου και την κατάληψη του Πολυτεχνείου, γεγονότα βαρύνουσας και ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας, καθώς πυροδότησαν την πτώση της επαχθούς δικτατορίας, μέχρι σήμερα, Οκτώβριο 2020, το φαινόμενο των καταλήψεων εξακολουθεί να υφίσταται, μόνο που αρκετές φορές προκαλεί όχι πολιτειακές πτώσεις, αλλά κοινωνικούς κραδασμούς, εκπαιδευτικούς τριγμούς, πολιτικές θύελλες και οικογενειακές αναταράξεις. Και μετά, τι…; Και στη συνέχεια, πώς…;

Ας επιχειρήσουμε μια λογική, χωρίς ιδιαίτερες συναισθηματικές εμπλοκές, προσέγγιση, προσπαθώντας να καταλήξουμε όχι απλώς σε εύλογο συμπέρασμα, αλλά σαφώς σε πόρισμα που έχει τη δυνατότητα και την προοπτική  εξέλιξης και βελτίωσης μιας κατάστασης, η οποία ειδικά τα τελευταία δέκα χρόνια τείνει να τεθεί εκτός ελέγχου με ό,τι αυτό συνεπάγεται…

Αρχικά, όλοι αναμφισβήτητα συμφωνούμε πως οι μαθητές μας, αυτά τα νέα παιδιά  με την αγνότητα(ακόμα) της ψυχής τους, τη διαύγεια(ακόμα) του νου τους, σε συνδυασμό με τον αυθορμητισμό, τη φρεσκάδα και τη δύναμη που τους παρέχουν αφειδώλευτα τα νιάτα τους και τα όνειρά τους,  έχουν όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και ιερή υποχρέωση να αγωνίζονται, να διεκδικούν, να επιδιώκουν ένα καλύτερο και πιο ασφαλές παρόν, αλλά και παλεύουν και να οραματίζονται ένα περισσότερα υποσχόμενο αύριο, φλερτάροντας με τις προκλήσεις των καιρών και τα σημεία της εποχής. Και είναι αλήθεια πως τούτη η συγκυρία την οποία ολόκληρη η κοινωνία βιώνει, είναι από τις πιο δύσκολες και επώδυνες. Και είναι επίσης αλήθεια ότι τα παιδιά, ευαισθητοποιημένα, τα περισσότερα τουλάχιστο, και σαφώς προβληματισμένα, έχοντας ανοιχτές τις κεραίες της ψυχής τους, ακόμα κι αν τα ίδια δεν το συνειδητοποιούν, γιατί δεν μπορούν να επεξεργαστούν και να αφομοιώσουν όλα αυτά τα περίεργα και πρωτοφανή που συμβαίνουν, είναι και τα πρώτα που διαμαρτύρονται και αντιδρούν. Και αυτό το οφείλουν όχι μόνο στον εαυτό τους, αλλά και σε ολόκληρη την κοινωνία.

Αλήθεια, υπάρχει έλλογο όν που θα διαφωνήσει με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, την εποχή μάλιστα του κορωνοϊού, στο ελληνικό σχολείο; Αρκετές αίθουσες ακατάλληλες ως προς τη χωρητικότητα, τα εποπτικά μέσα διδασκαλίας, την εξασφάλιση θέρμανσης, μαθητές που στοιβάζονται σε λίγα τετραγωνικά, γραφεία εκπαιδευτικών με ελάχιστους Η/Υ, πράγμα που δυσχεραίνει ιδιαίτερα το εκπαιδευτικό τους έργο,  έλλειψη κλειστών γυμναστηρίων και αιθουσών ειδικών μαθημάτων, εκατοντάδες κενά εκπαιδευτικών ακόμη και βασικών ειδικοτήτων, ωρολόγια προγράμματα που τροποποιούνται  κάθε εβδομάδα μέχρι να σταθεροποιηθούν στην καλύτερη περίπτωση περί τα μέσα Οκτωβρίου(ενίοτε χαώδης  ο τρόπος  τοποθέτησης των συναδέλφων!), ώρες που χάνονται και βελτιώσεις που δεν γίνονται, και όλα αυτά περιοδικά επαναλαμβανόμενα, αποτελούν τη θρυαλλίδα που πυροδοτεί τις τελευταίες μέρες ένα κύμα καταλήψεων με ιδιαίτερη δύναμη και δυναμική.

Ασφαλώς και τα περισσότερα αιτήματα των παιδιών είναι εύλογα. Αν αυτοί που κρατούν το μέλλον στα χέρια τους δεν πασχίσουν να το κάνουν λίγο πιο ρόδινο, τότε ποιος;; Αν αυτοί που το παρόν τους αφορά άμεσα, τότε ποιος αναμένεται να παλέψει για να το αλλάξει; Εδώ είναι ωστόσο και η καλά κρυμμένη παγίδα: το ζήτημα δεν είναι μόνο αν τα αιτήματα των παιδιών είναι εύλογα, αλλά κι αν είναι εφικτά ή τουλάχιστο άμεσα υλοποιήσιμα. Ναι, οι 27 μαθητές ανά τάξη είναι πέρα και πάνω από τα σημερινά εκπαιδευτικά δεδομένα, ναι, επιβάλλεται μεγαλύτερος αριθμός αιθουσών, όχι μόνο εξαιτίας της πρόσφατης πανδημίας, αλλά και λόγω της πλήρους αδυναμίας να επιτευχθούν οι επιθυμητοί παιδευτικοί και παιδαγωγικοί στόχοι του διδακτικού λειτουργήματος. Ναι, σε πολλά σχολεία υπάρχουν πολλά κενά εκπαιδευτικών, ναι, το ίδιο το αρμόδιο Υπουργείο δεν φρόντισε να οργανώσει ολόπλευρα και ολοκληρωμένα εναλλακτικό πλάνο αντιμετώπισης ενός δεύτερου κύματος πανδημίας, εκθέτοντας σε κίνδυνο μαθητές και εκπαιδευτικούς, σαμποτάροντας τον ίδιο το έργο του.

Όμως, ποιος τελικά είναι ο χαμένος και ποιος ο κερδισμένος όταν ένα σχολείο κλείνει, για να ανοίξει μετά από λίγο με εμφανείς τις πληγές που οι ίδιοι που το προασπίζονταν τελικά τις προκάλεσαν; Ποιο το όφελος των νέων παιδιών όταν μένουν πίσω από την παιδευτική διαδικασία και πώς θα μπορέσουν να διανύσουν τη μεγάλη απόσταση που χωρίζει το στόχο από την επίτευξή του και συνεπώς να γεφυρώσουν  διανοητικά χάσματα και ψυχοσυναισθηματικά κενά; Και τελικά τι επιπτώσεις θα έχει όλο αυτό στη γενικότερη συμπεριφορά και τη μελλοντική στάση ζωής; Δεν θα μπορούσαν άραγε τα ίδια τα παιδιά να αναζητήσουν άλλους τρόπους, περισσότερο επικοινωνιακούς και ταυτόχρονα αποτελεσματικούς για να διατυπώσουν τα δίχως άλλο, δίκαια αιτήματά τους και τη δικαιολογημένη οργή τους;

Με μια, για παράδειγμα, οργανωμένη ειρηνική πορεία διαμαρτυρίας προς τους εκπαιδευτικούς φορείς και έγγραφη διατύπωση των αιτημάτων τους, ή με μια κοινοποίηση των αιτημάτων τους με τα πλέον δημοφιλή μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ή ακόμα και με προβολή του αγώνα τους από τα Μ.Μ.Ε. θα είχαν διπλό κέρδος: όχι μόνο την ενημέρωση όλων των ενδιαφερομένων και άμεσα εμπλεκομένων, ταυτόχρονα  με την πρόκληση προβληματισμών, άρα και συζητήσεων και επανασχεδιασμού των στόχων της εκπαίδευσης, αλλά και την εξασφάλιση και διασφάλιση όλων των απαραίτητων συνθηκών επικινωνίας, με απώτερο σκοπό να μη χαθούν πια άλλες διδακτικές ώρες, να μην ασθενήσουν οι γέφυρες με την εξέλιξη και την πρόοδό τους.

Αν έστω και μία ώρα από τη μάθηση χαθεί, θα χαθεί μαζί του κι ένα μικρό κομμάτι του εαυτού. Κι αυτό το τόσο δα μικρό κομμάτι ίσως αποδειχθεί στο μέλλον  αφορμή για μια αποτυχία ή αιτία για ένα λάθος…

Εξάλλου από το μηδέν έως το ένα δεν μας χωρίζει παρά ένα μικρό βήμα που χρειάζεται μόνο λίγη προσπάθεια. Η επιλογή είναι δική μας και σχετίζεται με τη δική μας ζωή. Αλλά όχι μόνο με το δικό μας μέλλον…

Ετικέτες: 
ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΙΩΤΑ

Σχόλια (13)

 
Νικόλαος
04 Οκτ 2020 23:39

Ελπίζω από αύριο να ανοίξουν επιτέλους τα σχολεία και τα παιδιά μας να συζητούν με τους συμμαθητές εντός κι όχι πάνω στα κάγκελα κρεμασμένα και νωχελικά. Έχετε σκεφτεί για πόσα παιδιά το σχολείο είναι το μόνο υγιές περιβάλλον; Πόσα παιδιά συναντούν φίλους, μαθαίνουν, συμμετέχουν, επικοινωνούν; Πόσο θλιβερό θέαμα οι καταλήψεις των τελευταίων ετών! Ναι διεκδικήστε με ένα ωραίο κείμενο με ένα πειστικό λόγο εκτός από τη ρητορική κομμάτων και χιλιοειπωμένα συνθήματα.

 
ΜΑΘΗΤΗΣ
05 Οκτ 2020 01:52

Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε. Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη. Γιώργος Σεφέρης.

 
ΜΑΘΗΤΗΣ
05 Οκτ 2020 02:08

Ή μήπως: Τάς των κρατούντων αμαθίας φέρειν χρεών. Ευρυπίδης (Αρχαίος τραγικός). Νομίζω δεν θα χρειάζεστε μετάφραση, αφού είστε φιλόλογος.

 
ΜΑΘΗΤΗΣ
05 Οκτ 2020 03:04

Υ.Σ. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της νέας τάξης πραγμάτων, να μας αποβλακώσει με την τεχνολογία (εξελιγμένα κινητά κ.α), εμείς οι νέοι, οι αυριανοί Έλληνες πολίτες, με οδηγό μας τον Κάλβο, Σεφέρη, Σολωμό, αρχαίους τραγικούς από τη μια, και τους αγωνιστές για την ελευθερία της πατρίδας μας από την άλλη, θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε και τώρα και αύριο. Ακριβώς γιατί δεν σχετίζεται μόνο με τη δική μας ζωή αλλά με το μέλλον όλων μας. Και το μέλλον που μας έχουν ετοιμάσει, δεν μας αρέσει καθόλου και θα το αλλάξουμε. Το εναντιούμενον τω δυναστεύοντι δήμος ωνόμασται. Θουκυδίδης.

 
ΔΕΣΠΟΙΝΑ
05 Οκτ 2020 08:40

Εξαιρετικό το κείμενο της φιλολόγου Μακάρι οι περισσότεροι μαθητές να προβληματιστούν. Κάποτε πρέπει να φύγουμε από το εγώ μας και τα θέλω μας και να διεκδικήσουμε τα αιτήματα μας με σύγχρονους τρόπους. Σίγουρα οι καταλήψεις είναι ένα μέσο παλαιότατο πλέον. Δυστυχώς όμως τα κόμματα και οι κομματικοποιημένοι γονείς μας, μας τις φοράνε.

 
Πλατάρος Γιάννης
05 Οκτ 2020 10:10

κ. Γιώτα:
Η κατάληψη της Νομικής το 1973, ήταν παράνομη για το Δικτατορικό καθεστώς.
Για τον νομικό μας πολιτισμό, ήταν αντικειμενικά παράνομη, διότι είχε καταλυθεί το Σύνταγμα της Ελλάδος του 1952. Άρα ο Ελληνικός λαός νομιμοποιείτο σε αντίσταση με κάθε μέσο προς το καθεστώς , άρα οι καταλήψεις Νομικής κια Πολυτεχνείου ήταν ΝΟΜΙΜΕΣ, όχι από πλευράς ΗΘΙΚΗΣ αλλά και από απόψεως ΣΤΕΝΗΣ, ΝΟΜΙΚΗΣ.
Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και την ψήφιση του νέου Συντάγματος του 1975 επαναφέρθηκε η Συνταγματική νομιμότητα.
Ο Ποινικό Κώδικας που απαγορεύει τις καταλήψεις από το 1951, όπως τροποποιήθηκε κατά καιρούς και περιόδους να μεταγλωττιστεί από την Λόγια Γλώσσα στην Δημοτική, να αλλάξουν άρθρα του , με τελευταίες τροποποιήσεις το 2017 και δύο φορές το 2019, σε αυτά τα θέματα είναι ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟΣ.
Τιμωρούσε με τη παράγραφο 3 του άρθρου 334 του ΠΚ, μεταφέρθηκε η παράγραφος αυτούσια στο άρθρο 168 του ΠΚ και προβλέπει φυλάκιση αντί για μέχρι 6 μήνες, τρία χρόνια!
Γιατί όμως δεν εφαρμόζεται ;
Δεν είναι ότι πρόκειται για ανηλίκους και πρέπει να είμαστε φειδωλοί σε ΣΧΕΔΟΝ ανεύθυνους νέους ανθρώπους που είναι σε καθεστώς ΚΗΔΕΜΟΝΙΑΣ από τους γονείς τους ή νομίμους επιτρόπους οι οποίοι -αυτοί- λογοδοτούν γι α τις πράξεις και παραλήψεις των κηδευομενομένων τους. Οι ανήλικοι ΔΕΝ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΠΟΙΝΙΚΩΣ. Πάνε βεβαίως σε δικαστήρια ανηλίκων, υπάρχουν και φυλακές ανηλίκων, αλλά αυτά είναι για κατ΄εξακολούθησιν παραβατικότητα συνήθως μη κηδευοεμενομένων, κτλ
Ο λόγος ΜΗ εφαρμογής του νόμου πέραν των παραπάνω, είναι ότι έχει μια διατύπωση απολύτως σαφή για όλον τον κόσμο, πλην των ειδικών νομικών που την διαβάζουν αλλιώς:
Λέει επί λέξει
«Όποιος εισέρχεται παράνομα σε χώρο δημόσιας υπηρεσίας ή υπηρεσίας τοπικής αυτοδιοίκησης ή νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου ή επιχείρησης κοινής ωφέλειας, ή παραμένει στους χώρους αυτούς και προκαλεί έτσι διακοπή ή σοβαρή διατάραξη της ομαλής διεξαγωγής της υπηρεσίας, τιμωρείται με φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή.»
Οι ειδικοί νομικοί, είπαν, παίρνοντας το μέρος της παραβατικής νεολαίας την οποία παραβατικότητα τους την κληροδότησε η παραβατική Κοινωνία ανομίας (συντριπτική πλειονότητα ενηλίκων όλου του πολιτικού φάσματος ) ότι :
-«Ο Νόμος λέει για παράνομη είσοδο!» Ο Μαθητής μπορεί να είναι στο Σχολείο του! ΔΕΝ ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ!
Και σε σας που είστε Δημοσίως υπέρ των καταλήψεων και κολακεύετε την νεολαία ως ΩΡΙΜΗ, ΥΠΕΥΘΥΝΗ και λογοδοτούσα για τις πράξεις της (ενώ ο νόμος την θέλει ΑΝΕΥΘΥΝΗ και υπευθύνους τους ΓΟΝΕΙΣ τους, και σε εσάς λέγω, σας φαίνεται παράξενη και παράδοξη η ερμηνεία του νόμου . Σε όλους φαίνεται. Η εξήγηση είναι απολύτως Κοινωνιολογικής φύσεως:
Ολόκληρη η Κοινωνία μας υπόκειται στην παροιμιώδη «Ελληνική κουλτούρα ανομίας» ΚΑΙ οι εντελόμμενοι με την διαφύλαξη του νόμου, που δεν είναι οι δικαστές και οι Αστυνομικοί μόνο, αλλά όλοι οι πολίτες.
Για να μπουν μέσα οι μαθητές, χαλάνε τις κλειδαριές, κάνουν φθορά ξένης περιουσίας και δη του Δημοσίου.
Κάνουν διάρρηξη.
Ο Νομικός κόσμος της Χώρας ερίζει αν ένας άγνωστος που μπει σπίτι σου, «για να ζητήσει «ένα ποτήρι νερό» όπως ισχυρίζεται διέπραξε αδίκημα απόπειρας κλοπής ή όχι; (Δεν είναι καθόλου απλή η απόφανση)
Οι Βανδαλισμοί βεβαίως παραμένουν αξιόποινοι.
ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ , ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ. Το ξέρουμε από την ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΙΜΟΥ.
Εσείς εγκωμιάζετε δημοσίως παράνομες πράξεις αλλά δεν διώκεστε, διότι όπως λένε οι νομικοί, «το σπίτι των μαθητών είναι το Σχολείο, άρα έχουν δικαίωμα να εισέρχονται σε αυτό, ό,τι ώρα θέλουν και να σταματάνε την λειτουργία του. (Για το σταμάτημα της λειτουργίας του, δεν λένε τίποτα)
Στην Ελληνική κοινωνία, όποιος προλαβαίνει κοροϊδεύει τον πλησίον του. Και οι δάσκαλοι και οι ταγοί και οι ειδήμονες και οι επαΐοντες, όλοι...
Σε δουλειά να βρισκόμαστε, να εξυπνακίζουμε, να αλληλοδουλευόμαστε.
Όταν μια άποψη είναι πλειοδοτική στην κοινωνία θεωρείται ΣΩΣΤΗ. Ας είναι αντίθετη με το Σύνταγμα. Ας ξεφτιλίζει όλο τον Ποινικό κώδικα. Η Ελευθερία είναι ατιμωρησία, η ατιμωρησία είναι ελευθερία.
Το τελευταίο μάλιστα πάρα πολύ μου αρέσει και προσωπικώς , όπως -φαντάζομαι- σε όλον τον κόσμο.
Με κατσαπλιάδικες πράξεις όμως, δεν θα φτιαχτεί ποτέ Κράτος σωστό για τον πολίτη και το Δημόσιο Συμφέρον...

 
οι καταλήψεις είναι απόδειξη
05 Οκτ 2020 13:16

ότι ζούμε σε ένα τριτοκοσμικό κράτος που βρίσκεται κατά τύχη λόγω θέσης και προϊστορίας στο κλαμπ των ανεπτυγμένων κρατών

 
Μάθηση και κοινωνικοποίηση
05 Οκτ 2020 14:22

Τα σχολεία θα ανοίξουν και οι πράξεις βανδαλισμού αποτελούν μικρό ποσοστό σε 1000 και πλέον μονάδες της Δευτεροβάθμιας. Άλλα είναι τα προβλήματα, όχι η "φθορές" και οι "καταλήψεις": Πρέπει επιτέλους όμως να συζητηθεί σοβαρά η στελέχωση με ΜΟΝΙΜΟ εκπαιδευτικό προσωπικό καθώς και η αναδιοργάνωση των υποδομών, με ίδρυσης προτύπων-πειραματικών μονάδων στην περιφέρεια.

Να αναζητήσουμε τρόπους να καταπολεμηθούν τα προβλήματα στη ρίζα τους. Να μιλήσουμε για απογευματινή ζώνη ενισχυτικής διδασκαλίας και δραστηριοτήτων; Μόνο έτσι θα δοθούν κίνητρα στους μαθητές να βλέπουν το χρόνο που περνούν στο σχολείο σαν μια ουσιαστική ευκαιρία για μάθηση και κοινωνικοποίηση.

 
Γιώργος
05 Οκτ 2020 14:54

Λυπάμαι αλλά δεν σας πιστεύω. Αναφέρεστε σε ελάχιστους που έχουν τη διάθεση να οραματιστούν, να συζητήσουν, να αποφασίσουν δημοκρατικά και μετά να παλέψουν. Αυτό που βλέπω όμως είναι μία άβουλη πλειοψηφία που παρασύρεται από μία πολύ μικρή μειοψηφία μαθητών, που θέλουν απλά να αυξήσουν την αναγνωρισιμότητα και σπουδαιότητά τους. Μέσα σε αυτούς τους λίγους, τους "αρχηγούς" στις καταλήψεις, πόσοι είναι αυτοί στους οποίους αναφέρεστε εσείς;

 
ΔΕΣΠΟΙΝΑ
05 Οκτ 2020 15:47

Δυστυχώς σε αρκετά σχολεία στη διάρκεια των καταλήψεων μπαίνουν και εξωσχολικοί κι όχι απαραιτητα μαθητές αλλά φοιτητές ή εργαζόμενοι ή και γονείς

 
@Πλάταρος
05 Οκτ 2020 17:21

Κύριε Πλάταρε πάντα σωστός και επίκαιρος. Όταν οι μαθητές δεν λένε απ' έξω το εδάφιο ιστορίας τους τιμωρούμε με το βαθμό (πολλές φορές επιλεκτικά) και ας είμαστε "προοδευτικοί". Όταν κάνουν ζημιές χιλιάδων ευρώ σε μία κατάληψη θυμόμαστε το Πολυτεχνείο.

 
αναπληρωτης
05 Οκτ 2020 17:33

Καταληψεις ισον τροφοδοτης των ιδιωτικων σχολειων.

 
φιλελεύθερος
05 Οκτ 2020 19:05

Το πλέον φοβερό είναι ότι οι καταλήψεις έχουν κοινωνική ανοχή και πολιτική κάλυψη. Η αντιπολίτευση για μια ακόμα φορά είναι έτοιμη να μετατρέψει τα σχολεία σε χώρο πολιτικής σύγκρουσης και η Κεραμέως φαίνεται να αγνοεί την ιστορία των καταλήψεων. Η Κεραμέως επίσης αγνοεί βασικές αρχές του πολιτικού timing και της ψυχολογίας του εκπαιδευτικού εάν η σύγκρουση είναι η επιλογή της. Ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να συγκρουστεί με τους μαθητές του.

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ