Placeholder

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

«Δεν βλέπω τα μάτια και το χαμόγελο των μαθητών μου…!»: Στην εποχή της τηλε-διδασκαλίας

Δημοσίευση: 22/11/2020
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Του Ανδρέα Ανδρικόπουλου, φιλόλογου

Δεν ξέρω πόσοι θα το παρεξηγήσουν -ή θα με παρεξηγήσουν- και πουν «ποιος ψάχνει τώρα για χαμόγελα», την ώρα που είμαστε σε «πόλεμο», την ώρα που χάνονται τόσοι άνθρωποι, στην εποχή της πρωτόγνωρης πανδημίας.

Εγώ, πάντως, θα το δηλώσω: εμείς οι εκπαιδευτικοί πάντα αποζητάμε το χαμόγελο του μαθητή, το βλέμμα της επικοινωνίας, της επιδοκιμασίας. Ακόμη και ένα ειρωνικό βλέμμα είναι καλύτερο -κατά τη γνώμη μου- από την παγερή ησυχία, τη βουβαμάρα της τηλε-διδασκαλίας. Γιατί μπορεί ακόμη και το αρνητικό βλέμμα, ή και το βλέμμα της αποδοκιμασίας, να είναι αφορμή για έναν διάλογο. Όταν όμως δεν βλέπεις στα μάτια τον μαθητή και τη μαθήτριά σου, πώς μπορείς να ξέρεις τι -και αν- έχουν καταλάβει, για να ξέρεις πώς να προχωρήσεις… Εκτός, κι αν γίνουμε ψυχροί επαγγελματίες και «φωτεινοί (ανα)μεταδότες γνώσης» κι όχι λειτουργοί της παιδευτικής διαδικασίας.

Ούτε έχω ειδικές σπουδές στην ψυχολογία της εκπαίδευσης, ούτε επιθυμώ να κάνω τον ειδικό στην ψυχοσύνθεση των παιδιών. Τολμώ να πω μια γνώμη, με το θάρρος της εικοσάχρονης εκπαιδευτικής εμπειρίας μου, και να θέσω ένα θέμα για προβληματισμό πάνω στη νέα πραγματικότητα, της ψηφιακής και εξ αποστάσεως προσπάθειας, που γίνεται για να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα. Σ’ αυτά της τηλεκπαίδευσης στην εποχή του κορωνοϊού.

Όσο διάστημα συν-εργαστήκαμε με τους μαθητές μας φέτος στο σχολείο, με τις μάσκες μας και τα αντισηπτικά μας, που παλεύαμε να κρατηθούμε αισιόδοξοι και ακμαίοι, από το Σεπτέμβρη μέχρι τα μέσα του Νοέμβρη, δεν έλειψαν μεταξύ μας τα αστεία. Με πικρόχολο τόνο και με διάθεση αυτοσαρκασμού λέγαμε με τους μαθητές μου, πως είναι «τυχεροί» που τους συνέβη αυτό τώρα, γιατί στο τέλος θα το ξεπεράσουμε και τα βιβλία της Ιστορίας του μέλλοντος θα τους καταγράψουν ως τη γενιά που μορφώθηκε και εκπαιδεύτηκε στο σχολείο, στην εποχή μιας πρωτόγνωρης πανδημίας. Και ότι θα έχουν να διηγούνται μια φοβερή εμπειρία στους μικρότερους. Τότε, τουλάχιστον, έβλεπα τους μαθητές μου στα μάτια!

Έβλεπα την αγωνία τους, το χαμόγελο, την ξεγνοιασιά τους ακόμη και την αδιαφορία ή την απερισκεψία τους για τον κορωνοϊό. Γιατί, η νέα γενιά, πρέπει να είναι πάντα αισιόδοξη και λίγο παράτολμη. Αλίμονο αν δεν ήταν έτσι. Πώς θα αλλάξει ο κόσμος προς το καλύτερο; Αν δεν αμφισβητήσει ο μαθητής το δάσκαλο και την κάθε εξουσία, δεν υπάρχει ελπίδα!

Τώρα, όμως; Τώρα, τι να δω από τον υπολογιστή μου; Το μάθημα γίνεται. Ναι, η διδασκαλία πραγματοποιείται. Οι μαθητές εισέρχονται -όσοι δεν αντιμετωπίζουν τεχνικά προβλήματα- και συμμετέχουν. Όσο τους επιτρέπει το επίπεδό τους, η υλικοτεχνική υποδομή τους, και για να γενικεύσω όσο τους επιτρέπει η κοινωνικοοικονομική τους κατάσταση. Γιατί όλοι γνωρίζουμε πως η Ελλάδα δεν έγινε ξαφνικά ένα τεχνολογικό πάρκο με υψηλές διαδικτυακές ταχύτητες και προχωρημένο εξοπλισμό… Βλέπω το «χεράκι» των πιο τολμηρών και εξοικειωμένων μαθητών μου, ακούω τη φωνή των πιο θαρρετών να απαντούν, ή να παίρνουν το λόγο. Δεν τους βλέπω όμως…

Αχ! Αυτό το βλέμμα του μαθητή, λέει τα πάντα! Το έχω συζητήσει πολλές φορές με τους καλούς μου συναδέλφους αυτό βλέμμα του μαθητή μέσα στην τάξη. Όταν έχεις το μαθητή σου απέναντι, ξέρεις κάθε στιγμή: και αν καταλαβαίνει αυτό που του λες, και πότε έχει απορίες, και πότε νυστάζει και πότε σκέφτεται το ποδόσφαιρο ή τον εφηβικό του έρωτα! Έτσι, είναι: έχουμε ζωντανούς οργανισμούς απέναντί μας, πάνω στην εφηβεία τους, και η αλληλεπίδραση δεν είναι μόνο μέσα από τη διδακτέα και εξεταστέα ύλη. Δεν είναι μόνο οι διδακτικοί στόχοι, το πρόγραμμα των σπουδών, η δεοντολογία. Ναι, η απόσταση είναι δεδομένη. Εμείς είμαστε οι εκπαιδευτικοί κι αυτοί οι εκπαιδευόμενοι. Είμαστε, όμως, όλοι μαζί σ’ αυτή τη μάχη, στον αγώνα για την παίδευση, την καλλιέργεια. Όχι μόνο για την εκπαίδευση.

Κι έτσι, ο δάσκαλος, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να κατεβεί στον «στίβο της μάχης» για να είναι αποτελεσματικός, για να πετύχει όσο γίνεται περισσότερα, να μεταδώσει όσο γίνεται πιο πολλά στον μαθητή του. Κάτι σαν -και μη με θεωρήσετε πολεμοχαρή, αν και η εκπαίδευση είναι μια καθημερινή μάχη- τους πιο πετυχημένους ηγεμόνες της ελληνικής ιστορίας, που δεν δίσταζαν να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή μαζί με τους στρατιώτες τους. Αυτοί δεν έμειναν στην ιστορία ως οι πιο πετυχημένοι; Ναι, μεν, θα κρατήσουμε τα όρια με τους μαθητές μας, αλλά αν δεν συμπορευτείς με τους μαθητές σου, πώς θα πετύχεις στο μέγιστο βαθμό; Εκτός, κι αν το ζητούμενο δεν είναι να πετύχουμε στην εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά απλώς να πούμε πως όλα έγιναν νόμιμα και όπως ορίζουν οι εκάστοτε εγκύκλιοι, τα ΦΕΚ, οι εντολές από τους ειδήμονες.

Λίγες μέρες πριν, την 7η και τελευταία ώρα της Παρασκευής, με τα παιδιά να είναι στην οθόνη τους για τόσες ώρες, μου ήρθε η ατυχής έμπνευση να αστειευτώ μαζί τους, προσπαθώντας να κάνω λίγο πιο ανάλαφρο το κλίμα και να αντέξουν άλλα 10 λεπτά μάθημα… Την πάτησα, και μάλιστα άσχημα. Στην προσπάθειά μου για «χιουμοράκι», -δεν ξέρω τι σκεφτόμουν, μάλλον με συνεπήρε το αντικείμενο και νόμιζα ότι είμαι μέσα στην τάξη και ότι θα τους έκανα να γελάσουν- εισέπραξα μια παγωμένη βουβαμάρα. Καμία απάντηση. Η τηλεκπαίδευση με εκδικήθηκε. Γιατί δεν έχει ψυχή. Η ψυχή δεν βρίσκεται στα μηχανήματα και στα μέσα της τηλεπικοινωνίας, αλλά στους ανθρώπους που είναι στις δύο –ή στις πολλαπλές- πλευρές της. Πρωτίστως στους μαθητές και βεβαίως και στους δασκάλους…

Κλείνοντας, θέλω να εκφράσω την ελπίδα πως τα σχολεία μας θα ανοίξουν και πάλι σύντομα με ασφάλεια, με τους καλύτερους δυνατούς όρους. Με τόσο μαθητικό πληθυσμό ανά τάξη, όσο είναι κατάλληλος για να μην κινδυνεύει κανείς, ούτε μαθητής, ούτε δάσκαλος. Και αγωνιώ να ξαναδώ τους μαθητές μου στα μάτια, είτε με μάσκα είτε χωρίς. Γιατί, εκτός από τους συναδέλφους μου, πιο πολύ μου έχει λείψει το χαμόγελό των μαθητών μου, που μπορώ να το δω ακόμη κι αν φοράνε τη μάσκα. Δεν λέμε: «γελάνε και τα μάτια του;» Αυτό περιμένω να ξαναδώ!

Σχόλια (26)

 
Παναγιώτης Β
22 Νοε 2020 11:50

Ευχή όλων είναι να ανοίξουν τα σχολεία επιτελεσθείσας της κάθαρσης πρώτα.
Όλοι επιθυμούμε να ξαναδούμε τα χαμόγελα των μαθητών και των συνανθρώπων μας.
Αλλά για να φτάσουμε εκεί, πρέπει καρτερικά να καλύπτουμε το πρόσωπό μας με μάσκα προκειμένου να ελαχιστοποιήσουμε τις περιπτώσεις της παντελούς έλλειψης χαμόγελου και των κλειστών ματιών, των νεκρών δηλαδή.

 
εκπαιδευτικός
22 Νοε 2020 12:48

συμφωνώ καλέ μου φίλε, αλλά στην τηλεκπαίδευση πολλά παιδιά δεν θέλουν να φανεί το πρόσωπό τους (έστω και λίγο) για να κάνουμε ταυτοποίηση (προσωπικά δεδομένα..... γαρ...), γιατί ασχολούνται ίσως με το κινητό τους ή άλλα πράγματα (μερικά παιδιά, όχι όλοι) και αν τους πεις να σε δω λίγο, απαντούν "είναι υποχρεωτικό; " "ποιος το λέει αυτό; δεν μπορώ τώρα, δεν έχω οθόνη, δεν..."
δυστυχώς... αν δεν ήταν υποχρεωτικό, δεν ξέρω αν έμπαιναν πολλά παιδιά,ίσως και καθηγητές- δάσκαλοι...
αγωνίζονται όλοι οι εκπαιδευτικοί να κάνουν το καλύτερο... με θυσίες για ώρες.... γιατί το μάθημα μέσω τηλεκπαίδευσης θέλει άλλη προσέγγιση... και όχι να διαβάζουμε το βιβλίο του σχολείου... και ο καθένας από καρδιάς προσπαθεί για το καλύτερο πιστεύω..

 
Δον Κιχώτης
22 Νοε 2020 13:00

Προσπάθησε ξανά με άλλα αστεία, δείξε την αισιοδοξία σου με αστεία σχόλια, στείλε τους γελοιογραφίες, μην σταματάς να τους εκπλήσσεις, μπορείς να τους κάνεις να γελάνε μόνοι τους στην αρχή και μετά να σε σχολιάζουνε μεταξύ τους... Ψυχανεμίζομαι πως όλα μπορείς να τα κάνεις έντιμε συνάδελφε, το εκπαιδευτικό σου ήθος είναι ολοφάνερο στο κείμενό σου.
Με ιδιαίτερη εκτίμηση

 
Αννα
22 Νοε 2020 13:27

Ένας άνθρωπος που σκέφτεται έτσι, δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο, παρά μόνο Εκπαιδευτικός!!!

 
Φαροφύλακας
22 Νοε 2020 15:15

Αλήθεια... γιατί δε ζητάς από τους μαθητές σου να ανοίξουν τις κάμερές τους καλέ μου συνάδελφε;
Εγώ τουλάχιστον που το κάνω είμαι πολύ πιο χαρούμενος που βλέπω τα προσωπάκια τους να χαμογελάνε, να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν, ακόμη και να δυσανασχετούν κάποιες φορές. Εκφράσεις του προσώπου τους που δεν μπορούσα με τίποτα να καταλάβω πίσω από τις μάσκες τους...

 
ΝΡ
22 Νοε 2020 17:00

Συμφωνώ σε όλα
Αγαπώ κι εγώ όλα τα παιδιά όπως όλοι σας και ψάχνω κάθε ώρα τρόπους να τα προσεγγίσω στην εξαποστάσεως.
Ναι εισπράττουμε παγωμάρα, είναι αλήθεια
Όπως κι ότι νιώθουμε ενοχές που δεν μπορούμε να κάνουμε πιο αποδοτικό με τα δικά μας μέτρα το μάθημα μας ...
Καθημερινά εύχομαι να ανοίξουμε με το ΕΚ περιτροπής, δηλ να έχουμε τα μισά παιδιά μέρα παρά μέρα και να βλέπουμε το χαμόγελό τους στα μάτια τους ή έστω και τις αντιρρήσεις τους και να δουλεύουν πολύ μετά με ασκήσεις στο σπίτι

 
Alice
22 Νοε 2020 18:29

Εξαιρετικό το κείμενο σας .Αναδεικνυετε το ποσό σημαντική είναι η δημιουργία σχέσης στην εκπαιδευτική διαδικασία.Όπως και να το κάνουμε απο μακριά ή σχέση αυτή είναι άψυχη και άνευρη. Μακάρι να επιστρέψουμε γρήγορα στο φυσικό μας χώρο.

 
Τσοκο μπλοκ
22 Νοε 2020 18:40

Εξαιρετικό το κείμενο σας, γραμμένο με πολλή ευαισθησία.Προβάλλετε πολύ γλαφυρά το ποσό σημαντική είναι στην εκπαιδευτική διαδικασία Η δημιουργία σχέσης ανάμεσα στο δάσκαλο και τους μαθητές του. Και βέβαια η εξ αποστάσεως που είναι άψυχη και άνευρη Δεν βοηθά σε αυτο. Ας ελπίσουμε ότι θα γυρίσουμε γρήγορα στο φυσικό μας χώρο.

 
Κπ
22 Νοε 2020 19:29

Δυστυχώς δε είναι μόνο αυτά που αντιλαμβάνεστε ειδικά για τα παιδιά της γ Λυκείου που έχουν το άγχος τους, έχουν να κάθονται σε μια οθόνη μπροστά ακίνητοι το πρωί όπου είναι διαφορετικά ,να αποσπάται η προσοχή τους μέσα στην αίθουσα κ άλλο στο σπίτι όπου δίπλα ο γονέας που δουλεύει από το σπίτι μπορεί να μιλά έντονα,να κλαίνε τα αδερφάκια τους ,να χτυπάνε τα τηλεφωνα κλπ με αποτελεσμα να σηκώνονται από τον υπολογιστή με πόνους στο κεφάλι, στους μυς,στα κόκκαλα(σπονδύλους) τα μάτια να κάθονται να ετοιμάζονται για τηλεκπαίδευση με το φροντιστηριο κ όλα αυτά χωρίς να μπορούν να παίξουν ,γελάσουν ,σπρώξουν ,αγγαλιασουν, φλερτάρουν.πεφτει όλη ψυχολογία τους είναι αγέλαστα ,ανέκφραστα .Τα συμπεράσματα δικά σας.

 
Ανδρέας Ανδρ.
22 Νοε 2020 19:38

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλους και για την επιδοκιμασία αλλά και ακόμη περισσότερο για τις προτάσεις-παρατηρήσεις σας. Ελπίζω να είμαστε όλοι γεροί για να παλεύουμε να κρατήσουμε ζωντανή την ιδιαίτερη σχέση που δημιουργείται κάθε φορά ανάμεσα στο δάσκαλο και στο μαθητή. Και να επιστρέψουμε στη "μάχη"...

 
Κώστας Μ.
22 Νοε 2020 20:32

Ένας χαιρετισμός και μία υπόκλιση από έναν συνάδελφο της πρώτης γραμμής, όπως εσείς, με πάνω από 3 δεκαετίες στην "καμπούρα " του. Σε ένα συνάδελφο-κυρίως όμως άνθρωπο, με ήθος. Που δεν ξεχνάει ότι η δουλειά μας, πέρα από γνώσεις και περγαμηνές, είναι αγάπη και μια λέξη που δεν τπάρχει σε πολλές γλώσσες του κόσμου-μεράκι.

 
HΡΑ*
22 Νοε 2020 20:34

Τα είπε όλα ! ! !

... κi εσύ φίλτατε Don Quixote (22 Νοε 2020 13:00) σε ποιον απευθύνεις συμβουλές;
ο φίλος μας είναι Δ Α - Σ Κ Α - Λ Ο Σ ψυχή τε και σώματι με όλη τη σημασία που μπορεί να εμπεριέχει αυτή η τρισύλλαβη λέξη κι όχι απλά εκπαιδευτικός, αγαπητή Άννα (22 Νοε 2020 13:27) . Εύγε του, λοιπόν. και τίποτα άλλο......

 
Δον Κιχώτης
22 Νοε 2020 22:40

@ΗΡΑ* Προσωπικά βιώματα που γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν παλαιότερα, μέσα από άτυπες συνεργατικές πρακτικές, με παρασύρουν μερικές φορές. Ευτυχώς που είναι ΔΑ-ΣΚΑ-ΛΟΣ και γλίτωσα, φαντάζεσαι τι θα μπορούσαν να μου γράψουν κάποιοι;...

 
Δήμος
22 Νοε 2020 22:43

Που ακριβώς υπάρχει αναφορά, νόμος ή οτιδήποτε που γράφει οτι το βίντεο είναι προσωπικό δεδομένο ενώ ο ήχος όχι. Η φωνή των παιδιών δεν είναι ; Θα τρελαθούμε τελείως ; Μια χαρά επιτρέπεται η μετάδοση εικόνας του μαθητή, όπως επιτρέπεται και η φωνή του. Αν ήταν παράνομη η χρήση κάμερας θα είχε ενσωματωθεί στις απαγορευμένες και απενεργοποιημένες επιλογές της webex όπως η βιντεοσκόπηση, που είναι σίγουρα παράνομη.

 
Σήμερα πέθαναν 103
23 Νοε 2020 02:07

Προσωπικά τα βλέπω μια χαρά στη webex, κάνουν και την πλάκα τους και μου χαμογελάνε πολύ περισσότερο απ ό, τι στο σχολειο με τις μάσκες. Μια βδομάδα κλείσαμε (τα δημοτικά) μην το τραγικοποιούμε κιόλας. Και θα μας ανοίξουν και σύντομα. Αυτό που πιο πολύ τους λείπει είναι η συναναστροφη και το παιχνίδι. Κατανοητό. Από την άλλη κάθε μέρα πεθαίνουν 100 άνθρωποι πια. Άνθρωποι όχι αριθμοί. Άνθρωποι. Οι δηλώσεις που ακούμε ότι τα παιδιά δε μεταδίδουν κλπ έχουν τις σκοπιμότητές τους και σίγουρα δεν έχουν σχέση με την εκπαίδευση των παιδιών μας. Από κει και πέρα προσωπικά με συγκινούν περισσότερο οι ιστορίες με τους ηλικιωμένους στα γηροκομεία που στάλθηκαν ομαδικά στον Άγιο Πέτρο πριν της ώρας τους. Τα παιδιά έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους. Και τα γράμματα θα τα ξαναβρούν και τους φίλους τους και τα πάντα. Κι αν οι ιστορίες περί εμβολίων είναι αληθινές, αυτό το μέλλον δεν είναι μακριά. Πιστεύω πως αυτή τη στιγμή που οι γιατροί και οι νοσοκομοι δίνουν μια τεράστια μάχη, που χάνουμε τόσους ανθρώπους χωρίς να ξέρουμε από πού και πώς το κόλλησαν, η πρώτη μας μέριμνα πρέπει να είναι η ασφάλεια όλων. Κι όταν θα την κερδίσουμε αυτή, θα βρούμε και τα χαμόγελα.

 
Legend
23 Νοε 2020 08:42

Έτσι είναι φίλε με το μακάβριο όνομα. Ας βάλουμε την κάμερα να τα βλέπουμε και να μας βλέπουν. Να μείνουμε όλοι ασφαλείς! Να προστατεύσουμε τους δικούς μας ανθρώπους και εμάς τους ίδιους. Θα δουλέψουμε όσο καλύτερα γίνεται και εξ... να επιστρέψουμε ακόμη πιο δυνατοί!

 
Πλατάρος Γιάννης
23 Νοε 2020 13:34

Γιατί ρε παιδιά γράφετε λογοτεχνικά κείμενα για τα εκπαιδευτικά προβλήματα;
Ωραία η λογοτεχνία, αλλά προσωπικά θα προτιμούσα να γράφατε απόψεις και προτάσεις και αντιπροτάσεις και υποδείξεις, διανθίζοντάς τες με όση λογοτεχνία θέλετε...
Στον χώρο μας και δη των δασκάλων, επικρατεί αυτό το είδος λόγου για να περιγράψουν προβλήματα της εκπαίδευσης. Ας πούμε για παράδειγμα, ότι θα προτιμούσα να εξηγούσατε γιατί δεν γέλασαν με το αστείο. νομίζω ότι ο λόγος είναι ο ίδιος με την παρακολούθηση κωμωδίας κατά μόνας. Όταν είσαι με κοινό χαμογελάς ευκολότερα διότι το γέλιο είναι μεταδοτικό.
Δεν σας κρύβω, ότι ορισμένες φορές με την ανάδραση που έχουμε στα δημόσια δίκτυα και φόρα όπως εδώ, μας «μετράνε» Κοινωνικοί επιστήμονες και βγάζουν συμπεράσματα για την νοοτροπία μας κτλ.
Επανερχόμενος στο περιεχόμενο της ανάρτησής σας σας σχολιάζω, ότι όλοι γνωρίζουν ότι το μακρόθεν δεν έχει ψυχή. Τεχνολογικά, είμαστε σε μια πορεία να αναπτύξει ψυχή, και αυτό θα γίνει με την τεχνολογία και μόνον. Με την τριδιάστατη εικόνα τις ταχύτητες, την ενισχυμένη πραγματικότητα, με τα εκπαιδευτικά λογισμικά, με τις οπτικές ίνες, με την επιμόρφωση. Κυρίως με την επιμόρφωση. Επιμόρφωσή ή απόλυση! Στην θέση σας θα έβαζα αυτό το σύνθημα συναγερμού για τους πάρα πολλούς συναδέλφους μας που ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ (=ποτέ δεν θα επιμορφωθούν) στις ΤΠΕ ώστε να αποκτήσει «περισσότερη ψυχή» το μάθημά τους. Αν μάλιστα το λέγατε όπως το λέω και γω στο στυλ «Φροντίστε να αυτοεπιμορφωθείτε στι ΤΠΕ γιατί θα μείνετε εκτός νυμφώνος ως μωραι παρθένοι», δεν θα λαμβάνατε «λάϊκ» και ευαρέσκειες, αλλά θα είσασταν πιο χρήσιμος...

 
ΜΑΡΘΑ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ
23 Νοε 2020 22:13

Εξαίρετη η τοποθέτησή σας .Λέτε αυτά που όλοι μας αισθανόμαστε και βιώνουμε καθημερινά.

 
Εκπαιδευτικος
24 Νοε 2020 01:04

Ειμαι31 χρόνια στην τάξη,δε θέλω να μάθω περισσότερα για τις νέες τεχνολογίες,γιατί επιθυμώ να φύγω και δε μπορώ.Κουραστηκα και δεν έχω να δώσω κάτι παραπάνω,πειράζει;

 
Δον Κιχώτης
24 Νοε 2020 08:32

@Εκπαιδευτικος 24 Νοε 2020 01:04
Πού θα πας συνάδελφέ μου; Το γραφείο είναι μαγικό, βλέπεις και ακούς και μυρίζεις και ρυθμίζεται η πίεσή σου και το ζάχαρο. Ταξιδεύεις, ακούγοντας τους νέους να διηγούνται τα βάσανά τους και σκέφτεσαι πόσο καλύτερα θα ήταν να τα είχες κι εσύ. Δεν είναι ωραίες οι στιγμές, όταν εμφανίζονται τα αυριανά στελέχη και μπαίνουν στο esos για να δουν αν είναι έτοιμο το «γεφύρι της Άρτας»; Κι όταν επεμβαίνει σκοπίμως ο γνωστός-άγνωστος κι αρχίζει να διηγείται το τελευταίο παραμύθι που έχει επινοήσει για τις επιλογές, δεν μαγικές οι εκρήξεις που ακούγονται; Κι όταν έρχονται τα διάφορα χαλαρωτικά ροφή-ματα, δεν είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα; 'Ολα στο γραφείο είναι ατμός, ατμός χαλαρωτικός, σάουνα!
Πού θέλεις να πας στο αγιάζι και στην ερημιά;

 
Ανδρικόπουλος Ανδρέας
24 Νοε 2020 21:18

Με απόλυτο σεβασμό στη διαφορετική άποψη και κρίση, γιατί έχουμε ακόμη δημοκρατία και δεν πρέπει να ξεχνάμε σε ποιους το οφείλουμε, νομίζω πως οφείλω μια σύντομη απάντηση, ειδικότερα στη θέση ότι θα ήμουν πιο χρήσιμος αν.... (Πλατάρος Γιάννης, 23 Νοε 2020 13:34).
Η τεχνολογία, κατά τη γνώμη μου, έχει έρθει για να δώσει νέα ώθηση, να βοηθήσει ή και και να "απογειώσει" το μάθημα, εκεί όπου κινδυνεύει να βαλτώσει, από τις διαταγές, την κλειστή ύλη και τα αναλυτικά προγράμματα. Η ακόμη και να ακολουθήσει τις εξελίξεις της νέας εποχής. Δεν νομίζω ότι η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών είμαστε αρνητές της τεχνολογίας και της προόδου, αλλά, για να το πω όσο πιο ευγενικά μπορώ: τέτοια διλήμματα όπως "επιμόρφωση ή απόλυση" έστω και ως σύνθημα συναγερμού δεν ταιριάζουν σε ένα δημοκρατικό σχολείο. Αυτά, είναι για εφιαλτικές δυστοπικές πολιτείες που τα πάντα τα μετράνε με τη "συμμόρφωση προς τις υποδείξεις".
Και για το αν είναι χρήσιμη ή όχι μια γνώμη ενός εκπαιδευτικού, του κάθε εκπαιδευτικού που βιοπορίζεται από τη δημόσια εκπαίδευση και αγωνιά για το πώς θα κάνει καλύτερα τη δουλειά του, γνωρίζοντας πως δεν θα πληρωθεί περισσότερο αν την κάνει καλύτερα.... Νομίζω πώς δεν πρέπει να ψάχνουμε μόνο το χρήσιμο μέσα στην εκπαίδευση, γιατί δεν παρέχουμε μόνο γνώσεις. Αφού πρέπει να επιτελούμε και τον παιδευτικό μας ρόλο, κατά τη γνώμη μου, δεν αρκεί μόνο το χρήσιμο... Δεν πρέπει να χάσουμε την επαφή με την ψυχή του μαθητή... Αυτό τον κίνδυνο προσπάθησα να επισημάνω...
Άραγε, τα σπουδαία έργα τέχνης της ελληνικής αρχαιότητας σκόπευαν μόνο σε κάτι χρήσιμο; 'Η μήπως η παιδεία δεν είναι θέμα πολιτισμού;

 
ΗΡΑ*
24 Νοε 2020 22:08

Πλατάρος Γιάννης έφα : ΄Η επιμόρφωση* ή απόλυση !

* στις νέες τεχνολογίες. Κι όποιος έχει όχι οπωσδήποτε αρνητική αλλά κριτική στάση απέναντι στις νέες τεχνολογίες και ειδικότερα στην τηλεκπαίδευση να απειλείται με απόλυση. Και γιατί όχι να απολύεται κιόλας! Ειρρήσθω εν παρόδω ο κ. Πλατάρος είναι μαθηματικός Μέσης Εκπαίδευσης και διετέλεσε και Διευθυντής Εκπαίδευσης. Με της υγείας μας εν μέσω πανδημίας με μασκες κι αποστάσεις... Η Ν.Δ. θα αποστασιοποιηθεί απ' αυτές τις 'ακραίες' απόψεις του κ. Πλατάρου; Αν και κάπως αλλιώς θα έπρεπε να τις χαρακτηρίσω αυτές τις δήθεν "καινοτόμες" ιδέες...

 
φιλελεύθερος
25 Νοε 2020 07:19

@εκπαιδευτικός
Είμαι 64 ετών. Έχω 34 χρόνια υπηρεσία. Είμαι εκπαιδευτικός τάξης. Δεν κουράστηκα. Δεν επιθυμώ να συνταξιοδοτηθώ. Θα μείνω μέχρι να με διώξουν. Ένα από τα τέσσερα μάστερ που έχω είναι στις νέες τεχνολογίες. Ωστόσο επιθυμώ να επιμορφωθώ. Είμαι επαγγελματίας.

 
Ανήσυχος εκπαιδευτικός
25 Νοε 2020 09:05

@Γιάννης Πλατάρος
Ατυχώς, αγαπητέ, έχοντας χάσει πλέον κάθε αίσθηση μέτρου εξαπολύετε μύδρους κατά πάντων όσοι ασκούν κριτική στα πεπραγμένα ενός υπουργείου που ήδη δέχεται την καθολική (σχεδόν) απόρριψη για τον τρόπο που διαχειρίζεται ακόμη και τα πιο απλά ζητήματα, όπως - π.χ.- το πρόσφατο θέμα της ακατανόητης πρεμούρας για τις αιτήσεις-δηλώσεις των υποψηφίων. Το παρόν σχόλιό σας είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά μιας ακραίας και απολύτως αντιεκπαιδαγωγικής νοοτροπίας που εκπέμπει ο επιδεικτικός λόγος σας. Καλό θα ήταν να ελέγξετε λίγο την αλαζονική σας αυταρέσκεια!

 
@φιλελεύθερε
25 Νοε 2020 10:08

πέρνα από μαρούσι μεριά, να πάρεις πλακέτα.

 
"Ουκ εν τω πολλώ το ευ"
25 Νοε 2020 12:40

@φιλελεύθερος
1. Είστε άξιος θαυμασμού και παράδειγμα προς μίμηση. Αλλά τί ποσοστό % πιστεύετε ότι αντιπροσωπεύετε, στο εκπαιδευτικό δυναμικό της χώρας?
2. Όλες οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες. Στο στρατό πχ, άλλοι "κουράστηκαν" στην παραμεθόριο και στα νησιά και άλλοι έκαναν "διακοπές" στο κλεινόν άστυ. Υπάρχουν πχ εκπαιδευτικοί :
- που κάθε χρόνο αλλάζουν νομό ή νησί της Ελλάδας,
- με αυξημένες οικογενειακές υποχρεώσεις(πχ πολύτεκνοι) ή/και οικονομικές υποχρεώσεις(πχ στεγαστικά δάνεια) και που μετά το σχολείο κάνουν δεύτερη εργασία,
- μακριά από αστικά κέντρα με Πανεπιστήμια,
- χωρίς την οικονομική δυνατότητα για πτυχία και επιμορφώσεις, που στην πλειοψηφία τους είναι επί πληρωμή.
3. Κατά τη γνώμη μου, δεν κάνει κάποιος τέσσερα μάστερ γιατί είναι "επαγγελματίας". Ο Νανόπουλος και ο Δασκαλάκης πόσα θα έπρεπε να έχουν κάνει τότε? Νομίζω ότι το κάνει πρώτα και κύρια, γιατί έχει ο ίδιος ένα εσωτερικό άσβεστο πάθος για μάθηση και δευτερευόντως για την επαγγελματική του αρτιότητα. "Επαγγελματίες" στη δουλειά τους ξέρω και τεχνίτες και εμπόρους και οδηγούς, που δεν σπούδασαν ποτέ. Και ξέρω και "μη επαγγελματίες" δικηγόρους και γιατρούς.
ΥΓ. Σε καμία περίπτωση δεν απαξιώνω ή παραβλέπω την επιμόρφωση. Όμως το πλήθος των πτυχίων από μόνο του, δεν νομίζω ότι συνεπάγεται αυτόματα, ούτε την ποιότητα της μόρφωσης ούτε την επαγγελματική ικανότητα του κατόχου τους.

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ