Placeholder

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

Αξιολόγηση των μαθητών και τράπεζα θεμάτων με τη συμβολή λαϊκών ασμάτων

Δημοσίευση: 26/12/2020
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Τάσος Χατζηαναστασίου, Δρ Ιστορίας, Εκπαιδευτικός

«Δε διαβάζω, γιατί ο κύριος δεν μας ρωτάει»
Μαρία, μαθήτρια Α΄ Δημοτικού

Πολλά πλήκτρα δεινοπαθούν το τελευταίο διάστημα κάτω από νευρικά δάκτυλα με αφορμή την ανάρτηση από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής μέρους της τράπεζας θεμάτων από την οποία, όταν θα ολοκληρωθεί και εάν οι συνθήκες το επιτρέψουν, θα αντληθεί το 50% των θεμάτων των προαγωγικών εξετάσεων της φετινής Α΄ τάξης του Λυκείου. Οι αναρτήσεις και δημοσιεύσεις που αφορούν την Τράπεζα Θεμάτων είναι στο σύνολό τους επικριτικές και καταλήγουν ζητώντας να μην ισχύσει ο θεσμός, για φέτος τουλάχιστον εξαιτίας των έκτακτων συνθηκών που επικρατούν με τα σχολεία κλειστά και την τηλεκπαίδευση να μην μπορεί να υποκαταστήσει τη δια ζώσης διδασκαλία. Οι περισσότεροι, εξάλλου, την απορρίπτουν συλλήβδην και ζητούν την ανάκληση της σχετικής υπουργικής απόφασης.

«Υποκρίνεσαι, το ξέρω, υποκρίνεσαι»

Η εφαρμογή ή όχι της Τράπεζας Θεμάτων σχετίζεται με την αξιολόγηση των μαθητών. Το σημείωμα αυτό, επομένως, αφορά όσους δέχονται ότι θα πρέπει να υπάρχει κάποιας μορφής αξιολόγηση και δεν την απορρίπτουν γενικώς όπως κάνουν πολλοί από τους πολέμιους του θεσμού, που υποστηρίζουν την κατάργηση των εξετάσεων, οπότε δεν έχει και νόημα να συζητάμε τη μορφή που θα έχουν αυτές. Η αξιολόγηση, λοιπόν, των μαθητών, εάν έχει κάποιο νόημα, είναι να ελέγχει την εμπέδωση βασικών γνώσεων, που είναι, αν δεν απατώμαι, και ο ρόλος του σχολείου. Το σχολείο όμως έχει αποτύχει στην εκπλήρωση του βασικού του ρόλου. Αυτό το γνωρίζουμε εμπειρικά όλοι όσοι έχουμε κάποια σχέση με την εκπαίδευση, τεκμηριώνεται, ωστόσο και ποσοτικά από τα πορίσματα της ετήσιας έρευνας (2019) της Ανεξάρτητης Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Η έρευνα καταδεικνύει ότι πολλά παιδιά κινδυνεύουν να ολοκληρώσουν τη φοίτησή τους στο ελληνικό σχολείο λειτουργικά αναλφάβητα. Το συμπέρασμα της έρευνας ήταν ότι ένα ποσοστό, που για ορισμένα μαθήματα φτάνει στο 50%, στερείται βασικές γνώσεις κι ότι αυτό οφείλεται σε ελλείψεις που αρχίζουν από το Δημοτικό και βαίνουν αυξανόμενες ως και το Γυμνάσιο, σε δύο εκπαιδευτικές βαθμίδες όπου για διάφορους λόγους τις περισσότερες φορές δεν καταγράφονται ή δεν αντιμετωπίζονται τα σχετικά προβλήματα, όπως επισημαίνεται και πάλι στο πόρισμα της επιτροπής. Όταν πια το παιδί που έχει ελλείψεις φτάνει στο Λύκειο, είναι μάλλον αργά. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν έχει αποκτήσει τη συνήθεια της μελέτης. Δεν έχει μάθει ότι πρέπει να μελετά· ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να μάθει κανείς οτιδήποτε. Και δεν έχει μάθει να μελετά γιατί κανείς δεν τον έχει υποχρεώσει να το κάνει ως τότε. Όχι με δική του ευθύνη, αλλά γιατί δεν προβλέπεται να το κάνει. Έτσι, παρότι ένα παιδί μπορεί και να μη διαβάζει καθόλου, τελικά προάγεται, χαριστικά βέβαια.

Παρόλα αυτά, το εάν μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά απουσιάζει εντελώς, (εντελώς όμως!), από τη σχετική συζήτηση. Το ζήτημα είναι μόνον η προαγωγή τους. Εάν θα γίνεται εύκολα, ακούραστα και άκοπα, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα ή εάν θα γίνεται στην Α΄ Λυκείου (!) με αυστηρότερο τρόπο. Υποκρίνονται, λοιπόν, όσοι διατείνονται πως τάχα μου κόπτονται για τα παιδιά, γιατί απλούστατα δεν μεριμνούν για το μέλλον τους, δεν αγωνιούν για το εάν μαθαίνουν τελικά και το εάν το δημόσιο δωρεάν σχολείο εκπληρώνει τον ιδρυτικό του ρόλο. Όλα επαφίενται στους γονείς. Αν μπορούν να στηρίξουν τα παιδιά τους, καλώς. Εάν όχι, εάν αδιαφορούν και τ’ αφήνουν να αποφασίσουν μόνα τους εάν θα διαβάσουν ή όχι, θα μείνουν αμόρφωτα, εκτός από τα, μετρημένα στα δάχτυλα, χαρισματικά. Έτσι έχουν τα πράγματα και όλα τα άλλα είναι σκέτη υποκρισία ή, το χειρότερο, συνειδητή συναίνεση σ’ αυτό που έχει καθιερωθεί στη διεθνή βιβλιογραφία να χαρακτηρίζεται ως «σχολείο της αμάθειας», στο σχολείο όπου κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του κυρίαρχου κοινωνικοοικονομικού συστήματος πρέπει να γίνονται όλα «γρήγορα, εύκολα και φτηνά», σχολείο φαστ φουντ δηλαδή.

«Άλλοθι, δεν έχεις άλλοθι, είσαι στο ψέμα σου αιχμάλωτη»

Αυτήν την ανεμελιά (βλέπε: την ανευθυνότητα), λοιπόν, που καλλιεργείται συνειδητά τα κρίσιμα χρόνια του Δημοτικού και του Γυμνασίου, έρχεται να διακόψει απότομα η εφαρμογή ενός θεσμού που επιχειρεί, υποτίθεται, να καλύψει, κατόπιν εορτής, ένα σοβαρότατο έλλειμμα: την ουσιαστική απουσία ελέγχου της εμπέδωσης της γνώσης που παρέχει το σχολείο και συνεπακόλουθα εκείνων των θεσμών ανισταθμιστικής αγωγής που θα στηρίξουν όσα παιδιά υστερούν. Από μία άλλη σκοπιά, η Τράπεζα Θεμάτων αποτελεί σαφή ένδειξη της έλλειψης εμπιστοσύνης στην αξιολόγηση των μαθητών από τους εκπαιδευτικούς· είναι σα να μας λέει το Υπουργείο: «τα θέματα θα τα βάλουμε εμείς, διότι εσείς δεν είστε φερέγγυοι, βάζετε εικονικούς βαθμούς και δίνετε εκ των προτέρων τις απαντήσεις των θεμάτων». Πέρα από προσβολή, αυτό κι αν συνιστά υποκρισία, όταν επί πολλά χρόνια η πολιτική ήταν μία και μοναδική: «περάστε τους». Θες με τον συνυπολογισμό στον τελικό μέσο όρο μαθημάτων που δεν εξετάζονται γραπτώς, θες με τον μέσο όρο προαγωγής στο 9,5 (!), θες με το γενικότερο κλίμα και την επικρατούσα δήθεν φιλεύσπλαχνη, στην ουσία ανεύθυνη, τάση «να μην ζορίζονται τα παιδιά», θες με μία επίσης υποκριτική ρητορικά ταξική αντίθεση σε κάθε μορφή αξιολόγησης, που είχε καταστεί και κυβερνητική θέση, η προαγωγή των μαθητών στο Λύκειο ήταν έως τώρα ακώλυτη. Η παραπομπή σε επαναληπτική εξέταση, πόσο μάλλον η απόρριψη μαθητή για λόγους επίδοσης, στο Λύκειο άγγιζε τα όρια του στατιστικού λάθους. Ακόμη, όμως, κι όταν ένας καθηγητής ήθελε να βάλει τον μαθητή να ξαναδιαβάσει, επιτέλους, έστω και λίγες σελίδες και να προσέλθει σε επαναληπτική εξέταση, ήταν σχεδόν αδύνατο να το πετύχει. Μαθητές με 10 και 12 μαθήματα κάτω από τη βάση στον τελικό βαθμό, προάγονταν πανηγυρικά μ’ ένα 16+ στην Ερευνητική Εργασία (πρότζεκτ)! Μήπως έτσι έγινε το σχολείο λιγότερο ταξικό; Το αντίθετο έγινε, διότι πλέον έχουμε πληθώρα λειτουργικά αναλφάβητων που έχουν εθιστεί στην ανευθυνότητα και δεν μπορούν να αναλάβουν καμία ευθύνη.

Έρχεται τώρα, η νέα ηγεσία του Υπουργείου να αποκαταστήσει το κύρος του Λυκείου και πράγματι καθιστά την προαγωγή, τόσο στο Γυμνάσιο όσο, κυρίως, στο Λύκειο, δυσκολότερη. Αυτό, ωστόσο, είναι το άλλοθι του Υπουργείου προκειμένου να αγνοήσει και πάλι το πόρισμα της ΑΔΙΠΠΔΕ του 2019: «Σε κάθε περίπτωση και σε αυτή τη φάση η εκπαιδευτική πολιτική πρέπει ταυτόχρονα να παρέμβει τόσο προληπτικά, κυρίως στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, όσο και επανορθωτικά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση». Κρατώντας όμως, μόνο την επανορθωτική παρέμβαση στο Λύκειο και αγνοώντας την παραίνεση για πρόληψη των αδυναμιών και ελλείψεων που προκαλούνται στο Δημοτικό, η παρέμβαση θα είναι ατελέσφορη και θα λειτουργήσει απλώς διαπιστωτικά. Ακόμη κι αυτό όμως θα είναι χρήσιμο, εφόσον αξιοποιηθεί σωστά.

«Γκρέμισ’ τα όλα πια»

Εδώ έγκειται και η διαφωνία μου με τους επικριτές της Τράπεζας Θεμάτων γιατί πιστεύω ότι μπορεί να λειτουργήσει ως ένα χρήσιμο εργαλείο εφόσον ενταχθεί σε ένα γενικότερο σχέδιο αποκατάστασης του μορφωτικού ρόλου του σχολείου. Τι συνέβη κατά τον πρώτο χρόνο εφαρμογής του θεσμού; Διαπιστώθηκε αυτό που όλοι γνωρίζαμε εμπειρικά: μεγάλο ποσοστό, κοντά στο 1/3, των μαθητών δεν είχε λάβει ούτε τις βασικές γνώσεις στα Μαθηματικά και στα Νέα Ελληνικά. Και πώς αντιμετωπίστηκε τότε αυτό το αντικειμενικό δεδομένο; Απλούστατα, κρύφτηκε η πραγματικότητα κάτω από το χαλί εν μέσω κραυγών για την ταξικότητα της εκπαίδευσης και τον αντιπαιδαγωγικό χαρακτήρα του συγκεκριμένου τρόπου αξιολόγησης. Η αλήθεια είναι ότι τα ποσοστά απόρριψης ήταν τέτοια που ξεπέρασαν τα όχι ιδιαίτερα υψηλά όρια ανοχής της ελληνικής οικογένειας που δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί τη σχολική αποτυχία και προτιμά να αγνοεί την πραγματικότητα· να μένει στο φαίνεσθαι, στο τι βαθμούς θα φέρει το παιδί, κι όχι στο τι έχει μάθει. Αντί δηλαδή να αξιοποιήσει η πολιτεία τα δεδομένα και να παρέμβει διορθωτικά στις χαμηλότερες βαθμίδες, κάτω από την πίεση μιας κοινωνίας στα όρια νευρικής κρίσης, προχώρησε σε αναθεώρηση του τρόπου προαγωγής προκειμένου να παραπέμπονται τελικά λιγότεροι μαθητές σε επαναληπτική εξέταση… Αντί για μία εκ βάθρων αναμόρφωση του σχολείου με γκρέμισμα του σάπιου συστήματος και οικοδόμηση σε υγιείς πλέον βάσεις, επιστρέψαμε στα ίδια και τα γνωστά: πέρασαν τα παιδιά, έστω και αστοιχείωτα. Το γκρέμισμα και η ανοικοδόμηση απαιτούν κότσια γιατί αυτά θα συνιστούσαν μία πραγματική επανάσταση κι όχι οι δήθεν ευαίσθητες και τάχα μου αντικαπιταλιστικές υστερικές φωνές.

Φέτος, βέβαια, τα πράγματα είναι διαφορετικά και η εφαρμογή της Τράπεζας Θεμάτων τον Ιούνιο είναι πολύ πιθανό να μην ισχύσει. Αυτό που συζητάμε όμως εδώ είναι η γενικότερη φιλοσοφία ενός τρόπου εξέτασης και όχι το πόσο ρεαλιστικό είναι να εφαρμοστεί σε μία χρονιά που η διδασκαλία γίνεται εξ αποστάσεως. Αν και τώρα η εφαρμογή του θεσμού δώσει αντίστοιχα αποτελέσματα με αυτά που είχε δώσει το 2014, όπως όλοι εκτιμούν ότι θα δώσει, αλλά δεν το ομολογούν ή απλούστατα, δεν τους νοιάζει, θα έχουμε και τα αντικειμενικά δεδομένα για να απαιτήσουμε να υπάρξουν παρεμβάσεις εκεί που πρέπει να υπάρξουν. Αν, επαναλαμβάνω, μας ενδιαφέρει να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα. Έως τώρα, μοναδικός δείχτης ήταν οι πανελλήνιες εξετάσεις. Αφήναμε, δηλαδή, τα παιδιά στη διαρκή ανεμελιά (βλέπε: ανευθυνότητα) στην οποία τα είχαμε εθίσει (βλέπε: καταδικάσει) και φτάνανε στις πανελλήνιες με πολύ υψηλές βαθμολογίες από το σχολείο που τους φούσκωναν τα μυαλά για να σπάσουν εκεί τα μούτρα τους… Για να αποδειχτούν οι βαθμοί του σχολείου μία φούσκα χειρότερη του χρηματιστηρίου. Και, όπως συνέβη και φέτος, περισσεύουν κάθε χρόνο τα κροκοδείλια δάκρυα για «τα χάλια της παιδείας».

«Βάλε μου δύσκολα και μη με βοηθάς»

Ας κάνουμε λοιπόν επιτέλους αυτό που πρέπει κι ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα των επιτυχημένων εκπαιδευτικών συστημάτων διεθνώς τα οποία θέτουν στόχους σε εθνικό επίπεδο και φροντίζουν παρέχοντας όλα τα μέσα και τους πόρους προκειμένου αυτοί οι στόχοι να επιτευχθούν και κάθε παιδί να τους καλύπτει. Και όποιο παιδί χρειάζεται ιδιαίτερη στήριξη, να του παρέχεται, εγκαίρως. Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να βιώνει από νωρίς ένα παιδί και την αποτυχία μαθαίνοντας να τη διαχειρίζεται, παρά να μεγαλώνει χωρίς να μοχθεί για να ξεπερνά δυσκολίες· αν τα αγαπάμε, θα τους βάλουμε δύσκολα που λέει και το τραγούδι, αφήνοντάς τα όμως και να πέσουν καμιά φορά, δείχνοντάς τους απλώς πώς να σηκώνονται μόνα τους.

Ας αποκαταστήσουμε, επιτέλους, τον μορφωτικό ρόλο του σχολείου αναγνωρίζοντάς του αυτό που αναγνωρίζουμε σε κάθε άλλον οργανισμό πιστοποίησης γνώσεων. Γιατί ουδείς διανοείται να κατηγορήσει το Κέμπριτζ επειδή διενεργεί διαγωνισμό για την πιστοποίηση του επιπέδου γλωσσομάθειας με θέματα που προέρχονται επίσης από τράπεζα θεμάτων που επαναλαμβάνονται κάθε τόσο. Από την άλλη μεριά, αγανακτούμε και διαμαρτυρόμαστε δικαίως που το Υπουργείο σχεδιάζει την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων σε πτυχιούχους κολεγίων τοποθετώντας τους στην ίδια μοίρα με τους αποφοίτους του Πολυτεχνείου. Και το επιχείρημά μας είναι ότι οι τελευταίοι, αντίθετα με τα «κολεγιόπαιδα», δοκιμάστηκαν σκληρά, πρώτα στις πανελλήνιες κι ύστερα για να αποφοιτήσουν. Το να ενταχθούν τα θέματα που υποβάλλονται κάθε χρόνο στις τελικές εξετάσεις, για κάθε μάθημα που εξετάζεται, σε μία τράπεζα που να είναι προσβάσιμη σε όλους, κι απ’ αυτήν να αντλούνται θέματα, αποτελεί ένα ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο για εκπαιδευτικούς και για μαθητές. Και ήδη, εμπειρικά μιλώντας, στα μαθήματα που θα εξεταστούν με αυτό το σύστημα, οι μαθητές φαίνεται να διαβάζουν περισσότερο. «Είναι μια στάσις, νιώθεται», που θα ’λεγε κι ο Καβάφης, για να ισορροπήσουμε κάπως τα λαϊκά άσματα με τις δικές τους όμως αλήθειες.

Σχόλια (17)

 
HΡΑ*
30 Δεκ 2020 21:55

@ Τάσος Χατζηαναστασίου, @ Dario Moutso

Κύριε Χατζηαναστασίου,

Δεν ξέρω τι είχατε στο μυαλό σας, όταν αποφασίσατε να βάλετε για τίτλο του κειμένου σας αυτόν τελικά που επιλέξατε. Και καλά, ας δεχτούμε ότι μεταξύ της αξιολόγησης των μαθητών και της τράπεζας θεμάτων υπάρχει μια σχετική συνάφεια, αν και η σχέση αυτή σηκώνει πολλή συζήτηση... Εκείνο όμως που ειλικρινά δεν κατανοώ είναι τούτο : Με ποιον τρόπο συμβάλλουν τα " λαϊκά άσματα" - και μάλιστα τα συγκεκριμένα που επιλέξατε - στην καλύτερη διασαφήνιση του θέματος που πραγματεύεσθε. Αλήθεια τώρα, πιστεύετε ότι αν στέλνατε το κείμενο αυτό σε ένα επιστημονικό περιοδικό προς δημοσίευση θα γινόταν δεκτό. Από τον τίτλο και μόνο, χωρίς να διαβάσουν το κείμενο, θα το απέρριπταν εν χορδαις και οργάνοις.
Από έναν διδάκτορα κ. Χατζηαναστασίου έχει κανείς υψηλότερες προσδοκίες και περισσότερες απαιτήσεις όταν καταπιάνεται με ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως αυτό της αξιολόγησης των μαθητών. Δεν ξέρω πόσο εξοικειωμένος είστε με το "καυτό" αυτό αντικείμενο μελέτης και έρευνας, που μάλλον δεν είστε, γιατί αλλιώς θα το αντιμετωπίζατε με το δέοντα σεβασμό και την προσήκουσα υπευθυνότητα. Με το περιεχόμενο το κειμένου δεν θα ασχοληθώ καθόλου, γιατί στερείται στοιχειώδους επιστημονικής τεκμηρίωσης. Εκτός αν θεωρείτε ... τεκμήρια τα διάφορα "λαϊκά άσματα" όπως εκείνο το αμίμητο "Γκρέμιστα, γκρέμιστα όλα πια!" Για να σοβαρευτούμε : Θεωρώ τουλάχιστο αστοχία, για να μην πω απρέπεια, το γεγονός ότι στο τέλος προσπαθείτε να αντισταθμίσετε την επιλογή των" λαϊκών ασμάτων" με το παρμένο από το ποιήμα του Κ.Π.Καβάφη
" Στα 200 π.Χ." στίχο "«Είναι μια στάσις, νιώθεται". Εμπειρικά πάντα μιλώντας, ε; κ. Χατζηαναστασίου. Αμα λάχει, να πούμε, ξέρουμε κι από Καβάφη.....Και μια που το ΄φερε η κουβέντα προσπάθησε κ. Χατζηαναστασίου .......

...... Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

@ Dario Moutso (απαντώντας στο "μάχιμος εκπαιδευτικός" έγραψε )
"Αυτό που καλούμαστε να αξιολογήσουμε είναι την προβολή του ασυνείδητου στο συνειδητό και την δυνατότητα επεξεργασίας του συνειδητού."
Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον : πιασ' τ αυγό και κούρευτο ! Όποιος καταλαβαίνει κάτι άλλο ευχαρίστως να το συζητήσουμε...

 
Φώτης
29 Δεκ 2020 16:24

Για τα κακογραμμένα βιβλία και την εξωπραγματική ύλη που ζητάμε να εμπεδώσουν οι μαθητές θα πείτε κάτι; Η αξιολόγηση έχει αξία μόνο αν είναι περιγραφική, εξατομικευμένη και εστιάζει σε συγκεκριμένα σημεία. Όλα τα άλλα είναι συζητήσεις για να περνάει η ώρα...
Ξεκινήστε από την απαράδεκτη ύλη!!! Δεν μπορεί το σχολείο να ζητά π.χ. από μαθητές Δ Δημοτικού να μάθουν κατηγορούμενο και συνδετικά ρήματα όταν δεν έχουν ακόμα εμπεδώσει βασικότερα πράγματα!!!

 
HΡΑ*
28 Δεκ 2020 21:09

@ Δον Κιχώτης
Πού το είδες το "ψευτοδίλημμα", συνάδελφε; Και ποιο είναι αυτό το "ψευτοδίλημμα" που εγώ αν και ο συντάκτης του σχολίου δεν διακρίνω και αγνοώ;
Ειλικρινά δεν μπορώ να παρακολουθήσω τους συλλογισμούς σου και τα εσφαλμένα συμπεράσματα στα οποία καταλήγεις. Τι θα πει για παράδειγμα "η αδυναμία τους (σημ. Δελμούζος και Γληνός) να δράσουν μαζί δεν με εκπλήσσει... σε αντίθεση με του Έλληνες της Διασποράς που μεγαλουργούν" κ.λπ.κ.λπ.Τι σόι αδυναμία ήταν αυτή; Τέτοιες αντιλήψεις εντάσσονται στη σφαίρα της μεταφυσικής και δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Κι ακόμη : Από πού προκύπτει ότι "οι Έλληνες της Διασποράς μεγαλουργούν"; Πώς εγώ που έζησα δεκα επτά (17) ολόκληρα χρονάκια με τους Έλληνες της Διασποράς (Γερμανία) δεν είδα - και να πω πως δεν συμμετείχα στο γίγνεσθαι τους... - κι ούτε πήρα χαμπάρι απ' τα "μεγαλουργήματά" τους; Και σε τελευταία ανάλυση, εις τι συνίσταται αυτή "η μεγαλουργία" των Ελλήνων της διασποράς; Και γιατί, παρακαλώ,"... χωρίς το ιδεολογικό φορτίο ορισμένων λέξεων ..." η θέση του Γληνού; Λογοκρισία θα κάνουμε; Ή μήπως τα σχόλια που γράφουμε εδώ στο esos στερούνται ιδεολογικού φορτίου; Όλες, αγαπητέ μου, όλες, άλλες μεγαλύτερο κι άλλες μικρότερο, όλες φέρουν το δικό τους ιδεολογικό φορτίο. Ας σοβαρευτούμε, επιτέλους!

 
Δον Κιχώτης
28 Δεκ 2020 09:50

@ ΗΡΑ* και Dario Moutso
@ ΗΡΑ*
Αγαπητέ Συνάδελφε,
Προβάλλετε ένα ψευτοδίλημμα, προσωπικά από τους δύο κορυφαίους Δασκάλους της εποχής εκείνης έχω κρατήσει τον δημιουργικό, άδολο δυναμισμό τους, το πείσμα και τις υπέροχες ιδέες τους - δεν ήταν όλες αντίρροπες - για την αναγκαία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που χρειαζόταν η Πατρίδα τότε. Υποκλίνομαι με σεβασμό και στους δύο.
Η αδυναμία τους να δράσουν μαζί δεν με εκπλήσσει, είναι ο κανόνας στην συχνά παρακμάζουσα δύο αιώνων Πατρίδα, σε αντιθέση με τους Έλληνες της Διασποράς που εντάσσονται γρήγορα στα ξένα συστήματα και στις άλλες μεθόδους και μεγα-λουργούν. Οι ιδέες τους μπορεί να μην ευδοκίμησαν στον τόπο μας, αλλά τις είδαμε να συντίθενται σε χώρες με διάφορα «καπιταλιστικά» συστήματα - υπάρ-χουν κι άλλες; - και να οδηγούν σε εκπαιδευτικά συστήματα πολύ καλύτερα από το δικό μας. Η θέση του Γληνού, ακόμη και χωρίς το ιδεολογικό φορτίο ορισμέ-νων λέξεων - « Η λαϊκή εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να έχει άλλο κοινωνικό φορέα και πρόμαχο παρά τις κοινωνικές εκείνες τάξεις, που σαν αδι-κημένες αγωνίζονται να λυτρωθούν και να κατακτήσουν τα δικαιώματά τους.» - αποτελεί την αναγκαία και ικανή συνθήκη για να γίνουν πράξη οι ιδέες του Δελμούζου. Εσύ, εδώ στον τόπο μας, έχεις δει κάποιον αξιόλογο, μικρό έστω - μη κομματικό - κοινωνικό αγώνα για μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση;...

@ Dario Moutso
Συμφωνώ, αλλά να πράξουμε μαζί, να προβάλλουμε το «εμείς», διαφορετικά ας τραγουδήσουμε ξανά μαζί με τον Ξυλούρη:
Aυτό τον κόσμο τον καλό τον χιλιομπαλωμένο
Bρε ράβε, ξήλωνε, ράβε, ξήλωνε
δουλειά, δουλειά, δουλειά να μην σου λείπει....

Υγεία να έχετε και οι δύο.
Με εκτίμηση

 
Μ.
28 Δεκ 2020 09:16

Δεν είναι για εκθειασμό ούτε για δαιμονοποίηση. Δεν θα αλλάξει κάτι αλλά θα βοηθήσει στην αναβάθμιση της ποιότητας σε συνδυασμό με άλλα πολλά.

 
Μπράβο μπράβο μπράβο
27 Δεκ 2020 22:29

Χρονια φωνάζουμε για την παθογένεια της Αβαθμιας και Ββαθμιας εκπαιδευσης που χωρίς αξιολόγηση των μαθητών, εχει καταντήσει πάρκινγκ παιδιων ,χωρίς ουσιαστικά να προσφέρει αυτό για το οποίο έχει ταχθεί. Είχα απογοητευτεί πλέον ότι θα ακούσω μία λογική άποψη επί του θέματος μεσα σε τόσους Αφορισμούς για να καλύψουμε τον ωχαδελφισμό και την ελλειπή δουλειά. Και πάλι μπράβο!!!

 
Kritikos
27 Δεκ 2020 17:50

Θα συμφωνήσω ότι το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει.Αυτο δεν θα το λύσει η τράπεζα θεμάτων που υποστηρίζει με τόση μανία ο γράφων.Αγαπητε μου άσε τα παιδιά να ανασανουν.Εχουν τις πανελλήνιες στη γ λυκείου έχουν και τα φροντιστήρια.Μηπως να βάλουμε και στο δημοτικό την τράπεζα θεμάτων;;μάλλον ξέχασες ότι μέχρι τη δεκαετία του '70 είχε συνέχεια εξετάσεις από τη μια βαθμίδα στην άλλη.Εχεις μια συντηρητική άποψη για την εκπαίδευση που βλέπει εκδικητικά τον μαθητή.Επισης μια και αναφέρεσαι σε μαθήτρια που ήταν για το 11 να σου αναφέρω και ένα θέμα που πρόσφατα ανέβηκε το οποίο εγω προσωπικά θα το βαθμολογούσαν με 9 ως κάκιστη επιλογή:οι συνεπειες της ενσωμάτωσης ξένων λέξεων στα ελληνικά και η μη απόδοση τους με ελληνικούς όρους.πανω κάτω έτσι ήταν το θέμα.Η εκπαίδευση θα αλλάξει όταν σταματήσουν να δουλεύουν τα φροντιστήρια ως υποκατάστατο λυκείου και τα ιδιαίτερα ως υποκατάστατο ενός διορισμένου καθηγητή που δεν κάνει σωστά τη δουλειά του.Απο κει και πέρα δεν πρόκειται να είναι όλοι οι μαθητές σε όλα τα μαθήματα καλοί.Ωστοσο,η αλλαγή αυτή θα πρέπει με παράλληλη συγγραφή νέων εγχειριδίων(δες τα βιβλία της γλώσσας του λυκείου από την εποχή Σημίτη που κυκλοφορούν και είναι για πεταμα η τα βιβλία των αρχαίων α και β λυκείου..η άλγεβρα λυκείου που είναι στα σχολεία από το 89..)Να μελετήσεις και άλλα εκπαιδευτικά μοντέλα που είναι χωρίς εξετάσεις (Σουηδία,Ιρλανδία κλπ) και μετά να γράψεις ένα πόρισμα.

 
HΡΑ*
27 Δεκ 2020 16:12

@ Δον Κιχώτης

Φίλτατε,

Στα μέσα της 3ης δεκατίας του περασμένου αιώνα ( 1925,1926, 1927) στον Εκπαιδευτικό Όμιλο - σωματείο ιδρυθέν το 1910 - αποκρυσταλλώνονται βαθμιαία δύο τάσεις :α) Η συντηρητική με αρχηγό τον παιδαγωγό Αλέξανδρο Δελμούζο, στον οποία αραιά και πού μάς παραπέμπεις και β) η ριζοσπαστική με επικεφαλής το Δημήτρη Γληνό ( πέθανε τη 2η μέρα των Χριστουγέννων το 1943). Ο Δελμούζος, παρά τη συμφωνία που είχε κάνει με το Γληνό, να αποφύγουν με κάθε τρόπο τη διάσπαση του Ομίλου, στη γενική συνέλευση που πραγματοποιήθηκε το Φεβρουάριο του 1927 έθεσε θέμα συνολικού επαναπροσδιορισμού του Ομίλου. Πιο συγκεκριμένα, ο Δελμούζος υποστήριξε πως η βασική αιτία της αποτυχίας των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων οφείλεται στο λάθος που έγινε από την αρχή, να συνδεθεί δηλ. η αναγέννηση της παιδείας με ένα συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα: αρχικά με το βενιζελικό και αργότερα με ένα από τα δημοκρατικά κόμματα. Το λάθος αυτό, σύμφωνα πάντα με το Δελμούζο, γίνεται ακόμα μεγαλύτερο από το γεγονός ότι ορισμένα μέλη του Εκπαιδευτικού Ομίλου υποστηρίζουν πως η παιδεία βρίσκεται σε άμεση συνεξάρτηση με τη σύνθεση της κοινωνίας και ως εκ τούτού δεν μπορεί να τελεσφορήσει καμιά εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ερήμην / ενάντια στο λαϊκό παράγοντα.
Ο Εκπαιδευτικός λοιπόν Όμιλος θα πρέπει να σταθεί έξω και πάνω από τις κοινωνικές τάξεις, έξω και πάνω από κάθε κόμμα, γιατί αλλιώς παύει να είναι ένα καθαρά εκπαιδευτικό σωματείο και γίνεται πολιτικό σωματείο. Βασικός σκοπός του Ομίλου θα πρέπει να είναι η υλοποίηση της υπερταξικής και υπερκομματικής μεταρρύθμισης. Γι΄αυτο πρέπει α) να αποχρωματιστεί η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και να αποκτήσει την εμπιστοσύνη απ' όλες τις κοινωνικές τάξεις και απ΄όλα τα κόμματα., και β) να διαφωτίσει όλα τα κόμματα πως ο σκοπός του είναι η υπερταξική μεταρρύθμιση της παιδείας ξεκαθαρίζοντας ταυτόχρονα τη θέση του στα δύο επίμαχα σημεία: το ζήτημα της θρησκευτικής αγωγής και το ζήτημα της εθνικής αγωγής. Με άλλα λόγια: Ο Εκπαιδευτικός Όμιλος πρέπει να κηρύξει πως θεωρεί αναπόσπαστο οργανικό τμήμα της αγωγής και τη θρησκευτική και την εθνική αγωγή, άρα χρέος της κάθε εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι η ανάπτυξη του θρησκευτικού συναισθήματος μέσα από τη διδασκαλία των θρησκευτικών μαθημάτων καθώς επίσης και η καλλιέργεια του "συνειδητού εθνισμού" για την "αυτοσυντήρηση του εθνικού συνόλου"....

Όπως βλέπεις, αγαπητέ μου, η " εθνική συνεννόηση" που προτείνεις δεν είναι κάτι καινούργιο. ΄Εχει τα ... χρονάκια της και δεν είναι λίγα : Εκατό + κάτι ψιλά ! Είναι όμως αυτή και το πραγματικό ζητούμενο;

Για να δούμε τι έχει να πει κι ο Γληνός επ' αυτού:

Ο Γληνός σήκωσε το γάντι που του 'ριξε ο Δελμούζος και υποστήριξε πως η παιδεία καθορίζεται πάντοτε από τη σύνθεση της κοινωνίας και είναι κι αυτή όργανο στα χέρια της κυρίαρχης τάξης, η οποία το χρησιμοποιεί, μαζί με τον κρατικό μηχανισμό, για να εξασφαλίσει τα συμφέροντά της και περιφρουρίσει τα προνόμιά της. Υπ' αυτήν την έννοια δεν υπάρχει υπερταξική παιδεία και όσοι υποστηρίζουν τέτοιες απόψεις, στην καλύτερη περίπτωση, ή είναι απροσανατόλιστοι επιστημονικά και κοινωνιολογικά ή συνειδητά μεταφυσικοποιούν την παιδεία της κυρίαρχης τάξης και σκόπιμα παραπλανούν το λαό με τις δήθεν μεταρριθμίσεις που προτείνουν χωρίς να θίγουν την ουσία. Και καταλήγει ο Γληνός στην ακόλουθη θέση: " Κάθε σημαντική κοινωνική μεταρρύθμιση, άρα και η εκπαιδευτική, γίνεται μέσω της πάλης των κοινωνικών τάξεων. Η λαϊκή εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να έχει άλλο κοινωνικό φορέα και πρόμαχο παρά τις κοινωνικές εκείνες τάξεις, που σαν αδικημένες αγωνίζονται να λυτρωθούν και να κατακτήσουν τα δικαιώματά τους."

 
Dario Moutso
27 Δεκ 2020 13:08

@Μάχιμος εκπαιδευτικός
Αυτό που καλούμαστε να αξιολογήσουμε είναι την προβολή του ασυνείδητου στο συνειδητό και την δυνατότητα επεξεργασίας του συνειδητού.

@Δον Κιχώτης
Διαβάζοντας αυτό που έγραψες για την μεγάλη Μαρία μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι από το "του μικρού Βλαχόπουλου"

.......................................................................................................
....................................................................................................
Κ’ ἐκεῖ ποῦ τρῶγαν κ’ ἔπιναν καὶ ποῦ γλυκοτραγουδοῦσαν,
πουλάκι πῆγε κ’ ἔκατσε δεξιὰ μεριὰ ’ς τὴν τάβλα.
Δὲν κελαϊδοῦσε σὰν πουλί, δὲν ἔλεε σὰν ἀηδόνι,
μόν’ ἐλαλοῦσε κ’ ἔλεγε νἀθρωπινὴ κουβέντα.
«Ἐσεῖς τρῶτε καὶ πίνετε καὶ λιανοτραγουδᾶτε,
καὶ πίσω σᾶς κουρσεύουνε Σαρακηνοὶ κουρσάροι.
....................................................................................................
....................................................................................................

Με άλλα λόγια αγαπητέ συνάδελφε καλό θα ήταν να αφήσουμε τους χορούς και τα τραγούδια και να πράξουμε.

Και μία ωραία ατάκα που καλό θα ήταν να γίνει βίωμα σε όλους μας (μικρούς-μεγάλους) Κάνε ή Μην Κάνεις. Δεν υπάρχει Προσπάθεια (εννοεί ότι δεν είναι δικαιολογία προσπάθησα αλλά δεν τα κατάφερα)

 
@Legend
27 Δεκ 2020 12:38

Συνήθως το ανάποδο συμβαίνει. Στα φροντιστήρια και στα ιδιαίτερα προσπαθούν να τους πείσουν ότι δεν αξίζουν τους βαθμούς που τους βάζουν στο σχολείο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μία περίπτωση καθηγήτριας που έλεγε στη μαθήτρια της ότι το 19 που παίρνει στην έκθεση είναι ψεύτικο και πως στην πραγματικότητα ήταν για 10. Η μαθήτρια δυστυχώς όμως πίστευε την καθηγήτρια της στο σχολείο που της έλεγε ότι είναι για 19. Μέχρι που έφτασε η στιγμή που βγήκαν τα αποτελέσματα των πανελλαδικών και δυστυχώς η καθηγήτρια που της έκανε ιδιαίτερα επιβεβαιώθηκε. Είχε γράψει 11!!! Δεν αμφισβητώ αυτό που λέτε όμως είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

 
Μάχιμος εκπαιδευτικός
27 Δεκ 2020 10:45

μανθάνω ?
μανθάνεις ?
μανθάνει ?
μανθάνομεν ?
μανθάνετε ?
μανθάνουσι ?/ μανθάνουσιν?

Η αλήθεια είναι .........
Ο Καρλ Πόππερ γράφει στο βιβλίο του "όλοι οι άνθρωποι είναι φιλόσοφοι":
<<Υπάρχουν δύο απολύτως διαφορετικά στάδια μάθησης. Το πρώτο είναι το περιπετειώδες , η μάθηση του ερευνητή ,του εξερευνητή και το δεύτερο η μάθηση -αποστήθιση που την διώχνουμε στο υποσυνείδητο!>>.....
Τι να αξιολογήσουμε ??????

 
Legend
27 Δεκ 2020 08:55

Σε τι να διαφωνήσεις. Σωστά και πικρά, όπως συνήθως πικρή είναι η αλήθεια. Ρωτήστε όσους βάζουν βαθμούς ακριβοδίκαια τι αντιμετωπίζουν από μαθητές και γονείς! Περάστε από το σχολείο να δείτε... διότι τα φροντιστήρια ως επιχειρήσεις ξέρουν να φουσκώνουν πολύ καλύτερα τα μυαλά των μαθητών. «Μα στο φροντιστήριο πήρε 17!Πώς είναι δυνατόν να πάρει 10; Τα χετε βάλει με το παιδί μου! Το χετε στοχοποιήσει!» Και αυτά είναι τα light. Το φαίνεσθαι τους νοιάζει όλους. Ως εκεί φτάνει το μυαλό τους. Στο τι θα πει η γειτόνισσα... ένα οπισθοδρομικό χωριό είναι η Ελλάδα! Απορίας άξιον οι λίγοι που ξεχωρίζουν! Ξέρετε εισπράττουν ό,τι όμορφο έχει να προσφέρει το ελληνικό σχολείο... για αυτό προοδεύουν όπου κι αν βρεθούν και ξεχωρίζουν! Δεν νομίζω ότι η Τράπεζα θα το αλλάξει αυτό. Ίσως οι εξετάσεις απόλυσης στο δημοτικό να ήταν πιο χρήσιμες. Κανείς δεν ελέγχει 6 έτη τι προσφέρουν στα παιδιά. Μετά λίγα θεραπεύονται...

 
Πολίτης
27 Δεκ 2020 00:02

Να γιατί η δευτεροβάθμια εκπαίδευση, και ιδιαίτερα του λυκείου, είναι κλινικά νεκρή. Όσο υπάρχουν λειτουργοί που δεν βλέπουν τα πραγματικά προβλήματα της εκπαίδευσης, αλλά θεωρούν τα παιδιά πηγή όλων των κακών, τόσο η εκπαίδευση θα αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων. Δυστυχώς.

 
Φιλολογίζων
26 Δεκ 2020 23:55

Φοβού του όψιμους υπερασπιστές της Τράπεζας Θεμάτων και "παιδαγωγικά φληναφήματα" φέροντας !!!

 
Dario Moutso
26 Δεκ 2020 23:36

@Φ. Κώστας

Δεν ξέρω αν είναι ξύλινος ή όχι λόγος, αλλά γράφονται ένα σωρό αλήθειες που όλοι τις ξέρουμε, όλοι τις ζούμε σε καθημερινή βάση.
Τώρα αν το πρόβλημά σου είναι η έλλειψη βιβλιογραφίας και τεκμηρίωσης για το αυτονόητο......

 
Φ. Κώστας
26 Δεκ 2020 21:48

Διδάκτωρ ιστορίας και το κείμενο δεν έχει την παραμικρή τεκμηρίωση ούτε βιβλιογραφία... Ξύλινος κομματικος λόγος.

 
Δον Κιχώτης
26 Δεκ 2020 20:54

Αγαπητέ συνάδελφε,
Η μικρή Μαρία είπε «Δε διαβάζω, γιατί ο κύριος δεν μας ρωτάει» και η μεγάλη Μαρία ακούστηκε να τραγουδά:
«Κάποτε έχτιζα ένα όνειρο τη μέρα,
τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα,
φεύγω, τώρα φεύγω.
Κάποτε κοίταζα τον ήλιο μες στα μάτια
κι αυτό τον ήλιο μου τον κάνανε κομμάτια,
φεύγω, τώρα φεύγω.»
.....
Εθνική συνεννόηση χρειάζεται, αλλά στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα!
Υγεία σου εύχομαι.

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.