Placeholder

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ

Ο κόσμος, οι προσδοκίες και οι φόβοι των νέων μετά την πανδημία

Ανάπτυξη του θέματος της έκθεσης που διαγωνίστηκαν οι υποψήφιοι των ΓΕΛ
Δημοσίευση: 15/06/2021
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Της Ευτυχίας Νικολακοπούλου ,πρώην Σχολική Σύμβουλος

Με την πανδημία του 2020,  περισσότεροι άνθρωποι έζησαν παγκοσμίως μια πρωτόγνωρη εμπειρία που συνοδεύτηκε με ανάλογες αγχωτικές αντιδράσεις φόβου και υπερέντασης. Ήταν λοιπόν εμφανές, μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ότι ο κίνδυνος πολλαπλασιαζόταν καθημερινά από τις περιπτώσεις θανάτων ασθενών που νόσησαν από τον κωρονοιό. Η ζωή όλων μας τέθηκε σε κίνδυνο. Η μόνη λύση πριν την ανακάλυψη των εμβολίων, ήταν ο  εγκλεισμός για την αποφυγή της εξάπλωσής του. Έρευνες καταδεικνύουν ότι το 10% των παιδιών και εφήβων παρουσιάζει σοβαρή κατάθλιψη και το 55% κοινωνικές δυσλειτουργίες.  Ενώ δε οι  περισσότεροι νέοι τηρούν τα περιοριστικά μέτρα αυτό που τους λείπει δεν είναι μόνο οι φίλοι τους, αλλά και όλες οι λοιπές κοινωνικές τους δραστηριότητες, το παιχνίδι, το καθημερινό τους πρόγραμμα και οι εξωσχολικές δραστηριότητες.

Αρκετοί επίσης επιστήμονες υποστήριξαν ότι η καραντίνα κλόνισε τις λειτουργίες του εγκεφάλου και δημιούργησε ένα νέο τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης των εξωτερικών παραγόντων: εμπεδώθηκε σε όλους αλλά και περισσότερο στους νέους, ότι ο εξωτερικός «κόσμος» είναι "επικίνδυνος", ότι ένας ιός κυκλοφορεί και ότι πρέπει να περιοριστούν για να τον αποφύγουν. Ως αποτέλεσμα, δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι τώρα πρέπει να βγαίνουν και να πηγαίνουν  στο σχολείο. Είναι αλήθεια ότι δεν είναι οι ίδιοι μετά από αυτόν τον περιορισμό και ότι, μερικές φορές, τα νεύρα είναι τεντωμένα, κάτι που ωθεί να έχουν πολύ έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις. Ο περιορισμός τους αποσταθεροποίησε και το άγχος, προκάλεσε αλλαγές και στον εγκέφαλο όπως έντονο άγχος και φόβο.

Επομένως  οι αντιδράσεις σε αυτή τη νέα κατάσταση είναι διαφορετικές. Και επιτακτική η ανοικοδόμηση ενός νέου τρόπου ζωής  που να λαμβάνει υπόψη τη φαντασία τους και την ηλικία τους. Φαίνεται όμως ότι η αποσυμφόρηση αυτή αργεί και παρουσιάζει διάφορες διακυμάνσεις- από την ανατροπή και την εξάλειψη του αρχικού άγχους έως την ανεύθυνη χαλάρωση. Ωστόσο σήμερα ακόμη που όλα έχουν επανέλθει, υπάρχει ακόμη ο φόβος. Ίσως τώρα οι νέοι να μπορούν να βγαίνουν από το σπίτι και να συχνάζουν στους δημόσιους χώρους, αλλά γνωρίζουν ότι πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί  παίρνοντας οι ίδιοι προφυλάξεις και βάζοντας τους εαυτούς και κανόνες αλλά και  περιορισμούς. Επομένως, για την αποσυμφόρηση χρειάζεται  χρόνος, επιμονή.

Ο εκγλεισμός διαδέχτηκε τις μετριασμένες εξόδους χωρίς απερισκεψία και χωρίς χαλάρωση. Και σε αυτό το σημείο οι νέοι πρέπει να αναπροσαρμόσουν τη σκέψη τους και να πειστούν ότι βγαίνουν πάλι έξω στον κόσμο. Η διατήρηση της φιλίας και των κοινωνικών δεσμών, για παράδειγμα μέσω τηλεφωνικών κλήσεων, βιντεοκλήσεων ήταν απολύτως απαραίτητα και η επαφή με τους φίλους γινόταν σε όλο αυτό το διάστημα και μέσω των δικτύων κοινωνικής δικτύωσης. Όλοι οι νέοι με την τηλε-εκπαίδευση , έμειναν στα σπίτια τους. Η καραντίνα ήταν η μόνη στιγμή που απομόνωσα τον εαυτό μου, δεν βγήκα και αυτό με έκανε να φοβάμαι το μέλλον. Άραγε αυτή η φοβία έχει εξαλειφθεί σήμερα; Ποιες πρέπει να είναι οι προσδοκίες των νέων μετά την πανδημία; Μήπως θα πρέπει ανάμεσα στις  προσδοκίες είναι να αποκτήσουν ξανά κοινωνικές επαφές,  να μάθουν να προσεγγίζουν σιγά-σιγά τους άλλους, και παράλληλα να είναι προσεκτικοί και να τηρούν  τις απαραίτητες αποστάσεις.

Αισθήματα φόβου, άγχους, θυμού, λύπης και συντριβής βιώνουν σε μεγάλο βαθμό οι νέοι  μετά την πανδημία. Ο χειρότερος εχθρός και η κυριότερη  πηγή άγχους είναι η αβεβαιότητα. Η σκέψη να ξαναδούν κάποιους συμμαθητές και  να μην μπορέσουν να τους αγκαλιάσουν, να τους βλέπουν καλυμμένους με τη μάσκα στο δρόμο, φέρνει κατάθλιψη και απελπισία. Η αποσυμπίεση, ο φόβος ενός δεύτερου επιδημικού κύματος, οι περιορισμοί που συνδέονται με   τους φραγμούς στις  χειρονομίες, ο φόβος της αντιμετώπισης των δυσκολιών της καθημερινής ζωής αντιπροσωπεύουν όλες τις πιθανές αιτίες που εξηγούν τον πολλαπλασιασμό του της αποκοινωνικοποίησης.

Αυτό που μπορεί να βοηθήσει τους νέους, είναι να μάθουν τελικά ότι ο έξω κόσμος δεν είναι επικίνδυνος. Ότι η απομόνωση και η αποξένωση δεν λειτουργούν σε μια σύγχρονη κοινωνία όπου αν το άγχος κυριαρχεί, δεν υπάρχει δημιουργικότητα και μέλλον. Και πραγματικά, αυτό είναι που τρομάζει περισσότερο τους νέους, είναι ότι ίσως δεν θα μπορέσουν να δημιουργήσουν το μέλλον που τους αξίζει.

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ