Placeholder

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών ως πολιτικό πρόβλημα

«Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει· είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.» (Καβάφης), εκτός και αν υπάρξουν δυνάμεις που θα κινηθούν (επιστημονικά, συνδικαλιστικά, πολιτικά) προς διαφορετικές κατευθύνσεις.
Δημοσίευση: 08/10/2021
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Δημήτρης Κουτσογιάννης, καθηγητής, Τμήμα Φιλολογίας, Α.Π.Θ.

Από την πρώτη απόπειρα του Γ. Αρσένη για εισαγωγή αλλαγών/αξιολόγησης στο εκπαιδευτικό μας σύστημα μέχρι τώρα έχουν περάσει κοντά στα 25 χρόνια. Έκτοτε πέρασαν, αν μετράω καλά, 12 υπουργοί. Σε γενικές γραμμές όλοι, αν επιχείρησαν κάποιες αλλαγές, έφυγαν ως αποτυχημένοι. Να σημειωθεί ότι από τότε μέχρι τώρα κυβέρνησαν κόμματα που εκφράζουν το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος, όπως αποτυπώνεται στις εκλογικές αναμετρήσεις. Δεν είναι λογικό, επομένως, να υποστηριχθεί ότι όλοι/ες ήταν μέχρι σήμερα ανίκανοι/ες ή κακοπροαίρετοι/ες. Κάτι άλλο συμβαίνει και θα προσπαθήσω να το αποτυπώσω στη συνέχεια.

Να σημειώσουμε ως θετικό το γεγονός ότι η πλειοψηφία των υπουργών αλλά και των κομμάτων έβλεπε και βλέπει ότι η εκπαίδευση χρειάζεται αλλαγές, αφού η πραγματικότητα έχει αλλάξει θεαματικά. Πάρτε το πιο απλό, το είδος των παιχνιδιών που παίζουν τα παιδιά σήμερα και, γενικότερα, το είδος της κοινωνικοποίησής τους, τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα των προηγούμενων δεκαετιών. Δείτε, επίσης, τον καθοριστικό ρόλο των ψηφιακών μέσων σε κάθε πτυχή της πραγματικότητας. Είναι προφανές ότι χρειάζονται σημαντικές αλλαγές σε ένα σύστημα που στις βασικές του δομές έχει δημιουργηθεί στη δεκαετία του 1960. Τα εξήντα αυτά χρόνια είναι αιώνες για τη σημερινή εποχή. Οι μεγάλες και ραγδαίες αλλαγές σε ποικίλες όψεις της καθημερινότητας, αλλαγές που ήταν αδύνατο να προβλέψει κανείς, δείχνουν ότι είναι αδύνατο να μπορεί να προβλεφθεί οποιαδήποτε εξέλιξη για το μέλλον. Αυτό σημαίνει ότι η βάση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, το οποίο στηρίζεται στη σιγουριά της δεδομένης ύλης που πρέπει να μεταδοθεί και να αξιολογηθεί μέσω των σχολικών εγχειριδίων, δεν έχει σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα, πολύ δε περισσότερο με το μέλλον. Αυτή την αποξένωση του εκπαιδευτικού συστήματος από την πραγματικότητα την βιώνουν καθημερινά εκπαιδευτικοί, παιδιά και γονείς και στην ακραία τους εκδοχή την παρακολουθούμε συχνά στα δελτία ειδήσεων (βλ. π.χ. τα πρόσφατα επεισόδια στα ΕΠΑΛ).

Σε μια τέτοιου είδους πραγματικότητα χρειάζεται επειγόντως η επεξεργασία σοβαρού σχεδίου όχι μόνο από τα κόμματα που κυβερνούν αλλά από κάθε θεσμό που έχει σχέση με την εκπαίδευση. Χρειάζεται, παράλληλα, η ύπαρξη ενός ανεξάρτητου θεσμού χάραξης εκπαιδευτικής πολιτικής που θα παρακολουθεί τις σοβαρές επιστημονικές εξελίξεις διεθνώς, θα επεξεργάζεται τις διαφορετικές εκδοχές των προτάσεων που θα κατατίθενται στο εσωτερικό της χώρας και θα καταθέτει προτάσεις.

Η πραγματοποίηση της παραπάνω επιλογής απαιτεί άλλου τύπου λογική, σε σχέση με αυτή που ισχύει σήμερα, προκειμένου να διατυπωθεί σοβαρό σχέδιο εκπαιδευτικής πολιτικής προερχόμενο από σοβαρούς επιστήμονες – ερευνητές της ελληνικής πραγματικότητας. Αυτό όμως σκοντάφτει στην ισχύουσα πολιτική κουλτούρα. Τα κόμματα που κυβερνούν επιλέγουν, συνήθως, τους δικούς τους επιστήμονες και βιάζονται να πραγματοποιήσουν όποιες αλλαγές μπορέσουν, για να προλάβουν την επόμενη κυβέρνηση. Έτσι, και οι επιλογές σε επιστήμονες δεν μπορεί να είναι οι καλύτερες αλλά και ο χρόνος για μελέτη και προγραμματισμό αλλαγών δεν υπάρχει. Οι λύσεις είναι γνωστές: αυτοσχεδιασμός, βιασύνη, εμμονικές συμπεριφορές χωρίς επιστημονική βάση και εμφανείς ανακολουθίες για δεκαετίες τώρα. Το ενδιαφέρον είναι ότι υπάρχουν χρήματα από ευρωπαϊκούς πόρους για εκπαιδευτικές αλλαγές, τα οποία σπαταλιούνται ακριβώς επειδή δεν υπάρχει σοβαρό σχέδιο.

Αν η παραπάνω ανάλυση αποτυπώνει την ελληνική πραγματικότητα, τότε και η ερμηνεία των αντιδράσεων σε κάθε πρωτοβουλία που αναλαμβάνεται, στην προκειμένη περίπτωση στην αξιολόγηση, είναι σχετικά εύκολη. Αφού οι θεσμοί που εμπλέκονται με την εκπαίδευση δεν έχουν επεξεργασμένες απόψεις, δεν μένει άλλος δρόμος από την άσκηση παλαιοκομματικής εκπαιδευτικής πολιτικής: ένταση, διχασμός, μικρο-διλήμματα ψευδοεπιστημονικά και χιλιοειπωμένα επιχειρήματα και συνεχείς «αγώνες». Σκοπός στην περίπτωση αυτή δεν είναι η αλλαγή αλλά η αποκόμιση μικροκομματικών/ μικροπαραταξιακών κερδών.

Αυτό ισχύει κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες σε ποικίλα θέματα που κατά περιόδους αναδεικνύονται και θα συνεχίσει να ισχύει και στα χρόνια που έρχονται, από τη στιγμή που η κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα εξακολουθεί να είναι η ίδια. Η έξοδος από τον φαύλο αυτό κύκλο είναι η αλλαγή της κουλτούρας αυτής. Η εποχή που 4-5 άνθρωποι κάθονταν σε ένα κομματικό ή συνδικαλιστικό γραφείο και έβγαζαν ανακοινώσεις/ καταγγελίες θα έπρεπε να είχε παρέλθει προ πολλού. Η εποχή που ένα μικρό σώμα ειδικών (συχνά με εισαγωγικά), αφοσιωμένο και πειθήνιο κομματικά, προσπαθούσε να διαμορφώσει εκπαιδευτική πολιτική δεν μπορεί να συνεχίζεται. Χρειαζόμαστε σοβαρή στροφή προς τις κατευθύνσεις που περιγράφω παραπάνω. Σε μια τέτοια περίπτωση και η όποια αξιολόγηση θα είναι μέρος ενός συνολικού και καλά επεξεργασμένου σχεδίου ως προς το είδος του μέλλοντος που προετοιμάζει το ελληνικό σχολείο. Και αυτό το σχέδιο θα πρέπει να εξελίσσεται σε δύο τουλάχιστον κοινοβουλευτικές θητείες, οκτώ χρόνια δηλαδή.

Εν ολίγοις, τα ισχύοντα προβλήματα είναι βαθιά πολιτικά και απαιτούν διαφορετικού τύπου προσεγγίσεις. Ο κουρνιαχτός που σηκώνεται κάθε φορά για ποικιλία ζητημάτων (τώρα για την αξιολόγηση) είτε είναι «συντηρητικός» είτε «προοδευτικός» σκεπάζει τον ορίζοντα και δεν επιτρέπει να φανεί το βάθος τους. Δεν χρειάζεται σοφία στο να κατανοήσει κανείς ότι η ισχύουσα εκπαιδευτική πραγματικότητα είναι ξεπερασμένη και καμία αξιολόγηση δεν θα τη σώσει, αφού τα προβλήματα είναι σε δομικό επίπεδο. Δεν χρειάζεται βαθιά επιστημονική γνώση, για να κατανοήσει κανείς ότι η εστίαση στην ύλη, σε μια εποχή που βρίσκει κανείς εύκολα κάθε γνώση, είναι εκτός χρόνου και τόπου. Δεν χρειάζεται έρευνα για να γίνει κατανοητό ότι κατά την ωριαία διδασκαλία των 45 λεπτών (στην πραγματικότητα 30-35 λεπτά) δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί τίποτα από τη γνωστή παιδαγωγική φλυαρία περί αλλαγής του ρόλου των εκπαιδευτικών, την ομαδοσυνεργατική διδασκαλία, την κριτική σκέψη και όλα τα συναφή. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερες γνώσεις για να διαπιστώσει κανείς ότι η καταναλωτική λογική της αγοράς διαμορφώνει πια τις ταυτότητες των παιδιών και ότι το σχολείο απλώς καταμετράει την ύλη. Και η χώρα δεν έχει άλλα περιθώρια να ζει από τη μια πλευρά με ένα εκπαιδευτικό σύστημα απολύτως ξεπερασμένο και από την άλλη με μια μικροκομματική κουλτούρα που μπορεί να αποφέρει πρόσκαιρα κομματικά/συνδικαλιστικά οφέλη, συνεισφέρει όμως κατά βάθος στη διαιώνιση της ισχύουσας πραγματικότητας.

Πώς μπορεί να ξεκινήσει αυτή η διαφορετική κατεύθυνση; Προσωπικά, ως πρώην εκπαιδευτικός της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, θα ευχόμουν να ξεκινήσει από τους εκπαιδευτικούς και τους φορείς τους, οι οποίοι είναι άκρως επείγον να μεταφέρουν τη συζήτηση στο δέον γενέσθαι, με συγκεκριμένες και καλά επεξεργασμένες προτάσεις. Εκεί θα εκτιμηθεί τι είναι συντηρητικό και τι προοδευτικό. Οι γενικότητες, οι αοριστίες και η αναπαραγωγή των ίδιων επιχειρημάτων – κλισέ δεν συνιστούν εναλλακτική κατεύθυνση και προοδευτική στάση, ιδιαίτερα σε μια ραγδαία μεταβαλλόμενη πραγματικότητα. Αντίθετα, οδηγούν στην απομόνωση από την υπόλοιπη κοινωνία. Κάποτε οι συνδικαλιστικοί φορείς ήταν πολύ ισχυροί επιστημονικά, έκαναν συνέδρια, είχαν απόψεις. Αυτός ο επιστημονικός βηματισμός είναι άκρως επείγον να επανεκκινήσει. Παράλληλα με την προτεραιότητα αυτή, είναι επείγον ο κόσμος της εκπαίδευσης να πιέσει, προκειμένου να σταματήσει ο στενός κομματικός εναγκαλισμός με την εκπαίδευση και να δημιουργηθούν, επιτέλους, ανεξάρτητοι θεσμοί. Αυτό θα μπορούσε να ξεκινήσει από την απλή πρόταση για μετατροπή του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής σε ανεξάρτητο θεσμό, που θα μπορεί όντως να επεξεργάζεται και να καταθέτει προτάσεις εκπαιδευτικής πολιτικής.   

Κανείς δεν είναι αφελής να πιστεύει ότι οι όποιες προτάσεις θα είναι πολιτικά ουδέτερες. Η κριτική θα πρέπει να υπάρχει, αποτελεί συστατικό της δημοκρατίας, αλλά θα πρέπει να αφορά επεξεργασμένα σχέδια για το μέλλον και όχι οπτικές που ταυτίζονται με τη θητεία των υπουργών και τις μικροκομματικές επιδιώξεις. Υπάρχει, επομένως, λαμπρό πεδίο για διαφωνίες αλλά προς ποια κατεύθυνση και γιατί; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα προσδιορίσει το τι είναι συντηρητικό και τι προοδευτικό και μπορεί να αποτρέψει τον ορατό πια κίνδυνο της πλήρους, στο βάθος, ταύτισής τους.  

Ξέρω ότι πολλοί εκπαιδευτικοί θα πουν ότι αυτά αφορούν το μέλλον και ότι τώρα θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα είναι υπέρ ή κατά της προτεινόμενης αξιολόγησης. Το δίλημμα αυτό δεν είναι τωρινό, αλλά επανέρχεται και θα επανέρχεται πολύ συχνά με διαφορετικό μανδύα. Ας θυμηθούμε παρόμοια διλήμματα ως προς το αν οι διευθυντές των σχολείων θα διορίζονται ή θα εκλέγοντα, ως προς το αν θα λέγονται Σχολικοί Σύμβουλοι ή Συντονιστές Εκπαιδευτικού Έργου, αν θα πρέπει να χρησιμοποιείται η Webex ή θα γίνεται η διδασκαλία μόνο ασύγχρονα, αν θα πρέπει να μπουν βαθμοί στα παιδιά κατά την περίοδο της πανδημίας ή όχι. Ποιος τα θυμάται όλα αυτά και τι ρόλο έπαιξαν στην ποιότητα της εκπαίδευσης; Τα επανερχόμενα μικρο-διλήμματα αυτής της λογικής αποτελούν μέρος μιας άκρως ξεπερασμένης και αδιέξοδης πραγματικότητας. Έτσι, «Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει· είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.» (Καβάφης), εκτός και αν υπάρξουν δυνάμεις που θα κινηθούν (επιστημονικά, συνδικαλιστικά, πολιτικά) προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Εκεί θα παιχθεί το μέλλον της εκπαίδευσης και, κατά προέκταση, του τόπου. 

Σχόλια (29)

 
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗΣ
18 Οκτ 2021 14:56

Πώς εξηγείται από το 1974 μέχρι σήμερα, να υπάρχει αδυναμία πραγματικού διαλόγου εκπαιδευτικών-υπουργείου Παιδείας εν ονόματι της δημοκρατίας;
Υπουργείο και εκπαιδευτικοί πρέπει να τα βρούμε. Με αμοιβαίες υποχωρήσεις , όπως ταιριάζει στη Δημοκρατία.
Να στείλουμε εκπροσώπους μας στο διάλογο (δημόσιο) με το υπουργείο Παιδείας που μπορούν, (1ο ) ούτε να τα αρνούνται όλα και (2ο) ούτε να τα δέχονται όλα, όσα προτείνει το υπουργείο Παιδείας, γιατί το 1ο ισοδυναμεί απολύτως στην πράξη με το 2ο .

 
Πικραγκάθης
15 Οκτ 2021 10:39

Είναι προφανές από την ανάγνωση του άρθρου ότι ο συγγραφέας δεν γνωρίζει την εκπαιδευτική πραγματικότητα. Δυστυχώς για τον ίδιο δεν θα συμφωνήσουμε στην κατηγοριοποίηση των σχολείων που εεισάγει η αξιολόγηση, ούτε με την εισαγωγή των ξεπερασμένων σε μεγάλο βαθμό στην κοινωνική έρευνα ενοιών της μέτρησης και της ποσότητας, την κατάργηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, η οποία οδηγεί στο να σπουδάζουν μόνο τα παιδιά των οικονομικά εχόντων.
Πρέπει να γίνει σαφές επίσης ότι η Παιδαγωγική ως επιστήμη έχει η ίδια κριτήρια αυτοελέγχου της θεωρίας και της πρακτικής. Μόνο που αυτά τα αγνοεί και το ΥΠΑΙΘ και το ΙΕΠ. Τέλος όπως σημείωνε η εισηγητική έκθεση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του αυστριακού εκπαιδευτικού συστήματος το μακρινό 1915 καμιά εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να πετύχει χωρίς να εξασφαλίσει τη συναίνεση των ΄όσων αναλαμβάνουν να τη φέρουν εις πέρας. Αυτό έχει αγνοήσει το βρετανικό εκπαιδευτικό σύστημα, γι΄' αυτό πάει κατά διαβόλου.

 
Όχι βαθμοί σε σχολεία, εκπαιδευτικούς και μαθητές
11 Οκτ 2021 12:00

Αν η αξιολόγηση ήταν μόνο περιγραφική δεν θα είχα κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Οι βαθμοί όμως καθιστούν την αξιολόγηση προβληματική, γιατί θα βάλουν τα σχολεία σε κατηγορίες και σε διαδικασία σύγκρισης με ο,τι αυτό συνεπάγεται!!! Επίσης, είμαι κατά της βαθμολόγησης μαθητών διότι τους κατηγοριοποιούμε από πολύ μικρή ηλικία...

 
Πιτσιφλής
11 Οκτ 2021 10:20

- Τους τα 'πες ωρέ;
- Τα είπα όλα, κοκκίνησαν κι οι πέτρες... αλλά μετά από λίγο, άρχισαν να
κλωτσάνε κάτω από το τραπέζι ο ένας τα πόδια του άλλου!
........
- Άμε να πεις του Κανάρη... να τους βάλει σ' ένα πλοίο, τάχα για να πάρουν καθαρό θαλασσινό αέρα κι όταν βγει στ' ανοιχτά, να στείλει τον Παπανικολή μ' ένα πυρπολικό, ξέρει αυτός!...

 
Πιτσιφλής
11 Οκτ 2021 08:18

- Νικηταρά!
- Ορίστε, Στρατηγέ μου!
- Άμε, παλικάρι μου, να φωνάξεις τον Καραϊσκάκη, να τους στολίσει καταλλήλως!...

 
Master chef
11 Οκτ 2021 00:41

@Πιτσιφλής
Ξύπνησα ξαφνικά τα ξημερώματα μετά από 40 χρόνια σε κώμα..... όταν μου είπαν ότι μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση με υπουργούς από το Χάρβαρντ, φέρνει αξιολόγηση ΓΙΑ το καλό της δημόσιας δωρεάν παιδείας. Το είπα σε πρώην ομοιοπαθείς μου.... κι αναστήθηκαν κι αυτοί.

 
γονέας
10 Οκτ 2021 13:34

Αααααχχ! Τόσο μελάνι για το αυτονόητο, μορφωμένοι άνθρωποι δεν το καταλαβαίνω. Όλοι αξιολογούνται τέλος. Βρείτε αντιπροτάσεις και καταλήξτε.
Δεν θέλετε αξιολόγηση και τα ανακατεύεται όλα όσα αφορούν την παιδεία για να βρείτε επιχειρήματα.. Έλεος!!!

 
Απλά μαθήματα νεοελληνικής Φυσικής
10 Οκτ 2021 12:05

Η απόσταση μεταξύ μιας ορθής θεωρίας γραμμένης στο χαρτί, μέχρι την εφαρμογή της στην πράξη (ειδικά στη χώρα μας) είναι μεγάλη. Όσο δε πιο σωστή-αξιοκρατική-δίκαιη είναι η θεωρία, τόσο η απόστασή της από την εφαρμογή της στην πράξη.... όλο και μεγαλώνει.

 
Πιτσιφλής
10 Οκτ 2021 10:58

Ξύπνησα ξαφνικά τα ξημερώματα ταραγμένος!...
Είχα δει τον Κολοκοτρώνη να έχει δεξιά του τον Νικηταρά κι αριστερά τον Ανδρούτσο. Κρατούσαν και οι δύο το ματωμένο γιαταγάνι τους. Τους είχε όλους μαζεμένους σ' ένα αλώνι και τους έλεγε:
- Θα κάτσετε τώρα σ'΄ένα τραπέζι και δε θα σηκωθείτε αν δεν έχετε έτοιμο ένα σχέδιο για τη Παιδεία. ΄΄Όποιος σηκωθεί για να πει δε μπορώ, θα το λέει στον Νικητάρα ή στον Αντρούτσο. Το ίδιο είναι...
Πού να κοιμηθώ μετά... Σηκώθηκα, έφτιαξα καφέ και σκεφτόμουν ολομόναχος πόσο μας λείπει ο γέρος του Μωριά!...

 
M. Βαβ., εκπαιδευτικός
09 Οκτ 2021 23:45

Ένα άρθρο που φιλοδοξεί να ρίξει φως στα προβλήματα της ελληνικής Εκπ/σης, αλλά αναπαράγει τις γενικότητες και αοριστίες που ξορκίζει.

Μιλάει για εκσυγχρονισμό της ύλης ώστε να συμβαδίζει με την πραγματικότητα της συνεχούς εξέλιξης. Δηλαδή; Η απελευθέρωση από την ύλη του σχολ. βιβλίου θα μπορούσε να σημαίνει ότι ο εκάστοτε εκπ/κός θα μπορούσε π.χ. να ρυθμίζει την ύλη του ανάλογα με το επίπεδο των μαθητών του; Πόσων ταχυτήτων σχολεία δηλαδή θα έχουμε;

Μιλάει επίσης για βιασύνη των πολιτικών που δεν προχωρούν σε μακρόπνοα σχέδια, ενώ η βιασύνη είναι εν προκειμένω πολιτική επιλογή των τελευταίων κυβερνήσεων για συμπόρευση με τις υπαγορεύσεις του ΟΟΣΑ, του οποίου το σχέδιο -όπου εφαρμόστηκε- κατάφερε μόνο να αυξήσει την ταξικότητα της δημόσιας εκπ/σης, οδηγώντας σε κλείσιμο σχολείων και παράλογες εξωδιδακτικές απαιτήσεις από τους εκπ/κούς, που εγκαταλείπουν το επάγγελμα.

Συμφωνώ βέβαια στην ανάγκη να γίνει το ΙΕΠ ανεξάρτητη αρχή και να δραστηριοποιηθούν περισσότερο στον επιστημονικό τομέα τα σωματεία των εκπαιδευτικών, αλλά εν προκειμένω το πρόβλημα της σχέσης των σωματείων με την πολιτική εξουσία είναι ότι η τελευταία αρνείται συστηματικά να συζητήσει καν μ' αυτά. Στη σχετική συζήτηση στη Βουλή, το καλοκαίρι που μας πέρασε, δεν λήφθηκαν καθόλου υπόψη οι προτάσεις των εκπ/κών, που δεν ήταν βέβαια ένα έτοιμο σχέδιο αξιολόγησης, αλλά μιλούσαν για τις κατευθύνσεις και τη λογική που πρέπει να διέπει έναν τέτοιο σχεδιασμό για τη βελτίωση του εκπ/κού έργου.

Τέλος ο αρθογράφος υποβαθμίζει ξεκάθαρα την κινητοποίηση των εκπ/κών που ζητούν ουσιαστική βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου και όχι προσχηματικούς σχεδιασμούς -ωραιοποιώντας την καλυμμένη θέση του με αναφορές στον Καβάφη- λέγοντας πως είναι άσκοπη και μάταιη. Η πλειοψηφία των εκπ/κών όμως διαφωνεί ανοιχτά με την απαισιόδοξη άποψη του κ. Κουτσογιάννη.

 
Γιουχου
09 Οκτ 2021 18:10

Η αξιολόγηση δεν είναι πολιτικό πρόβλημα και δεν είναι πρόβλημα με διαστημάνθρωπους. Είναι μια εύλογη διαδικασία που πρέπει να ενσωματώνεται σε κάθε εργασιακό χώρο - και ενσωματώνεται σε πολλές χώρες και εργασιακούς χώρους με εξαίρεση το γαλατικό χωριό μας. Εκεί, για να αποφύγουμε να μας αξιολογήσει ο προϊστάμενός μας και φυσικά για να εισπράττουμε το μισθό κάθε μήνα από το φορολογούμενο, χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανένα, εφευρίσκουμε 1000 θεωρίες και δικαιολογίες για το γιατί δεν πρέπει "εμείς" να κάνουμε το αυτονόητο.

 
dimitris
09 Οκτ 2021 01:17

Το συγκεκριμένο άρθρο αποτυπώνει με σαφήνεια τα προβλήματα του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Οι παθογένειες ειναι μεγάλες και από την πλευρά της πολιτείας και από την πλευρά της εκπαιδευτικής κοινότητας. Ποτέ δεν έγινε ένας ειλικρινής διάλογος ανάμεσα στην πολιτεία και τους εκπαιδευτικούς. Οι μεταρρυθμίσεις γίνονται πολύ βιαστικά όπως επισημαίνει ο κύριος καθηγητής και ποτέ δεν έγινε συνολική αποτίμηση της επιτυχίας η αποτυχίας της κάθε μεταρρύθμισης ώστε να υπάρχει διορθωτική παρέμβαση. Η εκπαιδευτική κοινότητα στην νέα μεταρρύθμιση διαμαρτύρεται και αντιδρά. Αυτό ειναι εύλογο γιατί φοβάται το νέο και αυτό σχετίζεται με την έλλειψη διαλόγου και εμπιστοσύνης. Η έλλειψη εμπιστοσύνης έχει τις αιτίες στο παρελθόν. Αύξηση ωραρίου διδασκαλίας, παραμονή στο σχολείο, ανάληψη διοικητικού έργου, μείωση των μισθών, εσωτερικό προβλήματα στα σχολεία, συκοφάντηση των εκπαιδευτικών από μέσα ενημέρωσης. Ύστερα από όλα αυτά πως ο εκπαιδευτικός να εμπιστευτεί την πολιτεία ενώ κατά βάθος αισθάνεται ότι κάτι θα πρέπει να αλλαξει την θέλει την μεταρρύθμιση.

 
Αλικη
09 Οκτ 2021 01:09

Μέσα στην ανεμοζάλη και τον παραλογισμό των τεκταινόμεων τελευταία στον εκπαιδευτικό χώρο, που μονο θλίψη και απογοήτευση προκαλούν σε καθενα που βλέπει το μέλλον της εκπαίδευσης μετέωρο χωρίς σχέδιο, το άρθρο σας κ.Κουτσογιαννη, βασισμένο στη λογική του αυτονόητου, εννοείται για τον καλοπροαίρετο και επαρκώς νοήμονα πολίτη, βάζει τα πράγματα στη θέση τους με τις ουσιαστικές, ρεαλιστικές και καθόλου βαρετές προτάσεις σας. Απλές αλήθειες εκφράζετε προς όλες τις πλευρές, πολιτεία, συνδικαλιστικές οργανώσεις, εκπαιδευτικούς που δεκαετίες τώρα μάχονται αδιέξοδα πάνω κουφάρι της εκπαίδευσης και του μέλλοντος των παιδιών μας. Όμως προκύπτει ένα τεράστιο γιατί και μια απύθμενη πικρία.Ειμαστε τελικά άξιοι της μοιρας μας και της αδυναμίας μας να συμφωνήσουμε στα αυτονόητα και απολύτως αναγκαία από την εξέλιξη της εποχής και τις νέες εκπαιδευτικές ανάγκες των παιδιών μας; Ή η έλλειψη όπως λέτε επεξεργασμένων θέσεων από όλους τους θεσμικούς φορείς που σχετίζονται με την εκπαίδευση και η έλλειψη πολιτικής κουλτούρας με την συνοδευόμενη μικρό πολιτική εκμετάλλευση από κάθε πλευρά οδηγούν σε αδιέξοδα με απερίγραπτες συνέπειες όχι μόνο για την εκπαίδευση αλλά για όλη την κοινωνία μας. Πολύ λυπηρό πραγματικά, ως πότε θα διαιωνίζονται τα ίδια λάθη;

 
ΞΑΝΘΟΣ
09 Οκτ 2021 00:32

Η αξιολόγηση είναι ένας διαρκής μηχανισμός βελτίωσης κσι προόδου σε ατομικό , κοινωνικό κσι εθνικό επίπεδο.
Γιατί πάντα σηκώνει πολύ σκόνη;
Γιατί το πολιτικό σύστημα έχει χάσει την αξιοπιστία του.
Γιατί το πολιτικό σύστημα δεν προσπαθεί να εμπνεύσει με κουλτούρα αξιολόγησης τους πολίτες.
Γιατί εφαρμόζει την αξιολόγηση....μερικώς και διακριτικά.
Μπορεί άραγε να απαντήσει.....
Πως αξιολογούνται οι πιο καλοπληρωμένοι; ( βουλή ,Υπ. Οικονομικών κ.ά)
Πως αξιολογούνται αυτοί που προτείνουν για άλλους αξιολόγηση; ( Καθηγητές ΑΕΙ , Σύμβουλοι δημοσίων θέσεων, κ.ά)
Ποια είναι τα συστήματα αξιολόγησης....στην δικαιοσύνη, στην υγεία ,στα ΑΕΙ , Στη βουλή ...κ.ά.
Πως μπορεί να πειστεί ο πολίτης- επαγγελματίας ότι ο μηχανισμός αξιολόγησης....δεν θα είναι ένας μηχανισμός φόβου, εξυπηρέτησης κομματικών συμφερόντων....;
Όσο δεν υπάρχει απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα και ειλικρινή πρόθεση από πλευράς πολιτείας ......κάθε μορφή αξιολόγησης.....θα την βλέπει ο εργαζόμενος με καχυποψία.
Γιατί και στη πλευρά των εργαζομένων υπάρχουν εκείνοι.....που τους βολεύει η στασιμότητα και το τέλμα.....

 
Ζήσης
08 Οκτ 2021 23:36

Βγήκε πριν λίγο ο σύλλογος καθηγητών Φιλοσοφικής Αθήνας που αρνείται λέει να ξεκινήσει τα μαθήματα ενάμιση χρόνο μετά κ με εμβολιασμό μεγάλου ποσοστού γτ δεν ικανοποιειται από εξαερισμό..
Έχει να γράψει κανένα άρθρο επί του θέματος ο καθηγητής;

 
"υπέρ ή κατά της προτεινόμενης αξιολόγησης"
08 Οκτ 2021 23:23

Το άρθρο χειρουργική ανατομία της παθογένειας πρακτικών που επαναλαμβάνονται δεκαετίες τώρα με τα ίδια κίνητρα, αλλά με διαφορετικές αιτιάσεις.

 
πολεμώντας ανεμόμυλους...
08 Οκτ 2021 21:39

Σοβαρή επιστημονική τεκμηρίωση, πικρές αλήθειες για όλους μας... απόψεις και κείμενα που σπανίζουν, αλλά που έχει επείγουσα ανάγκη ο ταλαίπωρος , από τη μόνιμη γνωστική ασυμφωνία, κλάδος μας...

 
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗΣ
08 Οκτ 2021 21:32

"Πώς μπορεί να ξεκινήσει αυτή η διαφορετική κατεύθυνση; Προσωπικά, ως πρώην εκπαιδευτικός της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, θα ευχόμουν να ξεκινήσει από τους εκπαιδευτικούς και τους φορείς τους, οι οποίοι είναι άκρως επείγον να μεταφέρουν τη συζήτηση στο δέον γενέσθαι, με συγκεκριμένες και καλά επεξεργασμένες προτάσεις" :
Πολύ σημαντική η επισήμανση σας αυτή κ. Καθηγητα. Μπράβο!

 
Αθανάσιος Ι. Καλαμάτας
08 Οκτ 2021 20:39

Εξαιρετικό άρθρο!!!

 
Τώρα μόνο η λέξη αγώνας
08 Οκτ 2021 19:16

Κάποτε οι συνδικαλιστικοί φορείς ήταν πολύ ισχυροί επιστημονικά, έκαναν συνέδρια, είχαν απόψεις. Αυτός ο επιστημονικός βηματισμός είναι άκρως επείγον να επανεκκινήσει

 
αυτό που ζούμε τώρα
08 Οκτ 2021 19:15

Αφού οι θεσμοί που εμπλέκονται με την εκπαίδευση δεν έχουν επεξεργασμένες απόψεις, δεν μένει άλλος δρόμος από την άσκηση παλαιοκομματικής εκπαιδευτικής πολιτικής: ένταση, διχασμός, μικρο-διλήμματα ψευδοεπιστημονικά και χιλιοειπωμένα επιχειρήματα και συνεχείς «αγώνες». Σκοπός στην περίπτωση αυτή δεν είναι η αλλαγή αλλά η αποκόμιση μικροκομματικών/ μικροπαραταξιακών κερδών. Μου θυμίζει τη λέξη αγώνας σε κάθε συνδικαλιστική τοποθέ΄τηση.

 
αυτό που ζούμε τώρα
08 Οκτ 2021 19:15

Αφού οι θεσμοί που εμπλέκονται με την εκπαίδευση δεν έχουν επεξεργασμένες απόψεις, δεν μένει άλλος δρόμος από την άσκηση παλαιοκομματικής εκπαιδευτικής πολιτικής: ένταση, διχασμός, μικρο-διλήμματα ψευδοεπιστημονικά και χιλιοειπωμένα επιχειρήματα και συνεχείς «αγώνες». Σκοπός στην περίπτωση αυτή δεν είναι η αλλαγή αλλά η αποκόμιση μικροκομματικών/ μικροπαραταξιακών κερδών. Μου θυμίζει τη λέξη αγώνας σε κάθε συνδικαλιστική τοποθέ΄τηση.

 
Μαρία
08 Οκτ 2021 19:01

Συγχαρητήρια για το άρθρο και τις απόψεις σας.
" Έτσι, «Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει· είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.» (Καβάφης), εκτός και αν υπάρξουν δυνάμεις που θα κινηθούν (επιστημονικά, συνδικαλιστικά, πολιτικά) προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Εκεί θα παιχθεί το μέλλον της εκπαίδευσης και, κατά προέκταση, του τόπου."
"Εκτός κι αν υπάρξουν δυνάμεις...." Πού θα βρεθούν οι δυνάμεις, όταν οι συνδικαλιστές πιέζουν τους εκπαιδευτικούς; Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, ελάχιστοι εκπαιδευτικοί κι ανάμεσα τους κι εγώ δεν κάνουμε απεργία. Προσπαθούμε να κινηθούμε προς διαφορετικές κατευθύνσεις, με επιχειρήματα και θέσεις. Είμαστε όμως, οι αντίθετοι και αυτοί που δεν θέλουν το καλό του κλάδου. Αυτό είναι το μέλλον της εκπαίδευσης.

 
Μανόλης Κουσλόγλου
08 Οκτ 2021 18:39

Εξαιρετική τοποθέτηση.

 
Δήμος
08 Οκτ 2021 17:58

Αυτό που θέλει η κυβέρνηση είναι ενόψει εκλογών να περιφερει το κουφάρι των εκπαιδευτικών για πολιτικά οφέλη όπως νομίζει..

 
ο δικηγόρος του διαβόλου
08 Οκτ 2021 17:21

γράφτηκε μία μεγάλη και ουσιαστική αλήθεια

 
Και των Αρμάτω οι ταραχές, όχθρητες, και τα βάρη...
08 Οκτ 2021 17:18

Συμφωνώ με τον κύριο καθηγητή κι απ' όλες τις παραγράφους μένω στο τέλος στην τρίτη.
« Σε μια τέτοιου είδους πραγματικότητα χρειάζεται επειγόντως η επεξεργασία σοβαρού σχεδίου όχι μόνο από τα κόμματα που κυβερνούν αλλά από κάθε θεσμό που έχει σχέση με την εκπαίδευση. Χρειάζεται, παράλληλα, η ύπαρξη ενός ανεξάρτητου θεσμού χάραξης εκπαιδευτικής πολιτικής που θα παρακολουθεί τις σοβαρές επιστημονικές εξελίξεις διεθνώς, θα επεξεργάζεται τις διαφορετικές εκδοχές των προτάσεων που θα κατατίθενται στο εσωτερικό της χώρας και θα καταθέτει προτάσεις. »
Τη διαβάζω, τη μελετώ και κρατώ τις λέξεις και τις φράσεις που προκαλούν έναν βαθύ πόνο που γίνεται σιγά σιγά θλίψη: επειγόντως , σοβαρού σχεδίου , κόμματα που κυβερνούν , από κάθε θεσμό , ανεξάρτητου θεσμού. Και μετά από λίγο, ξαφνικά, με πιάνει ένα γέλιο πικρό κι απελπισμένο. Μάζα ασήκωτη αυτές οι έντεκα λέξεις, βαθιές μαχαιριές στο σώμα μιας κοινωνίας που εδώ και σαράντα χρόνια βιώνει τα αντίθετα και δεν αντιδρά. Κι εκεί που αρχίζουν να σε τρελαίνουν οι εκδοχές, γελάς, μπας και γλιτώσεις από την τρέλα που έρχεται... Τι άλλο να κάνεις; Μια κάποια λύση είναι να καταφύγεις για λίγο στους ποιητές...

Τ' άκουσε ο ήλιος κι έφριξε
το φως το κόκκινο έριξε
Πήραν να καίγονται οι κορφές
κι όλες οι πάνω γειτονιές.

Ωρ'τι 'ναι τούτ' η αποκοτιά
βρε συ Βοριά βρε συ Νοτιά
Πουνέντε και Λεβάντε μου
ένα ραπόρτο κάντε μου...

Πιτσιφλής

 
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ
08 Οκτ 2021 16:43

Συγχαρητήρια για τις αλήθειες που γράφετε κ. Καθηγητή προϊόν μιας βαθιάς γνώσης της εκπκης πραγματικότητας της επιστήμης της μάθησης και της σύγχρονης πραγματικότητας. Σημειώνω δύο σημεία που αν δεν αλλάξουν και μετά από 60 χρόνια πάλι τα ίδια θα συζητάμε...
Ο κομματικός εναγκαλισμός το ένα που υπονομεύει καθιστώντας υποκριτικό άρα αναξιόπιστο το όποιο σχέδιο περισσότερο η λιγότερο επεξεργασμένο για αναβάθμιση της εκπσης. Το άλλο συνδεδεμένο με το πρώτο η απουσία ενός ανεξαρτήτου και ισχυρού κύρους παιδαγωγικού ινστιτούτου που θα σχεδιάσει την εκπκή πολιτική με όραμα προσαρμοσμένου στον 21ο αιώνα. Ας το πάρουν απόφαση και η πολιτική ηγεσία και η εκπκή κοινότητα ότι με κομματικό μανδύα και στείρα άρνηση και οι δύο μόνο απαξίωση και αποτυχία θα αποκομίζουν. Μαζί χαμένη και η οποία ελπίδα για φυγή προς τα μπρος για ένα μέλλον με προοπτική. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε

 
Σωτήρης
08 Οκτ 2021 16:04

Όποια κι αν είναι η συζήτηση όποια πρόθεση καλοπροαίρετη και να υπαρχει η λέξη "αξιολόγηση" θεωρείται ταμπού και οχυρό για κάποιους που δεν επιτρέπουν να υπάρχει. Δυστυχώς το όχι σε όλα μας οδηγεί σε αδιέξοδα.

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ