Η συζήτηση για την τεκνοθεσία από ζεύγη ομοφύλων και το παιδευτικό της μήνυμα: «τα δικαιώματα των παιδιών» ή «το Δικαίωμα του παιδιού»;

Oι συζητήσεις περί παρένθετης μητέρας και περί υιοθεσίας από ζευγάρια στα οποία δεν υπάρχει το μητρικό πρότυπο (και, θα πρόσθετα, η παρουσία του μητρικού φίλτρου) έχουν πάρει αναμφίβολα λανθασμένη κατεύθυνση.

20/01/2024

Άκουσε το άρθρο

Του Δημήτρη Καραδήμα (Καθηγητής  Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας, τέως Αντιπρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Φοιτητικής Μέριμνας, ΕΚΠΑ)           

Η συζήτηση για τον γάμο μεταξύ ομοφύλων και την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια έχω την εντύπωση ότι σε κάποιο βαθμό πάσχει τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται. Θα αναφερθώ κυρίως στο περιεχόμενο, αλλά θα αναδειχθούν, ελπίζω, και στοιχεία που αφορούν στον τρόπο διεξαγωγής της. Επιθυμώ, πάντως, να επισημάνω εξ αρχής ότι και οι δύο πτυχές είναι εξίσου σημαντικές. Τα βασικά επιχειρήματα που κατά κόρον αναφέρονται είναι ότι τόσο ο γάμος όσο και η υιοθεσία αποτελούν δικαιώματα των ομόφυλων συμπολιτών μας και ότι αυτά έχουν ήδη αναγνωριστεί σε πολλές χώρες του εξωτερικού και ιδιαίτερα χώρες του Δυτικού Κόσμου. Η σύνδεση μεταξύ των δύο (γάμος, υιοθεσία) θεωρείται αυτονόητη, ώστε ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης να τα απορρίπτει συλλήβδην και ένα άλλο να τα δέχεται ως άμεσα συνδεόμενα.

Στη συζήτηση αυτή, το πραγματικά πολύ σοβαρό αυτό ζήτημα αντιμετωπίζεται είτε με ιδεολογική μονομέρεια, είτε με στενή νομικίστικη οπτική, είτε με θεολογικό δογματισμό,  είτε με πολιτική σκοπιμότητα – και θα μπορούσε κανείς να προσθέσει και άλλα! Το ζήτημα, όμως, δεν είναι απλά ιδεολογικό, πολιτικό, νομικό, θεολογικό κλπ., ώστε να μπορεί μία οπτική να δώσει τη συνολική εικόνα.

Το εν λόγω ζήτημα έχει να κάνει με τη στάση που ο άνθρωπος αποφασίζει να τηρήσει απέναντι στη φύση και τους περιορισμούς της. Θα δεχθεί τους περιορισμούς της φύσης  ή θα τους αμφισβητήσει; Ή μήπως είναι σοφότερο να κάνει τις απαραίτητες διακρίσεις και να αποφασίσει ποιους από αυτούς τους περιορισμούς μπορεί και είναι προς το συμφέρον του να ξεπεράσει και ποιους όχι; Η τελευταία επιλογή φαίνεται σοφότερη και η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος έχει ακολουθήσει αυτή την πορεία και βήμα-βήμα κατάφερε να απελευθερωθεί από πολλούς περιορισμούς της φύσης. Οι επιτυχίες αυτές εδραιώνουν την αυτοπεποίθησή του. Εδώ ακριβώς, όμως, ελλοχεύει και ο κίνδυνος να ξεχάσει ότι είναι και ο ίδιος μέρος της φύσης. Πώς σχετίζονται τα προαναφερθέντα, εν πολλοίς αυτονόητα, με το θέμα μας; Σχετίζονται πράγματι με την ουσία του ζητήματος που είναι η γέννηση και η φροντίδα των παιδιών και δεν τα συσχετίζω καθόλου με την άλλη πτυχή του θέματος, την επιλογή ερωτικού συντρόφου.

Μπορεί κανείς να δει ως περιορισμό το ότι χρειάζεται οξυγόνο για να αναπνεύσει ή νερό και τροφή για να συντηρηθεί. Δεν μπορεί, όμως, να απελευθερωθεί από αυτούς παρά μόνο με τον θάνατό του. Αν επιχειρήσει να πειραματιστεί με αυτούς εν ζωή ή θα βλάψει την υγεία του ή θα χάσει τη ζωή του. Με την ίδια λογική μπορεί να ιδωθεί ως περιορισμός και το ότι μόνο η γυναίκα κυοφορεί, τίκτει, τρέφει (=θηλάζει), προστατεύει και, μέχρι κάποιο σημείο, φροντίζει το παιδί της (αναφέρομαι στα βασικά που απαντώνται σε όλο το ζωικό βασίλειο). Μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτόν τον περιορισμό και με τι κόστος; Ας λάβουμε υπόψη μας ότι αυτή η αλυσίδα (κυοφορία, τοκετός, θηλασμός, προστασία, φροντίδα) δεν είναι τεχνικού τύπου διαδικασίες, αλλά φυσικές λειτουργίες ζωής που σχετίζονται τόσο με την ψυχολογία της γυναίκας όσο και με τη σωματική και ψυχοπνευματική ανάπτυξη του παιδιού. Αν αυτή η τάξη πραγμάτων θεωρείται περιορισμός, τότε ανήκει σε εκείνους τους θεμελιώδεις περιορισμούς που δεν μπορούν να ανατραπούν χωρίς συνέπειες για το άτομο και, κατ’ επέκταση, για την κοινωνία. Ο δεσμός παιδιού-μητέρας είναι από τη φύση του ακατάλυτος και μόνο η φύση μπορεί να τους χωρίσει χωρίς να λογοδοτήσει. Ο γάμος και η οικογένεια είναι θεσμοί κοινωνικοί που οργανώνουν και διευκολύνουν την κοινωνική συμβίωση, απαραίτητοι προφανώς και διαχρονικά ισχυροί, αλλά δευτερογενείς σε σχέση με το μοναδικό φυσικό γεγονός της γέννησης ενός παιδιού και του άμεσου δεσμού με τη μητέρα του.

Επομένως, οι συζητήσεις περί παρένθετης μητέρας και περί υιοθεσίας από ζευγάρια στα οποία δεν υπάρχει το μητρικό πρότυπο (και, θα πρόσθετα, η παρουσία του μητρικού φίλτρου) έχουν πάρει αναμφίβολα λανθασμένη κατεύθυνση. Το ότι ακολουθείται σε κάποιες χώρες αυτή η κατεύθυνση δεν αποτελεί επιχείρημα ουσίας. Αντίθετα, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι οι χώρες αυτές επιδεικνύουν επιλεκτικά τον σεβασμό τους προς τη φύση: αποτελεί για αυτές μείζον πρόβλημα η κλιματική αλλαγή (και αποτελεί, γιατί ο άνθρωπος ξεπέρασε τα όρια), αλλά δεν θεωρούν ότι είναι πρόβλημα οι παρεμβάσεις στη φυσική τάξη των πραγμάτων που αφορούν τον ίδιο τον άνθρωπο! Κανένας δεν θα χαρακτήριζε συντηρητική την πολιτική που επιθυμεί να ανακόψει την κλιματική κρίση και να διατηρήσει την ισορροπία στη φύση. Το αντίθετο, όμως, συμβαίνει με το υπό συζήτηση πρόβλημα. Βέβαια, και στην περίπτωση της κλιματικής αλλαγής, η βλάβη συνειδητοποιήθηκε, όταν είχε ήδη επέλθει! Αυτά είναι ανάγκη να τα λαμβάνουμε υπόψη μας, όταν περιορίζουμε τη συζήτηση στο κοινωνικό μόνο πλαίσιο και κάνουμε αναλύσεις περί δικαιωμάτων.

Ο γάμος αποτελεί  ένωση μεταξύ ετερόφυλων, γιατί από τη φύση του στοχεύει στην αναπαραγωγή και τη διαιώνιση του είδους. Η λέξη υπάρχει στη γλώσσα μας με τη σημασία αυτή από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα! Η σύναψη γάμου δεν αποτελεί απλά εμφατική αναγνώριση της συμβίωσης δύο ετερόφυλων ατόμων, αλλά και έκφραση επιθυμίας εκ μέρους τους, υπόσχεση και ανάληψη υποχρέωσης για τη φροντίδα και στήριξη των παιδιών που θα γεννηθούν. Επειδή στα ομόφυλα ζευγάρια διαχωρίζεται εξ ορισμού η ανάγκη συμβίωσης και  συντροφικότητας από τη δυνατότητα τεκνοποίησης, θα περίμενε κανένας ότι ο γάμος, ως ένας παραδοσιακός θεσμός με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, δεν θα αφορούσε τα ζευγάρια αυτά και ότι θα τα ενδιέφερε μια νομική αναγνώριση της συμβίωσης (π.χ. σύμφωνο συμβίωσης, που ήδη υπάρχει, ή μια πιο ισχυρή νομική κατοχύρωση που θα κάλυπτε τις ανάγκες τους και θα λάμβανε, ενδεχομένως, μια δική της ονομασία). Δεν συμβαίνει, όμως, αυτό! Εδώ υπάρχει προφανώς μια λογική αντίφαση, αλλά δεν ξέρω πόση σημασία μπορεί να έχει η επισήμανσή της, όταν μιλάμε για τις επιθυμίες και τις εμπειρίες των ανθρώπων. Μία εκπεφρασμένη επιθυμία εν προκειμένω είναι και αυτή της δημιουργίας μιας νέου τύπου οικογένειας δια της υιοθεσίας ή μέσω τεχνητής αναπαραγωγής.

Στο σημείο αυτό μπαίνουμε στη συζήτηση περί δικαιωμάτων. Το δικαίωμα ενός ενηλίκου να συζήσει με όποιον/όποιαν επιθυμεί, με την προϋπόθεση ότι και οι δύο συναινούν σε αυτό, είναι αναφαίρετο δικαίωμα του ατόμου και δεν επιτρέπεται η κοινωνία (ή η πολιτεία) να βάζει όρους και περιορισμούς (π.χ. φύλου, ηλικίας, καταγωγής κλπ). Επίσης, είναι προφανώς δικαίωμα της γυναίκας να τεκνοποιήσει και εκτός γάμου, αν το επιθυμεί, δεδομένου ότι αυτό αφορά την ίδια και το σώμα της (υπάρχει, εννοείται, δότης σπέρματος ο οποίος συναινεί). Η υιοθεσία/ τεκνοθεσία, όμως,  δεν είναι δικαίωμα ή δεν είναι ατομικό δικαίωμα της ίδιας μορφής.

Στην περίπτωση της τεκνοθεσίας, μπορεί να υπάρχει η επιθυμία του ομόφυλου ζεύγους να προχωρήσει σε υιοθεσία, αλλά δεν είναι δυνατόν να στοιχειοθετηθεί δικαίωμα, γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά (=το προς υιοθεσία τέκνο), το οποίο με απόφαση άλλων θα στερηθεί το δικαίωμά του να  είναι μαζί με τη μητέρα του, κάτι που από τη φύση του έχει ανάγκη. Θα μπορούσε να υπάρχει τέτοιο δικαίωμα υιοθεσίας, αν το παιδί μπορούσε να συναινέσει σε αυτό. Όμως, τέτοια συναίνεση δεν μπορεί να δοθεί για προφανείς λόγους (τα παιδιά είναι ανήλικα σε κάθε περίπτωση, αλλά κατά κανόνα είναι νεογέννητα ή σε πολύ μικρή ηλικία). Επομένως, εδώ ζητείται απόφαση της πολιτείας η οποία θα υποκαταστήσει δια νόμου καθολικά τη βούληση των ανηλίκων. Άρα, μιλάμε όχι για αναγνώριση δικαιώματος, αλλά για δημιουργία  ειδικού δικαιώματος εκεί που δεν υπάρχει – και μάλιστα σε βάρος υπαρκτού δικαιώματος του παιδιού! Αναφέρομαι στην ανάγκη και στο φυσικό δικαίωμα του παιδιού να βρίσκεται δίπλα στη μάνα που το γέννησε. Στο ερώτημα γιατί στα ετερόφυλα ζευγάρια αναγνωρίζεται το δικαίωμα της υιοθεσίας, η απάντηση είναι ότι και εδώ το ζήτημα σχετίζεται με τα δικαιώματα του παιδιού και όχι του ετερόφυλου ζεύγους. Από τη στιγμή που ένα ανήλικο παιδί χάνει τους γονείς του (ή τη στήριξή τους), η πιο πρόσφορη λύση στο πρόβλημα είναι να ενταχθεί σε μια οικογένεια αντίστοιχη με αυτή από την οποία προήλθε. Αν πάλι πρόκειται για παιδί που το έχει εγκαταλείψει η μητέρα του, θεωρείται βάσιμα ότι θα βρει τη μητρική στοργή και την οικογενειακή θαλπωρή σε μια παραδοσιακή οικογένεια. Είναι, λοιπόν, υποχρέωση της πολιτείας να σεβαστεί αυτό το δικαίωμα του παιδιού. Οι πολιτικές και νομικές προσεγγίσεις ασχολούνται με τα δικαιώματα όσων πιέζουν με τις διεκδικήσεις τους! Τα παιδιά, όμως, που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα, πώς θα υπερασπιστούν το δικαίωμά τους; 

Ένα επιχείρημα που μονοπωλεί, επίσης, τις συζητήσεις είναι και αυτό που επικαλείται τα δικαιώματα των παιδιών που έχουν ήδη υιοθετηθεί από ομόφυλα ζευγάρια στο εξωτερικό και δεν αναγνωρίζονται στην Ελλάδα. Το επιχείρημα είναι παραπλανητικό, γιατί λέει ένα μικρό μέρος της αλήθειας και αποσιωπά το σπουδαιότερο!  Υπάρχει το δικαίωμα των παιδιών αυτών στην πλήρη αναγνώριση (κανείς δεν πρέπει να διαφωνεί και μπορεί να βρεθεί λύση), αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και το φυσικό δικαίωμα του παιδιού, του κάθε παιδιού, του ανθρώπου που ακόμα δεν έχει γεννηθεί, να μην αποκοπεί από τη μητέρα του ή το αντίστοιχο περιβάλλον. Επομένως, ταύτιση του δικαιώματος των συγκεκριμένων παιδιών με το υποτιθέμενο δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στην υιοθεσία δεν επιτρέπεται να γίνεται, είναι δύο διαφορετικά πράγματα (να το πούμε σχηματικά: το πρώτο υπάρχει, το δεύτερο δεν υφίσταται) και μπορεί να δοθεί νομική λύση στο πρώτο ανεξάρτητα από το δεύτερο. Άλλωστε, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, αυτή η οδός της αποσύνδεσης  επιλέγεται για την αναγνώριση παιδιών που έχουν αποκτηθεί μέσω παρένθετης μητέρας στο εξωτερικό.

Ο δημόσιος διάλογος για το θέμα της υιοθέτησης ή απόκτησης παιδιού από ομόφυλα ζευγάρια αποτελεί, όπως συμβαίνει και με άλλα θέματα, παιδευτική παρέμβαση, η οποία απευθύνεται σε όλη την κοινωνία, αλλά επηρεάζει ιδιαίτερα τους νέους. Για τον λόγο αυτόν θα πρέπει η συζήτηση αυτή να ακολουθεί κανόνες, να είναι σφαιρική, να εξετάζει το θέμα σε βάθος, να αναζητεί την ουσία και να μην ξεπέφτει σε απλή προπαγάνδα υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης. Τέτοιου τύπου χαρακτηριστικά απαιτούνται και είναι αυτά ακριβώς που απουσιάζουν! Παρακολουθώντας αυτόν τον διάλογο, έτσι όπως διεξάγεται στις περισσότερες περιπτώσεις, τα παιδιά μας διδάσκονται ότι δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ κοινωνικών και φυσικών περιορισμών και ταυτόχρονα ότι το θέμα αφορά τον άνθρωπο ως κοινωνικό, αλλά όχι ως φυσικό όν∙ ότι ο άνθρωπος μπορεί να χρησιμοποιεί, όπως θέλει, την τεχνολογία, μόνο και μόνο επειδή μπορεί να το κάνει∙ ότι τα δικαιώματα των μειονοτήτων δεν προκύπτουν από τον σεβασμό στον Άνθρωπο και στην ιδιαιτερότητα του προσώπου, αλλά από τις επιθυμίες των μειονοτήτων που δεν πρέπει να γνωρίζουν περιορισμούς∙ ότι διευθετήσεις και λύσεις που εφαρμόζονται σε άλλες χώρες είναι εξ ορισμού ορθές και δεν χρήζουν αμφισβήτησης και διερεύνησης∙ ότι η ποιότητα της δημοκρατίας μας σχετίζεται με την αποτελεσματική «διαφώτιση» των πολιτών και όχι με την προσπάθεια για ουσιαστική συζήτηση των προβλημάτων∙ ότι η κοινωνία εξελίσσεται και προοδεύει όχι με την αναλυτική και αντικειμενική ενημέρωση και την εκ μέρους της σταδιακή αποδοχή η απόρριψη νεωτερισμών, αλλά με τη δια νόμου επιβολή νέων «προοδευτικών» κατευθύνσεων∙ και ο κατάλογος των διδαγμάτων θα μπορούσε να συνεχιστεί! Δεν είναι, πάντως, αυτά τα διδάγματα που θα θέλαμε να εκπέμπει ο δημόσιος διάλογος.

 

         

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:

Σχόλια (33)

Θάνος
|

Εξαιρετική η τοποθέτηση του καθηγητή.
Ένα σχόλιο για την επιρροή στο μεγάλωμα ως άλλοθι:
Πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, προσανατολισμό και συμπεριφορά. Αν δεχτούμε ότι ο γκέι προσανατολισμός είναι κάτι πιο δομικό δεν αλλάζει, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα αναπτυχθούν γκέι συμπεριφορές και μάλιστα από παιδιά που θα έχουν ετεροφυλόφιλο προσανατολισμό. Όπως ακριβώς κάθε οικογενειακό βίωμα καταγράφεται στο υποσυνείδητο, έτσι και αυτό. Ένα αγόρι με δύο μπαμπάδες και ένα κορίτσι με δύο μαμάδες, θα βιώσει σε όλη την κρίσιμη ηλικία ανάπτυξης, ότι οι εκπρόσωποι του δικού του φύλου έχουν ρομαντικές, ερωτικές και σεξουαλικές σχέσεις.
Θα έλεγα ότι η άρνηση αυτής της θεμελιωμένης εδώ και δεκαετίες θεώρησης από την Ψυχολογία, θα έδειχνε στράτευση και όχι τεκμηριωμένη αντίθεση. Δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζει κάποιος ότι όλες οι οικογενειακές συμπεριφορές καταγράφονται υποσυνείδητα στο παιδί και συχνότατα αναπαράγονται, εκτός από μία και μόνο που τυχαίνει να μας εξυπηρετεί ιδεολογικά...
Και την απάντηση σε αυτό την έδωσε ο ίδιος ο Κασσελάκης: χωρίς ουδέποτε να αμφισβητήσει τον μονόδρομο γκέι προσανατολισμό του (δεν δήλωσε αμφισεξουαλικός), παραδέχτηκε ότι είχε σχέση με κοπέλα! Και μάλιστα, ΔΕΝ ήταν ευτυχισμένος!
Και έχουμε δει πλήθος ανθρώπων να εγκαταλείπουν στην 4η δεκαετία της ζωής τους (ετερόφυλη) οικογένεια, σύζυγο και παιδιά ολόκληρη, για να ζήσουν σε ένα ομόφυλο ζευγάρι πλέον.
Αυτό ακριβώς θα συμβεί σε πλήθος παιδιών που θα μεγαλώσουν σε ομόφυλα ζευγάρια. Θα ζήσουν δυστυχισμένα υιοθετώντας τις μαθημένες στο περιβάλλον τους ομόφυλες συμπεριφορές που συνεχώς θα συγκρούονται με τον ετερόφυλο προσανατολισμό τους, όμως θα τις αναπαράγουν όπως ακριβώς συμβαίνει με πολλές άλλες συμπεριφορές που αναπαράγουμε υποσυνείδητα και μας είναι δύσκολο έως αδύνατο να απαλλαγούμε από αυτές.
Είναι κρίμα τα διδάγματα της φύσης που δείχνουν ότι κάθε παραβίαση της έχει συνέπειες (όπως και στο κλίμα), να μην γίνονται αποδεκτά από τα ομόφυλα ζευγάρια. Ίσως αυτό δείχνει μια "ανωριμότητα" του κινήματος και είναι λογικό εν μέρει. Προφανώς, μια νομοθεσία δεν θα σταματήσει την παρουσία παιδιών σε ομόφυλα ζευγάρια, ούτε είναι δουλειά της αστυνομίας να πάρει παιδιά απ΄ο οικογένειες.
Όμως είναι απαραίτητη μια επισήμανση της φυσικής συνέπειας ώστε τα ίδια τα ζευγάρια αυτά να ευαισθητοποιηθούν και να μην κλείνουν μάτια και αυτιά σε δεδομένα που σίγουρα γνωρίζουν.

Πολυ
|

Ωραία τεκμηριωμένη και δομημένη τοποθέτηση από τον κ.καθηγητή, άνευ προκαταλήψεων και παιδαριωδώς μονομερώς υποστηριζόμενων ''ερευνητικών'' δεδομένων. Επιτέλους, με τους ερευνητές ας γίνει αποδεκτό α) ότι υπάρχει διαφοροποίηση μεταξύ '' επιστημόνων-ερευνητών'' (οι λόγοι προφανείς) και β) δεν είναι τεκμήριο αληθείας η αναφορά μερικών ερευνών για να ανατραπούν δεδομένα του φυσικού κόσμου.
Καλή δύναμη στη ρουφήχτρα των προοδευτικών δικαιωματιστών του εαυτού τους!

ΕΜ
|

Συγχαρητήρια!

Συνονόματος
|

Απάντηση στις παρατηρήσεις τού @Συνονόματος 21 Ιαν 2024 20:33

1) Είναι "ομόφυλες" οικογένειες, δηλαδή με ζευγάρι του ιδίου φύλου (πρβλ. τα επίθετα "ομοθνής", "ομόθρησκος" κ.ο.κ.). "Ομοφυλόφιλος" είναι το άτομο, όχι το ζέυγος, μιας κι ένα πλήθος ανθρώπων δεν έχει ενιαίο σεξουαλικό προσανατολισμο από κοινού. Αυτό που έχουν από κοινού είναι το φύλο. Το δε επίθετο "ομοφυλοφιλικός" είναι παντελώς άτοπο, μιας και δεν αφορά πρόσωπα (μεμονωμένα, ζεύγη, ομάδες) αλλά προσηγορικά ονόματα, π.χ. "ομοφυλοφιλικές τάσεις" (πρβλ. τα επίθετα "θρήσκος" άνθρωπος, αλλά "θρησκευτικός" λόγος).

2) Ναι, έχουν γίνει και έρευνες για το πόσο επηρεάζεται η σεξουαλικότητα των παιδιών από τους γονείς και έχει προκύψει πως τα παιδά των ομόφυλων οικογενειών δεν επηρεάζονται από την σεξουαλικότητα των γονέων τους περισσότερο ή λιγότερο απ' ό,τι επηρεάζονται τα παιδιά των επερόφυλων οικογενειών από τους δικούς τους γονείς. Άφθονη η βιβλιογραφία, εάν πράγματι σας ενδιαφέρει και θέλετε να το μελετήσετε. Αρκεί ωστόσο η κοινή λογική: η συντρηπτική πλειονότητα των γκέι ατόμων σήμερα μεγάλωσαν με ετερόφυλους γονείς, άρα δεν 'μεταλαμπαδεύτηκε' η σεξουαλικότητα των γονέων στα παιδιά. Γιατί λοιπόν να συμβεί το αντίστροφο, δηλαδή από γκέι γονείς στα παιδιά τους;

3) Λέτε ότι ο γάμος είναι αναγνώριση μιας 'νόμιμης γενετήσιας ένωσης.' Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, δηλαδή νόμιμο και παράνομο σεξ (εφόσον δεν μιλάμε για βιασμούς). Άλλο η φυσική ένωση (το σεξ, αναπαραγωγικό ή μη, μεταξύ ετερόφυλων ή ομόφυλων) και άλλο η νομική αναγνώριση μιας γαμικής σχέσης ("γάμος"). Εάν αυτό που λέτε ευσταθούσε, ο "γάμος" θα παραχωρείτο (μάλλον εκ των υστέρων) ως νομικό δικαίωμα μόνο στα ζευγάρια που κάνουν παιδιά. Εξάλλου το λέτε ευθέως, ότι δεν μπορεί να ονομαστεί 'γάμος' η μη τεκνοποίηση (άρα να επιβληθεί διαζύγιο στα ετερόφυλα παντρεμένα ζευγάρια που είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν; )

Στον αέρα
|

Πολλά μπράβο στον αξιότιμο κι καθηγητή. Δεν είχαμε ποτέ σκεφτεί το δικαίωμα του παιδιού να ζήσει χωρίς την μητέρα του. Ας το προσέξουν και ας το σκεφτούν οι βουλευτές που θα το ψηφίσουν.

@
|

Απάντηση στον εκπαιδευτικό. Τα σχόλια για τον γάμο των ομοφύλων ζευγαριών
δεν μας αποπροσανατολίζει από άλλα σημαντικά θέματα. Απλά κατά την ταπεινή μου γνώμη ,θεωρώ ότι είναι ένα σημαντικό θέμα με αρνητικές συνέπειες στην κοινωνία όσον αφορά την διατήρηση της πυρηνικής οικογένειας την οποία υπερασπίζομαι ως κύτταρο μιας υγειούς κοινωνίας.

Πολίτης
|

Εξαιρετικό άρθρο με σημαντικές σκέψεις και χωρίς εμπάθεια. Συγχαρητήρια.
Είναι σημαντική η διάκριση ανάμεσα στα δύο: άλλο είναι το αναφαίρετο δικαίωμα της συμβίωσης ομοφυλοφίλων και η εύλογη ανάγκη για πλήρες θεσμικό πλαίσιο υποστήριξης και άλλο η τεκνοθεσία.

@Εκπαιδευτικός
|

Μεγάλες αλήθειες και ως συνήθως αυτές πονάνε...

Εκπαιδευτικός
|

Αφήστε τους ΛΟΑΤΚΙ γάμους, θα δείτε κατι γάμους που θα γίνουν και δεν θα το πάρουμε χαμπάρι, εκεί να δεις γλέντια και χαρές. Όταν τα περιφεριακά ΑΕΙ θα κλείσουν ή θα πουληθούν και θα εμφανιστούν (μόνο σε μεγάλα αστικά κέντρα) ιδιωτικά με δίδακτρα από 10 χιλιάρικα και πάνω το χρόνο. Εκεί είναι οι γάμοι και οι τεκνοθεσίες !!!!!

@Συνονόματος
|

Μερικές παρατηρήσεις!!
1) Δεν είναι ομόφυλες οικογένειες αλλά ομοφυλοφιλικές οικογένειες!!
2) Η «αναπτυξιακή διαφοροποίηση (προς το χειρότερο ή το καλύτερο)» περιλαμβάνει την έρευνα για την ροπή των παιδιών τους σε ομοφυλοφιλικούς προσανατολισμούς ή σχέσεις??? γιατί απ’ ότι άκουσα οι έρευνες περιορίζονται σε παιδιά μέχρι την ηλικία των 2 πρώτων τάξεων του δημοτικού!!!
3) Η πράξη του γάμου είναι μια τελετή με την οποία συνιστάται και αναγνωρίζεται μια νόμιμη γενετήσια ένωση που θα οδηγήσει στη δημιουργία μιας οικογένειας με παιδιά. Από τη στιγμή που δεν μπορεί αυτόνομα να δημιουργηθεί ζωή ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΤΕΙ ΓΑΜΟΣ γι' αυτό να επεκταθεί το ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ για την αποκατάσταση παιδιών που είναι φυσικά τέκνα των και να απαγορευτεί η υιοθεσία οποιοδήποτε άλλου.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
|

Εξαιρετικά ισορροπημένο το άρθρο. Τέτοιου είδους προσεγγίσεις ηπίων τόνων, τις έχουμε πραγματική ανάγκη όλοι μας.
Κινούμενος στο ίδιο μήκος κύματος, θα ήθελα να μοιραστώ και τα ακόλουθα:
1. Κάποτε σε ένα κείμενο είχα διαβάσει το εξής: “O δωδεκαετής υιός, χορτασμένος από τις αγκαλιές και τα φιλιά της μάνας, παραδίδεται στον πατέρα ο οποίος θα τον διδάξει τα μυστικά του Σύμπαντος”. Προφανώς, η φράση δεν υπονοεί ότι έως τα 12 έτη, ο πατέρας θα είναι εξαφανισμένος ή ότι η μάνα, μετά τα 12, θα πρέπει να αυτοπεριοριστεί. Το νόημα είναι σαφώς βαθύτερο και ουσιαστικότερο.
2. Στη νομική επιστήμη υπάρχει η εξής διατύπωση, (εάν δεν απατώμαι): Όταν ένα φυσικό δικαίωμα (βλ. στο άρθρο: το φυσικό δικαίωμα του παιδιού να βρίσκεται δίπλα στη μάνα που το γέννησε), συγκρούεται με ένα επίκτητο δικαίωμα (βλ. την περίπτωση της τεκνοθεσίας), υπερισχύει το φυσικό – εάν βέβαια προς στιγμή και διασταλτικά θεωρήσουμε ότι το ζήτημα της τεκνοθεσίας αποτελεί δικαίωμα.

Αποστόλης Γιάννινα
|

Όλη η ουσία για το νόμο που ετοιμάζεται είναι η παράγραφος : "Στην περίπτωση της τεκνοθεσίας, μπορεί να υπάρχει........" (22 γραμμές) που αναφέρεται στο δικαίωμα του γεννημένου παιδιού στην ενδεχόμενη υιοθεσία. Σκόπιμα αποκρύπτεται από όλα τα κανάλια, που προσπαθούν να μας πείσουν για την τεκνοθεσία από ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Συγχαρητήρια για το άρθρο κε. καθηγητά.

προβληματισμοί
|

Eίναι σίγουρο ότι οι θέσεις του εξαίρετου Πανεπιστημιακού δημιουργούν αν μη τι άλλο προβληματισμούς.
Το ζήτημα της τεκνοθεσίας από ομόφυλους είναι σοβαρό ΄ για να το αντιμετωπίσουμε άκοπα και γρήγορα.
Ποια είναι άραγε τα κίνητρα της κυβέρνησης , όταν προσπαθεί να πείσει τους βουλευτές να συνταχθούν με όσα θέλει να περάσει; Οι ίδιοι δεν έχουν κρίση;

ΔΔ
|

Σεβόμαστε τη διαφορετικότητα του καθενός και τις όποιες προτιμήσεις του. Εδώ όμως υπάρχει προσπάθεια από κάποιους να μας επιβάλλουν το διαφορετικό σαν το κανονικό, το συνηθισμένο, το φυσιολογικό... Κάνε ότι θες στο κρεββάτι σου, γιατί πρέπει να βγαίνεις και να το διατυμπανίζεις? Γιατί προσπαθείς να με πείσεις ότι αυτό είναι το συνηθισμένο? Εκατομμύρια χρόνια έδειξαν ότι δεν είναι... Φυσικά δεν θα πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να νιώθουν μειονεκτικά αλλά εδώ γίνεται προπαγάνδα...

Πλατάρος Γιάννης
|

@ σχολιαστές παρόντος θέματος.
Πρώτη φορά αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω ευαρεσκεια για ποιότητα σχολίων.
Ακόμα και για τον οπαδό των ΛΟΑΤΚΙ που εκφραστηκε αντιθέτως, αλλά κοσμιως.
Μπράβο!
Η ποιότητα του άρθρου επαγει ποιότητα στα σχόλια!

Αθηναίος
|

Επιτέλους κάποιος αντιτίθεται στην παράνοια των ημερών! Μπράβο κ. Αντιπρύτανη!

ΠΕ 60
|

Συγχαρητήρια που μιλήσατε με επιχειρήματα χωρίς πάθος. Έχουν και τα αγέννητα παιδιά δικαιώματα. Μη χρησιμοποιούμε την ομπρέλα της αγάπης που είναι βέβαια πολύ σημαντική για να κάνουμε αυτό που θέλουμε εγωιστικα. Άλλο οι φυσικοί νόμοι και άλλο οι κοινωνικές συνθήκες. Πιο εύστοχα δε θα μπορουσατε να μιλήσετε.

φιλελευθερος
|

Στο είδος Homo sapiens τα φύλα είναι δύο : Το αρσενικό ΧY και το θυλυκό XX. Γάμος είναι η ένωση του θηλυκού με το αρσενικό. Άτομα του ίδιου φύλλου μπορούν να ζήσουν μαζί αλλά δεν μπορούν να αναπαραχθούν. Τα παιδιά χρειάζονται πατέρα και μητέρα. Όταν ήμουν στο δημοτικό στο αναγνωστάρι υπήρχε ένα βιολογικά συμβατό οικογενειακό πρότυπο, με την μητέρα, τον πατέρα, τον παππού, τη γιαγιά τα παιδιά. Τώρα διαβάζω ότι το πρότυπο αυτό είναι αναχρονιστικό. Μια κοινωνία μπορεί να αυτοκτονήσει με πολλούς τρόπους..

φοιτητής βιολογικού

ΧΨ
|

Προφανώς ,αυτοί που κυβερνούν τον κόσμο
αποφάσισαν να επιβάλουν αυτά τα πράγματα στην ανθρωπότητα (ιδιαίτερα στον #πολιτισμένο# δυτικό κόσμο).
Τα εργαλεία τους γενικά είναι:
Ανθρώπινα δικαιώματα.
Ισότητα (η αλήθεια είναι ότι η μεγαλύτερη ανισότητα είναι η ισότητα των άνισων).
Κλιματική αλλαγή(πάντα συνέβαινε).
Και το βασικότερο: Το χρήμα.
ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
στο όνομα της ισότητας.
Τι να συζητάμε?

JOHN DEWEY
|

Οι νέες επιστημονικές απόψεις θα πρέπει, στο ζήτημα της υιοθεσίας ομοφύλων, γιατί πως να το κάνουμε φυσικά τέκνα δεν είναι, να πάψουν να μιλάνε υποκριτικά για οικογένεια. Είναι μια άλλη μορφή συμβίωσης, κοινωνικά αποδεκτή ή όχι δεν έχει σημασία, οικογένεια όμως δεν είναι. Αυτό θέλει να πει ο φίλτατος καθηγητής...

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΤΣ.
|

Μπράβο κ. καθηγητά!!! τεκμηριωμένη και επιστημονική άποψη. όπως, πάντα αγαπητέ μου!!! μπράβο για το θάρρος της γνώμης σας ως καθηγητής Πανεπιστημίου. Λίγοι τολμούν να εκφράσουν δημόσια τη γνώμη τους!!! είστε πάντα πρωτοπόρος και ελεύθερος άνθρωπος από τότε που σε γνώρισα!!!!

Φιλόλογος απών
|

Αυτή είναι ασφαλώς μια ενδιαφέρουσα και σοβαρή προσέγγιση του θέματος, απαλλαγμένη από θρησκοληπτικές εμμονές, αλλά πάντως εμφανώς συντηρητική και, κατά τη γνώμη μου, διόλου βασισμένη στην επιστημονική προσέγγιση που ήδη έχει κατατεθεί από τις πλέον έγκυρες διεθνείς επιστημονικές οργανώσεις. Με ενόχλησε ιδιαίτερα πάντως η εμμονή στον ξεπερασμένο και σαφώς λανθασμένο όρο "υιοθεσία" αντί του ορθού "τεκνοθεσία", αν και παρεμπιπτόντως χρησιμοποιήθηκε και ο ορθός όρος δείχνοντας ότι ο κ. καθηγητής τον γνωρίζει μεν, αλλά προφανώς αρέσκεται στον λανθασμένο.

ολγα
|

Υποκλίνομαι κ. Καραδήμα! Σωστότατες τοποθετήσεις σε όλα τα σημεία!

@
|

Κύριε καθηγητά προς τιμή σας είναι που υπερασπίζεστε την πυρηνική οικογένεια !!!Συμφωνώ απόλυτα με τις απόψεις σας! Ακόμη και ο Λαζόπουλος σατήρισε το θέμα << Τη μαμά τη λένε Μήτσο, τον μπαμπά τον λένε Κίτσο, τη γιαγιά τη λένε Νίνα, τον παππού μου Ασημίνα. Ο προπάππους μου η Λόλα και η προγιαγιά η Βιόλα. Μνήσθητι μου κύριε και θαυμαστά τα έργα σου». Δυστυχώς εν ονόματι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μακροπρόθεσμα θα διαλυθεί η κλασσική πυρηνική οικογένεια!!!

Πλατάρος Γιάννης
|

Τα δύο φύλα, δεν είναι ίσα.
Τα δύο φύλα, είναι συμπληρωματικά.
Δεν έχει νόημα ούτε η ισότητα των φύλων, ούτε η ανισότητα.
Στα θηλαστικά, το θηλυκό, εκπαιδεύει τα μικρά του.
Η μητέρα είναι ο βασικός γονεας του πολύ μικρού παιδιού.
Τα αρσενικά είναι τροφοδότες, αναλωσιμοι στην πρώτη γραμμή βιολογικης άμυνας του είδους.
Ιστορικά οι ομοφυλοφιλοι ερωτεύονται, αλλά δεν θέλουν παιδιά. Τώρα τι έγινε, δεν κατάλαβα.
Δεν είναι δικαίωμα ατομικό η στεριση της γυναικείας παρουσίας από παιδί, αν μπορεί να έχει.
Οποίος θέλει υποδύεται την γυναίκα. Μουσάτος όμως, να υποδύεται ρόλο μητέρας σε μικρό παιδί δεν μπορεί κατά τεκμήριο φυσικό.
Φυσικά και δεν κάνουμε δημοψήφισμα τα για ατομικά δικαιώματα. Το να θέλεις να κάνεις την μητέρα ων μουσάτος η κόντρα ξυρισμένος, σε πραγματικό, παιδί, δεν μπορείς.
Σεβασμός στην γυναίκα και την μάνα και το παιδί. Η ανθρωπότητα στηρίζεται στα γυναικόπαιδα που έχουν προτεραιότητα διάσωσης.
Τα έγραψα, όχι όλα τηλεγραφικα. Μπροβο στον αρθρογράφο.

Συνονόματος
|

Η επιστήμη έχει αποφανθεί, είτε θέλετε να το δείτε είτε όχι. Μελέτες δεκαετιών έχουν αποδείξει ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ομόφυλες οικογένειες (είτε ανδρών είτε γυναικών) δεν έχουν καμία αναπτυξιακή διαφοροποίηση (προς το χειρότερο ή το καλύτερο) από τα παιδιά των ετερόφυλων οικογενειών.
Κι επί του συλλογισμού: Δικαιώματα έχουν τα φυσικά (και τα νομικά) πρόσωπα. Τα μελλούμενα παιδιά ΔΕΝ έχουν δικαιώματα, ακριβώς επειδή δεν αποτελούν φυσικά πρόσωπα. (Μόνο οι υπερασπιστές της απαγόρευσης της άμβλωσης προβάλλουν τέτοιο "επιχείρημα".) Όταν έρχεται στη ζωή ένας άνθρωπος, τότε αποκτά τα δικαιώματα που του δίνει η Πολιτεία, όχι η φύση. Εάν η Πολιτεία λοιπόν νομοθετήσει πως μπορεί να παράσχει τη γονεϊκότητα σε ομοφύλους (εκτός από ετερόφυλους) θετούς γονείς, για την περίπτωση που οι φυσικοί γονείς πεθάνουν ή αδυνατούν να αναλάβουν, τότε αυτό αποτελεί δικαίωμα τού παιδιού. Εξάλλου, και τα δικαιώματα των ετερόφυλων ζευγαριών στον γάμο, την γονεϊκότητα και την τεκνοθεσία η Πολιτεία τα παρέχει, όχι η φύση.

ΣΑΦΗΣ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ
|

Σχολιαστής σε άλλο θέμα (για το ενοίκιο του Υπουργείου) σωστά επισήμανε τη διάκριση του εννοιολογικού περιεχομένου των όρων ενοικίαση και μίσθωση.
Με την ίδια λογική και ο όρος γάμος έχει το εννοιολογικό του περιεχόμενο και αναφέρεται σε ετερόφυλα ζευγάρια.
Το σημαντικότερο, ο καθηγητής αναδεικνύει τα δικαιώματα των ανυπεράσπιστων παιδιών.
Η λύση κατά την άποψή μου είναι η νομική ενίσχυση του συμφώνου συμβίωσης.
Τιμάτε με τον λόγο σας τη θέση του πανεπιστημιακού.

WM
|

Εγώ έχω να κάνω και μία πρόσθετη παρατήρηση: σε ένα διαζύγιο τα παιδιά πηγαίνουν στη μητέρα, εκτός και αν υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος. Το δικαστήριο θεωρεί ότι η γυναίκα έχει το προβάδισμα λόγω της φύσης της. Τα παιδιά δεν πάνε ούτε καν στο φυσικό τους πατέρα ! Και ερωτώ γιατί σε μια υιοθεσία τα παιδιά να πάνε σε έναν άνδρα που παριστάνει τη γυναίκα και θέλει να λέγεται μητέρα και όχι σε μια γυναίκα; Από πού και ως πού; Έχει δει κανείς γυναίκα που θέλει παιδί και δεν έχει πως κάνει και τι λαχτάρα έχει για το παιδί και θα δώσουμε παιδιά σε άνδρες που παριστάνουν ότι είναι γυναίκες; Είναι σοβαρά πράγματα αυτά ;
Και αν δεχτούμε ότι αυτά είναι σοβαρά πράγματα (που δεν είναι), τότε γιατί στα διαζύγια να έχει προβάδισμα η γυναίκα σε σχέση με τον άνδρα για το που θα πάνε τα παιδιά; Αφού στις υιοθεσίες θα θεωρούμε ότι είτε γυναίκα, είτε άνδρας που παριστάνει τη γυναίκα το ίδιο είναι ! Δηλαδή ο φυσικός πατέρας θα θεωρείται λιγότερο κατάλληλος από τη γυναίκα στην ανατροφή των παιδιών, αλλά στις υιοθεσίες ο κάθε άσχετος που παριστάνει τη γυναίκα θα θεωρείται το ίδιο κατάλληλος με μια γυναίκα; Αυτά είναι τρελά πράγματα ! Απορώ που έχουμε φτάσει στο σημείο να τα συζητάμε ! Ο άνδρας και να παραστήσει τη γυναίκα δεν είναι γυναίκα !

Ειρήνη
|

Εξαιρετικός όπως πάντα

filologos
|

Εσείς πολύ καλά τα λέτε.
Αλλά δεν θα φέρετε κανένα αποτέλεσμα.
Η προπαγάνδα και η πλύση εγκεφάλου διενεργείται από πολύ ισχυρούς κύκλους....

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ