Placeholder

ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ

Η θέση της ΚΙΠΑΝ για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα τα Πανεπιστήμια

Δημοσίευση: 19/11/2013
ΠΟΣΔΕΠ
Alt Text: 
ΠΟΣΔΕΠ
Title Text: 
ΠΟΣΔΕΠ
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS
Η Κίνηση Πανεπιστημιακής Αναβάθμισης καθ’ όλο το προηγούμενο διάστημα παρακολουθούσε με αυξημένη προσοχή την εξέλιξη των γεγονότων σχετικά με τη διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων και παρενέβη σε καίριες φάσεις (Βλ. [1], [2], [3]), τονίζοντας ότι
-«… δηλώνουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στους εργαζόμενους και συνεργάτες μας που υφίστανται το προσωπικό δράμα να βλέπουν τη θέση τους να καταργείται και το μέλλον τους να διαγράφεται αβέβαιο και σκοτεινό, ειδικά σε αυτούς τους πολύ χαλεπούς καιρούς!...»,
-«…η πολιτική αυτή (του Υπουργείου) δεν συνιστά σχεδιασμένη πολιτική αναδιοργάνωσης και αναβάθμισης των διοικητικών υπηρεσιών του Πανεπιστημίου, ούτε βέβαια θα συμβάλει στη βελτίωση των δημοσιονομικών του κράτους ή στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας…»,
- «… Ζητάμε από την κυβέρνηση και τον Υπουργό Παιδείας … να εγκαταλείψει τις τυφλές απομακρύνσεις προσωπικού και να υποστηρίξει σχεδιασμένες δράσεις αναβάθμισης των υπηρεσιών των Πανεπιστημίων…»,
- «…  απευθύνουμε έκκληση προς όλες τις πλευρές να σκεφθούν τους κόπους και τις θυσίες των φοιτητών και των οικογενειών τους. Σε μια χώρα που δοκιμάζεται σκληρά σε καθημερινή βάση, οφείλουμε να σεβαστούμε τις προσπάθειες και τις προσδοκίες των συνανθρώπων μας και να κρατήσουμε τα Πανεπιστήμια ανοικτά και πλήρως λειτουργικά...»,
- «… Σε μια στιγμή που τα φαντάσματα του παρελθόντος –όλων των αποχρώσεων- έχουν εισχωρήσει απειλητικά στην πολιτική και κοινωνική ζωή αυτής της χώρας, οι ευθύνες όλων μας -ειδικά αυτών που επέλεξαν να έχουν το ρόλο του πνευματικού ταγού- απέναντι στη χειμαζόμενη κοινωνία και ειδικά τη νέα γενιά, είναι τεράστιες…»
Δυστυχώς οι εκκλήσεις μας προς όλες τις πλευρές δεν εισακούσθηκαν και οι ανησυχίες μας για τις εξελίξεις φαίνεται να επιβεβαιώνονται καθώς βιώνουμε κάθε μέρα -κατά κύριο λόγο στα δύο αρχαιότερα, ιστορικά και εμβληματικά πανεπιστημιακά ιδρύματα της Χώρας: το Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ) και το Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ)- μία κλιμάκωση της έντασης και της αντιπαράθεσης, που τα έχει οδηγήσει σε σημείο παραλυσίας και σε δύσκολα αντιστρέψιμες καταστάσεις. Η κίνηση των μελών της Συγκλήτου του ΕΚΠΑ τη Δευτέρα 18/11/13 να θέσουν τις παραιτήσεις τους στη διάθεση της Πρυτανείας εκφράζει το αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί η κατάσταση. Με τον  καιρό, στην εξέλιξη και διαχείριση αυτής της κρίσης βλέπουμε το πρόβλημα να μετατοπίζεται σε μετωπική αντιπαράθεση δύο πολιτικών στρατοπέδων, τα οποία ανακαλώντας χωρίς αιδώ και δισταγμό στοιχεία του πλούσιου εμφυλιακού και διχαστικού πολιτισμού του πολιτικού παρελθόντος της Χώρας, οδεύουν προς την τελική μονομαχία –αδιάφορο αν θα διεξαχθεί στα μαρμαρένια αλώνια ή στο El Paso!
Καθένας από τους δύο αυτούς πολιτικούς χώρους προσπαθεί να κερδίσει επικοινωνιακά τις εντυπώσεις εξωθώντας τον αντίπαλο στα άκρα, ώστε να εμφανιστεί ο ίδιος ως η πλέον αξιόπιστη και σοβαρή λύση εξουσίας. Αυτό το έργο που παίχτηκε -μεταξύ άλλων- στο «Σχέδιο ΑΘΗΝΑ» για τα ΑΕΙ την Άνοιξη, στην ΕΡΤ τον Ιούνιο, στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση το Σεπτέμβριο, ξανά στην ΕΡΤ και στη Βουλή τις προάλλες, αναδεικνύει την εκατέρωθεν  αδυναμία διατύπωσης έγκυρου και πειστικού πολιτικού λόγου. Το ίδιο έργο επαναλαμβάνεται  εδώ και καιρό στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο για την εξυπηρέτηση κομματικών σκοπιμοτήτων –και αδιεξόδων- με απόλυτη αδιαφορία και των δύο πλευρών για το μέλλον της  Δημόσιας Ανώτατης Εκπαίδευσης.
Ενώ ο χώρος της Δημόσιας Ανώτατης Εκπαίδευσης πρωτίστως οφείλει να αποτελεί χώρο συναίνεσης, σύγκλισης και εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού από την πολιτική ηγεσία της χώρας στο σύνολο της, αντίθετα σήμερα βλέπουμε να αποτελεί προνομιακό πεδίο σκληρής κομματικής αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο μεγαλύτερων πολιτικών αντιπάλων σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Σε μία αντιπαράθεση, στην οποία ανεξάρτητα από το ποιος θα επικρατήσει, ο σίγουρος ηττημένος θα είναι το Δημόσιο Πανεπιστήμιο και οι άνθρωποι του.
Από τη μια πλευρά,  η Κυβέρνηση και η Πολιτική Ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας
-μεθόδευσαν με απόλυτη αδιαφάνεια και μυστικότητα τα σχετικά ‘κριτήρια’ για τη διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων αλλάζοντας συνεχώς τις επιλογές και τις θέσεις τους: αρχικά η διαδικασία αφορούσε το σύνολο των 40 ΑΕΙ, μετά περιορίστηκε σε 8 Πανεπιστήμια, οι 1655 υπάλληλοι της πρώτης ανακοίνωσης «εν μία νυκτί»  γίνονται 1349, -με ενδεχόμενο την περαιτέρω μείωση «εν δευτέρα νυκτί»(;)- και τέλος(;) οι κατηγορίες και ο αριθμός υπαλλήλων της «δεξαμενής» από όπου θα προκύψουν οι 1349 αλλάζουν -με αδιαφάνεια και πελατειακές λογικές-  με την ίδια ευκολία από τη μια ΚΥΑ στην επόμενη,
-επέλεξαν χωρίς αιτιολόγηση τις κατηγορίες υπαλλήλων, με συνέπεια να  δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά, όπως:
•    Καταργούνται ΟΛΕΣ οι θέσεις φυλάκων στα 8 Πανεπιστήμια. Αν όντως δεν χρειάζονται, γιατί δεν καταργούνται και στα υπόλοιπα ΑΕΙ;
•    Για ποιο λόγο διώχνονται 94 βιβλιοθηκονόμοι, όταν οι ελληνικές πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες δεν έχουν το προσωπικό για να λειτουργούν ούτε ένα οχτάωρο, ενώ οι Ευρωπαϊκές λειτουργούν σε 24ωρη βάση. Λόγω της απομάκρυνσης του προσωπικού,  προκύπτει επίσης αδυναμία λειτουργίας του συστήματος των Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών (HEAL-Link) (Βλ., [4]),
•    Καταργούνται θέσεις του κλάδου προσωπικού Η/Υ! Στην εποχή της κοινωνίας και κυρίως της οικονομίας της πληροφορίας, πώς δικαιολογείται αυτό; Την ίδια στιγμή στα περισσότερα Πανεπιστήμια εκτελούνται σημαντικά έργα, για την υλοποίηση των οποίων είναι απαραίτητος ο συγκεκριμένος κλάδος προσωπικού.
•    Γιατί θα πρέπει να απομακρυνθούν όλοι οι υπάλληλοι μη-πανεπιστημιακής εκπαίδευσης; Ποιος σοφός περί την Επιστήμη της Διοίκησης απεφάνθη ότι ο τίτλος σπουδών αντιστοιχεί μονοσήμαντα με ανταπόκριση σε καθήκοντα και αξιολόγηση και ότι τα Πανεπιστήμια δεν χρειάζονται αυτούς τους υπαλλήλους σε κατάλληλες θέσεις;
- φαίνεται να αδιαφορούν   για την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης, θεωρούν τα πανεπιστήμια εχθρικό έδαφος και αντιμετωπίζουν με εντυπωσιακή και ανεξήγητη αδράνεια  προτάσεις αναζήτησης μιας νηφάλιας διεξόδου από την κρίσιμη κατάσταση, όπως για παράδειγμα, την τεκμηριωμένη πρόταση των Αντιπρυτάνεων, Κοσμητόρων και Προέδρων Τμημάτων του ΕΚΠΑ. Εξωθώντας έτσι την πλευρά των άμεσα πληττόμενων διοικητικών υπαλλήλων κάθε μέρα και περισσότερο στην υιοθέτηση ακραίων στάσεων και συμπεριφορών.
Όλα αυτά δεν τεκμηριώνουν την αντικειμενικότητα και τη γνώση των σύγχρονων αναγκών των Πανεπιστημίων, αλλά υποδεικνύουν ότι οι αποφάσεις ελήφθησαν με αλαζονεία, αυθαιρεσία, αυταρχισμό, προχειρότητα, με πελατειακά, μικρο-κομματικά και ρουσφετολογικά κριτήρια και με τη λογική των ευκαιριακών και οριζόντιων μέτρων. Δηλαδή ο συνολικός χειρισμός του θέματος από την πλευρά της Κυβέρνησης και ιδιαιτέρα της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, δυστυχώς  για μια ακόμα φορά, καθοδηγείται ακριβώς από εκείνη την  πολιτική, που οδήγησε τη Χώρα στην κρίση. Αυτό αποτελεί μια ήπια εκδοχή, γιατί το κακόβουλο σενάριο μιλάει –και υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις- για συνειδητή και προσχεδιασμένη υπονόμευση και αποδιοργάνωση του Ελληνικού Δημόσιου Πανεπιστημίου στα πλαίσια γενικότερου στρατηγικού σχεδιασμού για αναδιάταξη της δομής της Ανώτατης Εκπαίδευσης με τη δυναμική είσοδο και του Ιδιωτικού τομέα, σύμφωνα και με το πρόγραμμα του πολιτικού τους φορέα.
Από την άλλη πλευρά, έχουμε μια άκρως συντηρητική συμμαχία με αντιπολιτευτικά χαρακτηριστικά. Το (παλαιάς κοπής) «βαθύτερο πανεπιστημιακό κατεστημένο» στην προσπάθεια του να διατηρήσει τα «κεκτημένα» και αδιαφορώντας για τα πάντα (συναδέλφους, φοιτητές, ακαδημαϊκό ήθος και αξίες, συνεπείς διοικητικούς υπαλλήλους, πρωτοφανή διάλυση των Ιδρυμάτων, κλπ) δημιούργησε από καιρό στέρεα γέφυρα με τις συντηρητικές αντιμεταρρυθμιστικές πολιτικές δυνάμεις  του αχαλίνωτου λαϊκισμού στην προσπάθεια του να αποτρέψει κάθε αλλαγή του  θεσμικού πλαισίου και ειδικά του νέου, που έχει διαμορφωθεί -με παλινωδίες βέβαια και πισωγυρίσματα- την τελευταία τριετία, και μάλιστα με πρωτοφανείς  πλειοψηφίες και ευρύτερες συναινέσεις σε όλο το πολιτικό και ακαδημαϊκό φάσμα.

Η ετερόκλητη συμμαχία αυτών των ακραίων πολιτικών και ακαδημαϊκών δυνάμεων, στην προσπάθεια επίτευξης του στρατηγικού της στόχου, δηλαδή της παρεμπόδισης εφαρμογής και τελικά της απαξίωσης ενός σύγχρονου θεσμικού πλαισίου, αδιαφορεί πλήρως για την εκπαιδευτική, ερευνητική και λοιπή ακαδημαϊκή δραστηριότητα στα Ιδρύματα. Συγκεκριμένα,
    Συντηρεί και ενίοτε επιδιώκει τη μη νόμιμη –αλλά πάνω απ’ όλα δημοκρατικοφανή- λειτουργία των θεσμικών οργάνων των Ιδρυμάτων, με την αποδοχή όχι μόνο της παρουσίας αλλά και της ενεργού συμβολής διαφόρων «ομάδων εφόδου» («Ανοικτές» Σύγκλητοι, Συνελεύσεις, κλπ)  στη τελική διαμόρφωση των αποφάσεων μέσω εκβιασμών, απειλών και προγραφών.
     Εθελοτυφλεί στην πλημμελή εκτέλεση των εκπαιδευτικών διαδικασιών, αδιαφορώντας για την απώλεια μεγάλου μέρους του διδακτικού έργου από  συνεχείς «καταλήψεις», συνελεύσεις, πορείες, κλπ, που έχουν ως αποτέλεσμα σε κάποιες περιπτώσεις να αναγκαζόμαστε να προχωρούμε στην εξέταση μαθημάτων, των οποίων η ύλη έχει πλημμελώς διδαχθεί!
     Ανέχεται, συμμαχεί και ενίοτε κατευθύνει τις «ομάδες εφόδου» των ‘γνωστών-αγνώστων’, που εμφανίζονται ξαφνικά από το «πουθενά» και επιβάλλουν τις απόψεις τους σε λειτουργικές –αλλά και εκπαιδευτικές(!)- διαδικασίες, υβρίζοντας, εκφοβίζοντας και ενίοτε χειροδικώντας κατά καθηγητών, ερευνητών, φοιτητών και λοιπών εργαζομένων. Οι ηγεσίες όχι μόνο δεν  προβαίνουν σε καμιά ενέργεια καταλογισμού ευθυνών, όπως ο νόμος επιτάσσει, αλλά δεν τολμούν (ή μάλλον δεν το επιθυμούν) να προβούν ούτε καν σε φραστική καταδίκη των επιδρομέων, όπως συστηματικά συμβαίνει το τελευταίο διάστημα.
     Παρεμποδίζει με προσχηματικές ενέργειες τη σύνταξη του Οργανισμού και του Εσωτερικού Κανονισμού του κάθε Ιδρύματος –κείμενα στρατηγικής σημασίας για την ανάπτυξη, την πλήρη θεσμική κάλυψη και τη διασφάλιση του αυτοδιοίκητου. Παράλληλα, δεν ελέγχει το Υπουργείο για τις καθυστερήσεις στην έκδοση των αναγκαίων Προεδρικών Διαταγμάτων, Υπουργικών Αποφάσεων και άλλων προβλεπομένων κανονιστικών πράξεων, αναγκαίων για την ομαλή και νόμιμη λειτουργία των Ιδρυμάτων.
     Αποδέχεται και συντηρεί την ύπαρξη γκρίζων ζωνών μέσα σε αρκετά Ιδρύματα. Πρόκειται για τους χώρους που αυθαίρετα έχουν περιέλθει  στην απόλυτη δικαιοδοσία διαφόρων «συλλογικοτήτων» και αποτελούν άβατο για τις αρχές των Ιδρυμάτων (Πρυτάνεις, Κοσμήτορες, Προέδρους, κλπ)  κατ’ επέκταση και την Πολιτεία, ως εάν να αποτελούν εδάφη που έχουν τεθεί «εκτός εθνικής κυριαρχίας»! Αλήθεια πόσες χιλιάδες τετραγωνικά βρίσκονται σε αυτό το ιδιότυπο καθεστώς; Έχουν καταγραφεί από κάποια Τεχνική Υπηρεσία; Τη στιγμή μάλιστα που μονίμως από όλα τα Ιδρύματα τίθεται το ζήτημα της υποχρηματοδότησης και της έλλειψης χώρων για τη διεξαγωγή ακόμα και των βασικών εκπαιδευτικών υποχρεώσεων;
     Ανέχονται τη χρήση χώρων των Ιδρυμάτων -και ενίοτε τους διαθέτουν οι ίδιοι- για τη διεξαγωγή παραεμπορίου, πρακτόρευση μουσικών και άλλων δραστηριοτήτων, των οποίων η ποικιλία και το είδος είναι απροσδιόριστα και μη ελέγξιμα από οικονομικές, υγειονομικές και άλλες υπηρεσίες.
Ως Κίνηση Πανεπιστημιακής Αναβάθμισης:
Α) Καταδικάζουμε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τα επεισόδια βίας, που κλιμακώνονται μέσα στα Ιδρύματα. Συμπαραστεκόμαστε με κάθε τρόπο στους συναδέλφους θύματα αυτών των προσχεδιασμένων βίαιων επιθέσεων. Μας κάνουν υπερήφανους με το ήθος, την υπευθυνότητα και την τόλμη τους! Να είναι σίγουροι ότι η συντριπτική πλειοψηφία συναδέλφων και φοιτητών είναι στο πλευρό τους. Θεωρούμε ότι καμία δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία δεν  ανέχεται τέτοια φαινόμενα ακραίας φασίζουσας συμπεριφοράς.
Β) Ζητάμε να αναστείλει το Υπουργείο Παιδείας την ΚΥΑ για την διαθεσιμότητα, οι Διοικητικοί υπάλληλοι να αναστείλουν την απεργία και να ξεκινήσει άμεσα ένας ουσιαστικός διάλογος μεταξύ της πολιτείας και της ακαδημαϊκής κοινότητας για την Διοικητική Αναβάθμιση των πανεπιστημίων αλλά και για όλα τα σοβαρά προβλήματα που απασχολούν το πανεπιστήμιο (υποχρηματοδότηση, διορισμός εκλεγέντων καθηγητών κλπ).

Γ) Σε αυτό το σημείο της πρωτοφανούς όξυνσης της κρίσης του ελληνικού πανεπιστημιακού οικοδομήματος,  θεωρούμε  βασική υποχρέωση μας να διατυπώσουμε μια δέσμη προτάσεων, που πιστεύουμε ότι αποτελούν το ελάχιστο αναγκαίο για την αναστροφή της πορείας και τη σταδιακή έξοδο από την κρίση του Δημόσιου Πανεπιστημιακού Συστήματος στα χρόνια που έρχονται:
- Τα Πανεπιστήμια πρέπει να είναι πάντα Ανοιχτά, χωρίς καταλήψεις, αναχώματα, καδρόνια και αλυσίδες στις εισόδους, με ελεύθερη πρόσβαση σε όλα τα μέλη της Πανεπιστημιακής Κοινότητας. Απόλυτη ελευθερία διακίνησης ιδεών και των ανθρώπων του κάθε Ιδρύματος.
-Τα πολιτικά κόμματα και οι παρατάξεις δεν συνδιοικούν τα ΑΕΙ, και όπως αναφέρεται και σε παλαιότερο κείμενό μας «… Τα κόμματα θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι οι ακαδημαϊκοί χώροι δεν μπορεί να αποτελούν το πεδίο εξάσκησης –ενίοτε δε και το πεδίο βολής- του νεανικού στελεχιακού δυναμικού τους!...» (Βλ. [5]). Στις δεκαετίες που πέρασαν εμπεδώθηκε στους πανεπιστημιακούς η αντίληψη, ότι οι κομματικές ομάδες δεν προσέθεσαν τίποτα στην αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος, αντίθετα σε αρκετές περιπτώσεις συνέβαλαν τα μέγιστα στην ανάπτυξη φαινομένων αδιαφάνειας, διαπλοκής και γενικότερα επικίνδυνης σήψης.
- Πλήρης και ανεμπόδιστη εφαρμογή του θεσμικού πλαισίου από τις διοικήσεις των  Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων (Σύγκλητος, Πρύτανης, Κοσμήτορες, Συμβούλιο, κλπ).
-Οι έκνομες πράξεις κατά της  ακαδημαϊκής λειτουργίας θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ανάλογα και αποτελεσματικά, από την ίδια την κοινότητα, που κατοχυρώνει με αυτό τον τρόπο την αυτοδιοίκηση και δεν αφήνεται κανένα περιθώριο παρέμβασης της Πολιτείας με τα όργανά της.
-Ταχεία ολοκλήρωση των μεγάλων θεσμικών εκκρεμοτήτων –όπως Οργανισμός/Οργανόγραμμα, Εσωτερικός Κανονισμός, δημιουργία του ΝΠΙΔ για τη διαχείριση της περιουσίας και του Ειδικού Λογαριασμού. Δεν πρέπει να επικρατήσει η προχειρότητα και ο ερασιτεχνισμός, και δεν πρέπει να αγνοηθεί η διεθνής εμπειρία και πραγματικότητα. Δεν παραβλέπουμε, και το έχουμε τονίσει κατ’ επανάληψη, ότι υπάρχουν ατέλειες και δυσλειτουργίες στο νέο θεσμικό πλαίσιο, οι οποίες όμως πρέπει να εντοπίζονται και να αντιμετωπίζονται στην πορεία εφαρμογής
-Χρήση ηλεκτρονικών μέσων για τις εκλογές όλων των οργάνων –ακαδημαϊκών, συνδικαλιστικών κλπ- εντός των Πανεπιστημίων καθώς και για διαβούλευση στη λήψη σοβαρών αποφάσεων, συμπεριλαμβανομένων των θεμάτων που διαταράσσουν την ακαδημαϊκή ζωή.
-Απόδοση στις Σχολές χώρων χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων (στέκια, κλπ) παρανόμως κατεχόμενων από τις «συλλογικότητες» και αποπομπή από το Ίδρυμα όσων δεν απασχολούνται ή φοιτούν σε αυτό. Τα ιδρύματα δεν έχουν αποστολή την άσκηση κοινωνικής πολιτικής, η αποστολή που τους έχει καθορίσει η Πολιτεία είναι τελείως διαφορετική. Η σύγχυση των ρόλων τελικά είναι εις βάρος του τελικού αποδέκτη και χρηματοδότη, δηλαδή των ελλήνων πολιτών.
- Να εκλογικευτεί η παραχωρήσει  των αναγκαίων  χώρων στέγασης των φοιτητικών Συλλόγων και ομάδων και η χρήση τους να υπακούει στις ρυθμίσεις του Εσωτερικού Κανονισμού του Ιδρύματος.
-Η ακαδημαϊκή λειτουργία των ιδρυμάτων είναι πρωταρχική και δεν πρέπει να διαταράσσεται από άλλες δραστηριότητες, για τις οποίες θα πρέπει να εξασφαλίζεται από το Ωρολόγιο Πρόγραμμα  λογικός διαθέσιμος χρόνος.
-Ολοκλήρωση στο συντομότερο χρόνο της πρώτης φάσης της αξιολόγησης όλων των Τμημάτων και των Σχολών των ΑΕΙ.
-Άμεση δραστηριοποίηση του Συμβουλίου Ιδρύματος για την εξεύρεση πηγών εξωτερικής χρηματοδότησης του κάθε Ιδρύματος. Φροντίδα της ηγεσίας του Ιδρύματος για τη μεγιστοποίηση του αριθμού των οικονομικά υποστηριζόμενων φοιτητών, ειδικά αυτών με υψηλές επιδόσεις. Επίσης εξεύρεση τρόπων ενίσχυσης καθηγητών και λοιπών εργαζομένων, που βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, λόγω των κρίσιμων περιστάσεων, που βρίσκεται η χώρα.
Ενώ όλα τα προτεινόμενα είναι παγιωμένα και απλή καθημερινή πραγματικότητα ακόμα και στο τελευταίο Πανεπιστήμιο μιας πολιτισμένης χώρας, η εφαρμογή μιας πολιτικής με τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει αντιδράσεις, και τις έντονες αντιστάσεις, της «βαθειάς αντιακαδημαϊκής συντήρησης». Απέναντι σ' αυτές τις ομάδες θα πρέπει να συνταχθούν όλες οι δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις του ακαδημαϊκού χώρου. Φυσικοί σύμμαχοι θα πρέπει να καταστούν όλοι εκείνοι οι συνάδελφοι αλλά και οι φοιτητές και οι υπάλληλοι, που καθημερινά βιώνουν τις αδυναμίες και τις ατέλειες του σημερινού συστήματος και συνειδητά αγωνίζονται να τις υπερβούν, όλες οι ζωντανές δυνάμεις που προβληματίζονται και αγωνιούν μέσα στα αμφιθέατρα και τα εργαστήρια για Σύγχρονα Δημόσια Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.
Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Τ Ι Κ Η      Γ Ρ Α Μ Μ Α Τ Ε Ι Α  της
Κ Ι Ν Η Σ Η Σ     Π Α Ν Ε Π Ι Σ Τ Η Μ Ι Α Κ Η Σ      Α Ν Α Β Α Θ Μ Ι Σ Η Σ

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.