Placeholder

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΠΟΨΗ

Νεοεληνική Γλώσσα και Πανελλαδικές: λίγες σκέψεις μετά από μια χρονιά – ορόσημο

Tο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας έκανε τη χρονιά που μας πέρασε τολμηρά βήματα προς τα εμπρός: με ανακολουθίες και αβεβαιότητες σίγουρα, αλλά και με ένα συνολικό θετικό πρόσημο που επιτρέπει να μιλάμε για ένα νέο τοπίο
Δημοσίευση: 01/08/2020
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Ν. Αλέφαντος – Δ. Πάνος

Με την ολοκλήρωση της βαθμολόγησης των γραπτών στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας, ολοκληρώθηκε μια χρονιά που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ορόσημο για τη διδασκαλία του μαθήματος, αλλά και για τις δυσκολίες που προέκυψαν σε αυτή – κάτι που αποτυπώθηκε τόσο στη θεματοδοσία όσο και στην αξιολόγηση του μαθήματος κατά τις Πανελλαδικές Eξετάσεις. Έχοντας πλέον την ολοκληρωμένη εικόνα ενός πλήρους ετήσιου κύκλου εφαρμογής του νέου Προγράμματος Σπουδών, μπορούμε να προβούμε σε μια σειρά από διαπιστώσεις – ενδεικτικού, ασφαλώς, και όχι αυστηρά ερευνητικού χαρακτήρα:

Α. Μια πρώτη διαπίστωση είναι ότι η διδασκαλία του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας, με την υποστήριξη της Λογοτεχνίας, που για πρώτη φορά συμπεριλήφθηκε στην εξέταση, απέκτησε νέα ώθηση και δυναμική. Κατά την Κειμενογλωσσολογία τα λογοτεχνικά κείμενα συνιστούν αυθεντικά κείμενα, τα οποία συμβάλλουν στη βαθύτερη κατανόηση των λειτουργιών της γλώσσας και του διαφορετικού υφολογικού επιπέδου που δημιουργείται ανάλογα με την περίσταση επικοινωνίας· έτσι οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να αναζητήσουν σε βάθος και να ανακαλύψουν μορφές αποτύπωσης του νοήματος, εκφραστικής πλήρωσης και βιωματικής συμμετοχής στις οποίες (στην “παραδοσιακή” μορφή διδασκαλίας) συχνά δεν δινόταν ιδιαίτερη έμφαση. Με δεδομένη, επίσης, τη “διαλογική” οπτική μέσα από την οποία προσεγγίζονται τα κείμενα από το νέο Πρόγραμμα Σπουδών (κατά τη θεωρία της Διαλογικότητας του Μ. Μπαχτίν), η Λογοτεχνία γίνεται αφορμή για την ανάπτυξη “συνομιλιακών” κύκλων ανάμεσα στους μαθητές και το κείμενο, ανάμεσα σε κείμενα διαφορετικού είδους ή κειμενικού τύπου, αλλά και ανάμεσα στους μαθητές - αναγνώστες· διαμορφώνονται έτσι όροι ουσιαστικής πρόσληψης των κειμένων, οι οποίοι τροφοδοτούν την ελεύθερη και αυτενεργό έκφραση των μαθητών και τη διασύνδεσή της με την καθημερινή ζωή τους – κάτι που φαίνεται πως οι μαθητές εκτίμησαν ιδιαίτερα κατά τη χρονιά που τελειώνει.

Β. Μια δεύτερη θετική διαπίστωση αφορά την έμφαση που δόθηκε από το νέο Πρόγραμμα Σπουδών της Νεοελληνικής Γλώσσας στην προσέγγιση μιας ποικιλίας κειμένων προκειμένου να γίνουν αντιληπτές βασικές κειμενικές λειτουργίες (καταστασιακότητα, προθετικότητα, αποδεκτότητα, συνοχή, συνεκτικότητα, διακειμενικότητα) μέσα από την προώθηση των αρχών του κριτικού γραμματισμού και την ανάδειξη των πολυγραμματισμών. Αν και το σκεπτικό του Προγράμματος κατατείνει στο να δώσει στον μαθητή τη δυνατότητα πολυεπίπεδης κριτικής κατανόησης σε ένα ευρύ φάσμα κειμενικών μορφών και τρόπων, θα μπορούσε να επισημανθεί ότι δεν τονίστηκε ιδιαίτερα η ανάγκη κριτικής ανάλυσης και κατανόησης των κειμένων, σε αντίθεση με την υπέρ το δέον έμφαση στον μετασχηματισμό των ιδεών των κειμένων αναφοράς προκειμένου να αξιοποιηθούν στην παραγωγή λόγου.

Γ. Η παραπάνω ετεροβαρής προσέγγιση εκφράστηκε με το αρχικό ΦΕΚ αξιολόγησης του μαθήματος του Ιουλίου 2019 (το οποίο ακολουθούσε τη βασική λογική του Προγράμματος Σπουδών), αλλά εν μέρει ξεπεράστηκε με το μεταγενέστερο ΦΕΚ αξιολόγησης (Αύγουστος 2019). Σε αυτό (πέρα από την, εσφαλμένη κατά τη γνώμη μας, θεματολογική και βαθμολογική υποβάθμιση της Λογοτεχνίας) αναφερόταν ότι κατά την παραγωγή λόγου (“Έκθεση”) ο μαθητής οφείλει να τοποθετηθεί κριτικά απέναντι σε ιδέες, στάσεις, απόψεις κ.ά. που προβάλλονται στα κείμενα αναφοράς (κι όχι απλώς να τα μετασχηματίσει). Η ασυμβατότητα αυτή ανάμεσα σε νέο Π.Σ. και στο ΦΕΚ αξιολόγησης του μαθήματος, σε συνδυασμό με την απουσία συντονισμένης επιμορφωτικής δράσης και με την ασάφεια σε αρκετά σημεία των οδηγιών διδασκαλίας για το μάθημα, προκάλεσε σύγχυση σε όσους δίδαξαν το μάθημα στη διάρκεια της χρονιάς – κάτι που ίσως αποτυπώνεται και σε απαντήσεις μαθητών στις Πανελλαδικές  Εξετάσεις.

Δ. Η σύγχυση αυτή δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει και τα θέματα που δόθηκαν στο τελικό κριτήριο αξιολόγησης, θέματα που χαρακτηρίζονταν από εμφανή διστακτικότητα για τη μετάβαση από το παλαιό στο νέο σύστημα διδασκαλίας και αξιολόγησης του μαθήματος. Αν και τα τρία κείμενα αναφοράς (εξαιρετικά, μολονότι το πρώτο, ως μη όφειλε, υπερβολικά διασκευασμένο) επιδέχονταν ερωτήσεις ελέγχου της γλωσσικής και κριτικής επάρκειας του μαθητή σύμφωνα με τα όσα το νέο Πρόγραμμα Σπουδών προτείνει, αρκετές από τις ερωτήσεις που προτιμήθηκαν “κοίταζαν” προς την παλαιά δομή των εξετάσεων· σε συνδυασμό μάλιστα με ασάφειες στις ενδεικτικές οδηγίες βαθμολόγησης που εστάλησαν στα βαθμολογικά κέντρα, έφεραν σε δύσκολη θέση τους συντονιστές βαθμολόγησης του μαθήματος και τους διορθωτές, οι οποίοι έπρεπε να έχουν επαρκείς γνώσεις και εξοικείωση με τις απαιτήσεις του Προγράμματος Σπουδών, για να μπορούν να ανταποκριθούν.

Παράλληλα, η επιλογή του θέματος της φιλαναγνωσίας για την παραγωγή λόγου, αν και θίγει ένα ζήτημα κεφαλαιώδους σημασίας, κατέληξε στο να ωθήσει τους εξεταζόμενους στην αναπαραγωγή στερεοτύπων και (το κυριότερο) στο να υιοθετήσουν (όπως δεκαετίες τώρα στο μάθημα της Γλώσσας) θέσεις που δεν τους εκφράζουν – αυτό ακριβώς που το Πρόγραμμα Σπουδών ήθελε να καταργήσει.

Ε. Συμπερασματικά: το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας έκανε τη χρονιά που μας πέρασε τολμηρά βήματα προς τα εμπρός: με ανακολουθίες και αβεβαιότητες σίγουρα, αλλά και με ένα συνολικό θετικό πρόσημο που επιτρέπει να μιλάμε για ένα νέο τοπίο, για μια αναβαθμισμένη εκδοχή του μαθήματος και των δεξιοτήτων που καλλιεργεί. Οι δυσκολίες που προέκυψαν στην εφαρμογή του κατά τη διάρκεια της χρονιάς που πέρασε, οι αμφισημίες που αναδείχτηκαν κατά την εξέταση στις Πανελλαδικές και οι όποιες αντιρρήσεις κατά καιρούς διατυπώνονται, δεν πρέπει να θολώσουν τη μείζονα εικόνα των νέων ευκαιριών που ανοίγονται για το μάθημα. Αρκεί να υπάρξει συνέχεια και εστιασμένες βελτιωτικές παρεμβάσεις, όπου κριθεί αναγκαίο – και όχι να πρυτανεύσει η λογική ότι στα νέα Προγράμματα Σπουδών που ετοιμάζονται, θα πρέπει για μια ακόμη φορά να ξεκινήσει από την αρχή το χτίσιμο, αντί να βασιστούν, για να προχωρήσυν παραπέρα, στα όσα ήδη έχουν επιτευχθεί.

Ο Νίκος Αλέφαντος είναι Διδάκτωρ Διδακτικής της Γλώσσας, Φιλόλογος στο Πρότυπο Λύκειο της Βαρβακείου Σχολής
Ο Δημήτρης Πάνος είναι επιστ. συνεργάτης του Παιδαγωγικού Τμήματος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Παν. Αθηνών, φιλόλογος στο Ιδ. ΓΕΛ “Η Ελληνική Παιδεία”.

Σχόλια (19)

 
Observator
01 Αυγ 2020 17:52

Yπάρχουν δυο τρόποι χρήσης της γλώσσας. Ο βερμπαλισμός και ο λακωνικός. Ποιοι είναι οι μαθησιακοί στόχοι του μαθήματος? Πως αυτοί εξετάζονται από το προτεινόμενο σύστημα?

 
Βερμπαλισμός
01 Αυγ 2020 19:08

Βερμπαλισμός είναι η κακή ρητορία, με πομπώδες λεξιλόγιο χωρίς νόημα χαριν εντυπωσιασμού, η μεγαλοστομία.

Από την άλλη, η απολύτως λακωνική έκφραση μπορεί να καταλήξει κρυπτική και φτωχή, διαφέρει σημαντικά από την απλότητα και τη λιτότητα στην ανάπτυξη επιχειρημάτων.

Σίγουρα καμία δε διδάσκεται στα σχολεία ως προτεινόμενος "τρόπος χρήσης" της γλώσσας!

Στα φιλολογικά μαθήματα πρέπει να εξετάζεται η παραγωγή (έκθεση ανάπτυξης ιδεών) και η πύκνωση (περίληψη κειμένου) του γραπτού λόγου, καθώς και η χρήση της τυπικής γλώσσας (όχι οικείας, με ιδιάζουσες εκφράσεις) για την ανάλυση θεμάτων.

Οι μαθητές που δεν έχουν επαφή με τον γραπτό λόγο μέσω βιβλίων και τριβή (μαθήματα Ιστορίας, Λογοτεχνίας, Αρχαίων και Νέων Ελληνικών) πολύ δύσκολα μπορούν να ανταποκριθούν ακόμα και σε απλές ασκήσεις στα παραπάνω.

Observator
01 Αυγ 2020 17:52

Yπάρχουν δυο τρόποι χρήσης της γλώσσας. Ο βερμπαλισμός και ο λακωνικός. Ποιοι είναι οι μαθησιακοί στόχοι του μαθήματος? Πως αυτοί εξετάζονται από το προτεινόμενο σύστημα?

 
φιλόλογος
01 Αυγ 2020 19:47

Πολύ σωστά τα όσα επισημαίνουν οι αρθρογράφοι.
Μια τοποθέτηση: η Λογοτεχνία είναι κάτι πολύ περισσότερο από "κειμενικοί δείκτες". Είναι κρίμα να την περιορίζουμε και να την ευτελίζουμε κατ' αυτόν τον τρόπο....

 
πολύ ωραία αλλά
01 Αυγ 2020 20:02

τα Α και Β μια χαρά είναι αλλά ΓΙΑΤΙ στις εξετάσεις; θέλουμε όσοι πάνε πανεπιστήμιο να μπορούν για γράψουν ένα ρημαδοκείμενο, τα υπόλοιπα είναι ύλη-στοχοθεσία-αναλυτικό πρόγραμμα-δεξιότητες-πρακτικές για τις λοιπές τάξεις

 
Περικλής
01 Αυγ 2020 20:02

Μπράβο και στους δυο σας για την ωραία ανάλυση! Συμφωνώ απόλυτα!

 
Κώστας
01 Αυγ 2020 21:15

Εγώ πάντως που επιτηρούσα στους δυσλεκτικούς είδα προς το τέλος των εξετάσεων τους 2 αναβαθμολογητές της γλώσσας να μην συμφωνούν σε ένα σύνολο περίπου 70 με 80 γραπτών για το τι βαθμός θα μπει. Αν αυτό λέγεται πρόοδος τι να πω.

 
kp
01 Αυγ 2020 21:40

Το κειμενο σας ειναι δυστυχως ενα αριστο παραδειγμα του πως να γραφει κανεις σε ακαταληπτα Ελληνικα . Ναι σαφως, προκειται για ενα τεχνικο κειμενο αλλα αυτο δεν αποτελει επαρκη δικαιολογια. Keep things simple but not any simpler.

 
Χρυσουλα
02 Αυγ 2020 00:37

Η γλώσσα πρεπει να καταργηθεί από τις πανελληνιες ελεος πια! Ουτε οι φιλόλογοι δεν συμφωνουσαν ειδικά φετος μεταξυ τους μα και κάθε χρόνο περιπου το ίδιο σκηνικό! Φετος όμωςπαραγινε το πραμα! Το ρημαδομαθημα έκαψε του κόσμου τα παιδια!

 
Ευμορφιδης
02 Αυγ 2020 08:51

Ήδη απο τον πρόλογο οι αρθρογράφοι ακυρώνουν την επιχειρηματολογία τους με μια αναφορά που κατά τη γνώμη μου δεν ευσταθεί: "Έχοντας πλέον την ολοκληρωμένη εικόνα ενός πλήρους ετήσιου κύκλου εφαρμογής του νέου Προγράμματος Σπουδών, μπορούμε να προβούμε σε μια σειρά από διαπιστώσεις" ....
Αναρωτιέται εύλογα κάνεις, πόσο ασφαλή συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν από τη φετινή χρονιά;
Μήπως το άρθρο βασίζεται σε άλλο διδακτικό έτος?
Επίσης θα συμφωνήσω ότι το άρθρο κινείται στα όρια του βερμπαλισμου. Το ζητούμενο στη σύγχρονη επικοινωνία είναι η ταχύτητα...Αν ο αναγνώστης πιέζεται σε δεύτερη και τριτη ανάγνωση, το πιθανότερο ειναι να εγκαταλείψει

 
εκπαιδευτικοs
02 Αυγ 2020 10:12

Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ,ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ, ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΤΕΙ.ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ;ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ;ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ;ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ-ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ- ΤΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΣΩΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ;ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΤΟ ΛΥΚΕΙΟ;Η ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΟΤΑΝ ΔΙΟΡΘΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ;ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ.ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΕΛΕΙΟΦΟΙΤΟΙ ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΑΞΟΥΝ ΕΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ,ΝΑΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΝ ΕΝΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ,ΔΕΝΜΙΛΑΩ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΝ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ.ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕΙ ΟΛΟΥΣ.ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ, ΣΧΟΛΙΚΟΥΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥΣ, ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ,ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ.ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΘΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ, ΘΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ.

 
Παναγιώτης Τσουκαλάς
02 Αυγ 2020 10:39

Αγαπητοί συνάδελφοι, συμφωνώ ότι πρέπει να επιμείνουμε στην αξιοποίηση των νέων ευκαιριών που προσφέρονται στο μάθημα ή , με άλλη διατύπωση, στην αξιοποίηση της ευκαιρίας που προσφέρει η αναβάπτιση του μαθήματος και η σχετική ρήξη με το κατεστημένο. Υπάρχουν δύο σημεία που θα ήθελα να επισημάνω σε όσα γράφετε.
1) Διαβάζω με πολύ ενδιαφέρον τη διατύπωση σας : δεν μιλάτε για διδασκαλία της Λογοτεχνίας αλλά για "διδασκαλία του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας, με την υποστήριξη της Λογοτεχνίας". Μου φαίνεται ότι αυτό δεν έχει γίνει κατανοητό και αποδεκτό από όλους τους συναδέλφους και πρέπει να συζητηθεί, γιατί άλλες προσδοκίες έχουν καλλιεργηθεί αφενός και άλλοι φόβοι έχουν δημιουργηθεί αφετέρου . Πρέπει επίσης να συζητηθεί αν ερωτήσεις του τύπου "ποιος είναι ο ρόλος της Ποίησης στην προσωπική σας ζωή" έχουν θέση (και ποια) σε μια εξέταση λογοτεχνικού κειμένου (είτε στα ΓΕΛ είτε στα ΕΠΑΛ).
2) Σε κρίσιμο σημείο της τεκμηρίωσης σας δεν αποδίδετε με ακρίβεια την πραγματικότητα. Υποστηρίζετε ότι στο ΠΣ και στο ΦΕΚ αξιολόγησης του Ιουλίου "δεν τονίστηκε ιδιαίτερα η ανάγκη κριτικής ανάλυσης και κατανόησης των κειμένων, σε αντίθεση με την υπέρ το δέον έμφαση στον μετασχηματισμό των ιδεών των κειμένων αναφοράς προκειμένου να αξιοποιηθούν στην παραγωγή λόγου" κι ότι "Η παραπάνω ετεροβαρής προσέγγιση εν μέρει ξεπεράστηκε με το μεταγενέστερο ΦΕΚ αξιολόγησης (Αύγουστος 2019)"... σύμφωνα με το οποίο " ο μαθητής οφείλει να τοποθετηθεί κριτικά απέναντι σε ιδέες, στάσεις, απόψεις κ.ά. που προβάλλονται στα κείμενα αναφοράς (κι όχι απλώς να τα μετασχηματίσει)."
Η αλήθεια είναι ότι το θέμα Δ (η παραγωγή λόγου - “έκθεση”) ήταν εξαρχής προσανατολισμένο στον "κριτικό λόγο"
Μεταφέρω αυτούσιο το ΦΕΚ Ιουλίου - Γαβρόγλου: Το τέταρτο θέμα ζητεί από τους μαθητές/τριες την ανάπτυξη τεκμηριωμένης προσωπικής γνώμης, τη συμφωνία ή τη διαφωνία τους με προβλήματα, θέσεις, στάσεις, στερεότυπα, προκαταλήψεις κ.ά.που θέτει το κείμενο/ θέτουν τα κείμενα αναφοράς
Η δε εξεταστέα ύλη του περσινού καλοκαιριού ανέφερε ότι οι μαθητές ασκούνται στη διατύπωση και έκφραση δικών τους απόψεων, σε επικοινωνιακό πλαίσιο, σχετικά με συγκεκριμένα ερωτήματα που τίθενται με βάση τα κείμενα αναφοράς.
Το Πρόγραμμα Σπουδών αναφέρει στην Αξιολόγηση: Δραστηριότητες παραγωγής λόγου με τις οποίες οι μαθήτριες και οι μαθητές, είτε μετασχηματίζοντας είτε παράγοντας νέα κείμενα, αναπτύσσουν τις απόψεις τους σχετικά με ζητήματα που τίθενται στα κείμενα αναφοράς
Ο μετασχηματισμός των κειμένων αναφοράς (και όχι των ιδεών τους) είναι μια εναλλακτική του ΠΣ που αποσιωπήθηκε στο ΦΕΚ αξιολόγησης (ενώ το 2011 ήταν αλλιώς) και δεν αξιοποιήθηκε ποτέ σε ενδεικτικό κριτήριο (αν και υπάρχει στις εφαρμογές του Φακέλου Εκπαιδευτικού) .
Ο μετασχηματισμός των ιδεών και των πληροφοριών του κειμένου αναφοράς είναι όρος που αν θυμάμαι καλά , πρωτοσυναντήσαμε στη ρουμπρίκα του Δ (Σεπτέμβριος 2019) και ουσιαστικά έμεινε ανενεργός ως στόχος , μέθοδος και κριτήριο και στο σκεπτικό αξιολόγησης του κριτηρίου προσομοίωσης του ΙΕΠ και στις οδηγίες του Ιανουαρίου 2020.
Στις τελευταίες απαλείφεται πλέον ο όρος “μετασχηματισμός” και υιοθετούνται οι όροι “αξιοποίηση, δημιουργική αφομοίωση του περιεχομένου , των απόψεων, του προβληματισμού που εμπεριέχεται στα κείμενα αναφοράς” στο πλαίσιο της διαμόρφωσης της κριτικής στάσης του μαθητή απέναντι στο ζητούμενο θέμα ή ερώτημα.
Στο συγκεκριμένο σημείο , βήμα προόδου θα ήταν να αποσαφηνιστεί θεσμικά τι εννοείται με τον όρο “κρίση” ή “κριτική κατανόηση” ή “κριτική στάση” , διότι , όπως νομίζω, επικρατεί σύγχυση λόγω της αποκλινουσας χρήσης του όρου αφενός στον παραδοσιακό λόγο του μαθήματος (και σε ευρεία χρήση) και αφετέρου σε θεωρητικά σχετικά περιβάλλοντα.

 
Βαθμολογητής
02 Αυγ 2020 11:41

Συμφωνώ μέχρι κεραίας με τους αρθρογράφους.Παρουσιάζουν την κατάσταση ακριβώς όπως είναι.

 
Δημήτρης Σοφιάδης
02 Αυγ 2020 14:08

Ασφαλώς αγαπητή Χρυσούλα. Πρέπει να καταργηθεί. Τα παιδιά μας να σκέφτονται με αριθμούς,με σύμβολα, με ήχους,με εικόνες , με επιφωνήματα (χμ, ωχ, πφφφ, ααα, τςςςςς, εμμμμ, μμμμ) . Η ανάπτυξη επιχειρημάτων είναι περιττή, η εξήγηση των φαινομένων με ολοκληρωμένο λόγο άνευ σημασίας, η έκφραση πειστικής προσωπικής άποψης για κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα ανούσια. Αρκεί η χρήση μιας ορολογίας στο συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο που επιλέγει ο κάθε μαθητής. Τα στοιχειώδη αλλά επαρκή για την επαγγελματική του αποκατάσταση. Αρκεί να σκέφτεται εντός πλαισίων. Και προπαντός , αρκεί να μην κουράζεται να σκεφθεί και να
εκφράσει κάτι που δεν εμπίπτει στα όρια της επιστήμης του. Εύγε για το βάθος της άποψής σας

 
Πιερ
02 Αυγ 2020 14:26

Ναι όντως έγιναν σημαντικά βήματα προόδου. Το ποσοστό ανά βαθμολόγησης αυξήθηκε και το ποσοστό των μαθητών κάτω από την βάση έγινε διπλάσιο. Συγχαρητήρια εύχομαι κάθε χρόνο και χειρότερα. Με τι ακριβώς χαίρεστε δεν μπορώ να καταλάβω που υπάρχει ένα μάθημα το οποίο κρίνει του βαθμούς των υποψηφίων στο οποίο ακόμα και οι εκπαιδευτικοι χάνουν το τόπι. Δεν είναι φυσιολογικό κάποιος να βάζει 90 και ο άλλος 40 υπάρχει πρόβλημα και πρέπει να βρεθεί λύση... Ποια ακριβώς είναι τα βήματα προόδου;;;;

 
Φ.Π.
02 Αυγ 2020 15:59

Οι συντάκτες ολοκληρώνουν γράφοντας: "Αρκεί να υπάρξει συνέχεια και εστιασμένες βελτιωτικές παρεμβάσεις, όπου κριθεί αναγκαίο – και όχι να πρυτανεύσει η λογική ότι στα νέα Προγράμματα Σπουδών που ετοιμάζονται, θα πρέπει για μια ακόμη φορά να ξεκινήσει από την αρχή το χτίσιμο, αντί να βασιστούν, για να προχωρήσυν παραπέρα, στα όσα ήδη έχουν επιτευχθεί".
- Αν δεν υπάρξει ποιοτική και σε βάθος χρόνου επιμόρφωση και σκληρή αξιολόγηση της επιμόρφωσης αυτής, στα ίδια θα βρισκόμαστε πάντα και απλά θα τα συζητάμε στα κοινωνικά δίκτυα πριν τις διακοπές για να περνάει ή ώρα. Δεν χρειάζεται να είσαι διδάκτορας για να τα καταλάβεις αυτά. Όσοι το πιστεύουν ακόμα, δυστυχώς είναι πολύ μακριά από την εκπαίδευση.

 
Όμηρος
02 Αυγ 2020 16:57

Η κριτική σας είναι ένα ωραίο κείμενο που δε θίγει καμία ουσιαστική πτυχή του θέματος. Θεωρίες, στοχοθεσίες, μπλα μπλα... Συγκεκριμένες θέσεις και συγκεκριμένες αντιπροτάσεις έχετε;

 
Πάνος
02 Αυγ 2020 18:30

Καλό θα είναι να λάβουμε υπόψιν μας τις δυνατότητες των μαθητών σε ένα σχολείο που τα δύο αυτά μαθήματα διδάσκονται αποσπασματικά και αδιάφορα. Η ορολογία κειμενικοί δείκτες (τα πάντα όλα δηλαδή), συγκείμενο, καταστασιακότητα, προθετικότητα, αποδεκτότητα, διακειμενικότητα και άλλα παρόμοια δημιουργούν προβλήματα τόσο στην κατανόηση όσο και στην εμπέδωση τους από τους μαθητές. Το σχολείο δεν είναι πανεπιστήμιο. Το σχολείο πρέπει να διευκολύνει και όχι να συσκοτίζει με δυσνόητους για μαθητές δευτεροβάθμιας όρους τη διδασκαλία του εν λόγω μαθήματος. Αν θέλουμε να πετύχει το εν λόγω εγχείρημα καλό θα είναι να δουλέψουμε προς τη διευκόλυνση και όχι προς τη συσκότιση. Εκτός και εάν τελικά πρόκειται για έναν ''δούρειο ίππο'' για την υποβάθμιση του μαθήματος αφενός και της κριτικής σκέψης αφετέρου των μαθητών.

 
Q...takis
02 Αυγ 2020 20:54

Επιπροσθέτως δεν ευδοκιμεί και το «κλήμα» της συναίνεσης, της κοινής προσπάθειας, που θα μπορούσε να δώσει τα βασικά που λείπουν δεκαετίες τώρα...
Σύγχρονα προγράμματα σπουδών, καλά βιβλία, στοχευμένη και αποτελεσματική επιμόρφωση, έγκαιρη στελέχωση των σχολικών μονάδων, ικανά στελέχη.
Τα ίδια και τα ίδια και ίδια σαράντα χρόνια τώρα, σαράντα χρόνια αναβροχιά....
Ρήμαξε το χωράφι...

 
Observator
03 Αυγ 2020 02:02

Δύο είναι τα ζητούμενα. Κατανόηση κειμένου και παραγωγή κειμένου. Η δομημένη σκέψη δεν καλλιεργείται από τα κείμενα η το μάθημα των νέων ελληνικών. Η δομημένη σκέψη είναι προκύπτει ως άσκηση πειθαρχίας. Η πειθαρχεια στη χρήση των εννοιών και στο επιχείρημα αναπτύσσεται και μέσα από τις θετικές επιστήμες λόγω του μονοσημαντου. Το συμπέρασμα είναι ότι οι διαχωρισμοί σε επίπεδο εκπαίδευσης δεν οδηγούν πουθενά. Η εκπαίδευση είναι εννιαια. Η λογοτεχνική πειθαρχεία των ποιητών δεν είναι εύκολο να αποτελέσει οδηγό όταν το κλειδί είναι η γνώση των ορίων της ίδιας της γλώσσας. Αντίθετα είναι παράδειγμα πλαστικότητας. Το ερώτημα παραμένει πως το λύκειο μπορεί να καθοδηγήσει ουσιαστικά το μαθητή και να του δείξει τους δρόμους της γλώσσας.

Σχολιάστε το άρθρο

Συκοφαντικά και υβριστικά σχόλια δεν δημοσιεύονται και διαγράφονται. Επίσης δεν επιτρέπεται στα σχόλια να αναγράφονται links τα οποία διαγράφονται. Το esos δεν φέρει ευθύνη για τα επώνυμα ή ανώνυμα σχόλια που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.